“ทีม?”
“ใช่ครับ เดี๋ยวพอไปถึงคุณจะเข้าใจ”
ตึกสีขาวสะอาดมีผู้คนเดินกันขวักไขว่ บรรยากาศจอแจวุ่นวาย เหล่าผู้คนมากมายทำงานกันอย่างรีบเร่ง มันเป็อะไรที่อารันไม่ชอบเอาเสียเลย
“ทางนี้”
กาเดียพาอารันเดินเข้าไปในตึก เขาพาอารันไปถึงห้องหนึ่ง เป็ห้องเก่าๆ ดูสภาพผิดกับสภาพภายในอย่างคนละขั้ว
กาเดียเปิดประตูเข้าไป สายตาของอารันก็พบกับหญิงสาว2คน คนหนึ่งผมสีดำ ดวงตาของเธอกลมโต ผมสีดำยาวถึงกลางหลัง ส่วนอีกคนตัวเล็กผมยาวแต่เธอรวบผมไว้ข้างหลัง แว่นตาที่หนาเตอะทำให้อารันดูรำคาญแทน ทั้งคู่อยู่ในชุดสูทสีดำเหมือนกับว่ามันคือเครื่องแบบ
“ซิกและราริ เธอทั้ง2เป็จะซับพอร์ตคุณในดันเจี้ยน”
หญิงสาวตัวเล็กรีบเดินมากาเดียทันที
“นี่คือ คนที่อเวคแล้วเหรอ?”
สายตามองดูอารันราวกับผิดหวัง
“อืม.. เขามีดีมากกว่าที่เธอเห็นนะซิก ชั้นยืนยันได้”
“ชั้นไม่อยากฝากชีวิตไว้กับ… คนแบบนี้หรอกนะ หัวหน้า”
“ราริ… เชื่อชั้นเถอะ”
กาเดียเหมือนจะจนปัญญาที่จะกล่อมให้เชื่อ
“เอาล่ะ เรามีเวลาไม่มาก เราต้องต่อจิกซอที่ขาดให้ครบ เราต้องรวมรวบ ของในดันเจี้ยนที่พวกนั้นตามหาอยู่ เอานี่!”
กาเดียโยนเหรียญที่เปิดดันเจี้ยนพิเศษให้กับอารัน เหรียญแรกมีรูปสายฟ้า และอีกเหรียญมีรูปหยดนํ้า
“นายต้องเลือกว่าจะเข้าที่ไหน? ขอโทษที่ไม่ปล่อยให้พัก แต่มันแข่งกับเวลา”
กาเดียเดินไปหาทั้ง2สาวที่ยืนอยู่
“ชั้นฝากพวกเธอดูแลเขาด้วยล่ะ”
รอยยิ้มของกาเดียทำให้ทั้ง2 ถึงกับอ่อนลงทันที
“แล้วนายล่ะ?”
อารันถามกาเดียอย่างสงสัย
“ชั้นต้องไปหาของบางอย่าง”
อารันกำเหรียญทั้งสองแน่น ในใจมีอะไรบางอย่าง เขาโยนเหรียญหนึ่งออกไปทันที อากาศสั่นไหว อย่างแปลกประหลาดราวกับมีพลังอะไรบางอย่างทำให้มันเกิด ประตูสีเงินส่องประกายได้ปรากฏอยู่ตรงหน้า ตึกใหญ่ สายตานับร้อยที่อยู่ในตึก ต่างจ้องมองสิ่งนั้น และใ
อารันะโออกไปยืนอยู่หน้าประตู เขาเอามือดันบานประตูออกอย่างช้าๆ และเดินหายเข้าไปในแสงสีเงิน
ทั้ง2สาวเห็นดังนั้นก็เดินตามเข้าไปทันที
เื้ัประตูสีเงิน คือ พื้นที่รกร้าง ที่มีเพียงพื้นดินที่แตกระแหง ไร้ต้นไม้ และเสียงของสิ่งมีชีวิต เป็เพียงที่เรียบๆ ลานกว้าง มันดูผิดปกติจนอารันต้องกวาดสายตามองโดยรอบ
“มันหมายความว่ายังไง?”
ซิกพูดขึ้นอย่างสงสัย
“ทุกครั้งมันไม่เป็แบบนี้”
ราริหยิบปืนออกจากเอวของเธอเพื่อเตรียมพร้อม
ทันใดนั้นคำตอบก็ปรากฏขึ้น
เปรี้ยง!!!
สายฟ้าสีเงินผ่าลงกลางพื้นดิน จนะเื สายฟ้่าค่อยๆกลายสภาพ เป็ร่างของใครบางคน แสงสว่างทำให้อารันมองแทบไม่ได้ เพียงครู่มันก็หายไป
สายตาของอารันเพ่งมองจนตาปกติสามารถมองได้
มอนส์เตอร์ร่างเท่ามนุษย์ ตัวของมันใส่หน้ากากสีเงิน ไร้ลูกตา ไร้ปาก ผมสีขาวของมันมีประกายของสายฟ้ากระพริบเป็ระยะๆ ร่างกายของมันใสราวกับกระจก ในมือของมัน ถือหอกสายฟ้า ที่ส่องประกายสายฟ้า
“ชั้นจะเข้าไปก่อน”
อารันพูดขึ้นเพื่อบอกให้ทั้ง2 รู้ไว้
ราริเล็งปืนขึ้นทันที ซิกหยิบหนังสือขึ้นมา
มีดฮาดิชค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนมือของอารัน
-เควสหลัก
กำจัดและเคลียร์ดันเจั้ยน
EXP 20,000
แบบแปลนชุดเคออสX1
“นานแล้วนะ ที่ไม่ได้มีเควส”
อารันสูดหายใจ
อารันเปิดฉากต่อสู้ เขาพุ่งเข้าไป มีดฮาดิชแทงแหวกอากาศ เป้าหมายคือหัวของมัน แม้จะความเร็วของอารันจะเร็วแต่เหมือนเ้านั่นมันแทบไม่ขยับ มันกลับใช้มือจับหัวของอารัน
เปรี้ยง!!!
