เป่ยหนานเป็เมืองท่าติดชายทะเลจิ้นฝานอยู่นอกแคว้นที่มีผู้คนอาศัยอยู่จำนวนไม่น้อย กล่าวกันว่าเป็เมืองที่มีความอุดมสมบูรณ์ไม่แพ้เมืองใดเลยสักเพียงนิด วันที่สิบเดือนสิบ ยามสี่ในคืนที่พระจันทร์เต็มดวงบุรุษองอาจดูสง่างามรูปโฉมหล่อเหลาผู้หนึ่งเดินเปลือยท่อนบนขึ้นมาจากพื้นน้ำ ท่ามกลางความเงียบสงบมีเพียงเกลียวคลื่นที่ส่งเสียงหยอกล้อเย้าแหย่โดยไร้ความกังวลใด ๆ ชายผู้มีเส้นผมอันโดดเด่นยิ่งยามที่ต้องแสงนวลสีทองแล้วด้วยนั้นราวกับว่าเขาเป็เทพที่จุติมาจากบนสรวง์ มีเซียนน้อยใหญ่หรือกระทั่งเทียนจวินยังหลงใหลในภาพลักษณ์นี้ขององค์รัชทายาทแห่งเมืองบาดาล มิอาจมีผู้ใดเทียบเทียมได้ใน่หลายพันปีที่ผ่านมา
ภาพความงดงามนั้นไม่อาจทำให้ใครบางคนละสายตามองได้แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ทำให้คิดหลงใหลไปกับรูปโฉมเหนือภพนี้ “ช่วยด้วย!! ใครก็ได้ช่วยข้าที” เสียงกรีดร้องของสตรีคนหนึ่งที่ถูกจับมัด นางได้แต่ตะเกียกตะกายพยายามพาตนเองออกมาจากแพไม้ที่ถูกปล่อยลงสู่ทะเลแต่ก็ยังลอยไปได้ไม่ไกลนัก
เสียงนั้นสำหรับเฟยเทียนเป็เพียงสายลมที่พัดผ่าน เขาไม่ได้มีจิตเมตตาต่อสรรพสัตว์ใดเพราะทุกอย่างล้วนสวามิภักดิ์ต่อองค์รัชทายาทเช่นพระองค์มาเนิ่นนาน กุ้ยชิงที่เห็นทางรอดได้แต่ะโเรียกชายประหลาดที่โผล่มาจากท้องทะเลแต่เขากลับไม่สนใจนางเลยแม้แต่นิดเดียว
“นี่! ท่านนอกจากจะผมขาวแก่ก่อนวัยแล้ว ยังหูตึงอีกด้วยหรือ” องค์หญิงที่มีบุคลิกไม่เรียบร้อยสักเท่าใดนักพูดค่อนขอด แต่ถึงกระนั้นเสียงด่าก็ไม่เข้าหูเทพัทอง เขาไม่ปรายตามามองนางด้วยซ้ำ กระทั่งกุ้ยชิงทนไม่ไหว ทั้งชีวิตนางไม่เคยอยากเอ่ยนามคนผู้นั้นแต่ตอนนี้ต้องเอาตัวรอดก่อนจึงะโออกมาว่า
“ท่านเ้าสมุทรเฟยหรงได้โปรดละเว้นข้าด้วย ข้าไม่อยากเป็เมียท่าน!” สิ้นคำนั้นเท้าของเฟยเทียนก็หยุดชะงัก เขาหันเสี้ยวหน้าไปมองที่แพไม้หรูหรานั้นแล้วก็โบกมือหนเดียว แพก็ลอยกลับเข้าฝั่งทันที พวกทหารที่ซุ้มดูอยู่มองไม่เห็นเหตุการณ์เมื่อครู่เพราะเศษทรายปลิวเข้าดวงตา จากนั้นเทพัทองก็หายตัวไปในทันที
องค์หญิงแห่งเป่ยหนานดีใจจนน้ำตาแทบไหลออกมา นางได้แต่ะโกล่าวขอบคุณเทพัทองเพราะคิดว่าเขาเป็เ้าสมุทรนามว่าเฟยหรงผู้นั้น “ขอบพระทัยเพคะ” ร่างบางรีบหันไปบอกพวกทหารที่จับนางมาบวงสรวงริมทะเลจิ้นฝานด้วยเสียงดุดัน
