บทที่22
ข่าวลือกระจายทั่วหมู่บ้าน
่บ่ายของวันนี้ตงซีเฉินบอกภรรยาว่าขอไปหาสหายหน่อยโดยที่ชวนหนิงฮุ่ยหมินไปด้วย ทำให้น้องเขยอย่างเขาต้องถามตงซีเฉินอย่างไม่เข้าใจระหว่างซ้อนท้ายจักรยานออกมา
"พี่เขยพี่กำลังจะไปไหน"
"ไปหาสหาย ไปถึงนายก็รู้เองน่า อย่าถามมาก"
ตงซีเฉินคิดว่าแม้เหตุการณ์วันนี้จบลงด้วยดีแต่ใครจะคิดล่ะว่าต่อไปจะไม่เกิดขึ้นอีก เขาควรจะทำอะไรเด็ดขาดมากกว่านี้และควรจะตัดปัญหานี้เสียทีไม่อย่างนั้นหากภรรยาเขาซื้ออะไรมาอีกมีหวังบ้านตงคงจะเข้ามาวุ่นวายอีกแน่แต่เมื่อจุดหมายปลายทางที่มานั้นกลับไม่ใช่บ้านของสหายอย่างที่คิดกลายเป็ว่าทั้งสองหนุ่มต้องเข็นจักรยานขึ้นเขากันแทนเมื่อขึ้นมาสักพักกลับเจอเด็กหนุ่มอายุน่าจะประมาณหนิงฮุ่ยหมินอยู่สามสี่คนและเป็คนที่เขาไม่คุ้นหน้าอาจจะไม่ใช่เด็กในหมู่บ้านนี้แต่เขาไม่เข้าใจว่าพี่เขยอย่างตงซีเฉินนั้นนัดเจอเด็กพวกนี้ตอนไหน
"สวัสดีครับพี่ซีเฉินไม่เจอหลายเดือนเลยนะครับ" เด็กหนุ่มชื่อว่ากวนหยางเอ่ยทักท่าทางดีใจตอนน้องชายวิ่งไปบอกว่าพี่ซีเฉินเดินได้แล้วนั้นเขาดีใจมากพวกเขาทั้งสี่คนเป็เด็กกำพร้าใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันสี่คนพวกเขานับถือตงซีเฉินเป็พี่ชายเพราะชายหนุ่มเป็คนสอนให้เด็กพวกนี้รู้จักเข้าป่าล่าสัตว์และสอนให้รู้เื่สมุนไพรที่พอจะนำไปขายได้สอนให้รู้จักทำกินแม้จะไม่มีผู้ใหญ่คอยดูแลแต่ทั้งสี่ก็ไม่ใช่เด็กเกเร
"สบายดีแล้ว พวกนายเป็ยังไงบ้างยังเข้าป่าล่าสัตว์กันอยู่ไหม วันนี้ฉันมีเื่จะขอให้พวกนายช่วยสักหน่อย"
"ได้เลยพี่พี่มีอะไรให้เราสี่พี่น้องช่วยบอกได้เลย" กวนหยางรับคำจากนั้นตงซีเฉินจึงกวักมือให้เด็กหนุ่มเข้ามาใกล้ๆ ก่อนจะกระซิบบางอย่างให้รู้กวนหยางพยักหน้าเข้าใจเื่ง่ายแค่นี้พวกเขาจัดการได้
"ได้เลยพี่ พี่รอฟังข่าวได้เลย"แค่ปล่อยข่าวลือไม่ใช่เื่ยากสำหรับพวกเขาเลย
"เอานี่เก็บไว้ใช้ ่นี้พี่คงยังไม่ได้เข้าป่าพี่เพิ่งจะหายจากอาการป่วยภรรยาพี่คงยังไม่ให้เสี่ยงอันตรายใดๆ"ตงซีเฉินยื่นเงินให้ เขาไม่้าใช้งานใครฟรีๆ ถึงแม้ว่าจะสนิทกันแค่ไหนก็ตาม
"ขอบคุณมากครับพี่ พวกเราไปก่อนนะครับไม่เกินสามวันพี่รอฟังข่าวได้เลย"กวนหยางรับเงินมาก่อนจะขอตัวกลับเพราะไม่อยากให้ใครมาเจอเข้าและเตรียมจะไปปล่อยข่าวลือเย็นนี้ทันที
