ไม่ว่าจะเป็มนุษย์หรือสัตว์ต่างมีกล้ามเนื้อเพื่อใช้ในการเคลื่อนไหวด้วยกันทั้งนั้น เหยียนชิงคุ้นเคยกับเส้นเอ็นและกล้ามเนื้อของสัตว์ต่างๆเป็อย่างดี ถึงแม้ว่ามนุษย์และสัตว์ป่าจะมีร่างกายที่แตกต่างกัน แต่สุดท้ายเหล่าเอ็นและข้อต่อต่างๆก็เป็สิ่งที่ใช้ในการเคลื่อนไหวของสิ่งมีชีวิตทุกชนิดอยู่ดี
ชายหนุ่มกำลังละเลียดมองชายหนึ่งหญิงหนึ่งข้างหน้าของตนอย่างตั้งใจ ราวกับว่าเขากำลังจับจ้องมองเหยื่อที่ไร้ทางหนีด้วยความหรรษา
“จะ....เ้า หมายความว่าอย่างไร?” เสียงไป๋ชิงพูดขึ้น มันเหมือนกับกำลังสั่นอยู่เล็กน้อยด้วยความหวาดกลัว โลหิตยังคงไหลออกมาจากแขนข้างที่ขาดอย่างไม่หยุดหย่อน ถึงแม้ว่าวันนี้มันจะรอดไปได้ สุดท้ายมันก็จะถูกปลดออกจากการเป็ศิษย์หลักของสำนักและถูกเขี่ยทิ้งในที่สุด
“เ้าบอกข้าเองไม่ใช่รึว่าจะตามไปฆ่าล้างครอบครัวของข้าหากเ้าตกตายไป เ้าคิดว่าคนตายจะมีปัญญาพูดต่อจริงๆ?” เหยียนชิงเอ่ยขึ้นอีกครา ชายหนุ่มพูดไปพร้อมทั้งสาวเท้าเดินเข้าหามันทั้งคู่อย่างเชื่องช้า มือสองข้างกระชับกระบี่คู่เอาไว้แน่น
ยิ่งเหยียนชิงเดินเข้ามาใกล้มันทั้งคู่มากเท่าไร ความกล้าต่างๆก็ยิ่งเลือนหายไปมากขึ้นเท่านั้น ในตอนนี้ที่พวกมันทำได้คือไม่ข่มขู่ชายหนุ่มก็ประนีประนอมให้มันไว้ชีวิตเท่านั้น หนึ่งชายาเ็หนัก กับอีกหนึ่งหญิงที่อ่อนแอเกินทน
พวกมันไร้ซึ่งหนทางหนีใดๆโดยสิ้นเชิง
“คนเช่นเ้าต้องไม่ตายดี! ท่านประมุขต้องตามมาจัดการเ้าแน่ เมื่อถึงตอนนั้นต่อให้ครอบครัวเ้าจะเก่งกาจแค่ไหนก็จะถูกสังหารล้างตระกูล ฮ่าฮ่าฮ่า!” ดูเหมือนว่าไป๋ชิงเลือกที่จะข่มขู่ชายหนุ่มแทนการประนีประนอม ไป๋เลี่ยมองหน้าศิษย์พี่ของนางด้วยความใ การข่มขู่ผู้ที่ได้เปรียบกว่าตนนั้นเป็สิ่งที่ไม่สมควรทำเป็อย่างยิ่ง เหตุใดศิษย์พี่ของนางจึงพูดเช่นนี้ออกมาได้
เหยียนชิงไม่ได้เอ่ยตอบมันแต่อย่างใด เขากำลังมองชายหนุ่มตรงหน้าั้แ่หัวจรดเท้าจนสุดท้ายก็ไปสะดุดตรงข้อเท้าของมัน แววตาสาดประกายเหี้ยมเกรียมออกมาชั่วขณะก่อนจะจางหายไป
โดยไม่ทันรอให้อีกฝ่ายตอบสนอง เหยียนชิงพุ่งเข้าหามันด้วยความเร็วสูง กระบี่ในมือเงื้อฟันเข้าที่ข้อเท้าของไป๋ชิงอย่างถนัดถนี่ ไม่มีการตอบโต้ใดๆเกิดขึ้น ความเร็วของชายหนุ่มเร็วเกินกว่าที่อีกฝ่ายจะตามได้ทัน รวมทั้งไป๋ชิงยังไม่คิดว่าหลังจากที่มันขู่ชายหนุ่มไปแล้วอีกฝ่ายยังจะกล้าลงมือต่อ
