ทะลุมิติไปเป็นภรรยาตัวแสบในยุค 80

        ฉินเจิงส่งสัญญาณให้เหยาเฉิงช่วยเข็นเขาเดินไปด้วยกัน แต่โจวเซี่ยกลับเรียกเขาไว้ "พี่ฉิน รอเดี๋ยวค่ะ ฉันจะเอาอาหารไปให้ลุงฉิน คุณช่วยเอากลับไปป้อนเขาด้วยนะ"

        คนถูกเรียกชะงักไปครู่หนึ่ง "ไม่ต้องหรอก พวกเขาน่าจะกินเสร็จตั้งนานแล้ว"

        "งั้นฉันเอาอาหารไปให้บางส่วนแล้วกันค่ะ ให้พวกเขาเอาไว้อุ่นกินตอนเย็น" โจวเซี่ยหยิบเนื้อออกมาหนึ่งชิ้น ใช้มีดหั่นเป็นแผ่นบางอย่างรวดเร็ว โรยต้นหอม ซอสถั่วเหลือง และผงพริกไทย แล้วใส่ลงในกล่องข้าวจนเต็ม

        "ตอนเย็น ถ้าคุณกับพี่เหยาจะมากินที่นี่อีก ก็เอาเนื้อพวกนี้ใส่หม้อนึ่งตอนเย็นก็พอค่ะ เพียงพอสำหรับสามคนแล้ว"

        เธอวางกล่องข้าวลงบนผ้าห่อของ แล้วหันไปบอกฉินเจิงว่า "รอสักครู่นะคะ"

        โดยไม่รอให้เขาตอบ เธอก็เดินเข้าไปในห้องด้านในทันทีและปิดประตูลง ฉินเจิงเงยหน้ามองเหยาเฉิง ซึ่งอีกฝ่ายก็มีสีหน้าสงสัยเช่นกัน

        ครู่ต่อมา โจวเซี่ยเดินออกมา ในมือถือตะกร้าผักที่มีทั้งมะเขือเทศ แตงกวา มะเขือยาว แครอต หัวไชเท้า และผักอื่น ๆ

        สิ่งเหล่านี้ล้วนนำออกมาจากมิติ ผักเหล่านี้ถูกรดด้วยน้ำพุวิเศษจนเติบโตและออกผล ซึ่งน่าจะมีสรรพคุณของน้ำพุวิเศษอยู่บ้าง หากผู้เฒ่าฉินได้กินก็น่าจะเป็นประโยชน์อย่างมาก

        เธอวางตะกร้าสานลงในอ้อมแขนของฉินเจิง และวางกล่องข้าวลงในตะกร้าด้วย พร้อมกับใช้ผ้าห่อปิดให้มิดชิด "สิ่งเหล่านี้เอากลับไปให้ลุงฉินและอีกสองท่านกินนะคะ สหายอาวุโสอีกสองท่านนั้น บางครั้งก็ช่วยดูแลลุงฉินด้วย พวกเขาก็ลำบากเหมือนกัน ส่วนมะเขือเทศกับแตงกวาพวกนี้ ให้ลุงฉินกินเยอะ ๆ เพื่อเสริมสารอาหารค่ะ"

        เธอเงยหน้ามองเหยาเฉิง "ส่วนพวกคุณสองคน วันหลังก็มากินข้าวที่บ้านฉันได้นะ ฉันทำอาหารอร่อยมาก พวกคุณจะได้ลิ้มรสของอร่อยให้เต็มที่"

        แน่นอนว่าเหยาเฉิงยินดีอย่างยิ่ง แต่เขาไม่กล้าตัดสินใจเอง จึงได้แต่ฉีกยิ้มกว้าง "ถ้าพี่เจิงมา ผมก็มา ถึงตอนนั้นจะเอาเสบียงที่กองผลิตแบ่งให้มาด้วย พี่เจิงว่าไงครับ?"

        ฉินเจิงจ้องมองตะกร้าผักในอ้อมแขน เขายังคงตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก เขาไม่ได้สนใจเลยว่าโจวเซี่ยพูดอะไรกับเหยาเฉิง ในหัวของเขามีแต่ภาพของโจวเซี่ยที่ดูจริงใจและไม่มีจุดประสงค์แอบแฝง

        กี่ปีแล้วที่ไม่มีใครใช้ความจริงใจห่วงใยพวกเขาพ่อลูก คนอื่นนั้น เมื่อรู้ถึงสถานการณ์ของพ่อเขา ต่างก็พากันหลีกเลี่ยง แต่เด็กสาวคนนี้กลับทำเหมือนไม่ใส่ใจ และยังคงแสดงความเป็นมิตรต่อพวกเขาตามปกติ

        มันเหนือความคาดหมายของเขาจริง ๆ

        ตั้งแต่พ่อของเขาถูกส่งตัวมาที่นี่ แม้แต่แม่แท้ ๆ และน้องสาวก็ไม่เคยห่วงใยพวกเขาขนาดนี้ ส่วนคนอื่นยิ่งหลีกเลี่ยงจนแทบไม่มองหน้า

