“เ้าทำบ้าอะไรของเ้าน่ะ! ” วิคการ์ตะคอกเสียง เมื่อเห็นเดียนาใช้ปลายแหลมของหอกไม้แทงทะลุคอของสัตว์ตัวอ้วนกลมน่าเอ็นดู
“มันทรมานมามากพอแล้ว”เด็กหญิงพูดเสียงระคนเศร้า ก่อนยื่นหอกให้เฟรานที่มีใบหน้าขาวซีดเหมือนคนจับไข้ “เ้าจะทำไหม” เธอถามเสียงอ่อน “เอาสิ เฟราน เ้ามาที่นี่เพื่อล่าพวกมันไม่ใช่หรือ”
“ไม่! ข้าทำไม่ได้ ไม่ใช่แบบนี้” เด็กชายวัยเจ็ดขวบมือไม้สั่น ก่อนที่เสียงกรีดร้องของลูกหมูป่าตัวที่สองและสามจะดังลั่นขึ้นด้วยฝีมือเดียนาและวิคการ์ได้แต่ตื่นตะลึงกับภาพที่เห็น
“ถอยออกมาเดียนา เร็วเข้า! ” วิคการ์กระชากเสียงอย่างตื่นตระหนก เมื่อเหลือบตาเห็นพงหญ้าที่ไหวชะลูดเป็ทางอยู่ไกลๆ ก่อนจะเคลื่อนขยับอย่างรวดเร็วเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ “แม่มันอยู่แถวนี้ปกติหมูป่าก็ดุร้ายมากอยู่แล้ว แล้วนี่เ้ายังไปฆ่าลูกมันตายอีก เร็วเข้า! ” เขาย้ำ
เฟรานรีบกระโจนห่างจากซากลูกหมูป่าขณะที่เดียนาเริ่มถอยออกมาโดยมีสีหน้าหวาดหวั่นก่อนที่เด็กทั้งสามจะพากันวิ่งจี๋ไปทางเนินสูงชันทันใดนั้นหมูป่าโตเต็มวัยตัวหนึ่งซึ่งมีขนสีดำยาวและมีขนาดตัวใหญ่กว่าหมูป่าทั่วไปเกือบเท่าหนึ่งก็โผล่ศีรษะพ้นพงหญ้ามันทำจมูกฟุดฟิดที่ร่างลูก ๆ ของมันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพุ่งตัวมาหาเด็ก ๆด้วยความโกรธเกรี้ยว ที่ฉายผ่านดวงตาสีถ่านขนาดเล็ก
“เอาหอกมานี่เดียนา” วิคการ์พูดพลางดึงหอกไม้ปลายแหลมเปื้อนเืมาจากมือน้องสาว เด็กชายผมสีทองพยายามทำจิตใจให้แน่วแน่แม้จะหวาดกลัวก่อนจะพุ่งหอกออกไปด้วยสุดแรง หมายจะให้เสียบทะลุร่างของหมูป่าตัวั์แต่ไม้เหลาแหลมกลับกระเด้งออกในทันที เมื่อัักับิัหนาเตอะของแม่หมูป่า
“วิ่ง! ” วิคการ์ะโ ก่อนจ้ำอ้าวเพื่อเอาชีวิตรอด พลางเหลียวมอง
เดียนาที่เคลื่อนตัวช้าจนน่าเป็ห่วง ในขณะที่เฟรานวิ่งอยู่ข้างหน้าเร็วจี๋เหมือนม้าอย่างที่เขากล่าวอ้าง แม้ว่าจะเป็เพียงลูกม้าตัวเล็กก็ตาม ตายแน่! ตายกันหมดแน่ วิคการ์คิด ไม่มีทางที่เราจะหนีมฤตยูนั่นได้ทันเลยเนินข้างหน้านั่นก็ลื่นและชันเกินกว่าจะปีนขึ้นไปได้ใน่สั้น ๆ ข้าต้อง ทำอะไรสักอย่าง เดี๋ยวนี้! “ข้าขอโทษเฟราน” เด็กชายพูดเสียงสั่นเครือขณะหายใจทางปากพลางคว้าคอของเฟรานแล้วเหวี่ยงเขาลงกับพื้น “วิ่งต่อไปเดียนา” เขาะโ ก่อนที่เดียนาจะะโหลบเงื้อมือของเฟรานที่พยายามจะคว้าขาเธอไปได้และสุดท้ายสองพี่น้องก็ช่วยกันประคองปีนป่ายขึ้นไปยังเนินที่เป็ทางกลับหมู่บ้านได้สำเร็จ
