ปฐมกาลบุษบาทมิฬ
ตอนที่ 5 อัญชันมรณะ
ณ ป่าแห่งหนึ่งในประเทศญี่ปุ่น
หมีตัวหนึ่งท่าทางดุร้ายกำลังวิ่งน้ำลายไหลหมา
ยูนิโกะ เด็กสาวผมสีฟ้าตัวร้ายกรี๊ดด้วยความกลัว “อ่า~~~~~”
ทันใดนั้น ปัง เสียงปืนกระหึ่มและภาพหมีตัวใหญ่ล้มลงในนัดเดียว
ชายวัยกลางคนคนหนึ่งถือไรเฟิลเดินเข้ามาดูซากหมีไกล้ ๆ “ตัวใหญ่ใช้ได้เลยนะเนี้ย ไม่ต้องกลัวหลอกลูกมันตายแล้ว”
ยูนิโกะ “น้องหมีน่าสงสารจัง”
ชายวัยกลางคน “ไม่ต้องไปสงสารมันหลอก แค่สัตว์เดรัจฉาน”
ยูนิโกะ “พ่อใจร้ายอะ”
ชายวัยกลางคน “เมื่อกี้ถ้าพ่อไม่ฆ่ามันมันก็จะฆ่าเรา วัน ๆ แม่คงเอาแต่เล่านิทานโลกสวยให้ลูกฟังสินะ ฟังนะโลกนี้นะ มันคือโลกปลาใหญ่กินปลาเล็ก คนที่อ่อนแอนั้นต้องล้มลงล้วงหล่นไป”
ยูนิโกะ “ยูนิโกะต้องไม่อ่อนแอเหรอคะ ถ้ายูนิโกะอ่อนแอจะต้องจบแบบน้องหมีเหรอคะ”
ชายวัยกลางคน “ใช่แล้ว”
ยูนิโกะ “แล้วยูนิโกะต้องทำไงถึงจะไม่อ่อนแอเหรอคะ”
ชายวัยกลางคน “ลูกต้องเลือกสิ่งที่ลูกชอบและถนัดมัน ฝึกมันให้แกร่งขั้นสุดไม่ใช่แค่พอทำเป็”
ยูนิโกะ “แล้วพ่อละ พ่อถนัดเื่อะไรเหรอ”
ชายวัยกลางคน “พ่อทำงานบริหารในองค์กรที่คอยควบคุมรัฐบาลทั้งโลกอยู่เงียบ ๆ อิลลูมินาติ พ่อเป็หัวหน้าฝ่ายข่าวกรองนะ ไม่ได้มีพละกำลังหรือมีพลังเหนือธรรมชาติอะไรหรอก พ่อใช้แค่สมอง”
ยูนิโกะ “สมองเหรอ ไม่เอาอะ ยูนิโกะเกลียดวิชาเลข”
ชายวัยกลางคน “งั้นนั้นก็ไม่ใช่ทางของลูก ทุกคนมีทางของตัวเองเสมอ”
ยูนิโกะมองไปที่ปืนไรเฟิลที่พ่อนางถืออยู่ “ยูนิโกะขอใช้ไอนั้นที่พ่อถืออยู่ได้ไหม”
ชายวัยกลางคน “ไรเฟิลเหรอ ลูกสนใจมันเหรอ”
ยูนิโกะ “เสียงมันดังปัง แล้วจู่ ๆ น้องหมีก็เด๊ดสะมอเร่ ไอนั้นมันจะทำให้ยูนิโกะแข็งแกร่งขึ้นได้ไหม”
ชายวัยกลางคน “ได้แน่นอนสิ แต่ในโลกนี้ใคร ๆ ก็ล้วนใช้ปืนเป็และคนเก่ง ๆ อีกเพียบ ถ้าลูกจะไปเส้นทางนี้จริงลูกต้องขยันฝึกฝน ฝึกแล้วฝึกอีก ฝึกจนรวดเร็วแม่นยำยิ่งกว่าใครหน้าไหน”
ชายวัยกลางคนยื่นไรเฟิลให้ลูกสาวตัวน้อย
ยูนิโกะรับปืนแต่ถือไม่ไหวล่วงลงพื้น “โอ้ยหนักจัง”
ชายวัยกลาง “หยิบขึ้นมาถือให้ไหว ลูกพึ่งแค่ 9 ขวบก็จริง แต่ฝึกั้แ่เด็กนี้แหละ โตไปลูกจะกลายเป็สุดยอดนักแม่นปืน ตามพ่อมา”
