บทที่ 27 ท่านแม่จริง ๆ
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เ้าตัวเล็กทั้งสองจึงลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก
ทว่าก็ยังคงมีท่าทีใจลอยอยู่ดี
มีเพียงซานเป่าที่ไม่ได้คิดมากเหมือนพี่ชายทั้งสอง นางเกาะอยู่ที่ไหล่ของเจียงเหลียนจู พลางดูดนิ้วและมองดูคนขายถังหูลู่ด้วยความอยากกิน
เจียงเหลียนจูไม่รีรอซื้อถังหูลู่ให้เด็กน้อยทั้งสามคน คนละไม้
นางตั้งใจจะไปที่โรงหมอเพื่อขายสมุนไพรและยังต้องซื้อชวนเป้ย รวมถึงหล่อฮังก๊วยและตัวยาอื่น ๆ เพื่อนำมาทำชิวหลีเกา
เมื่อมาถึงโรงหมอ เสี่ยวฮั่วจี้คนเดิมกำลังยุ่งอยู่เช่นเคย
เจียงเหลียนจูแจ้งจุดประสงค์ในการมา
เสี่ยวฮั่วจี้เห็นนางถือของพะรุงพะรังและพาเด็กสามคนมาด้วย จึงตอบตกลงรับซื้อสมุนไพรของนางโดยไม่ลังเล
"ท่านนำสมุนไพรออกมาให้ข้าดูหน่อยว่ามีอะไรบ้าง แต่ตกลงกันก่อนนะขอรับ ไม่ใช่ว่าสมุนไพรทุกอย่างจะรับซื้อได้ หากข้ารับซื้อสุ่มสี่สุ่มห้า หลงจู๊จะหักเงินของข้าเอาได้"
เจียงเหลียนจูนำดอกสายน้ำผึ้ง ชางจู๋ ไฉหู และซี่ซิน ซึ่งเป็สมุนไพรทั่วไปออกมาก่อน
เสี่ยวฮั่วจี้แสดงท่าทางประหลาดใจ "ไม่เลว ไม่เลวเลยขอรับ แม่นางรู้จักสมุนไพรค่อนข้างเยอะทีเดียว"
เจียงเหลียนจูยิ้ม "ก็พอใช้ได้เ้าค่ะ"
ต้าเป่ายืนมองอยู่ข้าง ๆ ด้วยสายตาเ็าและไม่พูดอะไร ส่วนเอ้อร์เป่านั้นตื่นเต้นและเอ่ยชมไม่ขาดปาก "ท่านแม่เก่งจริง ๆ เลยขอรับ"
ซานเป่าถือถังหูลู่ของนางพลางมองไปรอบ ๆ ดวงตากลมโตราวกับลูกองุ่นเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นต่อสภาพแวดล้อมที่แตกต่างจากภายนอก
สมุนไพรที่เจียงเหลียนจูเก็บมาได้มีหลายชนิดแต่ปริมาณไม่มากนัก เสี่ยวฮั่วจี้คำนวณเงินให้รวมทั้งหมดสามสิบกว่าอีแปะ
เจียงเหลียนจูนำตะขาบที่เอ้อร์เป่าจับมาได้ใน่สองวันนี้ออกมา "ยังรับซื้อตะขาบอยู่หรือไม่เ้าคะ"
"รับขอรับ แต่ว่าเมื่อหลายวันก่อนเป็่ที่้าด่วน ตอนนี้ไม่ด่วนแล้ว จึงให้สองตัว หนึ่งอีแปะ"
ตะขาบสิบกว่าตัว ขายได้เจ็ดอีแปะ
เจียงเหลียนจูยื่นเงินเจ็ดอีแปะให้เอ้อร์เป่า "เอ้อร์เป่า เอาไปสิ ตอนนี้แม่มีเงินแล้ว ไม่ต้องใช้เงินของเ้ามาช่วยจุนเจือค่าใช้จ่ายในครอบครัวหรอก"
เอ้อร์เป่าคิดดูแล้วก็จริง ท่านแม่สามารถนำสาลี่ป่าที่ไม่มีใครสนใจมาทำเป็ชิวหลีเกาขายเป็เงินได้ ย่อมไม่ขาดแคลนเงินไม่กี่อีแปะของเขาจึงรับมาด้วยความดีใจ
"ขอบคุณขอรับท่านแม่" เขาดีใจจนเนื้อเต้น
ต้าเป่าเห็นดังนั้นจึงวางท่าราวกับผู้ใหญ่ตัวน้อย เอามือไพล่หลังแล้วปรายตามองเอ้อร์เป่าอย่างเหยียดหยาม
เอ้อร์เป่ารีบหุบยิ้มลงทันที
หากยังดีใจต่อไป ฟันหน้าคงจะหลุดออกมาเสียก่อนแน่ ๆ
