บทที่ 2 ตราบาปใต้ผ้าขาว
ความเงียบงันในห้องโถงพิธีถูกฉีกกระชากด้วยเสียงฝ่ามือที่ฟาดลงบนสะโพกขาวนวลดัง เพียะ! สุนเก่อใช้มือหยาบกร้านดั่งตีนตะขาบจิกทึ้งกลุ่มผมของเสวี่ยเหลียนอย่างไม่ปราณี บังคับให้ร่างเปลือยเปล่าของนางโน้มลงพาดทับไปบนฝาโลงไม้สีดำมะเมื่อมของฟางหรง ความเย็นเยียบของเนื้อไม้ที่บรรจุร่างไร้ิญญาของสามีัักับหน้าอกและหน้าท้องที่ร้อนรุ่มของนาง สร้างความรู้สึกขัดแย้งจนน่าขนลุก
“ดูสิฮูหยิน... สามีหน้าขาวของท่านนอนอยู่ใต้เนื้อไม้นี่เอง” พ่อบ้านอัปลักษณ์กระซิบเสียงพร่าพลางแสยะยิ้มเห็นฟันสีเหลืองกร่อน “เขามันวาสนาน้อย มีเมียสวยปานล่มเมืองแต่กลับไม่มีปัญญาใช้งาน... ข้าจะสงเคราะห์ให้เขาดูว่า ‘ผัว’ ที่แท้จริงเขาทำกันอย่างไร!”
สิ้นคำพูดจาจาบจ้วง มันก็เงื้ออาวุธั์ที่ดำคล้ำและแข็งขืนราวกระบองเหล็ก กระแทกพรวดเดียวเข้าไปในกุหลาบงามที่ยังฉ่ำเยิ้มด้วยหยาดน้ำคาวจากเมื่อครู่
“อื้อออออ!”
เสวี่ยเหลียนเบิกตากว้าง ร่างกายกระตุกเยือกจนแผ่นอกแนบสนิทไปกับฝาโลง ความใหญ่โตมโหฬารที่รุกล้ำเข้ามาทำให้ชั้นเนื้อภายในของนางถูกถ่างขยายจนจุกเสียด แต่มันกลับมาพร้อมกับแรงเสียดสีที่กระตุ้นจุดอ่อนไหวอย่างบ้าคลั่ง สุนเก่อไม่รอให้นางได้ตั้งตัว มันเริ่มขยับสะโพกอย่างป่าเถื่อน กระแทกกระทั้นเข้าใส่ร่างของนางเอกอย่างไร้ความเมตตา ราวกับ้าให้โลงศพเบื้องล่างสั่นะเืตามแรงอารมณ์
มันเปลี่ยนท่าทางอย่างรวดเร็วเพื่อความหฤหรรษ์ของตน พ่อบ้านถอนอาวุธออกมาแล้วจับนางพลิกตัวให้นอนหงายอยู่บนฝาโลง ขาเรียวสวยทั้งสองข้างถูกรวบขึ้นไปพาดไว้บนบ่าที่ผอมโซของมัน ก่อนที่มันจะโน้มตัวลงมาตะโบมจูบและขยำเต้านมของนางอย่างหยาบคาย พลางส่งตัวตนกลับเข้าไปใหม่ในท่วงท่าที่ลึกที่สุด
“เสียวใช่ไหมล่ะ? หีของท่านมันตอดรัดข้าไม่หยุดเลยนะฮูหยิน... ร้องออกมาสิ! ร้องให้ไอ้คนข้างล่างมันได้ยินว่าท่านกำลังมีความสุขกับบ่าวชั้นต่ำอย่างข้า!”