“เ้าฆ่าเขา”ริมฝีปากของเด็กหญิงซีดและสั่น ขณะทรุดตัวลงกับพื้นอย่างหมดแรง พลางจ้องั์ตาสีฟ้าสดไปยังร่างของเด็กชายผู้น่าสงสารที่ต้องตกเป็เหยื่อแห่งความโกรธเกรี้ยวคลุ้มคลั่งของแม่หมูป่า
“หมูป่าต่างหากที่ทำ”วิคการ์สวนอย่างเสียสติ “ใช่ ใช่! ข้าฆ่าเขา...เพื่อช่วยชีวิตเ้าจากความดื้อรั้นโง่เง่าที่พาเรามาที่นี่อย่างไรล่ะ” วิคการ์ตะคอกเสียงหนัก ขณะจับแขนทั้งสองข้างของเดียนาแล้วเขย่าอย่างแรง ก่อนจะผละออกจากน้องสาวสองมือปิดหน้าตัวเองแล้วร่ำไห้โฮ
“ข้าขอโทษ วิคการ์”เดียนาปาดน้ำตาออกจากแก้มพี่ชาย “เราจะผ่านเื่นี้ไปได้แน่”
“อย่างไรล่ะ” วิคการ์สวน “เราเพิ่งจะทำให้ลูกคนอื่นตาย เขาเป็น้องชายของเพื่อนสนิทเ้า”
“หมูป่าฆ่าเขา”เดียนาพูดเสียงเรียบ “เราไม่เคยมาที่นี่ ไม่ได้ไปเจอ
เฟรานที่บ้านของเขา ข้าไม่เคยได้ยินเื่หมูป่าริมลำธาร และเ้าตามไปเฝ้าข้าที่ออกไปล่าหนูในทุ่งดอกทานตะวันตลอดทั้งบ่ายไม่ว่าใครถาม เราจะยืนกรานตามนี้...แม้แต่กับพ่อและแม่ของเรา” เธอพูดเสียงเบาในท้ายประโยค
“สตูนี่ฝีมือลูกจริงหรือวิคการ์”แดเนียลถามขณะที่ทุกคนนั่งล้อมวงทานอาหารเย็นด้วยกัน
“ขอรับ” วิคการ์ตอบรับเสียงซึม
“รสชาดใช้ได้เลยนี่ แน่ใจนะว่าไม่ใช่ฝีมือเ้าแคทเทรีย”เขาหันไปเย้าภรรยา
หญิงผมสีทองหัวเราะเล็ก ๆ “อร่อยขนาดนี้เ้าแซ็กคงจะโง่มากถ้ามันเลือกที่จะวิ่งหนีไปว่าไหมวิคการ์”
“เป็อะไรไปวิคการ์” แดเนียลถามเมื่อเห็นเด็กชายเงียบผิดปกติ
“ข้าแค่ผิดหวังที่ไม่ได้ออกไปล่าสัตว์น่ะพ่อ”
“พรุ่งนี้เราจะไปกัน วันนี้พ่อเจอกวางป่าฝูงหนึ่งแต่ยังไม่ได้ล่าพรุ่งนี้จะต้องสนุกแน่...ลูกด้วยเดียนา” ความเห็นใจปรากฎในแววตาสีฟ้าของชายผมทอง
“ไหนบอกว่าจะเตรียมดินรอฝนไงแดเนียล” แคทเทรียถาม
“เื่นั้นรอได้” แดเนียลกล่าว “เื่ล่าสัตว์ของลูกเราสำคัญกว่าอยู่แล้ว”เขายิ้มให้ภรรยา