ยูนิโกะตัวน้อยพยายามลากปืนตามพ่อไป “พ่อรอหนูด้วย”
ยูนิโกะลากปืนไปจนถึงพ่อนางหลายกิโล นางหอบกางแขนนอนลงพื้นพ่อ “พ่อใจร้ายไม่รอหนูเลย”
ชายวัยกลางกำลังหมอบส่องกล้องส่องทางไกลดูกวางตัวหนึ่ง “เงียบ ๆ เดี๋ยวมันก็ได้ยินหรอก มานอนตรงนี้”
ยูนิโกะโดนพ่อของนางจับนอนจับปืนเล็งไปทางกวางตัวนั้น “ไกลจัง”
ชายวัยกลาง “ถ้าลูกจะไปจุดสูงสุดในสายนี้จริงแบบนี้มันถือว่าง่ายเกินไป”
เขาถอดสโคปออกจากไรเฟิล
ชายวัยกลางคน “นักแม่นปืนที่แท้จริง ไม่ได้พึ่งตาอย่างเดียว ครั้งหนึ่งนักแม่นปืนที่แกร่งที่สุดในโลกเคยบอกพ่อไว้”
เขาจับมือเล็ก ๆ ของลูกสาว วางนิ้วชี้บนไกปืน อีกมือกดลงบนอกของเธอ
ชายวัยกลางคน “ฟังเสียงลมหายใจตัวเองสิ”
ยูนิโกะพยายามกลั้นหายใจ หัวใจเต้นแรงจนรู้สึกได้ถึงแรงะเืในอก
ชายวัยกลางคน “อย่าตื่นเต้น ใจเย็นไว้ หัวใจที่สั่น จะทำให้ะุสั่นตาม”
ยูนิโกะ “พ่อหนูกลัว”
ชายวัยกลางคน “ความกลัวไม่ใช่ศัตรู มันคือสัญญาณเตือน แต่คนอ่อนแอ ปล่อยให้มันควบคุม คนแข็งแกร่ง ใช้มันเป็เครื่องมือ”
เขาขยับปากกระบอกปืนขึ้นเล็กน้อย กวางตัวนั้นยังไม่รู้ตัว กำลังก้มกินหญ้าอย่างสงบ
เขาขยับปากกระบอกปืนขึ้นเล็กน้อย กวางตัวนั้นยังไม่รู้ตัว กำลังก้มกินหญ้าอย่างสงบ
ชายวัยกลางคน “อย่ามองกวางมองจุดจบของมัน”
ยูนิโกะ “จุดจบ ยังไงเหรอคะ”
ชายวัยกลางคน “จุดที่ลูกจะยิงมันตายในนัดเดียว”
ยูนิโกะ “หนูไม่รู้อะ”
ชายวัยกลางคน “ภายในทรวงอก บริเวณกึ่งกลางระหว่างปอดทั้งสองข้าง หลังกระดูกหน้าอก และไปทางด้านซ้ายเล็กน้อย หัวใจของมัน หรือบริเวณหัวมัน แต่พ่อแนะนำให้ยิงหัวใจมัน หาส่วนที่มันในตอนนี้ขยับน้อยที่สุด”
มือเล็กสั่นน้อยลงลมหายใจเริ่มนิ่ง ป่าเงียบจนได้ยินเสียงลมพัดใบไม้
ชายวัยกลางคนกระซิบข้างหู “ยิง”
ปัง เสียงปืนสะท้อนก้องไปทั้งป่า กวางล้มลงทันที เืซึมเปื้อนพื้นหญ้า
ยูนิโกะนิ่งค้าง ดวงตาเบิกกว้าง มือยังจับปืนแน่น “หนูทำได้”
ชายวัยกลางคนมองลูกสาว ไม่ได้ยิ้ม แต่ดวงตาแข็งกร้าว “แบบนี้ใคร ๆ ก็ทำได้ ลูกยังต้องฝึกอีกเยอะ”
ยูนิโกะมองซากกวาง ไม่มีน้ำตา มีเพียงความรู้สึกบางอย่างกำลังก่อตัวในใจ “น้องกวางเด๊ดสะมอเร่แล้ว”