เสวี่ยเหลียนสั่นสะท้านไปทั้งสรรพางค์กาย รสััที่รุนแรงและหยาบช้าของสุนเก่อมอบความสยิวซ่านที่รุนแรงกว่าที่ฟางหรงเคยให้หลายเท่าตัวนัก นางรู้สึกถึงกระแสไฟที่แล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง ความเสียวซ่านพุ่งทะยานจนสมองขาวโพลน นางอยากจะกรีดร้องออกมาเพื่อระบายความรัญจวนที่เอ่อล้น แต่ความละอายและกลัวว่าใครจะมาเห็นทำให้นางต้องรีบยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาตะปบปิดปากตัวเองไว้แน่น
นางหลับตาลงน้ำตาไหลพราก จินตนาการถึงใบหน้าของสามีที่อยู่ใต้ฝาโลงที่นางกำลังสวมบทกามอยู่นี้ ความอัปยศดั่งตกนรกทั้งเป็สู้รบกับความกระสันที่ร่างกายเบื้องล่างกำลังตอบรับอย่างซื่อสัตย์ เมื่อสุนเก่อเร่งจังหวะรัวแรงกระแทกเข้าใส่ไม่ยั้ง นางก็ไม่อาจกลั้นเสียงครางอื้ออึงในลำคอได้อีกต่อไป สองขาสั่นระริกเกี่ยวกระหวัดเอวผอมของพ่อบ้านไว้แน่น ร่างกายของนางบิดเร้าจนถึงจุดสุดยอดพร้อมๆ กับแรงฉีดพ่นอสุจิร้อนระอุที่พุ่งทะลักเข้ามาเต็มห้องพยาบาทภายใน
พ่อบ้านคำรามออกมาอย่างบ้าคลั่ง มันกดแช่ตัวตนไว้ชั่วครู่เพื่อให้มั่นใจว่าทุกหยาดหยดของมันได้ฝังรากลึกเข้าไปในตัวนายหญิงหน้าซากศพของสามี เป็การประกาศชัยชนะที่เหนือกว่าทั้งคนเป็และคนตาย
หลังจากพายุแห่งกามราคะสงบลง สุนเก่อถอนอาวุธั์ที่ดำคล้ำออกไปจากร่างของนางเอกอย่างรวดเร็ว ส่งผลให้แรงอัดฉีดอสุจิมหาศาลที่ถูกกักเก็บไว้ภายในพุ่งทะลักออกมาตามแรงดึง น้ำสีขาวขุ่นข้นคลั่กไหลย้อยลงตามง่ามขาของเสวี่ยเหลียนราวกับทำนบแตก มันนองเต็มพื้นไม้ข้างโลงศพผสมปนเปกับน้ำหวานแห่งความใคร่ของนางจนเป็วงกว้าง
พ่อบ้านอัปลักษณ์ยืนตระหง่านมองผลงานของตนด้วยสายตาเหยียดหยาม ตัวตนของมันยังคงแข็งขืนชุ่มโชกไปด้วยคราบกามและเมือกเหนียวที่ติดมาจากการสมสู่ มันใช้นิ้วจิกทึ้งกลุ่มผมของเสวี่ยเหลียนที่นอนหอบหายใจโรยรินอยู่บนฝาโลง บังคับให้นางคลานลงมาคุกเข่าอยู่ที่แท่นเท้าของมันในสภาพที่ดูไม่ต่างจากสุนัขรับใช้
“ทำความสะอาดมันซะ... อย่าให้เหลือแม้แต่หยดเดียว”
เสวี่ยเหลียนสั่นเทิ้มด้วยความขยะแขยง แต่นางไม่มีทางเลือก นางจำต้องโน้มใบหน้าอันงดงามเข้าไปหา ‘อสุรกาย’ ที่ยังตั้งตระหง่านชุ่มโชก นางเริ่มใช้ลิ้นสีชมพูละเลียดเลียั้แ่วงรอบส่วนปลายที่บวมเป่ง ปาดเอาน้ำอสุจิข้นๆ ที่หยดแหมะลงมาเข้าปากไปอย่างจำยอม ลิ้นของนางลากไลไปตามร่องเืที่ปูดโปน รูดรั้งทำความสะอาดคราบเมือกที่ติดอยู่ตามความยาวของลำควยอย่างละเอียดถี่ถ้วน มือเรียวขาวของนางช่วยกุมรูดรั้งเพื่อให้ลิ้นเข้าถึงทุกซอกมุม แม้แต่ส่วนโคนที่มีขนหยิกหยอยเปื้อนคราบน้ำกาม นางก็ต้องใช้ลิ้นตวัดเก็บกวาดจนสะอาดหมดจดประหนึ่งแก้วใส
