“น้องที่นั่งอยู่ตรงนั้น ไม่คิดจะช่วยเพื่อนตัวเองหน่อยเหรอครับ"
ผมหันกลับไปมองด้านหน้าก็สบเข้ากับสายตาเฉียบคู่เดิมที่ผมไม่อยากมองนานกำลังมองกลับมา สายตาทั้งดุเฉียบคมและ...เซ็กซี่
/// อืมมมม... กูคิดเหี้ยอะไรเนี่ย ///
“เมื่อกี้ผมเห็นคุณคุยกับเพื่อน ไม่คิดจะแบ่งโทษจากเพื่อนที่ร่วมกันก่อหน่อยเหรอครับ เห็นแก่ตัวไปไหม” พี่มันพูดต่อเสียงนิ่ง ผมค่อยๆ ลุกขึ้นยืนท่ามกลางสายตาปีหนึ่งทั้งคณะ
“ขออนุญาตช่วยเพื่อนครับ!!” ผมะโขออนุญาตช่วยไอ้เดี่ยวเสียงดังลั่น ก่อนที่จะหน้าแตกกลับมาไม่มีชิ้นดี
“หึ ไม่พูดก็ไม่สำนึก” พี่มันพูดขึ้นก่อนก้มลงอ่านเอกสารในมือต่อ
/// ไอ๊สาด… พี่มันแม่งว่าผม นี่กูแค่ไม่ช่วยเพื่อน เห็นแก่ตัวตรงไหน =_=? ///
“เกิดแน่มึง ดังชัวร์!” ไอ้เฟียสเพื่อนผมที่นั่งอยู่ด้านหน้ากระซิบบอก พร้อมกับทำหน้ากวนบาทาสุดๆ อยากประเคนตีนใส่มันมากครับตอนนี้
“ไปเกิดกับกูไหมล่ะมึง แต่เกิดใหม่นะไอ้สัด!!” ผมะโด่ามันกลับไปด้วยความหมั่นไส้ก่อนจะหันกลับไปหาไอ้พี่หน้าดุ
“ขออนุญาตช่วยเพื่อนครับ!!” ผมยังะโออกไปคำเดิมแม่งต้องยอมมันครับ คิดๆ แล้วไม่คุ้มจะแลก
“รู้สึกตัวช้าไป คนละสิบรอบครับ" ไอ้พี่หน้าดุเงยหน้าขึ้นมาสั่งผมสองคนเสียงนิ่ง แต่แววตาแม่ง...มึงสนุก กูรู้ เดี๋ยวๆ ฝากไว้ก่อนเถอะ!
“สิบรอบ!! / สิบรอบ!!” ผมกับไอ้เดี่ยวะโออกมาพร้อมกัน
“ปฏิบัติ!” ผมกับไอ้เดี่ยววิ่งออกมาจากแถวและเริ่มวิ่งรอบหอประชุมทันที
“ดูไว้นะครับปีหนึ่ง ถึงคุณจะได้รุ่นแล้ว ผมก็ยังสามารถลงโทษคุณได้ ถ้าคุณทำผิด!!” เป็เสียงไอ้พี่ระเบียบคนเดิมที่กำลังะโบอกปีหนึ่ง
/// ยัง! ยัง! นี้กูวิ่งแล้วนะโว้ยยย!!! จะอะไรกับกูนักหนา ///
“เชี้ยนาย ไอ้เหี้ย ไอ้สัด ไอ้เพื่อนเลว ทำไมมึงไม่ลุกั้แ่แรกวะจะได้แบ่งคนละห้ารอบ” ไอ้เดี่ยวที่วิ่งมาตีคู่ ะโด่าผมก่อนจะถามขึ้นพร้อมกับวิ่งไปด้วย ซึ่งตอนนี้เราวิ่งมาอีกด้านของหอประชุมแล้วเลยมองไม่เห็นปีหนึ่งกับพวกพี่ระเบียบ