ก่อนหน้าที่เหยียนชิงจะดูดกลืนเม็ดยาของเลี่ยบันร่างกายของเขาอยู่ในระดับสามของปราณเก้าสังขาร และหลังจากที่เขาดูดกลืนเม็ดยาไปทำให้ร่างกายทะลวงเข้าสู่ระดับสี่ของขั้น ความเร็วและความยืดหยุ่นของร่างกายเพิ่มมากขึ้นกว่าเดิมนับเท่าตัว ิัของเขาไม่ได้แข็งแกร่งราวกับเหล็กกล้าแต่กลับยืดหยุ่นและเหนียวแน่นดังไยแมงมุม บางทีก็ยังยากที่จะตัดสินว่าหากมีผู้ฝึกยุทธ์ระดับเดียวกับเขาโจมตีมาชายหนุ่มจะาเ็หนักหรือไม่
“อ้ากกก!!” เสียงกรีดร้องของไป๋ชิงดังขึ้นมาอีกครา ในครั้งนี้มันถูกฟันเอ็นข้อเท้าจนไม่อาจขยับไปไหนได้ แต่หากจะพูดตรงๆแล้วน่าจะเรียกว่าฟันข้อเท้าทั้งหมดทิ้งไปเสียมากกว่า เพราะรอยฟันนั้นกินพื้นที่เกินครึ่งของข้อเท้าทั้งหมดของมันไปแล้ว
บรรยากาศรอบข้างเย็นยะเยียบลงทันใด ไป๋ชิงและไป๋เลี่ยรู้ได้ทันทีว่ามันกำลังตอแยกับคนบ้าที่ไม่สนใจเหตุผลใดๆทั้งสิ้น ยิ่งข่มขู่ยิ่งถูกโจมตีหนักขึ้นกว่าเดิม นั่นทำให้ทั้งคู่รู้สึกหมดหวังขึ้นมา หยกสื่อสารที่ใช้ติดต่อกับผู้าุโแตกเป็เสี่ยงๆจากการปะทะกันก่อนหน้า ความหวังที่จะรอดชีวิตไปครบสามสิบสองนั้นแทบกลายเป็ศูนย์
“หยุด หยุดก่อน! ได้โปรดเถอะสหาย ไว้ชีวิตข้า ไม่ว่าเ้าจะ้าอะไรได้โปรดบอกข้ามา ข้าจะไปหามันมาให้ท่าน ขอเพียงแค่ไว้ชีวิตข้ากับศิษย์น้อง....ไม่สิ แค่ข้าคนเดียวก็พอแล้ว!” ไป๋ชิงร้องโหยหวนออกมาอย่างสิ้นหวัง แม้กระทั่งศักดิ์ศรีใดๆก็ไม่หลงเหลืออยู่ในจิตใจของมัน แม้กระทั่งศิษย์น้องที่มาด้วยกันก็สามารถขายได้หากมันอยากมีชีวิตต่อ
ศิษย์พี่! ท่านจะทิ้งข้าไปไม่ได้นะ ได้......ได้โปรดสหายผู้ฝึกยุทธ์ไว้ชีวิตข้าด้วย ไม่ว่าจะให้ทำอะไรข้าก็ยอม” ไป๋เลี่ยร้องขอชีวิตชายหนุ่มดังเช่นศิษย์พี่นาง แต่ไม่ทันพูดจบนางก็ถูกไป๋ชิงกระชากหัวขึ้นมาแล้วตบฉาดเข้าไปเต็มแรง
“นังผู้หญิงโง่ ข้าคือศิษย์หลักของสำนักอีกทั้งยังเป็ถึงเ้าสำนักน้อย เ้ามันก็แค่ศิษย์กระจอกๆเท่านั้น จงใช้ชีวิตเ้าเพื่อช่วยให้ข้ารอดซะดีๆ!” ไป๋ชิงะโด้วยความโมโหก่อนจะหันมาพูดกับเหยียนชิงด้วยน่าทางประจบประแจง
“สหาย.....สหายผู้ฝึกยุทธ์ ศิษย์น้องของข้ายังไม่มีคู่ครอง อีกทั้งนางยังบริสุทธิ์อยู่ หากท่าน้าเชยชมร่างกายนางข้าก็จะมอบให้ท่านด้วยความยินดี ข้ารับรองได้เลยว่านางจะต้องปรนนิบัติเ้าอย่างดีแน่” ไป๋ชิงเอ่ยละล่ำละลักพร้อมทั้งแนะนำศิษย์น้องของมัน ใบหน้าของไป๋เลี่ยนบิดเบี้ยวไปมาด้วยความโกรธและอายในเวลาเดียวกันจนไม่อาจจะสรรหาคำพูดออกมาได้
