2 เดือนต่อมา
U.S. Base, Hafar Al-Batin, Saudi arabia, April-1990
เป็เวลากว่าสองเดือนแล้วที่ทีม Maddog ต้องประจำการอยู่ที่ฐานแห่งนี้ และได้รับคำสั่งให้ฝึกทหารในค่ายระหว่างรอภารกิจใหม่ ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาวูล์ฟและอิโลน่ายังคงหาเื่ทะเลาะกันอยู่เป็ประจำ โดยมากคุณหมอสาวมักจะหาเื่มาแกล้งผู้กองจอมขรึม ส่วนความสัมพันธ์ระหว่างวูล์ฟและเอเลน่านั้นดำเนินไปเป็ปกติ เอเลน่ายังคงขี้อายไม่กล้าต่อล้อต่อเถียงกับเขาเหมือนพี่สาว แต่คนในทีม Maddog ก็ดูออกว่าเธอรู้สึกอย่างไรกับวูล์ฟ แต่ไม่ได้คิดอะไร และดูเหมือนหัวหน้าทีมของเขาก็ไม่ประสากับเื่รักใคร่อยู่แล้ว จึงไม่มีใครแสดงอาการอะไรเท่าไร
"น่าเบื่อว่ะ" มาสติฟฟ์พูดขึ้นขณะกำลังเล็งปืนไปยังเป้าหมายที่ตั้งอยู่ระยะไกลกว่า 3 กิโลเมตร
"ให้ซ้อมปืนไรเฟิลทำไมวะ ฉันอยากไปขับรถถังนะเว้ย" ฮัสกี้บ่น
"จะไปรู้หรอวะ พ่อสั่งมามีไอ้รอตคนเดียวได้ไปขับรถถึงเนี่ย" วูล์ฟทำสมาธิก่อนจะควบคุมการหายใจของตนเล็งปืนไปยังเป้าหมายที่วางไว้กลางทะเลทรายลิบ ๆ
ฟู่วว เปรี้ยงงง
เสียงปืนดังสนั่นะุ .408 CheyTac พุ่งออกจากกระบอกปืนซุ่มยิง SVLK-14S ที่ได้มาใหม่จากกองทัพทำให้พวกเขาต้องมาหัดใช้ให้คล่องสำหรับปฏิบัติภารกิจแนวลอบจู่โจมที่อาจได้รับในอนาคต
"เชี้ยย แม่นจังวะ" มาสติฟฟ์ที่ดูผลงานหัวหน้าทีมเอ่ยขึ้น
"ไม่เท่าโร้ดหรอก โน่นพ่อเล่นเป้าเกือบ 4 กิโลเลย" วูล์ฟหันไปยิ้มให้น้องชายที่เล็งยิงะุตามหลังเธอไม่กี่วินาที
"ฉันว่าฉันไม่เหมาะกับปืนนี้เลยว่ะ ปวดไหล่ไปหมด" ฮัสกี้ลุกเก็บอุปกรณ์ใหม่ลงกระเป๋า มาสติฟฟ์เองก็เช่นกัน
ความจริงวูล์ฟเองก็เช่นกัน แม้จะฝึกยิงปืนไรเฟิลตัวใหม่ที่ได้มาหลายเดือนแล้วก็ตามแต่ด้วยความหนักและแรงถีบจากปืนทำให้เธอมีอาการเจ็บไหล่ทุกครั้งเวลาฝึก ดูเหมือนคนที่ถูกอกถูกใจของเล่นชิ้นใหม่นี้คงจะไม่พ้นโรดีเชี่ยนน้องชายคนเล็กของกลุ่มที่เป็มือซุ่มยิงอันดับหนึ่ง
"โร้ดวันนี้พอกันเถอะ จะได้เวลาอาหารเย็นแล้ว" วูล์ฟบอกน้องชายให้เก็บอุปกรณ์เข้ากระเป๋าเพื่อจะได้ตามมาสติฟฟ์และฮัสกี้ที่เดินออกไปก่อนแล้ว
.