เมื่อทั้งสี่คนจากไปแล้วหนิงฮุ่ยหมินถามพี่เขยอย่างสงสัยเขาเสียงพี่เขยที่กระซิบนั้นไม่เบาจนเกินไปทำให้เขาได้ยินด้วยเหมือนกัน"พี่ซีเฉินทำแบบนี้ไม่เท่ากับแตกหักบ้านตงเหรอพี่"
"ตอนนี้ก็แตกหักแล้วแต่ถ้าพี่ไม่ทำแบบนี้นายคิดว่าบ้านตงจะไม่มาวุ่นวายอีกเหรอ ในเมื่อเื่นี้คือสิ่งที่พ่อแม่พี่ปิดไม่อยากให้คนนอกรู้เราก็ทำให้ข่าวลือเื่นี้ออกมาก็หมดเื่ หรือนายว่าไม่จริงพี่ไม่อยากให้เหมยจูต้องเจอกับปัญหาพวกนี้อีก"เมื่อพูดถึงภรรยาและร่างนุ่มนิ่มที่เขากอดทำให้ใบหน้าของตงซีเฉินมีแต่รอยยิ้มจนน้องเขยอย่างหนิงฮุ่ยหมินอดที่จะเอ่ยล้อไม่ได้
"พี่เขยครับผมว่าพี่น่าจะหลงเสน่ห์พี่ใหญ่เข้าเต็มๆแล้วยิ้มนะหุบบ้างเดี๋ยวแมลงจะบินเข้าปาก"หนิงฮุ่ยหมินส่ายหัวให้กับอาการหลงภรรยาขั้นรุนแรงของพี่เขยนี่ขนาดเริ่มต้นเท่านั้นนะ ถ้าหากอยู่กันนานกว่านี้มีหวังคงอุ้มพี่สาวเขาเดินแน่ๆ
"แบบนี้ไม่ได้เรียกว่าหลงเขาเรียกว่ารักสุดหัวใจมากกว่า"ตงซีเฉินหัวเราะร่าจากนั้นทั้งสองคนจึงปั่นจักรยานกลับมาที่บ้าน
เย็นนี้หนิงเหมยจูทำอาหารแบบปกติแล้วเพราะสามีเธอไม่ใช่คนป่วยอีกต่อไปแต่ก็ยังคงใช้น้ำในโอ่งที่ยังคงมีเหลืออยู่เหมือนเดิมในเมื่อขาของสามีเธอยังหายได้ อย่างนั้นทุกคนที่กินเข้าไปร่างกายคงจะต้องแข็งแรงขึ้นแน่ๆ
"เหมยจูพรุ่งนี้พี่ไปด้วยได้ไหม"ระหว่างกินอาหารตงซีเฉินเอ่ยของภรรยาเสียงอ่อนฟู่เจียจิ่นมองลูกเขยทำให้เธอมีความรู้สึกว่าลูกเขยคนนี้ทำตัวเหมือนเด็กน้อยจะไปกับภรรยาต้องขออนุญาตก่อน
"ได้สิคะ แต่ต้องขึ้นเกวียนไปนะพรุ่งนี้ฉันจะให้ฮุ่ยหมินขี่จักรยานไปโรงเรียน ทำเื่กลับมาเรียนเหมือนเดิมตอนกลับเราก็ต้องจ้างเกวียนลุงเซียงกลับมาเพราะฉันต้องไปรับของที่แม่สั่งด้วยยังมีจักรยานคันน้อยของเสี่ยวลู่และมีจักรยานของเราอีกหนึ่งคันเวลาเข้าอำเภอจะได้สะดวก" หนิงเหมยจูไม่ว่าอะไรในเมื่ออยากไปก็ไปแต่ตอนที่เธอไปเอาของนั้นต้องให้พี่ซีเฉินสามีของเธอต้องไปรอที่ร้านก่อนเพราะตอนนี้เธอยังไม่พร้อมที่จะบอกอะไรทั้งนั้น
"ได้ครับ"ตงซีเฉินยิ้มแก้มปริที่ภรรยาอนุญาตให้เขาไปด้วย
"นายด้วยนะฮุ่ยหมินไปทำเื่ขอเรียนต่อให้เรียบร้อยไม่ต้องสนใจอะไรทั้งนั้น นายมีหน้าที่เรียนอย่างเดียว เข้าใจไหม"หนิงเหมยจูบอกกับน้องชาย เธอไม่อยากให้น้องต้องมาคิดเื่เงินน้องชายเธอต้องมีอนาคตมากกว่านี้