สุดท้ายเจียงเหลียนจูจึงนำของล้ำค่าที่เก็บไว้ก้นหีบออกมา นั่นคือโสมป่าอายุร้อยปี
"เสี่ยวฮั่วจี้ หลงจู๊อยู่หรือไม่เ้าคะ ข้ามีโสมป่าเก่าแก่ต้นหนึ่งอยากให้ช่วยดูว่ามีอายุเท่าไหร่ แล้วจะขายได้สักกี่ตำลึง"
โสมป่าต้นนี้ไม่จำเป็ต้องขายให้โรงหมอนี้เสมอไป เพราะกำลังซื้อในตำบลนี้มีจำกัด
ส่วนใหญ่เป็ครอบครัวยากจน คนที่สามารถกินยาสมุนไพรบำรุงชั้นเลิศได้นั้นมีไม่มาก
หากโรงหมอให้ราคาไม่สูง วันไหนที่นางว่างนางจะนำไปขายในตัวอำเภอ
อย่างไรเสียก็ไม่ได้รีบร้อนที่จะเปลี่ยนเป็เงิน
เสี่ยวฮั่วจี้เห็นโสมป่าที่รากและส่วนหัวสมบูรณ์ครบถ้วนดวงตาก็เป็ประกาย "อาจารย์ของข้าออกไปตรวจอาการคนไข้ ไม่ได้อยู่ที่โรงหมอ โสมป่าต้นนี้ไม่จำเป็ต้องให้อาจารย์ท่านดู ข้าก็ดูได้ แม่นางโชคดีจริง ๆ เลยนะ โสมป่าต้นนี้ข้าดูแล้วน่าจะมีอายุร้อยแปดสิบปี หากท่าน้าขายก็รออาจารย์ของข้ากลับมาประเมินราคาให้ ของสิ่งนี้ราคาสูง ข้าไม่กล้าเสนอราคาตามใจชอบขอรับ"
เจียงเหลียนจูกำลังพิจารณาอยู่
ทันใดนั้นก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านนอกโรงหมอ
พูดถึงโจโฉ โจโฉก็มา
เป็ท่านหมอาุโของโรงหมอที่กลับมาพอดี เขามีเคราและคิ้วสีขาวที่ยาวสลวย
และที่มาพร้อมกับเขา คือชายหนุ่มร่างสูงใหญ่คนหนึ่ง สวมชุดสีเขียว หัวคิ้วดูองอาจ ร่างกายแข็งแรง มีพลังแฝงอยู่ ดูมองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็ผู้ฝึกยุทธ์มานาน
เจียงเหลียนจูแอบสงสัยในใจว่าในตำบลเล็ก ๆ แห่งนี้ยังมีคนเช่นนี้อยู่อีกหรือ?
ทั้งสองเดินคุยกันมา
"อาการาเ็ของนายท่านบ้านท่านรุนแรง อีกทั้งยังเคยถูกพิษ ทิ้งไว้นานขนาดนี้ต่อให้ร่างกายแข็งแรงเพียงใดก็ย่อมทรุดโทรม ทางที่ดีควรได้กินยาบำรุงชั้นเลิศ ในร้านเล็ก ๆ ของข้าไม่มีของบำรุงชั้นยอด หากท่านสะดวกก็ลองไปที่ตัวอำเภอสักรอบ ซื้อโสมป่าอายุร้อยปีขึ้นไปมาให้ท่านอมเช้าเย็น"
"ตกลงขอรับ ขอบคุณท่านหมอ ท่านช่วยสั่งยาตัวอื่นให้ข้าก่อนเถิด เมื่อสั่งเสร็จข้าจะกลับไปให้คนต้มยาแล้วข้าจะรีบเดินทางไปซื้อโสมป่าที่ตัวอำเภอเดี๋ยวนี้เลยขอรับ"
...
เสี่ยวฮั่วจี้ได้ยินดังนั้นจึงรีบบอก "ท่านอาจารย์ แม่นางท่านนี้เพิ่งขุดโสมป่าอายุร้อยปีได้ต้นหนึ่งอยากจะขายให้ขอรับ"
ท่านหมอาุโและเซี่ยงจั่วต่างตกตะลึงและรีบเดินเข้ามา
"โสมป่าอายุร้อยปีใช่ว่าจะขุดได้ง่าย ๆ เ้าเด็กนี่ตาฝาดไปหรือเปล่า" ท่านหมอาุโไม่เชื่อ
เสี่ยวฮั่วจี้รีบส่งโสมป่าให้ท่านหมอาุโ
ท่านหมอาุโรับไปพลิกดูแล้วแสดงความยินดีอย่างยิ่ง "เป็เื่จริง! อายุร้อยปีจริง ๆ แม่นาง โสมป่าต้นนี้คนในครอบครัวท่านเป็คนขุดหรือ ขุดได้จากที่ไหนกัน?"