“เชื่อเถอะ กูลุกตอนไหนก็สิบรอบนั่นแหละ” ผมตอบกลับไปในขณะที่เราสองคนกำลังวิ่งวนกลับมาหน้าหอประชุม ปีหนึ่งลุกขึ้นตั้งแถวกันแล้ว ผมเห็นไอ้กายที่นั่งอยู่แถวก่อนหน้าผมกำลังรอต่อแถวเข้าหอประชุม มันหันมาโบกไม้โบกมือพร้อมกับส่งยิ้มจนตาหยีมาให้ผมกับไอ้เดี่ยวเหมือนกำลังเชียร์กีฬา ก่อนจะโดนไอ้ตั้มรวบมือไว้ให้อยู่เฉยๆ ผมส่งยิ้มให้มันพร้อมโบกมือกลับไป ไอ้นี้แม่งมีความสุขตลอดเวลาจริงๆ ยกเว้นตอนที่พี่มันไปมีเื่กับชาวบ้าน แล้วก็เื่สาวๆ ของไอ้ตั้มนั่นแหละที่จะทำให้คนอย่างไอ้กายเศร้าได้
“โอ้ยยยยยยยยยยย!!! เหนื่อยยยยย...” พวกเราวิ่งจนมาถึงรอบสุดท้าย ก่อนที่ไอ้เดี่ยวจะหยุดยืนแหกปากหน้าหอประชุม ซึ่งตอนนี้ปีหนึ่งกับพวกพี่ระเบียบเข้าไปด้านในกันหมดแล้ว ผมได้ยินเสียงกลองกับเสียงร้องเพลงของพี่สันทนาการดังออกมาอย่างสนุกสนาน
“มึง...เราจะเข้าไปยังไงวะ กลับไหม?” ไอ้เดี่ยวถามขึ้น
“มันเช็คชื่อป่าววะ?” ผมถามไอ้เดี่ยวกลับไปอย่างนึกสงสัย
เพี๊ย!!!
“เชี้ยเดี่ยว ตบหัวกูทำไมเนี่ย!” ผมถามขึ้นหลังจากที่เกือบวูบเพราะแรงตบของเพื่อนรัก
“แทนที่จะห้ามกู มึงนี้เป็เพื่อนที่เลวชาติชั่วจริงๆ”
/// นี่นอกจากมึงจะฟาดหัวกูให้เจ็บกายแล้ว มึงยังจะมาทับถมกูให้เจ็บใจอีก ว่าแต่...นั้นคำด่าหรอน่ะ? กูฆ่าใครตายป่าววะ-_-! ///
“น้อง! น้อง! น้องสองคนที่โดนทำโทษใช่ไหม?” ในขณะที่ผมกับไอ้เดี่ยวกำลังตกลงกันว่าจะไปทางไหนดี ก็ได้ยินเสียงเรียกจากพี่สันทนาการที่มีป้ายคล้องคอว่า "พี่ตูน"
“ใช่ครับ / ใช่ครับ" ไอ้เดี่ยวกับผมตอบกลับไปแบบงงๆ
“เข้ามาข้างในได้แล้วประธานชมรมกำลังจะกล่าวเปิดงาน” พี่ตูนบอกพวกเราพร้อมกับพาเดินเข้าไปด้านใน
“เดี๋ยวจับฉลากเลือกยูก่อนนะ เป็การจับฉลากเลือกกลุ่มครับ" พี่ตูนบอกพวกเราพร้อมกับยื่นกล่องสี่เหลี่ยมสีสันสุดจะแสบตามาให้ผมจับตามด้วยไอ้เดี่ยว
“กูยูสี่มึงอะ” ไอ้เดี่ยวถามพร้อมยื่นหน้ามาดูฉลากในมือผม หลังจากที่มันเปิดดูฉลากของตัวเอง
“ยูหนึ่งว่ะ”
“น้องอยู่ยูสี่ ใช่ไหม?” พี่ตูนถามไอ้เดี่ยว มันพยักหน้ารับพร้อมยื่นฉลากให้พี่ตูน
“เคธี่ๆ น้องเค้าอยู่ยูสี่ มารับไปหน่อย”
พี่ตูนะโบอกใครสักคนที่อยู่กลางหอประชุม ไม่นานก็มีพี่สาวสองร่างกายบึกบึนแต่หน้านายเป๊ะมาก ป้ายคล้องคอเขียนว่า "พี่เคธี่ ยูสี่" บนหัวของพี่แกประดับด้วยขนนกสีบานเย็นและกำลังวิ่งเข้ามาหาไอ้เดี่ยวด้วยความเร็วสี่คูณร้อย ถ้าพี่แกเบรกไม่ทันมึงโดนทับตายคาที่แน่เพื่อนรัก