เมื่อสุนเก่อพอใจจนดึงกางเกงขึ้นมาสวมและเดินจากไปอย่างผู้ชนะ ทิ้งให้นางจมอยู่กับความเงียบและกลิ่นคาวคลุ้ง เสวี่ยเหลียนรีบพยุงร่างที่อ่อนแรงลุกขึ้น นางหยิบชุดไว้ทุกข์สีขาวที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาสวมใส่อย่างลวกๆ ผ้าไหมที่เคยเรียบกริบบัดนี้ยับย่น รอยแยกของสาบเสื้อเผยให้เห็นหน้าอกที่ยังคงมีรอยแดงจากการถูกบีบเค้น นางรีบก้าวเท้าจะออกจากห้องโถงเพื่อหนีจากฝันร้ายนี้
ทว่าเมื่อก้าวไปได้เพียงครึ่งก้าว สายตาของนางกลับเหลือบไปเห็นกองน้ำอสุจิที่นองอยู่บนพื้นไม้ข้างโลงศพสามี หากพรุ่งนี้มีบ่าวไพร่มาเห็น ตระกูลเว่ยคงต้องย่อยยับลงด้วยความฉาวโฉ่ นางจึงตัดสินใจทำเื่ที่น่าอดสูที่สุด... เสวี่ยเหลียนถอดชุดชั้นนอกที่เพิ่งสวมออกมา แล้วคุกเข่าลงใช้ผ้าไหมสีขาวบริสุทธิ์นั้นซับและเช็ดคราบอสุจิข้นๆ บนพื้นจนหมดสิ้น นางเช็ดมันด้วยมือที่สั่นเทาจนผ้าขาวกลายเป็สีด่างดวงด้วยคราบกาว
เสวี่ยเหลียนกลับมาถึงห้องนอนของนางในสภาพจิตใจที่แหลกสลาย นางฟุบหน้าลงกับหมอนนุ่มแล้วปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาจกั้น ความรู้สึกผิดต่อสามีและความอัปยศที่ต้องกลายเป็ของเล่นให้กับคนที่ฆ่าคนในครอบครัวกัดกินนางจนแทบไม่เหลือความเป็คน นางร้องไห้จนดวงตาบวมช้ำ ก่อนจะผลอยหลับไปด้วยความอ่อนเพลียทั้งกายและใจ โดยที่ไม่รู้เลยว่าพายุครั้งใหม่กำลังรออยู่ในรุ่งเช้า
แสงเงินแสงทองของเช้าวันใหม่สาดส่องผ่านลวดลายสลักบนหน้าต่าง แต่สำหรับ เว่ยเสวี่ยเหลียน มันคือรุ่งอรุณแห่งความทรมาน นางตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกระบมไปทั้งสรรพางค์กาย กึ่งกลางกายของนางยังคงรู้สึกถึงความอุ่นวาบและอาการบวมเป่งจากการถูกรุกรานอย่างป่าเถื่อนเมื่อคืนที่ผ่านมา ยามที่ขยับตัว ความเจ็บแปลบก็แล่นพล่านจนต้องนิ่วหน้า
เหล่าสาวใช้คนสนิทสี่คนก้าวเข้ามาปรนนิบัติอย่างเงียบเชียบตามกิจวัตร พวกนางเริ่มจากการใช้น้ำอุ่นผสมกุหลาบป่าลูบไล้ผิวพรรณที่นุ่มละเอียดของนายหญิง มือที่ชำนาญการนวดเฟ้นชำระล้างคราบไคลอย่างเบามือ เสวี่ยเหลียนหลับตาลง พยายามลบภาพเหตุการณ์ข้างโลงศพออกไปจากหัว ทว่าในขณะที่สาวใช้กำลังสวมชุดชั้นในที่เป็ผ้าไหมเนื้อละเอียดและรัดผ้าคาดอกอยู่นั้น เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและไร้มารยาทก็ดังขึ้นที่หน้าห้อง
ปัง! บานประตูถูกผลักออกโดยแรง
ร่างของ สุนเก่อ ก้าวเข้ามาในเขตเรือนในอย่างย่ามใจ ตามธรรมเนียมสมัยถังที่เคร่งครัดนั้น คฤหาสน์จะแบ่งเขตหน้าและเขตหลังชัดเจน "เขตชั้นใน" คือสถานที่ต้องห้ามสำหรับบุรุษภายนอกและบ่าวชาย แม้แต่บ่าวที่จงรักภักดีที่สุดหากล่วงล้ำเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาตอาจมีโทษถึงแก่ชีวิต การกระทำของพ่อบ้านอัปลักษณ์จึงเปรียบเสมือนการเหยียบย่ำกฎเกณฑ์และเกียรติยศของตระกูลเว่ยต่อหน้าธารกำนัล
“เ้า! พ่อบ้านสุน! นี่มันเขตเรือนในนะ เ้าเข้ามาได้อย่างไร ออกไปเดี๋ยวนี้!” สาวใช้หัวหน้าห้องะโห้ามด้วยใบหน้าซีดเผือด