        การที่โจวเซี่ยดีกับพวกเขาสองพ่อลูกขนาดนี้ ทำให้หัวใจที่เคยปิดตายของเขามีระลอกคลื่นเล็ก ๆ และทำให้เขารู้สึกหวั่นไหวอยู่บ้าง

        แม้ว่าเธอจะเคยได้รับความช่วยเหลือจากเขา จนเป็นเหตุให้เขาขาบาดเจ็บ แต่พ่อของเขาเองก็เคยช่วยเหลือผู้คนนับไม่ถ้วน ทว่ามีสักกี่คนที่ยังติดตามอยู่ ส่วนใหญ่ต่างก็หลีกเลี่ยงกันทั้งนั้น

        อาหารมื้อนี้ถือเป็นสิ่งที่โจวเซี่ยเลี้ยงแทนเขา เดิมทีทุกคนช่วยเขาจัดบ้าน เขาควรจะเป็นคนทำอาหารให้คนอื่นกิน แต่สภาพของเขาตอนนี้ แน่นอนว่าไม่สามารถทำอะไรได้เลย

        บุญคุณของตระกูลโจวในครั้งนี้ ฉินเจิงจะจดจำไว้ หากวันหน้าเขามีโอกาส เขาจะตอบแทนอย่างแน่นอน

        เหยาเฉิงเข็นฉินเจิงเดินออกมาจากบ้านโจว เมื่อเดินออกมาได้ไกลแล้ว เขาจึงลองถามหยั่งเชิงว่า "พี่เจิง วันหลังพวกเรามากินข้าวที่บ้านพนักงานบัญชีโจวเถอะครับ อาหารที่เซี่ยเซี่ยทำอร่อยจริง ๆ "

        ฉินเจิงยังคงจมอยู่ในโลกของตัวเอง จึงไม่ได้สังเกตเลยว่าเหยาเฉิงกำลังพูดอะไร

        เมื่อเห็นเขาไม่พูด เหยาเฉิงจึงถามอีกครั้ง "พี่เจิง พี่จะมาไหมครับ?"

        ฉินเจิงถึงได้เงยหน้าขึ้น "มาไหน?"

        "โจวเซี่ยชวนพวกเราไปกินข้าวด้วยกัน อาหารที่เธอทำอร่อยมาก ผมคิดว่า..."

        "ไม่ค่อยดีหรือเปล่า จะเป็นการรบกวนคนอื่น"

        "พวกเขาไม่ใช่คนอื่นเสียหน่อย พวกเรากับพนักงานบัญชีโจวเข้ากันได้ดี แถมเราก็จะเอาเสบียงมาด้วย ผมจะช่วยพวกเขาทำงานให้มากขึ้น พี่คิดว่า..."

        "ไว้ค่อยดูอีกที" ตอนนี้ฉินเจิงบอกไม่ถูกว่าตัวเองคิดอย่างไร ตะกร้าผักในอ้อมแขนนี้ดูเหมือนจะอุ่นขึ้นเรื่อย ๆ ฝ่ามือที่จับขอบตะกร้าเริ่มมีเหงื่อซึม และหัวใจของเขาก็เริ่มรู้สึกอบอุ่นตามไปด้วย

        เหยาเฉิงไม่กล้าพูดอะไรต่อ เขาอยู่กับฉินเจิงมาตั้งแต่เด็ก พ่อของเขาเคยเป็นลูกน้องของผู้เฒ่าฉิน ตอนเด็ก ๆ พวกเขาใช้ชีวิตอยู่ในบ้านพักหลังใหญ่ เล่นด้วยกันมาตั้งแต่ยังไม่ใส่กางเกง

        ฉินเจิงเป็นคนสู้คนและกล้าหาญมาตั้งแต่เด็ก เขาเป็นประเภทที่ไม่เคยรังแกใคร แต่ถ้าใครมารังแกเขา เขาจะโต้กลับอย่างดุเดือด แม้จะสู้ไม่ได้ก็ไม่ยอมแพ้

        เขามักจะออกหน้าแทนเหยาเฉิงเสมอ ในตอนนั้น บ้านพักแบ่งออกเป็นสองกลุ่ม ฉินเจิงเป็นหัวหน้ากลุ่มหนึ่ง และซ่งหย่วนหางเป็นหัวหน้าอีกกลุ่มหนึ่ง หลังจากซ่งหย่วนหางสู้กับฉินเจิงผ่านไปไม่กี่ครั้งก็ไม่กล้าปะทะตรง ๆ จึงแอบมาลงที่เหยาเฉิงแทน บางครั้งก็มาดักเหยาเฉิงไว้ในตรอกแคบ ๆ แล้วรุมตี

        พอฉินเจิงรู้เข้าก็จะไปล้างแค้นให้ ทุกครั้งจะจัดการซ่งหย่วนหางจนราบคาบ ทำให้เหยาเฉิงยิ่งเลื่อมใสในตัวฉินเจิงมากขึ้น ต่อมาเมื่อฉินเจิงขอลงไปทำงานในชนบท เขาก็ตามมาด้วย

