บทที่15
“ยิ่งดึกยิ่งคึกนะเซน ”
เสียงใครคนหนึ่งแซวขึ้นเมื่อเห็นเซนดื่มเหล้า คนอื่นมองมาอาจรู้สึกแปลกเพราะผิดไปจากภาพลักษณ์เซนแต่น้อยคนนักจะรู้ว่าเขาหัดกินเหล้าเข้าผับั้แ่วัยมัธยมเกเรจนทำให้พ่อกับแม่ต้องมีปากเสียงกันเพราะเขาอยู่บ่อยครั้ง เป็ความหลังที่เขาไม่อยากนึกถึง
จริงๆเซนก็ไม่ได้เมาง่ายดายนักหรอกแต่เซฟตัวเองไว้ก่อนมันก็ดีกว่า และตอนนี้เขา้าใช้ประโยชน์จากฤทธิ์แอลกอฮอล์มาช่วยข่มอารมณ์ดำดึ่งกับความรู้สึกเจ็บแปลบที่ผลุบโผล่มาเป็ระยะ
เมอยู่ในชุดเดรสสายเดี่ยวสีขาวครีมพลิ้วบางเบา เผยเนินอกและแผ่นหลังเนียนชุดยาวลงมาเหนือเข่าผ่าแหวกอวดต้นขาเรียวสวย เกล้าผมสูงปล่อยกลุ่มเส้นผมเคลียแก้มระเรื่อยบางๆแถวต้นคอ หล่อนดูสวยเซ็กซี่สะกดสายตาเซนไว้ได้เสมอ
ตอนนี้เพลงที่เปิดเป็จังหวะฟังสบายเต้นได้เรื่อยๆฟังเพลินๆ เซนเคาะนิ้วตามจังหวะเบาๆ เมเต้นอยู่กับพัทที่โต๊ะของหล่อนเซนนั่งมองแฟนใหม่ของเมโอบเอว ััหลัง จับไหล่ของหญิงสาว
จู่ๆเซนก็คว้าแก้วเหล้าแล้วลุกไปจากโต๊ะ
“เซนจะไปไหน ” ว่านรีบถาม
“ไปหาเพื่อนแป๊บนึงเดี๋ยวมา ”
เขาเดินเบียดผู้คนมาหาเม
“ เม”
แกล้งสะกิดที่ไหล่ขวาให้หล่อนหันไปแล้วตัวเขามาโผล่อีกข้างให้หญิงสาวใเล่น พอเห็นว่าเป็เซนที่ยื่นหน้ายิ้มขำเข้ามาใกล้ หล่อนตีแขนเขาไปทีนึงก่อนจะหัวเราะยิ้มหัวกัน
ทุกคนรู้ว่าเซนกับเมเป็เพื่อนกันเพราะปรากฏตามโซเชียลว่าไปเที่ยวกับกลุ่มเพื่อนกันอยู่บ่อยๆ ไม่แปลกที่เซนจะเข้ามาทักทายหยอกล้อกอดคอ โอบไหล่อย่างสนิทสนม ยิ่งเซนมีภาพลักษณ์แบบที่หนุ่มๆหลงใหลยิ่งไม่มีใครอยากคิดอะไรมากกว่าแค่เพื่อนหยอกกัน ดูน่ารักดี
“ แล้วผมหลุดลุ่ยอย่างนี้เหรอวะ”
เซนจับกลุ่มเส้นผมที่ระอยู่แถวต้นคอหล่อนจะเหน็บขึ้นไปติดให้ที่กิ๊บตรงแถวท้ายทอยให้
“ อืมตั้งใจหรอกย่ะ ”
“อ๋อ...เออก็น่ารักดี ”
เซนพยักหน้าแล้ววางมืออุ่นของเขาบนไหล่เปลือยเปล่าของหญิงสาวพลางยกแก้วขึ้นดื่ม
เธอรู้ว่ากำลังถูกเซนยั่วยุหล่อนต้องปั้นหน้ายิ้ม ทั้งที่ใจกำลังสะท้านหวั่นไหวกับััจากเซน
“พัท เดี๋ยวเมไปส่งเซนที่โต๊ะแป๊บนะ เดี๋ยวมา ”