สุนเก่อไม่แม้แต่จะปรายตามองนางบ่าว มันจ้องมองไปยังเสวี่ยเหลียนที่อยู่ในสภาพกึ่งเปลือย กายสวมเพียงเอี๊ยมบังถันและกางเกงชั้นใน แววตาหื่นกระหายของมันทำให้เสวี่ยเหลียนตัวสั่นเทิ้ม
“ออกไปให้หมด... ข้ามีเื่สำคัญต้อง ‘สั่ง’ ฮูหยินของพวกเ้า” เสียงแหบพร่าของมันทรงพลังอย่างประหลาด
เหล่าสาวใช้หันมองนายหญิงด้วยความลังเลและตระหนก พวกนางไม่เคยเห็นบ่าวคนใดกล้าเหิมเกริมเช่นนี้ ทว่าเมื่อเห็นเสวี่ยเหลียนก้มหน้านิ่งและมีสีหน้าหวาดกลัวจนถึงขีดสุด นางเอกก็จำต้องเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “พวกเ้า... ออกไปก่อน ปิดประตูให้สนิท อย่าให้ใครเข้ามา”
สาวใช้ต่างทำตาโตอย่างไม่เชื่อหู แต่ด้วยคำสั่งเด็ดขาดประกอบกับบรรยากาศที่กดดัน พวกนางจึงจำต้องล่าถอยออกไปพร้อมปิดประตูลงอย่างช้าๆ ทิ้งความสงสัยและกลิ่นอายความวิปริตไว้เื้ั
“กลางวันแสกๆ เช่นนี้... วันนี้เป็วันฝังศพเขานะ พ่อบ้านสุน ท่านกลับออกไปเถิด” เสวี่ยเหลียนอ้อนวอนทั้งน้ำตา
สุนเก่อไม่ตอบ แต่มันกลับควัก ‘อสุรกาย’ แท่งั์ที่ดำคล้ำและตื่นตัวออกมาจากกางเกงทันที มันยังคงดูน่าเกรงขามและน่ารังเกียจเช่นเดิม มันเดินเข้าไปจิกกลุ่มผมของนางอย่างแรง บังคับให้ใบหน้าสวยล่มเมืองก้มลงต่ำจนชิดกับส่วนปลายที่บวมเป่ง
“ดูดมันซะ อย่าให้ข้าต้องใช้กำลัง”
เสวี่ยเหลียนหลับตาลงด้วยความสมเพชตัวเอง นางอ้าปากออกช้าๆ รับเอาความใหญ่โตนั้นเข้าสู่โพรงปากอีกครั้ง ลิ้นสีชมพูที่เปียกชื้นเริ่มตวัดไล้ไปตามร่องส่วนปลายอย่างรู้หน้าที่ นางใช้มือทั้งสองข้างช่วยรูดรั้งลำควยที่ยาวเหยียดนั้นอย่างชำนาญ ลิ้นของนางลากวนรอบรอยหยักสลับกับการดูดกลืนอย่างรุนแรงจนเกิดเสียงดัง จ๊วบจ๊าบ คลุ้งไปทั่วห้องนอนที่เคยสะอาดบริสุทธิ์
“อา... ช่างน่าเสียดายจริงๆ” สุนเก่อครางพลางขยำหัวของนางแรงขึ้น “หากเ้าไม่ได้เกิดมาเป็คุณหนูตระกูลใหญ่ ข้าคงส่งเ้าไปเป็หญิงคณิกาอันดับหนึ่งในย่านโคมเขียว เ้ามันมีพร์เื่การใช้ปากมากกว่าที่ข้าคิดไว้เสียอีก อีแพศยา...”
นางเอกสะอึกอยู่ในลำคอด้วยความเ็ปจากคำดูิ่ แต่ปากยังคงทำงานอย่างต่อเนื่อง ลิ้นของนางลากผ่านเส้นเืปูดโปน รูดรั้งทำความสะอาดหัวใจของชายโฉดด้วยน้ำลายของตนเอง จนกระทั่งจังหวะการหายใจของสุนเก่อเริ่มถี่กระชั้น และร่างกายของมันเริ่มกระตุกเกร็งเป็สัญญาณว่าน้ำกามแห่งความโสมมกำลังจะพุ่งทะลักออกมาในอีกไม่ช้า
จังหวะที่แรงอารมณ์ของพ่อบ้านอัปลักษณ์พุ่งทะยานจนถึงขีดสุด มันกระชากศีรษะของเสวี่ยเหลียนให้ออกห่างจากเป้ากางเกงอย่างแรง จนอาวุธั์หลุดออกจากปากนางเกิดเสียงดัง บล็อก! พ่อบ้านสุนไม่รอช้า มันใช้มือหยาบโลนคว้าหมับเข้าที่สาบเสื้อและ ผ้าเกาะอกชั้นใน ของนางเอก ก่อนจะกระชากลงเบื้องล่างอย่างไม่ปราณี เผยให้เห็นเต้านมขาวผ่องขนาดใหญ่สองเต้าที่สั่นกระเพื่อมด้วยความหวาดกลัว
“ดูเอาไว้... นี่คือตราประทับของข้าสำหรับพิธีในวันนี้!”