"ครับพี่ใหญ่ขอบคุณพี่ที่ให้โอกาสผมกลับมาเรียนอีกครั้ง ขอบคุณแม่และพี่เขยด้วยนะครับ"ตงฮุ่ยหมินยิ้มอย่างสดใส แต่กลายเป็เด็กน้อยอย่างเสี่ยวลู่ขมวดคิ้วน้าชายลืมเธอไปหรือเปล่า
"แล้วหนูล่ะน้าฮุ่ยน้าขอบคุณทุกคนไม่เห็นมีหนูเลย"เสี่ยวลู่เกิดความไม่ยินยอมที่น้าชายลืมเธอไปได้ยังไง เด็กน้อยจึงกอดอกทำปากยู่
"อ้าว น้าผิดใช่ไหมที่ไม่ขอบคุณหนูเสี่ยวลู่ว่าแต่น้าต้องขอบคุณหนูทำไม" หนิงฮุ่ยหมินไม่เข้าใจในสิ่งที่หลานตัวน้อยบอก
"หนูช่วยน้าไม่ได้ แต่หนูเป็กำลังใจให้น้าได้นะน้าฮุ่ยเลยต้องขอบคุณหนูด้วย ไม่อย่างนั้นหนูจะไม่ให้กำลังใจน้าด้วย"เสี่ยวลู่พยายามเลียนแบบแม่เหมยจูอยากจะยักคิ้วแต่คิ้วมันไม่ไปข้างเดียวกลับกลายเป็ยักคิ้วทีหนึ่งแต่งไปทั้งสองข้างสร้างความเอ็นดูและสร้างเสียงหัวเราะให้กับทุกคน
วันต่อมาระหว่างที่สองสามีภรรยาอย่างตงซีเฉินและหนิงเหมยจูเข้าอำเภอนั้นในหมู่บ้านกลับมีข่าวลือเื่บ้านตง ว่าที่แท้จริงแล้วพ่อเฒ่าตงคนก่อนหรือปู่ของตงซีเฉินยกบ้านและทรัพย์สินให้กับหลานชายอย่างตงซีเฉิน ไม่ใช่ให้ลูกชายอย่างตงก้าน จริงๆแล้วข่าวลือนี้เริ่มมีั้แ่เมื่อวานตอนเย็นแต่กลายเป็ลุกลามรู้กันไปทั่วคือเช้าของวันนี้
"ไม่น่าเชื่อนะว่าซีเฉินจะเป็เ้าของบ้านที่พวกบ้านตงอยู่กัน"ชาวบ้านจับกลุ่มคุยกันอย่างออกรส
"นั่นนะสิอย่างว่าละนะปู่ตงรักซีเฉินยิ่งกว่าอะไรดี ไปไหนก็พาไปด้วยเขาก็เลี้ยงกันมาั้แ่เกิดแล้วไม่ใช่เหรอ"
“ก็ใช่ไงฉันเองก็คิดว่าปู่ตงต้องยกอะไรให้กับซีเฉินบ้างแต่เห็นเื่เงียบฉันก็เข้าใจว่าปู่ตงคงยกให้ลูกชายตามธรรมเนียมแต่ใครจะคิดว่าตงก้านยักยอกบ้านของลูกชายอย่างหน้าด้านๆ แบบนั้น”
ชาวบ้านยังคงพูดคุยกันเื่นี้อย่างสนุกปากส่วนบ้านตงนั้นยังไม่รู้เื่ราวเพราะั้แ่เกิดเื่เมื่อวานทั้งบ้านแทบจะยังไม่มีใครกล้าออกมานั่งคุยหรือรวมกลุ่มกับชาวบ้านคนอื่นแม้แต่สะใภ้ใหญ่ที่ชอบออกมารวมกลุ่มนินทาคนอื่นกับสหายของเธอยังไม่ได้ออกมาทำให้เื่นี้กว่าที่บ้านตงจะรู้ว่ามีข่าวลือนั้นก็เกือบจะเข้าวันที่สามแล้ว