“คุณน้อง~~~!! อยู่ยูสี่หรอฮ๊า ยูสี่ยูสี่อะฮี๊อะฮี๊”
พี่เคธี่วิ่งตรงมาหาไอ้เดี่ยวพร้อมกับร้องอะไรสักอย่าง ซึ่งน่าจะเป็เพลงประจำยู ผมแอบเห็นหน้าตาน่าสงสารของไอ้เดี่ยวตอนที่พี่เคธี่ลากไปเข้ายูแว๊บๆ หน้ามันเหมือนคนปวดขี้แต่หาห้องน้ำไม่เจอ
“น้อง…แล้วน้องอยู่ยูไหนครับ” พี่ตูนถามผมเมื่อเห็นว่าไอ้เดี่ยวโดนพี่เคธี่ลากไปเรียบร้อยแล้ว
“ผมอยู่ยูหนึ่งครับ” ผมตอบพี่ตูนกลับไป พี่แกมองไปที่กลุ่มเด็กปีหนึ่งด้านหน้าหอประชุม พร้อมกับะโเรียกใครบางคนที่ยืนอยู่หน้าสุดของแถวพร้อมส่งยิ้มน่ารักไปให้
“พี่หนึ่งๆ พี่หนึ่งครับ น้องอยู่ยูหนึ่ง” พี่ตูนะโบอกใครสักคนที่ยืนอยู่หน้าแถว พี่ผู้ชายตัวสูงหน้าหล่อแบบเซอๆ หันมามองผมก่อนจะหันไปมองพี่ตูนแล้วเดินเข้ามาหาพวกเราทั้งสองคน พี่แกไม่มีป้ายชื่อเหมือนคนอื่น สงสัยจะเป็พี่ปีสามไม่ก็ปีสี่
“ตูนไปเข้ายูไป เดี่ยวพี่พาน้องไปเอง...แล้วอย่าหักโหมมากล่ะเหนื่อยก็พักนะครับ อย่าลืมกินข้าวด้วย”
“ครับโผม~~~ ...สั่งอยู่นั่นแหละ” พี่ตูนที่กำลังจะวิ่งกลับไปที่ยูหันมารับคำพี่หน้าเซอร์ พร้อมย่นจมูกใส่อย่างน่ารัก ก่อนจะวิ่งกลับไปที่ยูตัวเอง
“ยูหนึ่งใช่ไหม? ตามมา กูหนึ่งนะอยู่ปีสาม” พี่หนึ่งหันมาบอกชื่อกับผม พร้อมเดินนำไปหน้าหอประชุมที่มีเด็กปีหนึ่งนั่งอยู่ เมื่อผมเดินไปถึงก็เห็นเพื่อนที่อยู่สาขาเดียวกันนั่งรวมอยู่กับเพื่อนๆ สาขาอื่น
“อะ ยูอารายยยย ยูอารายยยย???” พี่สันทนาการที่ยื่นอยู่หน้าแถวปีหนึ่งสี่ห้าคนหันมาทางผมแล้วะโขึ้น
“เอ่ออ…ผมอยู่ยูหนึ่งครับ” ผมตอบกลับไป เพราะตอนนี้ยังยืนอยู่หน้าแถว (หน้าหอประชุม) ไม่กล้าหย่อนตูดครับ งงอยู่…
“กรี๊ด!!!” พี่สันทนาการยูหนึ่งกรี๊ดกันหูดับตับไหม้ พวกพี่จะกรี๊ดทำไมครับผมรู้ตัวครับว่าผมหล่อมาก =_=
“พี่ฝัน พี่ฝันคะ ยูพวกเราน้องเยอะที่สุดเลย พี่ฝันต้องมาช่วยดูแลน้องๆ กับเรานะค้า~นะคะนะคะนะนะ” พี่สันทนาการหน้าสวยหนึ่งในนั้นพูดขึ้น พร้อมกับพี่สันทนาการคนอื่นที่พยักหน้าเห็นด้วยมาที่ผม เอออ...ไม่สิน่าจะเป็ใครสักคนที่ยืนอยู่ด้านหลังผมมากกว่า อืม...ใครวะ ผมที่กำลังจะหันไปดูว่าใคร เป็คนที่เรียกเสียงกรี๊ดจากพวกพี่ๆ ได้กระหึ่มขนาดนี้ แต่...