ภาพนั้นไม่เคยจางจากความทรงจำ และกลายเป็จุดเริ่มต้นของความหลงใหลในอาวุธปืน พ่อของเธอที่ทั้งรักและตามใจลูกสาว ยินดีสนับสนุนเต็มที่ เขาจ้างทั้งนักยิงปืนระดับโลก และนักฆ่ารับจ้างมาสอนศิลปะการฆ่าให้ลูกสาวเพียงคนเดียว ก่อนที่พ่อของนายจะหายไปโดยไม่กลับมาเจอนางอีก
ยูนิโกะ เติบโตเป็หญิงสาวที่สวยสง่า ราวกับเ้าหญิงในเทพนิยาย เธอรอยยิ้มที่น่ารักและท่าทีแสนหวาน
เธอเชี่ยวชาญทั้งการใช้อาวุธปืนพก มีดสั้น และการแฝงตัวเข้าหาเป้าหมายในสถานที่หรูหรา เธอเปลี่ยนความเย้ายวนให้กลายเป็อาวุธ ใช้เสน่ห์หลอกล่อ ก่อนจบชีวิตเป้าหมายอย่างรวดเร็วและแม่นยำ
ณ คฤหาสน์หรูหราแห่งหนึ่งในประเทศญี่ปุ่น
ยูนิโกะกำลังฝึกยิงปืนในสวนหลังบ้าน นางยิง 10 ตัว โดยไม่ต้องหันหน้าดูด้วยซ้ำ
สาวรับใช้คนหนึ่งเดินมาหายูนิโกะ “คุณหนูคะ นายหญิงบอกท่านครั้งแล้วไม่ใช่เหรอว่าห้ามยิงสิ่งมีชีวิตในสวนหลังบ้านอีก”
ยูนิโกะ “ไม่เห็นเป็ไรเลย พวกมันก็แค่เดรัจฉาน”
สาวรับใช้ “ดิฉันจำเป็ต้องไปบอกเื่นี้คุณรินนะคะ นายหญิงกำชับดิฉันไหว”
ยูนิโกะ “หื้ยไม่เอา อย่าฟ้องแม่นะ”
สาวรับใช้ “ไม่ได้คะ ถ้าปล่อยไว้คุณหรูต้องนิสัยเสียกว่านี้แน่คะ”
ยูนิโกะ “ก็พ่อสอนมาแบบนี้นิ”
สาวรับใช้ “นายหญิงก็กำชับฉันให้บอกท่านเื่นี้เหมือนกันคะ ว่าอย่าไปเชื่อสิ่งที่คนพันนั้นสอนนัก”
ยูนิโกะ “นิ อย่าฟ้องแม่เลยนะ เดี๋ยวฉันให้เงินนะ”
หญิงสาววัยกลางคนในชุดกระโปรงคุมยาวเดินออกมา “จะติดสินบนคนรับใช้แม่เหรอ”
ยูนิโกะกุบขมับ “แม่…”
คนรับใช้ก้มหัวให้นายหญิง “คุณรินคะ…”
ริน “ไม่ต้องเล่าหรอก ฉันแอบดูอยู่สักพักแล้ว ไปทำงานเถอะ ฉันจะสั่งสอนลูกคนนี้เอง”
ยูนิโกะ “พ่อบอกแม่คือพวกโลกสวยที่จะทำให้หนูอ่อนแอ”
ริน “ทำไมตั้งไปเชื่อคำพูดของพ่อที่ทิ้งพวกเราไปเป็ปีแล้ว”
ยูนิโกะ “พ่อเขาแค่งานยุ่งนะ พ่อไม่ได้ทิ้งพวกเราสักหน่อย”
ริน “งานยุ่งมากี่ปีแล้วละ ที่นี้ใครกันแน่ที่โลกสวย”
ยูนิโกะ “แม่ก็ ทำเป็จะมาสอนหนูทั้งที่ตัวเองก็ร้องไห้อยากให้พ่อกลับมาแท้ ๆ”
ริน “นกพวกนั้นมันทำอะไรลูกเหรอ ลูกถึงต้องยิงพวกมัน”
ยูนิโกะ “ก็หนูเบื่อนิ แม่จะไปแคร์อะไร มันก็แค่...”