กดลงกับพื้น แล้วเกิดเสียงะเิของสายฟ้ากระจายออก มันแสดงท่าทีที่เหนือกว่าคู่ต่อสู้ หอกสายฟ้าในมือของมัน เตรียมโจมตี ประกายสายฟ้าส่องประกาย จนแทบจะเผาอากาศ มันง้างหอกขึ้น และกำลังจะปลิดชีวิตของศัตรูของมัน
ปังๆ!!
เสียงปืนดังขึ้น ราริยิงปืนเพื่อดึงความสนใจ
มันได้ผลเ้าปีศาจนั่นมันเดินมาหา2สาวทันที
“ซิก รักษาเขา ชั้นบอกแล้วว่าชั้นไม่ไว้ใจ”
“อืม”
เวทย์มนตร์รักษาห่อหุ้มตัวของอารัน ที่นอนนิ่งอยู่
อารันลืมตาขึ้น
“เรากำลังทำอะไร? ความรู้สึกที่เราขาดหายไปคืออะไร? ทำไมเรารู้สึกว่าขาดอะไรไป?”
ทางด้านราริ เธอใช้ปืนยิงมันอย่างต่อเนื่อง มันพริ้วของเธอ จะเรียกว่า สายพริ้วโดยแท้ ถึงแม้การโจมตีจะเบาแต่ก็รักษาระยะห่างจากมันได้ ทุกการโจมตี ไม่โดนเธอเลย
ส่วนซิกเธอคือ สายซับพอร์ต เธอมีทั้งเวทย์รักษาที่ใช้แก้ไขสถานะผิดปกติ และ เพิ่มเืได้ทันที เป็ความสามารถที่หายากมากในบรรดานักผจญภัย
ทักษะการใช้ปืนที่เหนือชั้น เธอสามารถใช้มันได้ราวกับส่วนหนึ่งของร่างกาย ลูกะุที่วิ่งออกมาจากรังเพลิง วิ่งเข้าใส่หน้ากากของเ้าปีศาจจนหน้าของมันสะบัด มันชะงัก แล้วมองหน้าราริ
เหมืิอนเธอรับรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เธอรีบถอยออกมา แต่ช้าไปเสียแล้ว
เปรี้ยง!
ประกายสีเงินทอดตัวลงมาจากฟ้าที่มืดครึ้ม ลงเฉียดตัวของราริและเกิดะเิสายฟ้ากระจายออก
ร่างของราริลอยไถลไปกับพื้นด้วยความแรงจากสายฟ้า าแที่ขาของเธอใหญ่เกินที่เธอจะยืนไหว แต่เธอพยายามสู้อีกครั้ง
ถึงแม้จะเก่งยังไง ความเป็มนุษย์ก็ยังมีขอบเขต ร่างกายของราริ เริ่มเหนื่อยล้าและเริ่มช้าลง ผิดกับเ้าปีศาจ ที่มันกับไม่ลดความเร็วเลย
มันพุ่งเข้าใส่ราริที่กำลังเหนื่อยและาเ็ จับเธอที่ขาและฟาดเธอลงกับพื้น มันไม่มีแม้ความลงเลหรือปราณี มันชูมือขึ้น หอกสายฟ้าในมือของมัน ส่องประกายสายฟ้าอย่างรุนแรง มัน้าปิดฉาก
แต่แล้วใน่วินาทีที่มันกำลังจะโจมตีเพื่อจบการต่อสู้
“เฮ้ย!!”
มีดฮาดิชฟันเข้าแขนที่ถือหอกสายฟ้าของมัน แขนขาดทันที อารันจับหอกแล้วแทงเข้ากลางตัวของมัน อย่างเต็มแรง พละกำลังของอารันทำให้มันทรุดนั่งลงแล้วนิ่งไป
อารันเดินมาหาราริ แล้วหยิบหินเพิ่มเืขึ้นมา แล้วกดใช้ให้ราริทันที
“ซิก เธอช่วยดูแลเพื่อนเธอที ดูเหมือนจะไม่ไหวแล้ว”
ซิกรีบวิ่งกระหืดกระหอบมาหาทันที เธอรีบดูและรักษาอย่างรวดเร็ว
“นายไหวเหรอ?”
“ก็ไม่รู้ ว่างไปตั้ง6เดือน มันก็ต้องขัดสนิมลองดูซักหน่อย”
อารันปามีดฮาดิชลงกับพื้น
เงาสีดำค่อยๆคลุมมือของเขา
**
ความจริงผมอยากใส่อะไรใน่ก่อน6เดือน แต่มันไม่เหมาะจริงๆ กลัวมันสปอย
*กว่าจะเอาเข้าเื่หลักได้เหนื่อยน่าดู
![สดุดีมหาราชา [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1723483718_81968770.webp)
9.93M