พัทที่กำลังคุยสนุกพยักหน้ารับรู้แล้วหันไปคุยต่อเมดึงมือเซนออกมา จูงกึ่งลากผ่านกลุ่มคนมากมาย ยังไม่ทันถึงโต๊ะจู่ๆเซนก็ดึงมือกลับ
“ นี่เมาแล้วเหรอเซน”
“ยังไม่เมา แล้วนี่จะลากออกมาทำไม ”
“ก็จะพาคุณดาราเค้ามาส่งที่โต๊ะให้ไงคะ ” หล่อนกอดอกพูดเยาะๆ
“ จะได้เลิกมาวุ่นวายโต๊ะอื่น”
เซนคว้าข้อมือเมทั้งดึงทั้งดันหญิงสาวให้ไปตามทางที่เขา้า เมื่อเซนใช้กำลังบังคับเมก็ไม่กล้าจะโวยวายเอะอะให้เป็ที่สนใจถึงยังไงลึกๆหล่อนก็รู้ว่าเซนไม่ใช่คนที่จะทำร้ายเธอแน่นอน
เซนซ่อนหน้าก้าวเร็วๆจนพ้นออกมาจากงานที่วุ่นวายและมืดสลัว
ข้างนอกอากาศโปร่งเย็นด้วยพันธุ์ไม้ที่ปลูกประดับไว้รอบๆร้าน เซนมาหยุดที่มุมหนึ่งค่อนข้างลับตาคน
เมดึงให้หลุดจากมือร้อนผ่าวของเซน
“ พาออกมาทำไม” หล่อนพูดห้วนอย่างเริ่มมีอารมณ์
“อยากคุยด้วยหน่อย ”
“คุยในนั้นก็ได้นี่ ไม่เห็นมีอะไรต้องปิด...พอเลิกกันก็มาแสดงตัวอวดชาวบ้านได้แล้วนี่”
หล่อนสะกิดาแเก่าๆให้เจ็บขึ้นมาอีกเซนชะงัก เขาพยายามตั้งสติ
“อย่ารื้อฟื้นได้ปะ...แค่อยากจะเตือนเื่ไอ้พัทน่ะความจริงเมก็น่าจะรู้อยู่บ้างปะ ”
“ไม่รู้อะ ” หล่อนทำยักไหล่อย่างไม่แคร์
“มันเลิกกับเรกเก้เพราะแอบคบซ้อน ”
“เหรอ แต่ตอนนี้เค้าโอเคนะ มันคนละคนกัน นี่เมเนาะไม่ใช่เรกเก้เวลาไปเที่ยวพัทก็ไปกับเมตลอดนะแล้วเขาก็เปิดเผยกับทุกคนว่าคบเมเป็แฟนควงไปไหนมาไหนเปิดเผย เทคแคร์ดีทุกอย่าง ไม่ต้องหลบๆซ่อนๆ ”
“จะพูดแบบนี้ทำไม ก็เพราะแบบนี้ไง เลิกกันมันก็ดีกับเราทั้งคู่อยู่แล้วไม่ต้องมาพูดให้เซนรู้สึกผิดอีกได้ปะ ที่เรียกออกมาก็แค่เป็ห่วงอยากจะเตือนไว้ ”
“ขอบคุณนะ แต่ตอนนี้เมว่าพัทเค้าก็ดีทุกอย่างนะ ทำให้เมมีความสุขดี ดีกว่าตอน.. ”
“หยุดประชดประชันซักทีเหอะ ” เซนเริ่มอารมณ์พลุ่ง
“แล้วทีตัวเองล่ะ เข้ามาแต๊ะอั๋งเมต่อหน้าพัทถึงคนอื่นจะไม่รู้แต่ที่เซนทำมันไม่เหี้ยเลยมั้ง ”
“ทำไม เป็เพื่อนกันโดนตัวกันไม่ได้เลยเหรอ ”
เซนก้าวเข้ามาใกล้เมอย่างคุกคาม
“ เมไม่ชอบมันอึดอัด...เซน! ”