ริน “ถึงแม่จะรักพ่อของลูกมากก็เถอะ ตอนสอนลูกแบบนี้มันทำให้แม่โกรธเขาเหมือนกัน ลูกกำลังกลายเป็คนอํามหิตนะ แบบพ่อของลูก แบบพวกองค์กรอิลลูมินาติ”
ยูนิโกะ “ปลาใหญ่กินปลาเล็ก เพราะพวกมันอ่อนแอเลยต้องถูกฆ่า หนูพยายามเป็คนที่แข็งแกร่งตามที่พ่อสอนหนู”
ริน “แข็งแกร่งนะไม่ผิด แต่ลูกควรมีความเมตตาไม่ใช่ฆ่าไม่เลือกแบบนี้นะ”
ยูนิโกะ “ความเมตตามันคือความอ่อนแอ นักฆ่าที่พ่อเคยจ้างมาสอนยิงปืนบอกไว้”
ริน “ไม่ใช่สักหน่อย ฟังแม่นะยูนิโกะ ความเมตตาไม่ใช่ความอ่อนแอ แต่มันคือความอ่อนโยน”
ยูนิโกะเงียบ ไม่เถียงทันที
ทันใดนั้นนกตัวหนึ่งที่โดนยิงก่อนหน้านี้ยังไม่ตาย มันโดนเฉียง ๆ อยู่ในอาการาเ็สาหัส
ยูนิโกะหันปืนไปทางมัน
ริน “หยุดนะ ยูนิโกะ ฟังแม่บ้างเถอะ แม่ไม่อยากให้ลูกต้องกลายเป็คนอำมหิตแบบนั้น”
ปัง ยูนิโกะ ลั่นไก
รินน้ำตาไหล “ทำไม ทำไมลูกถึงไม่ฟังแม่เลย”
ยูนิโกะวิ่งเข้ามากอดแม่ “ฟังสิ หนูฟัง หนูเชื่อแม่ นกตัวนั้นยังไงก็ไม่รอดดีกว่าปล่อยให้มันทรมาน หนูแค่อยากช่วยมัน”
ริน “ลูกสัญญาได้ไหม ว่าลูกจะไม่กลายเป็คนอำมหิต”
ยูนิโกะ “หนูสัญญา”
ริน “ไม่ใช่ว่าลูกไม่ควรลืมคำสอนของพ่อหรอกนะ แต่แค่บางอย่างแม่จะแก้ให้ใหม่เอง”
ยูนิโกะ “คะแม่”
พระอาทิตย์ตกลง ยูนิโกะและรินนั่งรับประทานอาหารด้วยกัน รินตักผัดกระเพราะหมูสับใส่จานยูนิโกะ
ยูนิโกะ “อาหารไทย อร่อยจัง”
ริน “ลูกรู้ใช่ไหมว่านี้แม่ทำเอง”
ยูนิโกะ “รู้สิก็แม่คนจากประเทศไทยนิ”
ริน “เสียดายที่ลูกไม่ยอมให้แม่สอนทำอาหาร”
ยูนิโกะ “ก็มันยุ่งยากนิ”
ทันใดนั้นเสียงเคาะประตูดังขึ้น
คนรับใช้เดินมาหาริน “นายหญิงคะ มีแขกมาหาคะ”
ริน “บอกให้กลับไป มันดึกมากแล้ว”
คนรับใช้ “เขาบอกว่ามาจากอิลลูมินาติคะ”
ริน “หืม ให้เข้ามาได้”
เมื่อประตูถูกเปิดออก หญิงสาวในชุดเดรสดำผมยาวสง่างามก้าวเข้ามา
ริน “พวกอิลลูมินาติ พวกแกมีดีอะไรสามีฉันถึงไปไม่กลับเลยนะ เธอนะแนะนำตัวมาหน่อยสิ”