กลับมาที่หนิงเหมยจูและตงซีเฉินเมื่อทั้งสองเข้ามาถึงในอำเภอก็เรียกเกวียนของลุงเซียงไปที่สำนักงานทะเบียนที่ดินเพื่อทำการซื้อขายและโอนกรรมสิทธิ์ร้านค้าเมื่อมาถึงก็เจอกับลุงและป้าเ้าของร้านรออยู่แล้วร้านนี้ตอนแรกหนิงเหมยจูคิดจะใช้ชื่อของสามีแต่ตงซีเฉินปฏิเสธเขาคิดว่าใช้ชื่อของภรรยานั่นแหละดีแล้วต่อไปหากซื้อหรือมีทรัพย์สินอะไรอีกก็ขอให้เป็ชื่อของภรรยาแต่เพียงผู้เดียวทั้งหมดใช้เวลาไม่นานจึงจัดการซื้อขายเื่ร้านค้าเรียบร้อยลุงเ้าของร้านจึงยื่นกุญแจร้านค้าให้จากนั้นทั้งสองจึงแยกย้าย
"ลุงเซียงเดี๋ยวไปส่งพี่ซีเฉินที่ร้านก่อนนะคะฉันจะไปติดต่อสั่งของแล้วฉันจะไปตามให้ลุงมาขนของให้" หนิงเหมยจูเอ่ยบอกกับลุงเซียงเธอจะขอปลีกตัวไปสั่งของให้แม่และตั้งใจจะเอาจักรยานมาอีกคัน
"ได้สิ แล้วให้ลุงมารับหรือเปล่า"
"ยังไม่ต้องค่ะ ไม่รู้ว่าเขาจะเอาของไปลงให้ที่ไหนอาจจะเป็ใกล้ๆ ร้านหรือไม่ก็อาจจะเป็ที่เดิม เดี๋ยวฉันกลับไปบอก พี่ซีเฉินไปกับลุงเซียงก่อนนะฉันขอไปสั่งของให้แม่ก่อนนะ"
ตงซีเฉินพยักหน้าให้กับภรรยาจากนั้นจึงขึ้นเกวียนลุง เซียงกลับไปร้านเมื่อแยกกันแล้วหนิงเหมยจูมองหาที่ไม่มีคนจากนั้นเธอจึงเอาจักรยานออกมาก่อนจะมุ่งตรงไปที่สำนักงานขายบ้านเธอ้าซื้อบ้านหลังเล็กๆ ไว้เก็บของตอนนี้สามีเธอเดินได้แล้วหากต้องเลี่ยงมาเอาของแบบนี้เขาคงจะสงสัยเข้าสักวันเธอจึงเลือกที่จะหาบ้านหลังเล็กๆ ไว้เก็บของดีกว่า อีกทั้งพวกรถเข็น ไม้เท้าหรือเสื้อผ้าก็ไม่ใช่ของเน่าเสียแม้แต่ของที่จะใช้ขายในร้านโชห่วยก็มีเวลาของมันอยู่แล้ว เธอไม่ได้ขายอาหารสดจึงไม่จำเป็ต้องกังวลเื่นี้
หนิงเหมยจูได้บ้านที่อยู่ไม่ไกลจากกร้านค้าของเธอมากนักบ้านหลังนี้ไม่แพงมากเธอซื้อมาในราคาไม่ถึงหนึ่งพันหยวนเธอก็ไม่เข้าใจว่าทำไมบ้านจึงถูกกว่าร้านค้าเมื่อจ่ายเงินและทำเื่โอนกรรมสิทธิ์เรียบร้อยแล้ว เธอจึงเข้าไปดูบ้านและเอาของที่้าทุกอย่างออกมาเก็บไว้ในบ้านและแยกของที่จะต้องเองกลับหมู่บ้านไว้ส่วนหนึ่ง
ถ้าถามว่าทำไมเธอจึงไม่เลือกที่จะย้ายเข้ามาอยู่ในอำเภอทั้งๆที่เธอก็มีร้านค้าอยู่แล้ว หนิงเหมยจูยังไม่ถูกใจบ้านมากกว่าในเมื่อหากคิดจะลงหลักในอำเภอ เธอควรจะหาเงินให้มากกว่านี้และควรจะหาบ้านที่ดีที่สุดเพื่อให้ครอบครัวอยู่อย่างสะดวกสบายเมื่อเตรียมของทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้วเธอจึงปั่นจักรยานกลับไปหาสามีที่ร้านพลางคิดว่านี่เป็เพียงก้าวแรกของเธอและครอบครัวเท่านั้นต่อไปในอนาคตเธอจะต้องทำมันให้ดีกว่านี้ให้ได้ ไม่เชื่อก็คอยดูกันต่อไป
*********************
898