เอ้อร์เป่าขยิบตา "ต้องเป็ท่านแม่ของข้าที่ขุดได้แน่นอนขอรับ! ส่วนขุดได้ที่ไหน ท่านจะถามละเอียดไปทำไมกัน พวกเราบอกคนนอกไม่ได้หรอก คราวหน้าถ้ามีโสมป่าขึ้นอีกก็ต้องเป็ของท่านแม่ข้าอยู่ดี"
ท่านหมอาุโหัวเราะลั่น "เ้าเด็กคนนี้! เอาเถอะ โสมป่าต้นนี้ขุดได้อย่างประณีตรากและส่วนหัวสมบูรณ์มาก ไม่เลวเลย ท่านเซี่ยง ดูท่าท่านไม่ต้องเดินทางไปตัวอำเภอแล้ว โสมป่าต้นนี้ใช้ได้เลย"
เจียงเหลียนจูรู้สึกว่าวันนี้โชคดีเหลือเกิน มีผู้ซื้อมาหาถึงที่ขอเพียงราคาเหมาะสมนางก็พร้อมจะขาย
"ท่านหมอเ้าคะ แล้วโสมป่าต้นนี้ของข้าขายได้กี่ตำลึงเงินหรือเ้าคะ พวกเราแม่ลูกต้องพึ่งโสมป่าต้นนี้ในการดำรงชีวิตแล้วเ้าค่ะ" เมื่อนางเห็นว่าท่านเซี่ยงผู้นี้เป็ผู้มีฐานะ มีเงินทองมากมาย นางจึงต้องพูดให้ดูน่าสงสารเพื่อให้ท่านหมอช่วยเรียกราคาให้สูงขึ้น
อย่างไรเสีย นางก็เป็คนที่มีลูกสามคนต้องเลี้ยงดู เื่หน้าตาช่างมันเถอะ
ท่านหมอาุโกล่าว "โสมป่าต้นนี้รูปลักษณ์ดีมาก แม้จะไม่ใช่พันธุ์หายากแต่ขายได้ห้าสิบตำลึงเงินไม่มีปัญหาขอรับ"
ห้าสิบตำลึง!
ต้าเป่าและเอ้อร์เป่าต่างตกตะลึง
ต้าเป่าเป็เด็กหน้าตายและเ้าเล่ห์ ภายในใจเขาตื่นเต้นมากแต่ภายนอกไม่แสดงออก
แต่เอ้อร์เป่านั้นต่างออกไป ดวงตาเบิกกว้างและแอบดึงชายเสื้อของเจียงเหลียนจูเบา ๆ
เขารู้สึกตื่นเต้นมาก
ห้าสิบตำลึงเชียวหรือ! อย่าว่าแต่เคยเห็นเลย แม้แต่ได้ยินพวกเขาก็ไม่เคยได้ยินว่ามีเงินมากมายขนาดนี้
เงินจำนวนนี้เปรียบเสมือนลาภลอยก้อนโต
ครอบครัวยากจนสามารถแต่งภรรยาเข้ามาได้ถึงสิบคนเลยทีเดียว
ป่าแห่งนั้นพวกเขาก็เข้าไปบ่อย ๆ ทำไมพวกเขาถึงหาตัวยาที่มีค่าขนาดนี้ไม่เจอ แน่นอนว่าพวกเขาไม่รู้จักสมุนไพรต่อให้เอาโสมคนมาวางตรงหน้า พวกเขาก็คงจำไม่ได้
ท่านแม่เก่งที่สุดเลย!
ทางด้านเจียงเหลียนจู ห้าสิบตำลึงนางก็พอใจมากแล้ว
แต่ต้องดูว่าอีกฝ่ายจะเอาหรือไม่?
ดังนั้น นางจึงไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไร
เซี่ยงจั่วเห็นท่าทางนิ่งสงบราวกับูเาไท่ซานของเจียงเหลียนจู และมองดูลูกน้อยสามคนที่ขนาดต่างกันด้านหลังนาง เขารู้สึกว่าห้าสิบตำลึงยังน้อยไป
โสมป่าระดับร้อยปีเช่นนี้ ในเมืองหลวงหากไม่มีหนึ่งร้อยตำลึงเงินย่อมไม่มีทางซื้อได้แน่นอน
"แม่นาง ข้าให้หกสิบตำลึง ท่านจะขายให้ข้าได้หรือไม่?"
เจียงเหลียนจู... หืม? เป็ผู้มีฐานะจริง ๆ ด้วย
"เอ่อ แบบนี้จะดีหรือเ้าคะ ท่านหมอก็บอกว่ามีค่าแค่ห้าสิบตำลึง ท่านให้หกสิบตำลึง บ้านท่านมีคนป่วยแบบนี้จะดูเหมือนข้าฉวยโอกาสตอนคนลำบากหรือไม่ เพราะข้าไม่ใช่คนแบบนั้น แม้ข้าจะขุดมันมาได้อย่างยากลำบาก ชั่วชีวิตนี้เพิ่งจะขุดได้เพียงต้นเดียว แต่ข้าก็ไม่ใช่คนไร้สามัญสำนึก"
"เฮ้อ แต่ก็เอาเถอะ ในเมื่อท่านตั้งใจซื้อ ข้าจะขายให้ท่านหกสิบตำลึงก็แล้วกันเ้าค่ะ แต่ขอตกลงให้ชัดเจนนะเ้าคะ ข้าไม่รับติดค้าง จ่ายเงินรับของไม่คืนและไม่เปลี่ยนสินค้าเ้าค่ะ"
1K