หญิงสาวคนนั้นพูดอย่างเสียงนิ่ง “ฉันชื่อเคนเนดี้ รองหัวหน้าอิลลูมินาติ”
รินก้มหัวขอโทษ “รองหัวหน้าเหรอ ขออภัยอย่างยิ่งคะ ยิ่งใหญ่กว่าสามีฉันอีก ขอโทษคะฉันไม่รู้จริง ๆ”
เคนเนดี้ “ไม่เป็ไร พอดีฉันกำลังก่อตั้งกลุ่มคนที่จะคอยทำงานให้ฉันในประเทศไทยนะ และบังเอิญตอนฉันไปเจอเฮนรี่ สามีเธอที่ทำงานให้เฮนรี่เขาแนะนำลูกสาวเขามานะ ยูนิโกะ ใช่ไหม”
ริน “ใช่คะ”
ยูนิโกะ “นี้จะให้หนูไปทำงานให้เหรอ”
เคนเนดี้ “เขาบอกมาว่าเธอมีทักษะยิงปืนที่เก่งมากเลย”
ยูนิโกะ “ใช่ ๆ หนูฝึกมาั้แ่ 9 ขวบเลยนะ”
เคนเนดี้ “กลุ่มที่ฉันจะให้เธอไปเข้าคือกลุ่มบุษบาทมิฬ ถ้าสนใจก็ตามฉันมา”
ริน “เดี๋ยวก่อนสิ เอาสามีฉันไปแล้วยังจะเอาลูกฉันไปอีกเหรอ ไอพวกชั่ว”
เคนเนดี้ “ชั่วเหรอ ฉันกับเธอมองโลกคนละแบบกัน ฉันมีเป้าหมายที่จะพัฒนามวลมนุษย์ดึงพวกเขาให้ถึงขีดสุดนั้นคือสิ่งที่ฉันจะทำให้มนุษย์สยาชาติ แล้วเธอละทำอะไรเพืุ่์สยาชาติบ้าง หรือมันแค่คนเห็นแก่ตัวที่แค่อยากให้ตัวเองสบายโดยเอาความสงบมาอ้าง”
ริน “พูดอะไรนะ เธอเอาสามีฉันไปไว้ไหน ไอผู้หญิงสารเลว”
เคนเนดี้ “ฉันไม่ได้บังคับใครให้ตามฉัน สามีเธอหรือลูกเธอตอนนี้ ขอเตือนนะ วาจาของเธอมันล่วงเกินฉันไปแล้ว”
เคนเนดี้หันปืนไปทางริน
ทันใดนั้นยูนิโกะหันปืนไปทางเคนเนดี้
ยูนิโกะ “จะรองหัวหน้าหรืออะไรฉันก็ไม่สน ฉันจะฆ่าแกก่อนที่แกจะทันลั่นไกด้วยซ้ำ จะวัดไหมละ”
เคนเนดี้เก็บปืน “กล้าดีนะ ฉันไม่วัดเื่ปืนกับเธอหรอก จะยอมให้แม่เธอด่าฉันไปฟรี ๆ ก็ได้ ฉันรอหน้าบ้านเธอ ถ้าอยากร่วมงานด้วยก็ตามมา”
ริน “ลูกช่วยแม่ไว้”
ยูนิโกะ “แม่หนูขอไปกับนางได้ไหม หนูเข้าอิลลูมินาติ บางทีหนูอาจเจอพ่อก็ได้ อีกอย่างหนูอยากไปเที่ยวประเทศไทยด้วยถ้าหนูเข้าหน่วยบุษบาทมิฬ”
ริน “ลูกอยู่ในวัยที่เลือกเองได้แล้ว ไปเถอะ แต่จำไว้นะ อย่ากลายเป็คนอำมหิต”
วันต่อมา
ณ ฐานทัพลับใต้ดินบุษบาทมิฬ
ยูนิโกะเดินตามหลังเคนเนดี้ไป
