หนึ่งสัปดาห์ต่อมา
.
.
ณ หอประชุมของบริษัท สุมิโตะ กรุ๊ป
"สวัสดีเหล่าฟันเฟืองของสุมิโตะทุกท่านนะครับ ขอบคุณที่มาร่วมงานฉลองครบรอบ32ปีที่สุมิโตะได้ก่อตั้งขึ้น เรารู้สึกยินดีที่ได้พวกท่านมาร่วมบริหารไปกับเราและขอสัญญาว่าจะทำให้ดีที่สุด และเพื่อเป็การเฉลิมฉลองในครั้งนี้ทางคณะกรรมการจึงได้จัดงานเลี้ยงให้แก่พวกท่านโดยมาในธีมซูเปอร์ฮีโร่ และเพื่อไม่ให้เป็การเสียเวลาขอเริ่มงานเลี้ยง ณ บัด นี้!"
แปะ แปะ แปะ
เมื่อคำกล่าวของพิธีกรจบลงก็เข้าสู่งานรื่นเริงที่ทุกคนต่างรอคอย เสียงปรบมือดังสนั่นไปทั่วหอประชุมโดยมีประชากรอยู่ในห้องร้อยกว่าคน ทุกคนต่างแต่งตัวด้วยชุดซูเปอร์ฮีโร่ที่ตั้งใจเลือกมาอย่างดี บางคนก็แต่งเลียนแบบหนังซูเปอร์ฮีโร่ชื่อดัง บางคนจัดหนักจัดเต็มจนนึกว่ามาเดินสายประกวด ทำให้บรรยากาศในหอประชุมคึกคักเป็พิเศษ
"ดูนั่นสิ / ว้าย! น่ารักอะ"
เมื่องานเริ่มดำเนินมาได้สักพักก็มีเสียงผู้คนจำนวนหนึ่งกำลังชี้มือชี้ไม้ไปทางกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งที่กำลังเดินเข้างานด้วยสภาพที่ทุกคนต่างต้องมอง เพราะพวกเขาเ่าั้ใส่ชุดสีสันสดใสและเต็มไปด้วยความสนุกจนล้นหลาม
"คนมองกันใหญ่เลย"
"นั่นสิ น่าอายชะมัด"
เสียงวี๊ดว๊ายจากผู้ที่พบเห็นทำให้เหล่ารุ่นน้องที่อยู่ในเครื่องแบบสาวน้อยเวทมนตร์ทำท่าห่อไหล่และพยายามเดินเบียดเพื่อไม่ให้คนอื่นๆเห็นสภาพน่าอายของตน ก่อนจะถูกรุ่นพี่สาวสวยและเพื่อนร่วมงานสาวอีกคนเข้ามาเดินขนาบข้างพร้อมพูดด้วยรอยยิ้มออกมา
"ไม่เห็นเป็ไรเลย นานๆทีจะได้ทำแบบนี้นะ"
"ทุกคนมองเพราะชอบพวกเราไง เอ้า! ยิ้มเข้าไว้ๆ"
"สนุกกันอยู่สองคนนั่นแหละ เนอะมากิ...อ้าวเฮ้ย! มากิระไปไหนแล้ว?"
เมื่อคิดว่าเพื่อนตัวเองเดินมาด้วยกันตลอดก็ต้องหยุดชะงักพร้อมหันซ้ายหันขวามองหาเพื่อนร่วมงานของตน แต่ก็ไม่พบวี่แววและตัดสินใจเดินไปสมทบกับคนอื่นเพราะไม่อยากอยู่คนเดียว ส่วนอีกสองคนนั้น...
"นี่ จะถ่ายไปถึงเมื่อไหร่?"
