ร้ายนัก รักนาย

Ep.4 สัญญาระหว่างเรา

   ปลาทูพยายามพิสูจน์ตัวเองมาตลอดว่าความรู้สึกนี้มันคืออะไรจนกระทั่งถึงวันนี้ วันที่พวกเขาสองคนจะต้องไปงานเลี้ยงด้วยกัน ซึ่งงานนั้นก็คืองานเเต่งงานหลานของพ่อไทเกอร์นั่นเอง

“วันนี้เรามางานมงคล ทำตัวดีๆกันนะเด็กๆ ตาเกอร์ดูเเลน้องด้วยนะลูก แม่กับพ่อจะไปจะไปคุยกับคุณอาฝั่งโน่น”

“ได้ครับแม่…ผมจะดูเเลปลาทูให้ดีเท่าชีวิตผมเลยครับ”เด็กน้อยตาแป๋วหันไปมองคนที่บอกว่าจะดูแลเขาด้วยใบหน้าที่มีความสุขและรู้สึกว่าตัวเองเป็๞คนพิเศษสำหรับเขามาก

“ปลาทู….เราไปตรงโน่นกันไหม ดูสิ…ของกินเพียบเลย”

“เเต่คุณป้านภาบอกว่า……”

“หื้ม…อยู่กับพี่ไม่ต้องกลัวคุณแม่ว่าหรอกน่ะ เมื่อกี้พี่บอกแล้วไงว่าพี่จะดูเเลเราเอง ป๊ะ!!!ไปกันเถอะ” ไทเกอร์เอื้อมมือไปจับมือของปลาทูและเดินจูงมือกันไปยังโซนอาหารในงานเลี้ยง ทั้งคู่ต่างหยิบอาหารใส่จานให้กัน แบ่งกันทานตามประสาเด็กกำลังกินกำลังโต พิธีในงานดำเนินไปจนกระทั่งถึงเวลาที่เ๽้าบ่าวกับเ๽้าสาวพูดความประทับใจที่มีต่อกัน เวลานั้นทำให้ทั้งคู่หยุดการกินและเดินกลับมานั่งฟังอย่างสุภาพ ปลาทูอินกับบทสนทนาใน๰่๥๹เวลาที่เ๽้าบ่าวกับเ๽้าสาวพูดความในใจต่อกันมาก

“คนที่เขาจะเเต่งงานกันได้ เขาต้องมีความในใจต่อกันใช่ไหมครับพี่เกอร์”

“ใช่…และก็ต้องมีความรักและความผูกพันธ์กันด้วยนะ”

“ความผูกพันธ์…คืออะไรหรอครับ?”

“มันก็คือความรู้สึกรัก ชอบในสิ่งที่มีให้กันไง ยกตัวอย่างเช่น เคยทำอะไรให้เราประทับใจ เคยเอาใจใส่ ดูเเลเรามากเเค่ไหน อะไรประมาณนี้นั่นแหละ”

“แล้วทำยังไงถึงจะรู้ว่าเรารักเขาและพร้อมที่จะเเต่งงานกับเขาแล้วล่ะครับ”

“มันจะมีความรู้สึกพิเศษบางอย่างที่พอเรามองเขาปุ๊บก็จะรู้เลยว่า เราเริ่มชอบเขาแล้วและพอถึงเวลานั้นก็…คงดูใจซักสิบปีแล้วก็เเต่งงานกันแบบวันนี้มั้ง อ่อ…แล้วก็มีใจเต้นเเรงทุกครั้งที่เจอด้วยนะ”

“หรอครับ…แล้ว…พี่เกอร์เคยรู้สึกพิเศษแบบนั้นบ้างไหมครับ?”

“ก็….ยัง….ไม่เคยนะ แล้วทูล่ะ?”

“ทูก็ไม่เคยครับ เเต่ตอนนี้ทูว่า…ทูเคยละ”

“หืม….กับใครอ่ะ…บอกพี่ได้ไหม?”

“ก็พี่เกอร์ไง!!!ทูใจเต้เเรงทุกครั้งที่อยู่กับพี่ แบบนี้แสดงว่าทูชอบพี่เกอร์และอยากเเต่งงานกับพี่เกอร์ ใช่ไหมครับ”

“ฮ้า ฮ่าฮ้า!!! จริงดิ!!!…งั้นอีกซักสิบปีเรามาเเต่งงานนะ ฮ้าฮ่าฮ้า!!!”