        ทั้งสองคนไปที่คอกวัวก่อน ทิ้งเนื้อและผักบางส่วนไว้ที่นั่น จากนั้นเหยาเฉิงจึงส่งฉินเจิงกลับไปยังบ้านพักยุวปัญญาชน ทันทีที่เข้าประตูไป ก็เห็นหานซานซานและซ่งหย่วนหางนั่งอยู่ในห้อง

        ฉินเจิงและเหยาเฉิงทำเหมือนไม่รู้จักสองคนนั้น แม้แต่คำทักทายก็ไม่มี เหยาเฉิงปูผ้าห่มให้ฉินเจิงและอุ้มเขาขึ้นไปบนเตียง "พี่เจิง พักผ่อนเถอะครับ ผมจะไปช่วยทางนั้น"

        แม้จะเห็นฉินเจิงในสภาพนี้ แต่หานซานซานก็ยังรู้สึกใจเต้นแรง สาเหตุหลักคือใบหน้านั้นหล่อเหลาเกินไป ราวกับถูกแกะสลักมาอย่างสมบูรณ์แบบ พอเห็นฉินเจิงเธอก็เริ่มคลั่งไคล้ตั้งแต่อายุสิบหก ฉินเจิงคือคนที่เธออยากแต่งงานด้วยมากที่สุดในใจ

        หากไม่ใช่เพราะตระกูลฉินเกิดเรื่อง เธอคงตามจีบฉินเจิงจนสำเร็จไปนานแล้ว บางทีอาจจะแต่งงานและมีลูกด้วยกันไปแล้วก็ได้ ไม่ว่าจะเห็นฉินเจิงที่ไหน หานซานซานก็จะจ้องมองเขาด้วยสายตาหิวกระหายราวกับสุนัขบ้าที่จ้องมองเนื้อ

        แต่ฉินเจิงกลับเฉยเมยมาก เขาทำเหมือนมองไม่เห็นทั้งสองคน ชายหนุ่มเอาหมอนรองหลัง ค่อย ๆ ขยับตัวพิงกำแพง แล้วหยิบหนังสือขึ้นมาอ่าน

        หานซานซานอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าซ่งหย่วนหางยังอยู่ที่นี่ อีกอย่าง แม้จะมีเจ้าหน้าที่บางคนเริ่มได้รับตำแหน่งคืน แต่ตระกูลฉินคงจบสิ้นลงอย่างสมบูรณ์แล้ว

        ต่อให้ถึงวันที่ได้รับตำแหน่งคืน พ่อของฉินเจิงในสภาพนั้นก็ไม่สามารถทำงานได้ และขาของฉินเจิงก็พิการแล้ว จะมีอนาคตอะไรได้ ลำพังแค่ใบหน้านี้ไม่สามารถทำให้เธอมีชีวิตที่ดีได้ เธอจึงกดความหุนหันพลันแล่นในใจไว้ และบีบมือซ่งหย่วนหางแน่น

        ซ่งหย่วนหางรู้สึกหงุดหงิด เมื่อครู่เขาสังเกตหานซานซานและคอยดูการเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ของเธอมาตลอด แค่เห็นสายตาก็รู้ว่าเธอยังรักฉินเจิงอยู่ ในใจจึงเริ่มเกลียดชังหานซานซานขึ้นมา

        เขาคิดในใจว่า ‘ยัยผู้หญิงแพศยาคนนี้ มอบร่างกายให้เขาแล้ว แต่ยังโหยหาไอ้ขยะฉินเจิงอีก ผู้หญิงแบบนี้มันร่าน ปากบอกว่ารักเขา แต่กลับส่งสายตาให้ผู้ชายที่เคยชอบ ช่างเป็นนังตัวดีจริง ๆ ’

        หานซานซานสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ของซ่งหย่วนหาง เมื่อเธอพยายามดึงมือเขาที่เย็นเฉียบ แต่เขากลับบีบมือเธอแน่นจนเธอรู้สึกเจ็บ เมื่อเงยหน้าเห็นใบหน้าที่มืดมนของซ่งหย่วนหาง หัวใจของหานซานซานก็กระตุก

        ซ่งหย่วนหางเป็นคนที่มีอะไรก็จะเก็บไว้ในใจ ไม่เคยเปิดเผยกับเธอเลย ทุกวันที่ใช้ชีวิตร่วมกับเขา เธอต้องระมัดระวังตัวตลอดเวลา เพราะกลัวว่าหากพูดอะไรผิดไปจนทำให้คุณชายท่านนี้ไม่พอใจ แล้วเธอจะถูกทิ้ง

        ตอนนี้เธอเริ่มเสียใจที่ยอมมอบกายให้ซ่งหย่วนหางเร็วเกินไป หากรอจนแต่งงานแล้วค่อยมีอะไรกัน เธอคงไม่ต้องตกเป็นรองขนาดนี้ ทั้งหมดเป็นเพราะเธอใจร้อนเกินไป กลัวว่าซ่งหย่วนหางจะไม่มีความอดทนรอจนแต่งงานแล้วจะไปหาคนอื่น

        ตอนนี้พอมาคิดดู เธออาจจะคำนวณพลาดไปเสียแล้ว