ใช้เวลาไม่นาน นิลินก็ขับรถสปอร์ตคันหรูของหวังซูลี่มาถึงมหาลัย ทำไมถึงรู้จักมหาลัยนะเหรอ เพราะมันเป็ความทรงจำของซูลี่ยังไงเล่า หุหุ (ต่อไปนี้จะแทนตัวนิลินเป็หวังซูลี่เลยนะคะ) จอดรถเสร็จหวังซูลี่เดินไปทางตึกเรียนของตัวเอง ระหว่างทางเจอ คนกลุ่มหนึ่งะโเรียกชื่อของเธอจนคนอื่นๆพากันหันมองมาทางเธอ เห้อออ เธอจะรู้จักคนเยอะไปไหมหวังซูลี่
“ หวังซูลี่ ทางนี้ๆ แหมๆๆจะรีบไปไหนละยะ พวกฉันมารอเธอตั้งนาน โทรหาทำไมไม่รับสาย”
หือ … นิลินพยายามเค้นความจำของหวังซูลี่ ว่าสาวสวยคนนี้เป็ใคร อ่าาา นึกออกละเธอคือ ‘เฉินลี่มี’ เพื่อนสนิทที่สุดของหวังซูลี่นี่เอง
“พอดีฉันทำมือถือหายน่ะ หายังไงก็ไม่เจอคิดว่าเลิกเรียนจะไปดูมือถือใหม่สะหน่อย”
“ฉันไปด้วยนะเดี่ยวฉันไปช่วยเธอเลือกเอง ” ก็ดีเหมือนกันหวังซูลี่คิดในใจ เพราะเธอก็คงไปคนเดียวไม่ถูกเช่นกัน
“โอเค ป่ะขึ้นเรียนกันเถอะ” ในระหว่างที่กลุ่มของซูลี่กำลังจะลุกเดินนั้น มีชายหญิงคู่หนึ่งเดินมาทักเธอ
“พี่ซูลี่ เพิ่งมาถึงเหรอคะ ฮวาฮวา คิดว่าพี่ยังไม่ตื่นเลยไม่ได้ปลุกให้นั่งรถมาด้วยกันน่ะคะ ขอโทษนะคะ”
หวังซูลี่กรอกตามองบน ‘คิดว่าใคร ที่แท้ยังน้องสาวนางร้าย นางเอกของเื่นี่เอง อืมม ที่จริงเธอก็สวยอยู่นะ แบบว่าน่ารักดูอ่อนหวานน่าทนุถนอม แต่ยังสวยไม่ได้เท่าครึ่งหนึ่งของนางร้ายอย่างหวังซูลี่เลยด้วยซ้ำ ’
“ ไม่เป็ไรหรอก ฉันขับรถมาเองได้ ไม่ต้องเดือดร้อนให้ใครมาปลุกหรอกนะ แค่นี้ใช่ไหมจะได้ไปซะที ”
“ ฮวาฮวา แค่เป็ห่วงเท่านั้นเองค่ะ กลัวพี่สาวจะตื่นสาย ” พูดเสร็จ ก็ทำหน้าเศร้าสร้อยคล้ายกับว่าถูกหวังซูลี่ะโด่าใส่หน้ามายังไงยังงั้น ช่างเสแสร้งสิ้นดี
“นี่เธอ เื่แค่นี้ไม่เห็นต้องว่าอะไรรุนแรงเลย แค่ฮวาฮวา เขาเป็ห่วงกลัวยัยพี่สาวจอมวีน จะมาไม่ทันเชคชื่อเรียนก็แค่นั้น เหอะ” แหม่ๆนึกว่าใคร ที่แท้ พระรองงี่เง่า นี่เอง หน้าตาก็หล่อเหลาอยู่อะนะ แต่ทำไม๊ทำไม โง่ขนาดนี้ มองไม่ออกเลยเหรอว่า อะไรคือเสแสร้ง เห้อ
“ฉันจะพูดหรือจะว่าอะไรก็ไม่เกี่ยวกับพวกคุณ แล้วก็ไม่ต้องมายุ่งอะไรกับฉันอีก ฉันเบื่อพวกเสแสร้ง แอ๊บแบ๊วต่อหน้าผู้ชาย รำคาญ!! เข้าใจไหม ” ต้องด่าคืนแทนหวังซูลี่ตัวจริงเสียหน่อยไหนๆเธอก็เข้ามาอยู่ในร่างของนางร้ายแล้ว หวังซูลี่ก็สะพัดหน้า แล้วเดินสวยๆออกมาด้วยมาดนางพญา
……………………………………………………………..