“พวกเ้าเห็นไหมเล่า ท่านเ้าสมุทรไม่ได้้าข้า! รีบไปรายงานเสด็จพ่อแล้วก็มาปล่อยข้าเดี๋ยวนี้” คนตัวเล็กเอ่ยอย่างดีใจ พวกทหารพากันขยี้ตาแล้วต่างพากันใที่แพลอยเข้าฝั่งมาจนถึงหาดทรายบริเวณที่พวกเขาแอบซ่อนตัวอยู่
ทหารนายหนึ่งหันไปปรึกษาทหารอีกคน “เอาอย่างไรดี…” ทหารนายนั้นมีสีหน้าลังเลสุดท้ายก็ได้แต่พยักหน้าแล้วพากันเดินเข้าไปแก้มัดให้องค์หญิง เมื่อกุ้ยชิงเป็อิสระนางก็รีบะโขึ้นม้าของพวกทหารที่ผูกเอาไว้ข้างต้นมะพร้าวทันที
“ข้าไปก่อนละ!” แล้วม้าก็วิ่งกลับเข้าเมืองไปพร้อมกับโฉมสะคราญ พวกนางกำนัลที่ติดตามมาด้วยเดิมทีจะมาอำลาองค์หญิง แต่มีนางกำนัลคนหนึ่งเห็นอย่างเต็มตาว่ามีชายไม่ทราบใบหน้าโผล่ขึ้นจากน้ำแล้วใช้เชือกดึงแพขององค์หญิงขึ้นฝั่งด้วยความทุลักทุเล ข่าวลือนี้แพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว พวกทหารรีบกลับวังไปรายงานองค์าาเป่ยหนานทันที
กลางเมืองเป่ยหนาน
กุ้ยชิงไม่ยอมกลับวัง นางขี่ม้าที่ขโมยมาจากพวกทหารมายังชุมชนในตลาดที่ตั้งอยู่กลางเมือง ที่หน้าประตูไม้เก่า ๆ ของเรือนหลังหนึ่ง ร่างบางในชุดที่เปียกโชกไปด้วยน้ำทั้งตัวกำลังยกมือเคาะประตูอยู่ “ข้ากุ้ยชิงมาขอพบคุณหนูใหญ่” เพียงเอ่ยนามประตูนั้นก็เปิดออก
“องค์หญิง! เหตุใดถึงเปียกไปทั้งตัวเช่นนี้เพคะ” คุณหนูใหญ่ หรือสหายคนสนิทเอ่ยร้องด้วยความใ จากนั้นก็รีบดึงมือองค์หญิงเข้าไปในเรือนทันที
“มีใครตามองค์หญิงมาด้วยหรือไม่เพคะ” อิงอิงถาม นางทำหน้าหวาดระแวงมองไปที่ด้านหลังของโฉมสะคราญในสภาพลูกหมาตกน้ำมอมแมมด้วยความรู้สึกกลัว
“เลิกทำหน้าแบบนั้นสักที ข้าขอใช้ห้องอาบน้ำของเ้าหน่อย” จากนั้นกุ้ยชิงก็เดินไปแช่ตัวที่ถังอาบน้ำที่มีน้ำอุ่นเตรียมรออยู่ อิงอิงยืนนิ่งอยู่พักหนึ่งจึงได้สติแล้วรีบวิ่งติดตามองค์หญิงเข้าเรือนไป
ที่วังหลวง
หลังจากที่องค์าาได้ฟังคำรายงานของพวกทหาร พระองค์ก็ครุ่นคิดมีสีหน้าวิตกกังวลอย่างมาก ‘ท่านเ้าสมุทรไม่้าบุตรีของข้า แล้วจะทำเช่นไรดี’ เช้าตรู่วันนั้นโหรหลวงถูกเรียกตัวเข้าเฝ้าอย่างกะทันหัน ชายชราที่ปกปิดใบหน้ามานานหลายสิบปีเดินเข้าตำหนักใหญ่ด้วยความรวดเร็วที่คล้ายกับภูตี ั้แ่ที่องค์าาเป่ยหนานรู้จักกับชายแปลกหน้าผู้นี้ ทุกอย่างในวังก็แปรเปลี่ยนไป