.
.
.
Col. Jason Tent
หลังจากรับประทานอาหารเย็นกันเสร็จแล้ว ทีม Maddog ก็ถูกเรียงเข้าพบพันเอกเจสันเป็การด่วน
"สัปดาห์หน้าเตรียมตัวให้ดีนะ" เจสันพูดขณะกำลังจดบันทึกบางอย่างลงในสมุด
"จะไปไหนหรอพ่อ" วูล์ฟถาม
"มีภารกิจใหม่จากนายพลครูซ ท่านเพิ่งสั่งการมาเมื่อสักครู่นี่" เจสันวางปากกาแล้วหยิบแผนที่ออกมา
"คราวนี้ไปไหนล่ะเนี่ย" รอตถาม
"ไป Arar ชายแดนซาอุกับอิรัก" เจสันตอบแล้วชี้มือไปที่จุดกากบาทสีแดงในแผนที่
"ไปทำไมอะ ไกลเหมือนกันนะพ่อดูจากแผนที่" วูล์ฟพินิจระยะทาง
"เหมือนสายรายงานมาว่าหัวหน้าผู้ก่อการร้ายกบดานอยู่ที่นั่น"
"กลุ่มไหนอีกล่ะ เยอะไปหมด" มาสติฟฟ์นั่งยืดขาบนเก้ากี้ยาว
"กลุ่มใหญ่ของที่นี่นั่นแหละ เราเพิ่งได้ข้อมูลมาเมื่อวานท่านนายผลเลยสั่งการมาเพราะได้รับการยืนยันจากสายข่าวแล้วว่ามันหนีไปอยู่ที่นั่นจริง"
"แล้วใครไปบ้างล่ะพ่อ" วูล์ฟถาม
"เฉพาะพวกแกเท่านั้น ไม่มีใครทราบภารกิจนี้"
"แล้วใครจะอยู่ที่นี่ล่ะ" รอตถาม
"พ่อยังคงสั่งการอยู่ที่นี่ นอร์แมนจะตามแกไปด้วยจะคอยสั่งการแกจากที่ซ่อนของเรา"
"เราไม่มีฐานที่นั่นหรอ" ฮัสกี้ถาม
"ไม่มีคราวนี้พวกแกจะต้องปลอมตัวเข้าไป ภารกิจคือจับตายผู้นำกลุ่มมันเท่านั้น"
"โหพ่อถามจริง ไป 5 คน สู้กับกองร้อยพวกมันอะนะ" รอตหัวเราะ
"ชอบไม่ใช่หรอไง" เจสันยกยิ้ม
"ไม่มีข้อมูลอย่างอื่นเลยหรอคะ มันค่อนข้างเสี่ยงเหมือนกันนะ เพราะเป็ทะเลทราย ไร้ที่กำบัง" ฮัสกี้ดูแผนที่แล้วถาม
"ฐานพวกมันตั้งอยู่แถวสันทรายลูกนี้ เป็โอเอซิสกลางทะเลทราย จะมีซากอาคารขนาดใหญ่ตั้งอยู่ เหมือนจะเคยเป็ที่ทดลองอาวุธเก่า"
"งี้ก็เข้าทางพวกมันเลยสิ ไม่ใช่ว่ามันกำลังผลิตอาวุธแผลง ๆ ในนั้นอีกล่ะถ้าอุปกรณ์ยังอยู่" ฮัสกี้สันนิษฐาน
"ใช่ ๆ พวกมันมีงบสนับสนุนมากมายจากพวกหัวรุนแรงอยู่แล้วด้วยสิ" วูล์ฟเห็นด้วยกับฮัสกี้
"นี่คงเป็เหตุผลที่ส่งพวกเราไปมากกว่าล่ะมั้งครับ" โร้ดที่นั่งอยู่ข้างมาสติฟฟ์วิเคราะห์สถานการณ์แล้วพูด
"พ่อก็ว่างั้น ทำลายแหล่งผลิตอาวุธมันคือภารกิจหลัก ส่วนกำจัดพวกมันถือเป็งานอดิเรกพวกแกก็แล้วกัน" เจสันสั่งการ