“เดียนา”เด็กหญิงผมดำผิวซีดวิ่งมาอย่างลนลาน “เ้าเห็นน้องชายข้าบ้างหรือเปล่า”
“ข้าไม่เห็น”เดียนาตอบอย่างลุกลี้ลุกลน “ข้ากับวิคการ์ออกไปล่าหนูในกำแพงทุ่งทานตะวันตลอดทั้งบ่าย”
“เกิดอะไรหรือเฟรย์” แคทเทรียถาม
“พ่อกับแม่ให้เฟรานอยู่บ้านดูแลยายที่ไม่ค่อยสบาย” เด็กหญิงบอกด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่ดูเคร่งเครียดอย่างหนัก “แต่ยายบอกว่าั้แ่ตื่นมาตอนบ่ายก็ไม่เจอเขาแล้วตอนนี้พ่อกำลังเกณฑ์คนไปช่วยตามหาอยู่”
“เดี๋ยวข้าไปช่วยอีกแรง”แดเนียลบอก ก่อนที่เด็กหญิงจะพยักหน้าแล้วเร่งจากไป
“ลูกไม่ได้ไปเล่นที่บ้านเฟรย์เหรอ เดียนา” แคทเทรียถาม
“เออ ข้านึกขึ้นได้ว่าเห็นเฟรย์ออกไปกับพ่อแม่นางแต่เช้าตรู่ข้าเลยเปลี่ยนใจไปล่าหนูแทน” เดียนากระดกลิ้นรัว
“เจนบอกว่าสามีนางพบหมูป่าแม่ลูกอ่อนอยู่ริมลำธารทางใต้”
แคทเทรียเสนอแนะ “บางทีเขาอาจจะเมาเหล้าหมักแล้วเที่ยวไปโพนทนาเฟรานอาจจะได้ยินเข้าแล้วแอบออกไปล่าหมูป่าคนเดียว เด็กนั่นซุกซนเอาการ อย่างไรก็แวะไปดูหน่อยนะแดเนียล” ชายร่างเพรียวพยักหน้ารับ ก่อนหยิบธนูแล้วเดินจ้ำอ้าวไปทางใต้
“ข้าลืมคิดไป” วิคการ์กระซิบกระซาบอย่างร้อนรนข้างหูเดียนา“ถ้า
เฟรานยังไม่ตายล่ะ เขาอาจจะบอกควา...”
“เขาตายแล้ววิคการ์” เดียนาพูดขัดเสียงแข็งเหมือนดินขาดน้ำ
ภายใต้แสงจันทราในยามดึกเสียงอีกาแผดร้องเหนือหลังคามุงจากของเรือนไม้ราวกับพวกมันเป็ทูตส่งข่าวของแดนคนตายบรรยากาศโดยรอบเป็ไปอย่างมืดครึ้มและดูเศร้าโศกก่อนที่บ้านทุกหลังในหมู่บ้านจะพากันจุดตะเกียงขึ้นในเวลาไล่เลี่ยกัน จากนั้นเสียงพูดคุยก็ดังอึงอลขึ้นจากทุกสารทิศ
“เจอเขาไหม แดเนียล”แคทเทรียถามเสียงสูงอย่างกังวลใจ
“เจอ” แดเนียลตอบห้วน ๆอย่างน่าขนลุก “เขาตายแล้ว”
“โอ้ ทวยเทพ” แคทเทรียมือทาบอก “อย่างไร”
“ถูกฆ่า”แดเนียลจ้องเขม็งด้วยแววตาดุร้ายมายังวิคการ์กับเดียนา “โดยหมูป่า...เละ ทั้งร่าง มันคงโกรธจัดที่ลูกของมันสามตัวถูกฆ่าตายเกลี้ยง”
“เฟรานซุกซนเกินกว่าจะปล่อยให้อยู่ตามลำพัง” แคทเทรียพูดอย่างใจหาย
“บอกพ่อสิเดียนา! ” เขาพุ่งตัวมายังเดียนาอย่างน่าสะพรึง “ทำไมหอกไม้ที่พ่อเหลาให้เ้าถึงไปอยู่ที่นั่นได้”