“เื่นี้ไม่เป็ความจริงพ่ะย่ะค่ะ” นี่คือคำแย้งของโหรหลวง เขา้าให้องค์หญิงถูกบูชายัณย์มากที่สุด เหตุผลก็เพราะดวงสตรีเป็ใหญ่เหนือผู้คนทั้งปวง หากปล่อยให้นางมีชีวิตอยู่ที่เป่ยหนานนานกว่านี้ตำแหน่งดาวปกครองเมืองจะเปลี่ยน เป็ผลทำให้ดาวแห่งมฤตยูจะดาวเมืองไม่ได้ กระทั่งฆ่านางทิ้งก็ไม่ได้
แววตาขององค์าาแสดงออกถึงความกังวล มนตราชั่วร้ายที่ไหลเวียนในตัวพระองค์ถูกเติมให้เข้มข้นขึ้น ทำให้ดวงตาที่เคยเมตตาส่องประกายเป็สีดำสนิท นางกำนัลที่เผลอเหลือบตาขึ้นมองเห็นดังนั้นก็ตัวสั่นหวาดกลัวทันที โหรหลวงแสยะยิ้มเย็น ในที่สุดเขาก็ร่างของาาเป่ยหนานได้ครึ่งหนึ่งแล้ว
“สั่งการออกไป ตามหาองค์หญิงให้ทันก่อนยามเฉิน แล้วตั้งพิธีบวงสรวงที่ทิศตะวันออก” เสียงของชายชราสั่นเครือเล็กน้อยจากนั้นก็กลมกลืนเข้ากลับเ้าของเดิม
พวกทหารหันหน้ามองตากันเคลือบแคลงแต่ไม่กล้าขัดคำสั่งได้แต่ก้มหน้ารับคำสั่งนี้ส่งคนออกไปตามหาองค์หญิงกันให้ทั่วเมือง
“รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ”
ปลายยามเหม่า กุ้ยชิงอาบน้ำล้างคราบทรายออกจากตัวเสร็จก็เปลี่ยนชุดเป็บุรุษ ใบหน้าที่เคยแต่งแต้มเครื่องประทินโฉมก็เหลือเพียงใบหน้าเล็กจิ้มลิ้มที่เปลือยเปล่า ม้าของพวกทหารถูกส่งกลับในวังเพื่อล้างร่องรอย อิงอิงเดินตามมาส่งสหายถึงหลังประตูเมือง “ทรงคิดดีแล้วใช่ไหมเ้าคะ” ร่างบางที่เดินตามต้อย ๆ เอ่ยถามเป็ครั้งที่หนึ่งร้อย
“ถ้าข้าไม่หนีตอนนี้ เ้าคิดว่าตาแก่นั่นจะยุยงเสด็จพ่อเช่นไร” สิ่งที่กุ้ยชิงพูดล้วนมีเหตุผล นางรู้มานานแล้วั้แ่พ้นวัยปักปิ่นว่าโหรหลวงผู้นี้ดูไม่เป็ปกติเลยเตรียมแผนไว้แต่เนิ่น ๆ เพียงแต่ไม่คาดคิดว่าเ้าสมุทรจะมีตัวตนจริง ๆ ภาพของบุรุษที่มีเส้นผมสีเงินยังคงติดตรึงจนเผลอมองเหม่อ
“ข้าก็แค่ถามย้ำเท่านั้น นี่เป็ของชิ้นสุดท้ายที่จะช่วยท่านได้” อิงอิงเป็บุตรีของท่านเสนาบดี นางหันไปพยักหน้าให้บ่าวรับใช้จูงม้าเชือกใหม่ออกมา
กุ้ยชิงยิ้มกริ่มรีบหันไปขอบคุณสหายรัก “อิงอิง วันนี้ข้าจะไม่ลืมบุญคุณของเ้า” สตรีในคราบบุรุษรีบปีนขึ้นหลังม้าแล้วหันไปโบกมือให้สหายแล้วก็ขี่ม้าควบออกไป
ขณะเดียวกันฝั่งประตูทิศตะวันตกทหารกว่าสามพันนายกำลังมุ่งตรงมาทางนี้ราวกับจะไปรบราฆ่าฟันกับใคร ชาวบ้านที่เริ่มตื่นขึ้นมาเตรียมค้าขายต่างพากันใหลีกทางหลบขบวนทหารม้ากันพัลวัน เว้นชายคนหนึ่งเปลือยท่อนบนมีเพียงเสื้อคลุมสีขาวกับกางเกงปกปิดท่อนล่างกำลังเดินทอดน่องอยู่บนถนนไม่สะทกสะท้านกับความวุ่นวายใด ๆ