ความเงียบงันเข้าปกคลุมคนทั้งสาม ไป๋ชิงไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรต่อดี
ไป๋เลี่ยไม่ได้กล่าวอะไรออกมา นางเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะค่อยๆเปลื้องผ้าคลุมที่อยู่บนตัวของนางลงเผยให้เห็นผิวขาวของสตรีวัยแรกรุ่นที่ราวกับไม่เคยถูกผู้ใดััมาก่อน ยอดปทุมทั้งสองดูเต่งตึงจนสามารถเรียกได้ว่าเป็เพชรน้ำงามของนาง
“น้องชายท่านนี้ ได้...ได้โปรดให้ข้าได้ปรนนิบัติท่านด้วย...” นางเอ่ยออกมาอย่างเย้ายวนพร้อมกับช้อนสายตามองมาที่เหยียนชิง ในความเป็จริงแล้วศิษย์หลักของสำนักมักจะรู้ธาตุแท้ของนางว่ามิใช่ผู้หญิงที่ดีซักเท่าไร หากวันใดที่นางว่างและไม่ได้ฝึกฝนพลังปราณ นางก็จะออกไปที่ตำหนักของศิษย์นอกเพื่อโปรยเสน่ห์เด็กใหม่เพื่อให้ตกเป็ทาสแรงงานของนาง หากจะพูดให้ถูกต้อง แม้กระทั่งไป๋ชิงก็ยังกระอักกระอ่วนใจอยู่บ้างเล็กน้อยที่กล่าวไปก่อนหน้านี้ว่านางยังเป็สาวบริสุทธิ์อยู่ มีข่าวลือมากมายว่านางเคยหลับนอนกับผู้าุโผู้หนึ่งเพื่อแลกกับการได้มาเป็ศิษย์หลักของสำนักกระบี่ขาว
เหยียนชิงไม่คิดที่จะปฏิเสธว่าเขาเป็คนที่ชอบเชยชมความงามของผู้หญิง จากเหล่าคำประพันธ์ที่มักจะกล่าวถึงผู้หญิงที่งดงามเอาไว้ในบทกลอนเพื่อให้เขาได้จินตนาการตาม ยิ่งกับผู้หญิงที่ดูงดงามมากๆด้วยแล้ว เขาก็ยินดีที่จะอยู่เป็เพื่อนนางไปทั้งคืน แต่ในทางกลับกัน ยิ่งสตรีเ่าั้กระทำตนสมเกียรติที่มีอยู่มากเท่าไรเขาก็จะยิ่งชื่นชมและเคารพในความรักศักดิ์ศรีของนางมากขึ้นเท่านั้น
ต่อให้เป็เหล่านางคณิกาในหอนางโลม แม้ร่างกายจะแปดเปื้อนแต่งจิตใจยังคงงดงาม เหยียนชิงก็ยังคงเคารพและปฏิบัติต่อพวกนางดังเช่นคนธรรมดาเช่นเดียวกัน
“เ้ากำลังเสนอร่างกายเ้าให้กับข้า? เ้าคิดจริงๆว่ามันจะมีค่าพอเท่ากับชีวิตของเ้า?” เหยียนชิงพูดขึ้นอย่างเ็า ก่อนหน้านี้เขามีความคิดว่าจะปล่อยนางไปแล้วฆ่าไป๋ชิงเพียงคนเดียว แต่ชายหนุ่มไม่คิดว่านางจะใช้แผนการสกปรกเช่นนี้กับเขาได้
อนึ่งคนที่เขาเกลียดที่สุดไม่ใช่พวกที่ชอบดูถูกคนหรือเหล่าผู้สูงส่งแต่อย่างใด กลับแต่เป็พวกที่แสร้งทำตัวบริสุทธิ์แต่ข้างในกลับเน่าเหม็นจนยากทานทน หากคนเช่นนี้ไม่เกี่ยวข้องกับเขา เขาก็จะไม่ไปตอแยมันให้เดือดร้อน แต่ถ้าหากพวกมันแสร้งมาข้องเกี่ยวหรือหว่านล้อมชายหนุ่ม เขาก็อาจจะะเิโทสะใส่ได้ทุกเมื่อ
การพบเจอสตรีเช่นนี้ทำให้เขาอยากจะฆ่านางขึ้นมาทันที