"เจ๋ง ไม่ได้ยิงใครมาเป็เดือนแล้ว" รอตแสยะยิ้มจูบปืนพกแสนรักของตัวเองในมือหลายครั้ง
"ตามนี้นะ เตรียมตัวให้พร้อม ่นี้พักผ่อนร่างกายด้วย เราจะเดินทางแต่เช้า ทราบ"
"ทราบ!!!" ทีม Maddog ขานรับแล้วเดินกลับไปพักผ่อน
ขณะกำลังเดินกลับไปที่เต็นท์นั้นวูล์ฟรู้สึกแปลก ๆ ััอันเฉียบคมเริ่มทำงาน เขาหันไปทางทางออกค่ายด้านทิศตะวันตก กวาดสายตามองโดยรอบอย่างช้า ๆ
"เป็ไรวะ" ฮัสกี้ที่สังเกตเห็นหัวหน้าทีมหยุดแล้วยืนมองไปทางหนึ่งอย่างจดจ้องกระซิบถาม
"เหมือนมีใครกำลังมองเราอยู่จากตรงนั้น"
"ตรงนั้นอยู่ในจุดที่หอสไนป์มองเห็นนะ ถ้ามีอะไรก็ต้องแจ้งเตือนสิวะ"
"ไม่รู้สิ แต่ยังไงคืนนี้เราคงต้องเตรียมพร้อมไว้บ้าง"
"ทราบ" ฮัสกี้พยักหน้าแล้วเดินไปบอกทุกคนในทีมให้ตื่นตัวตลอด เพราะลางสังหรณ์ของวูล์ฟมักไม่เคยพลาด
"ทางนั้นใกล้กันกับเต็นท์นอนของหน่วยแพทย์ด้วยสิ" วูล์ฟแสดงความกังวลจึงสั่งให้นายทหารเวรยามสองคนไปเฝ้าบริเวณนั้นอย่างใกล้ชิด
.
.
.
.
.
01.00 น.
"หืม" เด็กสาวลืมตาขึ้นพบว่าตัวเองกำลังนั่งอยู่คนเดียวในป่าแห่งหนึ่ง มองไปรอบ ๆ ไม่พบอะไรนอกจากความมืดมิดที่ปกคลุมทั่วท้องฟ้าและขยายความทะมึนทึบนั่นลงมายังเบื้องล่าง
เสียงลมพัดกระโชกเอากิ่งไม้ใหญ่ลู่ลมตามไปทำให้บรรยากาศน่ากลัวขึ้นไปอีก สองเท้า ๆ เล็ก ก้าวไปตามผืนดินที่เต็มไปด้วยใบไม้และกิ่งไม้แห้งระเกะระกะตามพื้น เธอไล่เดินตามแสงจันทร์ไปโดยไม่รู้จุดหมายพลางะโเรียกชื่อเหล่าพี่น้องเผื่อใครสักคนได้ยิน
เดินไปไม่นานเธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าบางอย่างในพุ่มไม้รอบข้างทั้งสอง ปฏิกิริยาของเธอต่ออันตรายรอบกายกำลังเริ่มทำงาน เด็กสาวสอดส่ายสายตาไปตามตำแหน่งพุ่มไม้ที่สะบัดไหว เธอก้มลงหยิบเอาก้อนหินใหญ่ข้างที่วางใกล้ ๆ เพื่อใช้เป็อาวุธ
﹏﹏แกร๊บ﹏﹏
เสียงกิ่งไม้หักราวกับมีอะไรบางอย่างเหยียบมันดังทะลุโสตประสาทด้านขวา เธอกำก้อนหินในมือแน่น
∼∼∼∼สวบ สวบ สวบ สวบ∼∼∼∼∼