เคนเนดี้ “เธอคือคนสุดท้ายที่ ดอกไม้คนที่ 5 ฉันจะตั้งโค๊ดเนมให้ว่า อัญชันมรณะ มันมาจากสีผมของเธอและทักษะการยิงปืนของเธอที่ฆ่าศัตรูได้ก่อนรู้ตัว”
ยูนิโกะ “รับทราบคะ”
เคนเนดี้ “ภาษาไทยได้ไหม เพราะอีก 3 คนเป็คนไทยนะ ส่วนอีก 1 เป็หุ่ยยนต์น่าจะสื่อสารได้ทุกภาษา”
ยูนิโกะ “ได้คะ แม่ฉันเป็คนไทยนะ อีกอย่างฉันมาเที่ยวประเทศนี้บ่อย”
เคนเนดี้ “ฉันจะกลับประเทศอังกฤษก่อน เธอเปิดประตูเข้าไปก็จะพบกับเพื่อนใหม่เอง”
เคนเนดี้เดินออกไปจากที่นี้
ยูนิโกะยิ้มะโเสียงดัง “เปิดประตูเข้าไปอย่างร่าเริง สวัสดีทุกคน ฉันสมาชิกใหม่นะ ฉันชื่อยูนิโกะ ส่วนชื่อในกลุ่มบุษบาทมิฬคืออัญชันมรณะ”
มะลิราตรีที่กำลังดมดอกไม้สะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะลูบผม
กุหลาบดำหันมามองก่อนจะก้มลงไถโทรศัพท์ต่อ
ลีลาวดีเพลิงเดินมาด้วยรอยยิ้ม “ในที่สุดก็มีเพื่อนที่ดูเป็มิตรสักที กลุ่มเรามีแต่พวกแปลก ๆ นะ
สวัสดีฉันชื่อทราย ชื่อในกลุ่มคือลีลาวดีเพลิง
ส่วนตัวเล็กที่ดมดอกไม้อยู่ชื่อมะลิ ชื่อในกลุ่มมะลิราตรี
ส่วนยัยที่ดูท่าทางอันตรายนั้นชื่อโรส ชื่อในกลุ่มคือกุหลาบดำ
และอีกคน จะเรียกคนได้ไหมนะ คือนางเป็หุ่นยนต์นะ ตอนนี้ไม่อยู่น่าจะออกไปทำภารกิจอะไรสักอย่าง นางชื่อดอกบัวเหล็ก”
อัญชันมรณะ “น่าสนุกจัง เรามาสนิทกันไว้นะทุกคน”
ความเงียบเข้าปกคลุมห้องชั่วครู่
มะลิราตรียังคงก้มดมดอกไม้ ไม่ตอบ ไม่เงยหน้า เหมือนโลกนี้มีแค่กลีบดอกกับกลิ่นหอม
กุหลาบดำเหลือบตามองยูนิโกะหนึ่งวินาที ก่อนก้มไถโทรศัพท์ต่อ แล้วคิดในใจ “พวกบ้ามาอีกแล้ว”
ลีลาวดีเพลิงยิ้มแห้ง ๆ “จริง ๆ กลุ่มเราก็ เอ่อ ไม่ค่อยมีคนพูดเก่งแบบเธอเท่าไหร่”
อัญชันมรณะ “จริงเหรอ”
อัญชันมรณะเดินวนรอบห้องอย่างตื่นเต้น “ว้าว ห้องนี้ใหญ่มากเลยนะ นี่อะไรอะ อุปกรณ์ทดลองเหรอ โห อาวุธเยอะจัง อันนี้ใช้ยังไงเหรอ อันนี้ล่ะ อันนี้ด้วย”
กุหลาบดำ “อย่าจับของคนอื่นมั่วสิ นั้นมีดของมะลิ เดี๋ยวก็โดนนางฆ่าหรอก”
อัญชันมรณะ “โอเค งั้นฉันแค่ดูเฉย ๆ ก็ได้”