ในตอนนั้นยิ้มน้อยๆก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเหยียนชิงก่อนจะเปลี่ยนเป็แววตาลามก ชายหนุ่มเลียริมฝีปากของตนพลางจับจ้องร่างอรชรตรงหน้าอย่างไม่วางตา
ไป๋เลี่ยเห็นว่าเหยียนชิงกำลังจ้องมองนางอย่างหื่นกระหายก็อดจะหัวเราะออกมาในใจไม่ได้ เทคนิคการยั่วยวนด้วยร่างกายของนางเรียนรู้มาจากการจัดการผู้าุโในสำนักให้ร่วมหลับนอนและช่วยเลื่อนขั้นให้นางเป็ศิษย์หลัก แม้กระทั่งผู้าุโยังตกหลุมพรางนางแล้วชายหนุ่มตรงหน้าที่เป็เพียงเด็กน้อยจะนับเป็อะไรได้
“หึ...... บุรุษนั้นสันดานก็ไม่ได้แตกต่างกันแต่อย่างใด สุดท้ายพวกมันก็ต้องอยากจะเชยชมร่างกายสตรีเพื่อความสุข!” ไป๋เลี่ยคิดในใจ นางสาวเท้าเข้ามาหาเหยียนชิงช้าๆอย่างเป็จังหวะ ก้อนเนื้อบนหน้าอกทั้งสองข้างต่างเด้งขึ้นเด้งลงไปตามจังหวะการเดิน ยิ่งนางเดินบิดตัวมากเท่าไรนางก็คิดว่าสามารถจะมัดใจชายหนุ่มตรงหน้าได้มากเท่านั้น
ไป๋ชิงกำลังคุดคู้มองนางเดินไปหาเหยียนชิง ในใจเขากำลังหวั่นวิตกว่าแผนการจะสำเร็จรึไม่ แต่ถ้าหากสำเร็จ บางทีนางก็อาจจะบอกให้เหยียนชิงฆ่าเขาแล้วพานางไปแทน ไม่ว่าจะทางไหนเขาก็ยังคงรู้สึกเสียเปรียบอยู่ดี
เหยียนชิงกำลังมองหญิงสาวตรงหน้าเดินมาหาเขาอย่างเย้ายวนจนกระทั่งอีกฝ่ายเดินเข้ามาในระยะห่างไม่ถึงสามชุ่น นางเดินมากอดหน้าอกของเขา พยายามเบียดเสียดก้อนเนื้อสองก้อนเข้าไปที่หน้าอกของชายหนุ่มอย่างจงใจพลางส่งเสียงครางอันน่าพิสมัยออกมา เหยียนชิงรู้สึกพร่ามัวไปชั่วขณะก่อนจะกลับมามีสติแจ่มชัดในชั่วเสี้ยววินาที
เหยียนชิงรู้สึกตื่นตระหนกขึ้นในใจ ชายหนุ่มแค่นเสียงเ็าออกมาชั่วครู่ ก่อนจะคว้ากระบี่ในมือแน่นพร้อมทั้งตวัดผ่านลำคอนางในชั่วพริบตา
ไม่มีเสียงกรีดร้องใดๆดังออกมา มีเพียงฝนโลหิตที่พรั่งพรูออกมาจากลำคอของหญิงสาวตรงหน้าของเขา ย้อมเสื้อผ้าของชายหนุ่มจนแทบจะเป็สีแดงฉาน
ร่างไร้ศีรษะล้มลงกับพื้น มีดสั้นสีเขียวหม่นตกลงข้างๆกายนางพร้อมทั้งศีรษะที่หลุดไปก่อนหน้าก็กลิ้งลงมาหยุดอยู่ด้านหน้าของเหยียนชิง
“ยาเสน่ห์รึ.....ช่างเป็หญิงมากมารยานัก”เหยียนชิงเอ่ยอย่างไม่ใยดีนัก ก่อนหน้านี้เขารู้สึกมึนงงไปชั่วครู่เนื่องจากสูดผงหอมยาเสน่ห์บนตัวนางไป หากไม่ใช่ว่าพ่อค้าที่เมืองทะเลสาบเงาจันทร์เคยเตือนเื่ที่อาจจะมีสตรีปล้นทรัพย์โดยใช้ผงหอมยาเสน่ห์กับเขา ชายหนุ่มก็คงตกหลุมพรางเป็ที่เรียบร้อย….ว่าแต่นางเหน็บมีดสั้นไว้ที่ใดกัน?