เสียงฝีเท้าที่เพิ่มความเร็วจากทิศที่จุดจ้องกำลังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ จนเธอเริ่มกังวล ยืนแยกขาเตรียมขว้างก้อนหินในมือใส่หากมีอะไรไม่ชอบมาพากลปรากฏขึ้น
ตึกตัก ตึกตัก ความสงัดรอบกายทำให้เสียงหัวใจของเด็กสาวที่เต้นดังจนลั่นป่า
ทันใดนั้น!!!!! มีอะไรบางอย่างกระโจนเข้ามาหาเด็กสาวจากด้านข้างมันพุ่งเข้าใส่ตัวเธอในระยะประชิดจนเธอไม่สามารถหลบได้พ้น จึงเซล้มลงไปนอนกับพื้น เสียงขู่คำรามในคอของมันที่ทับตัวเธออยู่ทำให้ความกลัวครอบงำจนไม่กล้าเปิดเปลือกตา
โฮ่งง กรรรรรร∼∼
เสียงขู่อันน่าเกรงขามของมันทำให้เด็กสาวเริ่มสั่น น้ำบางอย่างหยดลงใบหน้าจนต้องเอียงคอหนี เด็กสาวรู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกสำรวจจากสัตว์ใหญ่ที่คร่อมเธออยู่ ณ ขณะนี้ เสียงสูดดมกลิ่นของมันข้างหูทำให้เธอหยุดหายใจชั่วขณะ
มันดมกลิ่นตามตัวเธออยู่สักครู่ เด็กสาวก็รู้สึกถึงความเปียกชื้นบนใบหน้า
"เอ๋" ัันุ่มหยุ่นบริเวณแก้มซ้ายทำให้เธอสงสัยจนต้องหรี่ตามอง
ภาพไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น มันกำลังเลียหน้าเธออยู่ เมื่อแสงจันทร์สาดทะลุเมฆทะมึนลงมาเด็กสาวก็พบว่าสิ่งมีชีวิตที่อยู่บนตัวเธอขนาดนี้ไม่ใช่ใครอื่น
"ทาลอส!!!"
หงิง หงิง แฮ่ก แฮ่ก ∼∼ มันครางดีใจ
เด็กสาวชันตัวลุกขึ้นมาเพื่อลูบหัวเธอ ความกลัวที่เกาะกุมในจิตใจหายไปเมื่อพบกับสุนัขตัวโปรด
"แกมาได้ไง" เธอถามมัน แต่ลืมไปว่า โลกในวัยเด็กของเธอไม่มีทาลอสอยู่ด้วย
จากหมาสีดำที่กำลังนั่งเล่นด้วยอยู่ด้วยไม่นานมันก็หยุดการกระทำของมันแล้วจ้องมองเธอด้วยสายตาประดุจหมาป่าที่กำลังจ้องเหยื่อชิ้นโต
"ทาลอสเป็อะไร"
ไม่มีเสียงเห่าตอบรับจนเธอนึกหวั่น
ไม่นานมันก็เริ่มคู่คำรามอีกครั้ง และเห่าอะไรบางอย่างที่อยู่ด้านหลังของเธอ เด็กสาวไม่กล้าหันกลับไปมอง เสียงเห่าเริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ เด็กสาวทำใจสู้ค่อย ๆ หันกลับไป
"โฮกกกกกกกกก" สิงโตตัวใหญ่ที่แอบอยู่ในพุ่มไม้ะโพุ่งเข้าหาเธอจากด้านหลัง