พูดจบเธอก็ยืนจ้องปืนห่างออกไปครึ่งเมตรแบบตาเป็ประกาย
อัญชันมรณะพุ่งไปนั่งข้างมะลิราตรี “ดมดอกอะไรอยู่เหรอ นั้นดอกอัญชันนิ เหมือนชื่อฉันเลย ขอดมด้วยสิ”
มะลิพูดขึ้นเบา ๆ เป็ครั้งแรก “ดอกอัญชัน กลิ่นมันไม่แรงแต่ฉันชอบกลิ่นมันนะ”
อัญชันมรณะหันขวับ “เธอชอบเหรอดีใจจัง ชอบอัญชันเหรอ”
มะลิสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนพยักหน้าเบา ๆ แล้วกลับไปดมดอกไม้เหมือนเดิม
ลีลาวดีเพลิงถอนหายใจเบา ๆ “นางเหมือนถึงดอกไม้ต่างหากไม่ใช่เธอ ฉันเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมท่านเคนเนดี้ถึงพาเธอเข้ากลุ่ม เจอยัยมะลิไม่ถึงห้านาทีก็มันให้นางยอมพูดด้วยได้”
อัญชันมรณะยิ้มกว้าง “ดีใจจัง พวกเธอดูน่าสนใจมากเลย”
กุหลาบดำ “…”
ทันใดนั้น เสียงประตูเหล็กด้านหลัง ครืดดด เปิดออก
หญิงร่างสูงผิวโลหะก้าวเข้ามา ดวงตาเรืองแสงสีขาว
อัญชันมรณะตาเป็ประกาย “ว้าววว หุ่นยนต์ หุ่นยนต์จริง ๆ ด้วย”
ลีลาวดีเพลิงหันไป “อ้อ กลับมาแล้วเหรอ ดอกบัวเหล็ก นี่สมาชิกใหม่”
ยังไม่ทันพูดจบ อัญชันมรณะก็พุ่งเข้าไปจับมือดอกบัวเหล็กทันที
อัญชันมรณะ “สวัสดี ฉันชื่อยูนิโกะ ชื่อในกลุ่มคืออัญชันมรณะ ยินดีที่ได้รู้จักนะ”
ดอกบัวเหล็กค้างไป 0.3 วินาที “พฤติกรรมเป็มิตรระดับสูงดีจัง”
อัญชันมรณะััไปทั่วร่างกายดอกบัวเหล็กอย่างตื่นเต้น “หุ่นยนต์ หุ่นยนต์ งะ นมแข็งจัง”
ดอกบัวเหล็ก “พฤติกรรมแบบนี้มันเข้าข่ายคุกคามแล้วนะ”
อัญชันมรณะ “เธอปรับร่างกายให้หนุ่มได้ไหม แล้วเธอต้องอึต้องฉี่ไหม ฉันสำรวจแล้วเห็นเธอมีของสำหรับทำสิ่งพวกนั้นนะ”
ดอกบัวเหล็กหลุดหัวเราะ “ฮะ ฮะ เอาล่ะ ยินดีต้อนรับสู่บุษบาทมิฬนะ อัญชันมรณะ”
ยูนิโกะกางแขนกว้าง “จากนี้ไป เราคือครอบครัวเดียวกันแล้ว”
กุหลาบดำเงยหน้าจากโทรศัพท์ ถอนหายใจยาว “ใครก็ได้ หาเทปมาปิดปากนางที”
มะลิยิ้มบาง ๆ โดยไม่รู้ตัว
และเสียงหัวเราะเบา ๆ ก็ดังก้องขึ้นเป็ครั้งแรกในฐานทัพลับแห่งนี้
453