“อร๊าย ฝันฮ๊า ได้ไงคะ ยูเคธี่ก็น้องเยอะน้า มาอยู่กับเคธี่ดีกว่าคะ มามะ...” พี่เคธี่ยูสี่ ที่เพิ่งเดินไปส่งไอ้เดี่ยวเมื่อกี้ ะโมาแต่ไกลพร้อมวิ่งตรงมาทางผม แต่..พี่แกมองข้ามผมไปมองคนข้างหลัง
/// พี่แกเห็นกูป่าววะ…?? ///
พี่เคธี่วิ่งเข้ามาใกล้ผมมากขึ้นเรื่อยๆ โดยที่สายตาของพี่แกยังคงมองเลยผมไป ใกล้เข้ามา...มองเลยกูไป...ใกล้เข้ามา...มองเลยกูไป...อืม…สงสัยจะไม่เห็นกรู ผมยืนเอ๋อแดกมองพี่เคธี่และ...และ...ทำไงต่อดีวะเหมือนจะโดนขนนกสีบานเย็นบนหัวพี่แกสะกด...และแล้ว......อึก! ตุบ! ไม่ทันได้คิดอะไรต่อ ไม่มีเวลาให้ขยับ ผมมองเห็นสะดือที่มีขนของพี่เคธี่แว๊บๆ พร้อมกับขนนกสีบานเย็นก่อนที่จะล้มลง เตรียมหลังสำหรับพื้นไม้ปาร์เกต์ เจ็บแน่ไอ้นายงานนี้ ผมหลับตาปี๋ ยกมือขึ้นมาปิดหน้า อะไรก็ได้ขออย่าให้หน้ากูเป็รอยพอ เห็นอย่างนี้หน้าผมเนียนไม่แพ้ไอ้เดี่ยวนะครับ ขอบอก
/// แต่พื้นปาร์เกต์สมัยนี้แม่งทำดีวะ นิ่มเชียว...///
“จะหลับอีกนานไหม…หนัก" เสียงนิ่งๆ ของใครบางคนพูดขึ้น
/// เดี๋ยวๆ นั้นเสียงใครวะ แล้วพี่สันทนาการหายไปไหนกันหมด นี่กูล้มนะเว้ย ไม่มีใครคิดจะมาช่วยกูเลยเหรอ ///
“น้องคะ!!! จะหลับอีกนานไหม!” เสียงแปดหลอดของผู้หญิงดังขึ้น ผมรีบลืมตามองซ้าย อุ๊ก!! หน้าผมชนเข้ากับก้อนแข็งๆ
“อืมมมม...หอมจัง” ผมเผลอซุกหน้า แล้วสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด พร้อมกับเอาหน้าถูๆ ส่ายหัวไปมา
/// เหมือนตูดตุ๊กตาไก่ที่บ้านเลย ~~~///
“หึ ลวนลามกูมากๆ ระวังโดนเอาคืนนะมึง” เสียงนิ่งๆ เสียงเดิมดังอยู่บนหัว ผมหันกลับไปมองตามเสียง ก่อนจะเห็นปลายคางของใครบางคน พอมองไปทางขวาก็เห็นพี่สันทนาการหน้าสวย แต่ตอนนี้หน้าพี่แกเหมือนกำลังจะกินหัวใครสักคนมากกว่า ผมหยุดประมวลผลทุกอย่างรอบตัวก่อนจะเริ่มเข้าใจอะไรบางอย่าง...