"ไม่!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!" เสียงะโสุดท้ายก่อนที่มันจะถึงตัวเธอ
"เฮือกกก!!" วูล์ฟชันตัวขึ้น เหงื่อกาฬผุดขึ้นเต็มหน้า
"ทาลอส" สุนัขคู่ใจที่นอนด้วยบัดนี้ลงไปนั่งตั้งท่าพร้อมจู่โจมอยู่ด้านล่าง และอยู่ไม่ห่างจากตัวเขาสักนิด
"มีอะไรทาลอส"
แง่งง ฮึ่มม∼∼∼∼∼∼
วูล์ฟรับรู้ได้โดยสัญชาตญาณ ทาลอสคงได้ยินเสียงหรือได้กลิ่นอะไรบางอย่างจากด้านนอกนั่น
"ทุกคนตื่นเดี๋ยวนี้!!!!" วูล์ฟแผดเสียงดังจนทีม Maddog กระเด้งตัวขึ้นมา
"เตรียมพร้อมเดี๋ยวนี้ มีอะไรบางอย่างข้างนอกนั่น" วูล์ฟหยิบปืนพกใส่ซองแล้วหยิบ Steyr AUG คู่ใจที่วางไว้บนหัวนอนใส่แม็กกาซีนแล้วสวมเสื้อเกราะทับทันที คนอื่นก็เช่นกันทุกคนรีบหยิบอุปกรณ์จำเป็ที่ต้องใช้แล้วเดินตามวูล์ฟออกไป
เต็นท์นอนของ Maddog อยู่ห่างออกไปจากคนอื่นค่อนข้างมาก เพราะพวกเขารักความสงบ โร้ดส่องกล้องไปที่หอ สไนป์ทางทิศตะวันตก ปรากฏว่าทหารยามที่อยู่้าตอนนี้ไม่อยู่แล้ว
"ไม่มีทหารประจำการบนหอตะวันตกเลยครับ"
"แย่แล้ว พี่มาสต์พี่ไปทางเต็นท์พ่อ แล้วตรวจดูความผิดปกติบริเวณนั้น ฮัสกี้แกไปทางเหนือ โร้ดไปดูลาดเลาบนหอตะวันตก หากพบอะไรผิดปกติส่งสัญญาณด่วน ส่วนรอตแกมากับฉัน" วูล์ฟสั่งการทุกคนแยกย้ายกันไปอย่างเงียบ ๆ
ทาลอสเดินดมกลิ่นไปยังแถวโรงอาบน้ำ
"มาทำไมตรงนี้วะ" รอตถามขึ้น
"ทาลอสน่าจะได้กลิ่นอะไรบางอย่าง ดูรอบ ๆ ด้วย" วูล์ฟเดินตามไป
ทาลอสพาสองคนเดินไปจุดด้านหลังบริเวณโรงอาบน้ำ เมื่อโผล่พ้นขอบไปได้ วูล์ฟก็ต้องผงะ
"เฮ้ย!!!" วูล์ฟรีบรุดไปดูร่างของนายทหารที่นอนจมกองเื บริเวณลำคอมีรอยของมีคมขนาดใหญ่ซึ่งตัดเส้นเืได้ขาดเพียงการฟันในครั้งเดียว "แย่แล้ว รอตแกไปดูทางนั้นเต็นท์ทหารสูทกรรม"
"พบศพทหารหลังโรงอาบน้ำ เปลี่ยน" วูล์ฟบอกข้อมูลที่พบให้แก่ลูกทีมทุกคน
"พี่มาสต์รีบไปบอกพ่อเดี๋ยวนี้ ย้ำ รีบไปเดี๋ยวนี้" วูล์ฟสั่งลูกทีมทุกคนรับทราบ ในตอนนี้ต้องรีบหาตัวคนร้ายให้ไวที่สุด และเงียบที่สุดเพื่อป้องกันการแตกตื่นในค่ายจนคนร้ายหนีไปได้