“ที่นี่ก็ถึงเวลาเ้าจะตามศิษย์น้องไปแล้ว” เหยียนชิงเอ่ยพลางเดินไปหาไป๋ชิงอย่างรวดเร็ว
“เดี๋ยว! เดี๋ยวก่อนพี่ชาย อ่อกก...” ชายหนุ่มไม่รอให้ไป๋ชิงพูดจบแต่อย่างใด มือข้างซ้ายเอื้อมไปบีบกรามอีกฝ่ายแน่นบังคับให้เปิดปากออก อีกมือล้วงเม็ดยามออกจากสาบเสื้อก่อนจะยัดมันเข้าไปในปากทันที
“แค่กก......จะ.......เ้าเอาอะไรให้ข้ากิน!?” ไป๋ชิงสำลักน้ำลายตัวเองอยู่ครู่หนึ่งจนกระทั่งรับรู้ว่ามีเม็ดยาปริศนาอยู่ในกระเพาะของเขา
“แน่นอนว่าเป็เม็ดยาที่เ้าให้คนรักของเ้าก่อนหน้านี้ยังไงเล่า มันเป็เม็ดยาที่ทรงพลังจริงๆ ข้าขอชื่นชมจากใจเลยทีเดียว” เหยียนชิงพูดขึ้นพร้อมทั้งลุกออกจากตัวของไป๋ชิง
“เม็ดยาจะคงสภาพเอาไว้ไม่ถึงครึ่งชั่วยามก่อนจะปลดปล่อยพลังปราณออกมา เมื่อมันปล่อยพลังปราณเ้าก็ต้องเข้าฌานเพื่อควบคุมมัน แน่นอนว่ามันจะต้องปลดปล่อยพลังปราณมหาศาลออกมาจากร่างกายเ้าแน่ และคงใช้เวลาไม่นานเพื่อที่จะดึงดูดเหล่าสัตว์อสูรทั้งหลายให้มาหาแหล่งกำเนิดพลังปราณอันโอชะนี่” เหยียนชิงยังคงสาธยายต่อไปในขณะที่ไป๋ชิงกำลังเบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัว เขาเริ่มปะติดปะต่อแผนการของชายหนุ่มตรงหน้าได้ทีละนิด
“ทีนี้เ้าลองทายซิว่าท่านประมุขจะเห็นหน้าใครระหว่างข้ากับเหล่าสัตว์อสูรที่จะมารุมทึ้งเ้า?”
“ไอ้คนบัดซบสารเลว!!” ไป๋ชิงกู่ร้องสาปแช่งชายหนุ่มจนเสียงแหบ เหยียนชิงเห็นว่ามันยังคงสามารถดิ้นได้อยู่จึงทุบเข้าที่ท้ายทอยของมันจนฟุบลงไปกองอยู่กับพื้น
“อย่าโทษข้าว่าโหดร้าย พวกเ้าเป็คนเริ่มเื่พวกนี้ทั้งหมด เช่นนั้นมันย่อมจะต้องจบลงที่พวกเ้าเป็ฝ่ายรับผิดชอบ ไม่ใช่ข้า” ชายหนุ่มเอ่ยน้ำสียงเ็าก่อนจะะโหายลับเข้าไปในป่า ทิ้งไป๋ชิงที่นอนสลบอยู่บนพื้นไว้คนเดียว
------------------
สวัสดีผู้อ่านทุกท่านครับ ไรเตอร์กลับมาเเล้วหลังจากหายไปนาน55555 อย่างที่บอกครับ ติดไฟนอลล้วนๆ แต่หลังจากนี้จะอัพมาให้อ่านกันรัวๆแน่นอน อย่าลืมคอมเมนท์ติชมกันได้นะครับ เพราะบางทีไรเตอร์ก็ไม่รู้ว่าจะไปปรับปรุงตรงไหนเหมือนกันตอนที่เรทแต่ละตอนมันลดลงT_T
ว่าแล้วก็ฝากเพจของนิยายเื่นี้ด้วยนะครัชช เซียนกวีะ อย่าลืมไปกดไลค์รับข่าวสารกันด้วยนะครับบ
665