“ข้า...เฟรานอาจขโมยไป”เดียนาหลบตาพูด
“แล้วเ้าใช้อะไรล่าหนูล่ะ ตะหลิวหรือ”
“ข้าใช้กิ่งไม้ไล่ตีพวกมัน”
“โกหก! ” เขาตะคอกสนั่นจนวิคการ์กับเดียนาสะดุ้งตัวโยน “รอยเท้าของพวกเ้าอยู่ที่นั่นด้วยอย่ามาตีหน้าซื่อเป็พวกรักความเท็จน่ารังเกียจข้าไม่ได้สอนพวกเ้าให้เป็คนเช่นนั้น”
“ข้าทำเองพ่อ…ข้าผลักเขาล้มเพื่อถ่วงเวลาหมูป่าที่กำลังไล่ล่าเราอย่างกระชั้นชิด” วิคการ์กระทุ้งเสียงออกมาจากลำคอ “เดียนาไม่ได้ผิดอะไรนางแค่อยากล่าสัตว์ ส่วนลูกหมูสามตัวนั้นตกบ่อโคลนดูดั้แ่ก่อนที่เราจะไปถึงเสียอีกอย่างไรมันก็ต้องตายอยู่แล้ว เดียนาแค่ช่วยไม่ให้มันทรมาน...และข้าเป็คนยุยงส่งเสริมให้นางไปที่นั่นเองหลังจากได้ยินเจนเล่าให้แม่ฟังเมื่อวานนี้”
“เ้าพูดเื่อะไรวิคการ์” แคทเทรียถามเสียงสั่นอย่างชอกช้ำ“เ้าล้อเล่นใช่ไหมลูกรักของแม่”
“เราไม่ได้ตั้งใจจะให้มันเกิดขึ้น” วิคการ์ก้มหน้าส่ายศีรษะ “ข้าไม่ได้ตั้งใจจะให้เฟรานตายแต่หมูป่ามันตัวใหญ่และเร็วเกินไป...ข้าขอโทษ”
“พอเถอะวิคการ์” เดียนาตวัดเสียง
“ข้าพร้อมจะไปรับการลงทัณฑ์แล้วพ่อ” หยดน้ำใสไหลร่วงลงจากั์ตาสีฟ้า
“อย่านะ แดเนียล ได้โปรด ”แคทเทรียจับข้อเข่าของสามีเพื่ออ้อนวอน
“นับแต่นี้ไปเ้าจะไม่ได้ออกไปไหนอีก เดียนา” น้ำเสียงของแดเนียลฟังดูเจ็บช้ำแต่ก็แข็งกร้าว “ชีวิตเ้าจะต้องจมปลักอยู่แต่ในครัวกับทุ่งนานั่นคือสิ่งที่ผู้หญิงเกิดมาเพื่อเป็”เขาตะคอกเสียงสั่นในลำคอ ขณะที่เดียนาเผยผ่านใบหน้าอย่างแจ่มชัดว่าเธอผิดหวังปนรังเกียจคำพูดของบิดา“ส่วนเ้า วิคการ์ เ้าไม่ใช่นักล่า ไม่ใช่นายพรานไม่ใช่ห่าเหวอะไรทั้งนั้น เ้ามัน ไอ้ฆาตรกร ” เขาตะเบ็งเสียงราวกับจะกลืนหัววิคการ์ลงไปในท้อง “แต่ก็ยังเป็ลูกของข้าพวกเ้าโชคดีที่ข้าเป็คนแรกที่ไปถึงที่นั่น” เขาหันหลังกลับออกไป
“ไปกันต่อเถอะเดียนา”วิคการ์กล่าว หลังจากยัดหนูตัวใหญ่ลงไปในถุงเดินทางที่ได้มาจากกระท่อมของมนุษย์หมาป่า“ข้าอยากรู้ว่าโชคชะตาที่รออยู่ข้างหน้าจะฆ่าเราหรือจะถูกเราฆ่าเหมือนที่ผ่านมา”วิคการ์มีสีหน้าที่ดูมุ่งมั่น
2K
![[จบ] ย่างก้าวสู่วิถีเซียน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1705487675_48932925.webp)