"ขออีกรูปหนึ่งครับ (^^)"
พวกเขากำลังถ่ายรูปอย่างสนุกสนานกันอยู่นั่นเอง มากิระที่ตั้งตารองานเลี้ยงในครั้งนี้มาอย่างยาวนานก็รีบขอหัวหน้าแผนกอย่างฮาจิมะถ่ายรูปทันทีโดยให้เหตุผลว่าเพื่อนร่วนงานที่ดูแลเพจ้าภาพในงานมาโปรโมทบริษัท แล้วด้วยความที่ฮาจิมะรักในหน้าที่อย่างมากจึงให้ความร่วมมือเป็อย่างดีซึ่งไม่ได้คิดไตร่ตรองให้ดีว่ากำลังโดนเ้าลูกน้องหลอกลวงอยู่นั่นเอง
"ให้ตายสิ วุ่นวายชะมัด ต้องรีบไปรวมกลุ่มกับทุกคนแล้วนะ"
"ขออีกรูปนะครับ~ (^^)"
"เร็วๆเข้า เดี๋ยวก็ไม่ทันพอดี"
"ครับ งั้นช่วยโพสท่าส่งหัวใจให้หน่อยครับ (^^)"
"แน่ใจนะว่าทางเพจ้าแบบนี้? (-_-)"
"แน่นอนครับ ผมถามมาให้แล้ว (^^)"
"เฮ้อ...ก็ได้"
เมื่อฟังคำแถของมากิระจนจบฮาจิมะจึงต้องโพสท่าตามที่อีกฝ่ายขออย่างช่วยไม่ได้ เขายกมือทั้งสองข้างทำรูปหัวใจขึ้นมาแนบอกพร้อมส่งรอยยิ้มหวานจับใจไปทางกล้องอย่างมืออาชีพ ซึ่งการทำแบบนั้นยิ่งโดนใจมากิระเข้าไปใหญ่พร้อมกดชัตเตอร์ถ่ายรูปรัวๆจนแสงแฟลชสว่างไสวตลอดเวลา ก่อนจะเปลี่ยนท่าโพสไปเรื่อยๆจนพอใจทั้งคนถ่ายและคนโพสโดยที่ทั้งสองคนสนุกไปกับมัน
"พอได้แล้วมั่ง เหนื่อยจะยิ้มละ (-_-)"
"พื้นที่เก็บข้อมูลก็จะเต็มแล้วเหมือนกันครับ (^^)"
"อ่า งั้นเข้าไปในงานกันเถอะ เ้าพวกนั้นสนุกกันใหญ่แล้วมั่ง"
"ได้ครับ (^^)"
เมื่อเสร็จสิ้นภารกิจทั้งมากิระและฮาจิมะต่างรีบเดินเข้าไปในงานทันทีโดยมีเหล่าไทยมุงยังคงจ้องมองพวกเขาไม่เลิก เพราะชุดสาวน้อยเวทมนตร์สีฟ้าสดใสที่มากิระใส่กับสีชมพูหวานแหววที่ฮาจิมะสวมใส่มันเด่นสะดุดตาของทุกคนจริงๆ แต่ทั้งสองคนเลือกไม่สนใจสายตาของคนอื่นก่อนจะหันมาพูดกันสองคน
"ว่าแต่นายนี่หาร้านตัดชุดเก่งดีนะ เนื้อผ้านุ่มดีมากเลย"
"พอดีมีคนรู้จักแนะนำมาน่ะครับ ราคาย่อมเยาแถมบริการดีอีกด้วย ว่าแต่หัวหน้าก็โพสท่าได้เก่งดีนะครับ อย่างกับพวกชอบคอสเพลย์เลย"
"เอ่อ...ก็แค่โพสท่าง่ายๆใครๆก็ทำได้ทั้งนั้น นายก็ด้วยแหละ สายหวานเชียวนะ"
"ก็แค่แสดงน่ะครับ"
ทั้งมากิระและฮาจิมะต่างพูดคุยกันจนลืมไปว่าก่อนหน้านี้ยังพูดจาไม่เข้าหูกันอยู่เลย เป็่เวลาที่สงบสุขและเป็่เวลาที่มากิระชอบที่สุดเช่นเดียวกัน เขาจึงอยากเก็บเกี่ยวความทรงจำในครั้งนี้ไปนานๆจึงพยายามตามติดฮาจิมะเสมอมา
"เดี๋ยวขอตัวไปเข้าห้องน้ำแปบนึง นายเดินไปก่อนเลยก็ได้"
"ไม่เป็ไรครับ เดี๋ยวผมรอ"
"ตามใจ งั้นรออยู่ตรงนี้นะ"
"ครับ"
ระหว่างที่ฮาจิมะกำลังไปเข้าห้องน้ำ มากิระก็ใช้โอกาสนี้เช็คภาพที่ถ่ายจากกล้องถ่ายรูปเพื่อเสพความน่ารักของหัวหน้าแผนกในชุดสาวน้อยเวทมนตร์ตามที่ตน้ามาตลอด เป็ความสุขเล็กๆที่เขาอยากเติมเต็มมากที่สุด
ดึ๊ง~~
"หืม? เรย์จังอัพโพสเหรอ?"