หลังจากเรียนเสร็จ่บ่ายมีเวลาว่าง หวังซูลี่และเพื่อนของเธอ ได้พากันมาเลือกซื้อมือถือยี่ห้อหนึ่ง แถมยังเปิดเบอร์ใหม่ ให้กับหวังซูลี่ ก่อนจะทำการโหลดแอพ แชท อะไรต่างๆจนพร้อมใช้งาน แล้วก็พากันไปทานอาหารที่ร้านแห่งหนึ่งด้วยกัน
“นี่ซูลี่ นั่นมันหลิวเหวินหลงคู่หมั้นเธอนี่นา เดินมากับแม่น้องสาวแอ๊บแบ๊วของเธอนั่นไง ” เฉินลี่มีพยักหน้าให้หวังซูลี่เพื่อนรักหันไปมองทางหน้าร้านอาหาร
“ใช่! คู่หมั้นฉันเองแล้วก็นั่นหยางเพ่ยตง นิ ”
หยางเพ่ยตงเป็เพื่อนสนิทของหวังซูลี่มาก่อน และยังเป็เพื่อนของหลิวเหวินหลง หยางเพ่ยตงเป็ชื่อพระรองของเื่ หน้าตาหล่อเหลา ผิวขาว กว่าพระเอก หุ่นดีจนนิลินน้ำลายไหล แอ๊ะ!! ม่ายนะ เขาเป็หนึ่งในผู้ชายของหวังหลินฮวา และยังแอบแซ่บกับนางเอกลับหลังพระเอกอีกด้วย แต่ไม่เคยแสดงตัวตนออกมานอกจากความเป็พี่น้องเท่านั้น เพราะหยางเพ่ยตงก็รู้ว่าเพื่อนชอบนางเอกเหมือนกัน ฉากหน้าจึงทำได้เพียงแค่ช่วยเหลือ หรือปลอบโยนนางเอก เวลาถูกหวังซูลี่ทำร้ายเธอเพียงแค่นั้น
หยางเพ่ยตง นั่งร่วมโต๊ะด้วยสักพัก เหมือนมีสายโทรเข้ามา จึงรับสายโทรศัพท์ของเขาและเดินออกจากร้านไป เหลือแค่ พระเอกกับนางเอกเพียงสองคนที่ยังนั่งอยู่ ท่าทางของทั้งคู่ราวกับคู่รักที่คบหากันมานาน หวังซูลี่ที่มองภาพนั้นอยู่รู้สึกเ็ปใจอย่างมาก อาจจะเป็เพราะเธอได้เข้ามาอยู่ใน่กลางๆของนิยายเื่นี้ มันเป็่ที่นางร้ายรักพระเอกจนหมดหัวใจ แต่ความรู้สึกของพระเอกนั้นกำลังสั่นคลอนและหลงรักนางเอกอย่างหวังหลินฮวา ทำให้ความเ็ปที่เกิดขึ้นเป็ส่วนหนึ่งในความรู้สึกของหวังซูลี่คนเก่าที่ยังคงมีความรักให้กับพระเอกอยู่มากก็ได้
“ น้องสาวเธอนี่ กะฟาดเรียบหมดเลยละมั้งผู้ชายเนี่ย เห้ออ ฉันละไม่อยากจะเชื่อว่าหยางเพ่ยตงก็เป็หนึ่งในนั้นด้วย ”
“ ช่างเหอะ ฉันไม่สนใจหรอกไม่แน่ฉันอาจจะถอนหมั้นเร็วๆนี้ก็ได้นะ ” พรวด!!!! แค่กๆเฉินลี่มีที่กำลังดื่มน้ำอยู่ถึงกับสำลักออกมาด้วยความใ
" เธอจะบ้าเหรอหวังซูลี่ เธอรักกับเหวินหลงมาตั้งนานจะถอนหมั้นง่ายๆแบบนี้จริงๆเหรอ ” ไม่ต้องรอให้ถามซ้ำ
“ ใช่ ”
………………………………………………
หากผิดพล่าดประการใด ขอผู้อ่านโปรดเข้าใจนะค้า เพิ่งหัดแต่ง ครั้งแรกค้า ^^