ม้าศึกกว่าสิบแปดตัวต้องหยุดลงอย่างกะทันหันเมื่อพวกเขาเกือบจะชนเข้ากับคนผู้นี้ “หยุดดดด” เสียงของนายกองะโก้องไปถึงท้ายขบวน ปลายทวนถูกชี้ไปที่ด้านหลังของบุรุษองอาจด้วยท่าทางฮึกเหิม
“บังอาจขวางทางขบวนทหารม้าในยามเร่งด่วนเช่นนี้ มีโทษสถานหนัก พวกเ้ารีบมาจับตัวเขาไปขังคุก” นายกองคนนั้นเอ่ยขึ้นเฟยเทียนไม่เพียงจะหันเสี้ยวหน้าไปมองสักนิด เขาเดินต่อไปอย่างไม่สะทกสะท้าน การกระทำนั้นทำให้พวกทหารไม่สบอารมณ์ หมายจะใช้ม้าบดขยี้เขาให้แหลกเป็จุณแต่พอรัศมีม้าและคมหอกทวนหรือกระทั่งปลายดาบพุ่งตรงเข้ามาสิ่งเ่าั้ก็ถูกมนตราป้องกันสะท้อนกระเด็นออกไปคนละทิศทาง
“เขาไม่ใช่คน! ต้องเป็ภูตผีแน่ๆ” นายกองคนนั้นเอ็ดตะโร อีกาที่บินติดตามกองทหารม้านี้มารีบบินวกกลับไปรายงานเ้านายของมัน
แสงตะวันเริ่มโผล่พ้นผ่านขอบนภาแสงอาทิตย์นั้นกระทบกับเรือนผมสีเงินขององค์รัชทายาท พระองค์ขึ้นมาบนโลกมนุษย์เป็ครั้งแรกเลยยังไม่รู้ว่าตนเองจะต้องปกปิดตัวตน เขามีนิสัยไม่สนใจสิ่งใด ไม่กลัวภัยอันตรายเป็เพียงชายหนุ่มที่ถูกเลี้ยงมาอย่างตามใจเพียงเท่านั้นข่าวการต่อสู้ระหว่างพระองค์แผ่กระจายไปอย่างรวดเร็วจนถึงหูกุ้ยชิงที่กำลังจะหลบหนีแต่ติดตรงที่ทหารพวกนั้นเร็วกว่านางก้าวหนึ่ง บัดนี้จึงซ่อนตัวอยู่ตามซอกซอยคอยหลบพวกทหารที่ตามล่านางออกเอาเป็เอาตาย
“จะกลับไปหาอิงอิงตอนนี้ไม่ได้ มิเช่นนั้นนางจะเดือดร้อน” หญิงงามในคราบชายหนุ่มหน้าหยกเดินกระสับกระส่าย นางผูกม้าไว้ที่ท้ายโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งใกล้กับประตูเมืองทิศตะวันออก แล้วเดินอ้อมทิศไปอีกฟากหนึ่งที่ได้ยินข่าวลือของเทพเ้าสมุทร ความคิดพิเรนทร์ก็ผุดขึ้นมาอย่างกะทันหัน ‘หากข้าช่วยเขาเอาไว้ ก็จะถือว่าพระผู้มีพระคุณ อย่างไรบุญคุณต้องทดแทน แผนนี้ดีนัก!’ กุ้ยชิงยิ้มดีใจจากนั้นก็รีบตามหาบุรุษผมขาวผู้นั้น
ครู่ต่อมา ทหารจำนวนกว่าพันนายถูกมนตราสะท้อนกลับทำให้ล้มลงไปนอนร้องโอดครวญเมื่อพวกเขาพยายามจะจับเทพัทอง โหรหลวงที่ได้รับรายงานจากอีกาส่วนตัวเขาก็รีบเดินทางมายังสถานที่เกิดเหตุทันที สายตาของชายชราประเมินบุรุษองอาจที่ยืนนิ่ง ๆ ไม่มีท่าทีสะทกสะท้าน ไอชั่วร้ายแผ่ซ่านออกมาอย่างปิดบังไม่มิด เพียงจมูกัได้กลิ่นปีศาจชั้นสูงเขาก็หันสายตาจ้องเขม็งมายังเย่าหยางทันที คิ้วกระตุกเล็กน้อยราวกับว่าเจอเื่ที่น่าสนใจ