"ทาลอสไป" เมื่อเห็นว่าทาลอสกำลังดมกลิ่นที่ไม่คุ้นเคยแล้วมุ่งหน้าไปที่เต็นท์ทีมแพทย์ วูล์ฟรีบเร่งฝีเท้าในทันที
"ขอให้ทันทีเถอะ" เขาภาวนาในใจ
"โรดีเชี่ยนเรียก วูล์ฟ เปลี่ยน"
"ว่ามา"
"ทหารยามบนนี้ตายแล้ว ผมเห็นรถคันหนึ่งจอดอยู่ตรงบังเกอร์เก่าห่างออกไปราว 2 ไมล์ ไม่พบปฏิกิริยาชีวิตตรงนั้น คาดว่าพวกมันอาจมาราว 5-6 คนจากขนาดรถ ไม่แน่ใจว่ามีอีกไหม"
"ช่วยดูให้ทีว่าพวกมันอยู่ตรงไหน รายงานด่วน"
"ทราบ"
"มาสติฟฟ์เรียกทุกคน ฉันมาถึงพ่อแล้วตอนนี้กำลังช่วยกันออกล่ากระดูกไม่ต้องห่วง"
"กี้แกล่ะ"
"ฉันพบศพทหารสามนาย มีรอยเืหยดไปทางโรงอาหารกำลังตามไป"
"รอตแกระวังด้วยถึงหรือยัง"
"ใกล้แล้ว ฉันได้กลิ่นเื มันน่าจะซ่อนตัวอยู่แถวนี้"
"อย่าเพิ่งฆ่ามันถ้าเป็ไปได้เรา้ารู้ว่าใครส่งพวกมันมา" วูล์ฟย้ำชัดเจน
"แย่แล้ว มีพวกมันคนหนึ่งกำลังไปที่เต็นท์แพทย์ รีบไปด่วน"
"ยิงมันได้ไหม"
"ทัศนวิสัยแย่มาก ผมมองไม่เห็น เ้าโง่นี่ไม่มีลำกล้องจับความร้อนห่วยชะมัด แต่จะพยายามเท่าที่ได้ครับ" เสียงหงุดหงิดผ่านปลายสาย
"พี่มาสต์ไปสมทบกันที่เต็นท์แพทย์ด่วน" วูล์ฟสั่งแล้ววิ่งตามทาลอสไปติด ๆ
.
.
.
.
ฟิ้วววว บึ้มมม
เสียงะเิบริเวณหอสไนป์ฝั่งตะวันออกและใต้ดังขึ้น ทำให้นายทหารทุกคนในค่ายแตกตื่น เสียงสัญญาณเตือนภัยในค่ายดังขึ้น ทหารกล้าทุกนายหยิบปืนขึ้นมาตั้งท่าพร้อมสู้รบทันที
"เกิดอะไรขึ้น"
"มีบาซูก้ายิงมาจากทางใต้ครับ มีรถพวกมันมาราว 5 - 6 คัน ไม่แน่ใจว่ามีอีกไหม ทุกคนระวังด้วย โร้ดรายงานเสร็จก็ตั้งหน้ายิงสะกัดขบวนรถที่กำลังแล่นมาด้วยความเร็วเท่าที่จะทำได้
"มาสติฟฟ์ แกคุ้มครองพ่อให้ดี ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้นคุ้มครองท่านด้วยชีวิต ทราบ"
"ทราบ"
สั่งเสร็จวูล์ฟรีบเร่งฝีเท้าไปที่เต็นท์ทีมแพทย์ ทาลอสวิ่งไปถึงก่อน เมื่อพบเป้าหมายมันะโงับเข้าที่ท่อนแขนของโจรคนหนึ่งซึ่งยืนหันหลังให้อยู่จนมันร้องลั่น ทาลอสงับฝังเขี้ยวไม่ยอมปล่อย มันพยายามเอาด้ามปืนฟาด แต่ไม่เป็ผลสำเร็จ วูล์ฟมาถึงจัดการยิงมันหนึ่งนัดเข้าที่หัวอย่างแม่นยำ แล้วรีบวิ่งเข้าไปในเต็นท์