กู! ถูก! อุ้ม!!! และที่สำคัญคือ!! ผมอยู่ในท่าเ้าสาว พร้อมเข้าหอกับใครบางคนที่อุ้มผมอยู่ คืออุ้มแบบขาลอยอุ้มแบบอุ้มนางเองตอนที่เป็ลมในละครน้ำเน่า ต่อหน้าปีหนึ่งทั้งคณะที่ตอนนี้หยุดการกระทำทุกสิ่งอย่าง แล้วหันมามอง…กู! =_=!
“จะยืนเองได้รึยังหรือจะให้กูอุ้มเดินไปส่งที่แถว” เสียงเดิมดังขึ้น ก่อนจะรู้สึกได้ว่าคนที่อุ้มผมกำลังก้าวเดิน ผมเงยมองหน้าคน้าที่ตอนนี้ก้มลงมาถามผม เหี้ย! นั้นมันไอ้พี่ระเบียบหน้าหิน ตายๆๆ ตาย กูตาย แล้วมึงจ้องกูแบบนี้คือจะไม่ดูทางใช่ไหมสัด แต่ก่อนที่พี่มันจะเดินไปถึงแถว ผมก็รีบดีดตัวลงจากอ้อมแขน แต่ผมคงดิ้นแรงไปหน่อยหรือไม่พี่มันก็แกล้งปล่อยผม
ตุ้บ!!
“เชี้ย!!” เอาเข้าไปแค่นี้ก็อับอายจะแย่ที่ไปซุกหน้ากับอกพี่มันแถมยังร่วงลงมาก้นจ้ำเบ้าหน้าแถวอีกต่างหาก ผมอยู่ในท่านอนหงายชันเข่าสองข้างขึ้นมือสองข้างค้ำไปทางด้านหลัง อืม…ท่ากูล่อแหลมได้อีกอะเอาดิ
“อยู่ท่านี้จะให้กูไปส่งที่แถวหรือที่ห้องดี”
“…….”
ไอ้พี่หน้าหินนั่งลงตรงหว่างขาผม แล้วก้มหน้าลงมากระซิบถามข้างหู มึงจะกระซิบกูเพื่อ! ผมก้มหน้ามองไปที่ใต้ราวนมข้างขวาของพี่มันที่ตอนนี้มีรอยยับนิดๆ คงเป็รอยตอนที่ผมเอาหน้าไปถูแน่ๆ เริ่มได้กลิ่นไหม้ๆ จากหน้าตัวเองแฮะ ผมละสายตาจากหน้าอกขึ้นมาสบตาพี่มันที่มองผมอยู่ก่อนแล้ว
“อะ...เอ่อ...ดะ....เดี๋ยวละ...ลุกไป...เอง..ครับ” โว้ย!! ติดอ่างทำเหี้ยอะไรเนี่ย เสียลุคหมด
“แล้วทำไมสายตาแม่ง...เซ็กซี่จังวะ” ผมหลบสายตาพี่มัน จ้องตาพี่มันทีไรผมแม่งเสียศูนย์ทุกที อิจฉาเว้ย ไม่ใช่ไร ผมรีบลุกเดินไปต่อท้ายแถว ตอนนี้ถ้ากูเป็ขอมนะจะดำดินหนีให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยแม่ง อายฉิบหาย
*** Rw
![[นิยายแปลจีน] ผมไม่ได้เป็นมนุษย์แล้วครับ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1686120546_88212283.webp)
5K