“พี่เกอร์สัญญาเเล้วนะครับ”

“เอาดิ!!!สัญญาเกี่ยวก้อยเลย ถ้าอีกสิบปีทูยังไม่มีใครมาจีบ ทูมาเเต่งงานกับพี่นะ”

“ทูสัญญาว่าจะไม่ให้ใครมาจีบ ทูจะรอพี่เกอร์คนเดียวเลยครับ” ทั้งคู่เกี่ยวก้อยสัญญากันทั้งๆที่ไม่ได้รู้ความหมายของคำว่ารักอย่างแท้จริง ด้วยความที่ไทเกอร์ยังเป็๞เด็กจึงพูดอะไรไปเรื่อย ทว่าปลาทูนั้นกับถือเป็๞จริงกับสัญญาครั้งนี้มาก ตั้งเเต่วันนั้นเป็๞ต้นมา ไทเกอร์ก็คอยดูเเลปกป้อง เอาใจใส่ปลาทูมาโดยตลอดชนิดได้ว่าตัวติดกัน ไปไหนไปกัน ไม่เคยทิ้งให้ใครเหงาหรืออยู่คนเดียวเลยซักครั้ง จนกระทั่งเวลาผ่านไป 5 ปี ทั้งคู่เข้าสู่วัยรุ่นมีความรู้สึกนึกคิดเป็๞ของตัวเองเต็มที่ พวกเขาเริ่มดูเเลตัวเองในด้านข้าวของเครื่องใช้ เสื้อผ้าหน้าผม สุนีย์จึงหลุดจากหน้าที่ดูเเลไทเกอร์แล้วหันไปดูเเลนภาแทน ถึงแม้ว่าทุกอย่างจะเปลี่ยนไปมากเเต่ความสัมพันธ์ของไทเกอร์กับปลาทูนั้นก็ยังคงไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ทั้งคู่ยังคงทำดีและหวังดีต่อกันเสมอมา จนเพื่อนๆน้องๆในโรงเรียนยกให้สองคนนี้เป็๞คู่จิ้นกันไปโดยปริยาย

“ทู!!!....พักเที่ยงยังไปกินข้าวกัน พี่หิวละ”

“ไปสิครับพี่เกอร์…เเต่ก่อนจะไป เอ่อ…พี่เกอร์ใส่นี่ก่อนไหมครับ?”

“หมวก…ใส่ทำไม?”

“ก็…กันพวกน้องๆที่เขาชอบมาถ่ายรูปอ่ะครับ…ทูกลัวพี่เกอร์อาย”

“อายอะไร…อายที่เขายกให้เราเป็๲คู่จิ้นกันน่ะเหรอ”

“พี่เกอร์รู้!!!...”

“ก็รู้ดิ…ลืมไปแล้วหรอว่าพี่เป็๲ประธานนักเรียนนะ ข่าวใหญ่ขนาดนี้พี่จะไม่รู้ได้ไง”

“แล้วพี่เกอร์ไม่อายหรอครับ…ที่ต้องมาจิ้นกับทูแบบนี้ อีกอย่างเราก็…”

“อายอะไร…นี่มันสมัยไหนละ ทุกอย่างเปิดกว้างหมดแล้ว ใครจะมองยังไงก็ชั่ง เรารู้อยู่แก่ใจ…ไปกินข้าวได้ยัง…หิวไส้จะขาดแล้วเนี้ย ลุกเร็วไอ้เตี้ย!!!” มืออันอบอุ่นยกขึ้นมาขยี้หัวปลาทูด้วยท่าทีหยอกเล่น เเววตาที่มองมาและคำพูดที่ไทเกอร์เอ่ยออกมานั้น มันทำให้ปลาทูคิดเป็๞อย่างอื่นไม่ได้จริงๆ ไทเกอร์ยื่นมือไปจับมือปลาทู ทั้งคู่จูงมือกันไปกินข้าวเหมือนทุกๆวัน เวลาว่างไทเกอร์ก็มักจะมาหาปลาทูบ่อยๆ