เมื่อเข้าไปสิ่งที่ทำให้วูล์ฟใยิ่งกว่าคือไม่มีใครสักคนอยู่ในนี้เลย "หายไปไหนกัน" เมื่อไม่พบใครวูล์ฟจึงรีบวิ่งไปค้นหาทีมแพทย์แอสคลีเพียสทันที "ทาลอส ตามกลิ่นนี่ไป" เขาหยิบเสื้อผ้าที่วางไว้ด้านข้างในทาลอสจำกลิ่น เมื่อจับััได้ ทาลอสก็วิ่งออกไปราวกับรู้ว่าคนเหล่านี้อยู่ที่ไหน
ด้านนอกนายทหารสหรัฐอเมริกากำลังยิงต่อสู้อย่างดุเดือดกับผู้ก่อการร้ายไม่ทราบฝ่ายที่ขนอาวุธหนักมาเต็มรถ ฮัสกี้และรอตออกไปช่วยรบแนวหน้า โดยมีนายทหารยิงสกัดไว้ เป้าหมายคือผู้ก่อการร้ายที่ยืงปืนกล GAU 19B สาดเข้ามายังเต็นท์ และอีกกว่า 10 ชีวิตที่ยืนสาดะุมาทางกำแพงหลบภัย
"รอตแกไปทางนั้น ฉันจะไปทางนี้ ตรงโซน F 11 นาฬิกาน่าจะย่องไปได้ แล้วซุ่มยิงมันจากตรงนั้น" ฮัสกี้สั่งให้รอตผู้ชื่นชอบการทะลวงไปอีกทาง ส่วนตัวเองแยกไปปีนอาคารเก่าด้านข้างค่ายเพื่อซุ่มยิง อย่างน้อยถ้าจัดการคนควบคุมปืนกลได้ ฝั่งทหารน่าจะจัดการได้ไม่ยาก
"มีมันสามคนกำลังไปทางรถถังครับ" โร้ดรายงาน
"รอตลูกรักแกอาจจะถูกชิงไป ไปจัดการซะ"
เมื่อรับคำสั่งรอตจิ๊ปากเล็กน้อยที่ไม่ได้ตะลุยพวกโจรที่กำลังยิงเขาจนขยับไปไหนไม่ได้ แต่ถ้ารถถังของกองทัพถูกชิงไปของเล่นชิ้นโปรดของเขาจะไม่มีเล่น จึงวิ่งออกจากห่าะุมุ่งหน้าไปยังโรงเก็บรถถังทันที
"พี่มาสต์มาไงวะ" รอตที่กำลังมุ่งหน้าไปยังโรงเก็บรถแปลกใจที่เห็น
"พ่อบอกให้มาช่วยแก"
"เอ้าเดี๋ยวไอ้วูล์ฟก็ด่าหรอก"
"พ่อมึงเป็ทหารนะอย่าลืม ส่วนมึงกับกูอะ ได้เวลาสนุกแล้ว จัดการสวะ 3 ตัว นี่ซะจะได้ไปไล่ยิงพวกมันต่อ" พูดเสร็จสองพี่น้องก็พากันวิ่งไปยังโรงเก็บรถสุดฝีเท้า โดยไม่มีการวางแผนหรือการนัดแนะอะไรทั้งนั้น
"โร้ดเป็ไงบ้าง"
"สกัดไม่อยู่ครับ ปืนนี่ยิงได้ไม่ดีเท่าที่ควร ตรงทางตะวันตกมีรถของพวกมันกำลังมุ่งไปยังบังเกอร์ตรงที่เราเคยไปหาพี่มาสต์ ไม่ทราบว่าทำไม"
เมื่อนึกขึ้นได้วูล์ฟก็ใเพราะเป็ทางเดียวกับที่ทาลอสกำลังพาเขาไป "ทีมแพทย์อาจอยู่ทางนั้น โร้ดแกอยู่บนนั้นอย่าเพิ่งลงมาดูทางให้พี่ก่อน" สั่งเสร็จจึงรีบวิ่งตามทาลอสไปอย่างรวดเร็ว
.