“เ้าเป็ปีศาจใช่หรือไม่ เหตุใดถึงต้องมาก่อความวุ่นวายที่เมืองเป่ยหนาน” เย่าหยางชิงเอ่ยขึ้นก่อน พวกชาวบ้านและทหารที่เหลืออยู่พากันแตกตื่นใที่ได้ยินคำว่าปีศาจ เนื่องจากเมืองแห่งนี้เพิ่งก่อตั้งมาไม่ถึงสองร้อยปีดี แม้กระทั่งศาลเทพัก็ยังไม่มีบูชา
เฟยเทียนยกยิ้มมุมปาก จังหวะนั้นเชื่องช้าราวกับว่าเย่าหยางส่งเวทหยั่งเชิงแต่ก็ไม่อาจทำอันตรายอันใดเทพัาผู้นี้ได้ “ปีศาจที่ว่า …คือเ้าเองมิใช่หรืออย่างไร” ร่างบางหมุนคอเตรียมร่างกายราวกับว่าจะได้ออกกำลัง โหรหลวงเห็นดังนั้นก็หน้าถอดสี เขาแฝงตัวอยู่เมืองนี้มานานเกินยี่สิบปี อีกไม่ถึงสองก้าวก็จะหุบราชบัลลังก์ของาาเป่ยหนานได้แล้วแต่กลับถูกเทพชั้นต่ำมาขัดขวาง
“อย่ามาเล่นลิ้น ปีศาจเช่นเ้ามาก่อความวุ่นวายที่นี่้าสิ่งใด” เย่าหยางคิดว่าตนเองรับมือไหว เหตุเพราะว่าองค์รัชทายาทใช้พลังแค่เสี้ยวเดียวในการขึ้นมาท่องเที่ยวบนโลกมนุษย์ เทพัที่มีเชื้อาเช่นเขามีพลังไม่อาจประมาณได้แข็งแกร่งเหนือผู้ใดทั้งหมดเลยไม่จำเป็ต้องใช้มนตรามากมายโดยไม่จำเป็
ขณะที่เย่าหยางกำลังหาเื่เทพั จังหวะนั้นกุ้ยชิงก็รีบวิ่งมาดึงแขนของเฟยเทียนทันที “หนีเร็ว! ข้ามาช่วยเ้า” แผนการช่วยเหลือเพื่อหวังให้ทดแทนบุญคุณเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ทุกคนใไม่เว้นแม้กระทั่งคนที่ถูกดึงข้อมือแล้วพาออกวิ่ง
“นี่เ้ากล้าโดนตัวข้าได้เช่นไร” เทพหนุ่มงุนงง ไม่มีมนุษย์ธรรมดาคนไหนสามารถโดนตัวเขาได้แต่สตรีผู้นี้กลับฝ่ามนตราป้องกันมาอย่างง่ายดาย แล้วคำพูดของเทพผู้คุมชะตาก็ย้อนเข้ามาปรากฏเป็ภาพของเทพชราผมขาวหนวดยาวรุงรังชอบแต่งกายด้วยชุดสีขาว ผู้เคยทำนายชะตากำเนิดของเทพัทองเอาไว้ว่า
“องค์ชายโปรดระวัง่ที่พระองค์อายุใกล้ครบสองพันห้าร้อยปีจะมีเคราะห์เกี่ยวพันถึงดวงกำเนิดจะมีหญิงผู้หนึ่งดวงหน้าเล็กขาวใสริมฝีปากแดงสดผู้มีดวงั นางจะทำให้ท่านต้องเผชิญกับเคราะห์ใหญ่หลวงไม่มีเทพตนใดช่วยเหลือได้ ถึงคราวต้องฟันฝ่าอุปสรรคจึงจะบรรลุการบำเพ็ญบารมีขั้นสุดท้าย” คำทำนายที่องค์ชายอย่างเขาไม่เคยเชื่อถืออยู่ ๆ ก็วนเวียนเข้ามาในหัว
116
![ปะป๋าเป็นของหนูเถอะ! [เรื่องสั้น อ่านฟรี!]...จบ...](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1725558636_90917878.webp)