สุนเก่อคำรามพร้อมกับฉีดพ่นน้ำอสุจิร้อนระอุข้นคลั่กพุ่งทะยานเข้าใส่ทรวงอกงามระหงของนางเอก หยาดน้ำกามสีขาวขุ่นสาดกระจายเปรอะเปื้อนไปทั่วเนินเนื้อนุ่มและยอดปทุมถันสีชมพูระเรื่อ มันไหลย้อยเป็ทางยาวลงไปตามร่องอกและค้างเติ่งอยู่บนผิวพรรณที่นวลเนียนราวกับหิมะ เสวี่ยเหลียนได้แต่หลับตาแน่น ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยความขยะแขยงจนถึงที่สุด
ทว่าคำสั่งต่อมาของมันกลับร้ายกาจยิ่งกว่า “ห้ามล้างออกเด็ดขาด... ให้มันแห้งกรังอยู่บนตัวเ้าเช่นนี้ แล้วสวมผ้าเกาะอกทับลงไปเสีย หากข้ากลับมาตรวจแล้วพบว่าเ้าลอบชำระล้างล่ะก็... เ้าคงรู้ว่าข้าจะจัดการกับลูกชายเ้าอย่างไร”
สุนเก่อแสยะยิ้มพลางจัดการนุ่งห่มกางเกงและจัดชุดของตนให้เรียบร้อย ก่อนจะก้าวอาดๆ ออกไปจากห้องราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทิ้งให้เสวี่ยเหลียนยืนนิ่งอึ้ง หน้าซีดเผือดมองดูคราบคาวที่เริ่มจะจับตัวเหนียวเหนอะหนะบนหน้าอกตนเอง เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าสาวใช้แว่วกลับมา นางก็รีบดึงผ้าเกาะอกชั้นในขึ้นมาปิดทับทรวงอกที่เปื้อนคราบกามนั้นอย่างลนลาน รอยเปียกชื้นของอสุจิซึมผ่านเนื้อผ้าชั้นดีจนเห็นเป็วงด่าง ดวงตานางสั่นระริกด้วยความอัปยศ
เมื่อสาวใช้เปิดประตูเข้ามาเพื่อปรนนิบัติแต่งกายในขั้นตอนสุดท้าย พวกนางต่างชะงักฝีเท้าลงพร้อมๆ กัน
“กลิ่นอะไรกัน... ทำไมถึงคาวรุนแรงเช่นนี้” สาวใช้คนหนึ่งกระซิบพลางย่นจมูก
กลิ่นคาวข้นอันเป็เอกลักษณ์ของบุรุษเพศโชยออกมาจากร่างของเสวี่ยเหลียนอย่างปิดไม่มิด ยิ่งเมื่อพวกนางขยับเข้าใกล้เพื่อสวมชุดไว้ทุกข์ผ้าไหมสีขาวทับลงไป กลิ่นนั้นก็ยิ่งรุนแรงขึ้นจนน่าสงสัย พวกนางลอบสังเกตเห็นรอยเปียกซึมที่โผล่พ้นขอบผ้าเกาะอกชั้นในของนายหญิง ทว่าด้วยความเคารพยึดมั่นในเกียรติยศของตระตูลเว่ย พวกนางจึงไม่กล้าแม้แต่จะจินตนาการว่ากลิ่นโสมมนี้มาจากตัวนายหญิงผู้สูงศักดิ์
“คงจะเป็กลิ่นธูปดิบ หรือน้ำมันบำรุงผมกระมัง?” พวกนางพยายามหาเหตุผลเข้าข้างตัวเอง ขณะที่มือก็ช่วยกันผูกผ้าคาดเอวและจัดระเบียบชุดสีขาวบริสุทธิ์ทับร่างที่เต็มไปด้วยความลับอันเน่าเฟะ
เสวี่ยเหลียนยืนตัวแข็งทื่อราวกับหุ่นปั้น นางรู้สึกถึงความเหนียวเหนอะที่เริ่มแห้งตึงอยู่ใต้ร่มผ้า กลิ่นอสุจิของพ่อบ้านที่นางรังเกียจนักหนากำลังโอบล้อมกายนางไปทุกฝีก้าว ทุกครั้งที่นางขยับร่างกายเพื่อก้าวเดิน กลิ่นนั้นจะโชยย้ำเตือนถึงความอัปยศที่นางต้องแบกไปต่อหน้าหลุมศพของสามีในอีกไม่กี่ชั่วยามข้างหน้า
1K