.
.
.
ทาลอสหยุด วูล์ฟสั่งให้สุนัขคู่ใจหยุดเพราะเริ่มเข้าใกล้เป้าหมาย อีกราว 20 เมตรเท่านั้น แกรอตรงนี้ถ้าฉันเรียกค่อยตามมานะ มันหยุดนั่งรอนิ่ง ๆ เพราะถูกฝึกฝนมาอย่างดี วูล์ฟค่อย ๆ ย่องไปช้า ๆ ส่องกล้องจับความร้อนไปด้วย เธอผละออกจากกล้องแล้วสวมกระบอกเก็บเสียงเข้าที่ปืนคู่ใจ ยกขึ้นเล็งเป้าหมายคนหนึ่งที่นั่งอยู่บนรถ
ฟิ้ววววว∼∼∼∼∼
เสียงะุวิ่งแหวกกระแสอากาศพุ่งเข้าเจาะกะโหลกคนร้ายจนนอนพับไปกับพวงมาลัย ไม่คาดคิดเสียงแตรรถของมันดังกังวานทำให้พวกมันบางส่วนวิ่งกลับมา วูล์ฟจึงต้องรีบวิ่งไปหาที่กำบัง โชคดีที่มีซากกำแพงพอให้หลบได้อยู่บ้าง
พวกมันสามคนมุ่งหน้ามายังเธอเพราะเป็ที่เดียวที่น่าจะหลบได้ เนื่องจากตรงนี้อยู่ห่างจากค่ายราว 50 เมตร และไม่มีใครอยู่แถวนี้เลยสักคน
"กูว่ามันอยู่ที่นั่นแหละ พวกมึงระวังให้ดี" ชายคนหนึ่งสั่งพวกอีกสองคนกระจายล้อม
วูล์ฟจับเสียงฝีเท้าไม่ได้ เพราะกระแสลมที่รบกวนโสตประสาท "โร้ด บอกพี่ทีมันมาทางไหนแล้ว"
โรดีเชี่ยนรีบหันปืนไรเฟิลที่ไร้ะุเพื่อดูต้นทางให้หัวหน้า "อีก 10 เมตรราว 2 นาฬิกาจากจุดพี่คนหนึ่ง อีกด้านราว 15 เมตร ส่วนตัวสั่งการมันเดินกลับไปที่รถแล้วครับ เตรียมตัวให้ดี"
เมื่อฟังทิศทางจากน้องชาย วูล์ฟกระชับปืนในมือแน่นเพื่อรอฟังสัญญาณจากโร้ด
"5 เมตร
4 เมตร
2 เมตร
ยิง!!"
วูล์ฟออกจากที่กำบังแล้วยิงไปตามทิศที่โร้ดบอกอย่างแม่นยำ มันล้มลงตายคาที่ ส่วนอีกคนที่เหลือสาดะุมาทางวูล์ฟโดยไม่มีหยุดพัก วูล์ฟรอจังหวะที่เสียงะุเงียบไป แล้วยิงสวนกลับไปทางมันเช่นกัน
"พี่วูล์ฟมันเดินเข้ามาแล้วราว 5 เมตร ระวังด้วย"
"มองไม่เห็นเลย แย่ละ หืม" ขณะกำลังรอจังหวะ วูล์ฟก็สังเกตเห็นว่ามีอะไรบางอย่างกระทบกำแพงแล้วกลิ้งมาทางเธอ
"ฉิบหาย!!!"
บึ้ม!!!! เสียงะเิ V40 ดังขึ้น
.
.
.
.
TBC
973