ในระหว่างที่กำลังเปิดโทรศัพท์เพื่อนำภาพเข้าเครื่องก็ได้รับการแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันวีท็อปซึ่งเป็การแจ้งเตือนของเรย์จังนั่นเอง มากิระจึงกดเข้าไปดูเพราะั้แ่ที่เขาสมัครสมาชิกไม่เคยเห็นเรย์จังอัพโพสเลย มีแค่ไลฟ์สดเฉยๆที่มักลงประจำ แต่รอบนี้มาแปลก สงสัยจังว่าส่งอะไรมานะ...
<ข้อความจากโพส>
[เรย์จัง : รับสาวน้อยเวทมนตร์ไปดูแลสักคนมั้ย~]
มากิระที่ได้เห็นโพสและข้อความของเรย์จังก็รู้สึกมีความสุขคูณสองเพิ่มทันทีพร้อมกดดูรูปจากโพสเพื่อดูว่าในภาพมีอะไรบ้าง แต่เมื่อลองสังเกตดีๆกลับพบว่าชุดที่เรย์จังใส่เหมือนชุดที่หัวหน้าแผนกใส่วันนี้ไม่มีผิด ทำให้เขาเกิดความสงสัยขึ้นมาในใจพร้อมจ้องมองรูปในโพสสลับกับภาพถ่ายในกล้องถ่ายรูปเพื่อพิจารณาอีกครั้ง ถึงภาพของเรย์จังจะมืดสักหน่อยแต่ก็พอมองเห็นว่าลักษณะของชุดที่มีรายละเอียดเหมือนๆกัน รวมถึงเรียวขาขาวนวลของเรย์จังและหัวหน้าเมื่อเทียบกันแล้วแทบไม่ต่างกันเลย
"นี่หรือว่า..."
"มาแล้ว รีบไปกันเถอะ"
"เดี๋ยวครับ!"
เพราะความสงสัยทำให้มากิระรีบรั้งตัวฮาจิมะเอาไว้เพื่อสอบถามให้แน่ใจ ตอนนี้หัวใจของเขาเต้นไม่เป็จังหวะเพราะความใที่คาดว่าอาจจะเป็อย่างที่ตนนึก เขาจึงลองเสี่ยงถามเ้าตัวออกไปตรงๆ
"เมื่อกี้ไปทำอะไรมาเหรอครับ?"
"ถามทำไม?"
"ผมแค่อยากรู้เฉยๆ"
"...."
ฮาจิมะจ้องมองใบหน้าของลูกน้องจอมสงสัยอย่างไม่เข้าใจว่าอีกฝ่าย้าอะไรกันแน่ จริงๆแล้วที่เขาเข้าห้องน้ำเพื่อ้าถ่ายชุดสุดน่ารักอวยเหล่าสมาชิกในช่องเท่านั้นเอง ไม่ได้้าปลดทุกข์อย่างที่คิด จึงทำให้เขาสตั้นไปสามวินาทีกับคำถามของมากิระที่จู่ๆก็ถามขึ้นมาก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
"ไปอึมาสิ พอใจยัง?"
"จริงๆเหรอครับ?"
"ต้องเข้าไปนับก้อนด้วยใช่มั้ยถึงจะเชื่อ? (-*-)"
"ไม่ครับไม่ต้อง"
"งั้นก็อย่าถามมาก รีบเข้าไปกันเถอะ เดี๋ยวงานจบก่อนพอดี"
ฮาจิมะพยายามบ่ายเบี่ยงประเด็นและรีบลากเ้าลูกน้องขี้สงสัยเข้าไปในงานทันที ซึ่งมากิระก็ยอมเดินตามแต่โดยดีพร้อมเหลือบมองแผ่นหลังของหัวหน้าเป็ระยะๆ ถึงอีกฝ่ายจะพูดแบบนั้นแต่เขาไม่เชื่อคำพูดนั้นเด็ดขาด เพราะสิ่งที่เขารับรู้มามันชัดเจนมากกว่าเห็นๆ
"ต้องรู้ความจริงให้ได้"
.
.
.
330