“ไม่จริงอะ ” เซนพูดพร้อมกับรุกล้ำเข้ามา
เมื่อเขาชิดใกล้ก็ได้กลิ่นเหล้าซัดเข้าจมูกถึงจะดูเหมือนไม่เมาแต่เืบ้าก็ทำงานแล้ว
เมหลบเลี่ยงและผลักเซนให้ออกห่างแต่มันกลับทำให้เขาลงมือรวดเร็วเซนยึดข้อมือเมไว้ตรงอกอวบอิ่มนั้น เบียดหล่อนเข้าชิดผนังอันเป็มุมมืดแล้วบดขยี้ริมฝีปากหญิงสาว มอบรสจูบดูดดื่มเร่าร้อนรุนแรงให้
กลิ่นเหล้าคละคลุ้งในปากและลมหายใจเขาทำให้หล่อนเคลิบเคลิ้มและหวาดกลัวในคราวเดียวกัน
อารมณ์เตลิดขนาดนี้แล้วเซนไม่อิ่มแค่จูบเขากดปลายจมูกโด่งลงบนซอกคอหญิงสาว พลันความเสียวซ่านแล่นไปทั้งร่างจนแทบอ่อนระทวยแต่เมื่อเซนเริ่มขบเม้มใช้ปาก ความหวาดกลัวกลับผุดขึ้นมาแทนที่
“เซน!.อย่า ” ร้องห้ามแต่ก็ไม่กล้าส่งเสียงดังออกไป
หล่อนได้ยินเสียงอุทานดังขึ้นเบาๆ
หางตาเมเห็นผู้ชายสูงโปร่งที่กำลังยืนอึ้งตะลึงงัน หล่อนรีบผลักให้หลุดพ้นจากจากพันธนาการของเซน
ชิบหาย!
คำนี้ผุดขึ้นมาในหัวจากปฏิกิริยาเมวินาทีนั้นเซนก็รู้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น
เซนหันไปพบว่าเป็ว่านที่ยืนช็อคอยู่
เมแทบก้าวขาไม่ออกความที่คบกับเซนมาจนรู้ดีว่าเื่แบบนี้มันไม่ควรถูกใครพบเจอมันคือสิ่งเซนระวังมาตลอด ยิ่งตอนนี้หล่อนมากับพัท มันเท่ากับเซนพ่วงตำแหน่งมือที่สามมาอีกสถานะด้วยส่วนเธอเองอาจโดนหางเลขนอกใจแฟน
แต่ความผิดทั้งหมดของวันนี้มันเกิดจากเซนเขามาระรานเธอก่อน เพราะความอันธพาลของเซนคนเดียวเท่านั้นเธอไม่จำเป็ต้องรู้สึกผิดไปด้วยแบบนี้
“ว่าน ” เซนเรียกชื่อเขา
“เอ่อ...เราเป็ห่วงเห็นเซนหายไปนานเลยออกมาหาดู ” เขาพูดโดยไม่หันมา
“ว่านสนิทกับเซน...ไม่มีอะไรหรอกเม ”
เซนหันมาบอกเมื่อเห็นว่าเมยังอยู่ในอาการตระหนกเขาจูงมือหล่อนเดินมาหาว่าน
“ว่านนี่เม เพื่อนเซนเองนะ เมื่อกี้เซนเมามากจนคุมตัวเองไม่อยู่ เซนเมาจริงๆเบลอจนมองผิดมองถูกไปหมดแล้ว”
“โอเค..เข้าใจ ” ว่านตอบรับทั้งลำคอแห้งผาก
“เมกลับเข้าไปในงานก่อนนะ ” เซนพยักหน้า หล่อนเดินแยกออกไปแล้ว
เขาจับมือว่านไว้เป็ััที่อบอุ่นและอ่อนโยน คนร่างสูงหันมามอง
“ ว่านอย่าบอกใครนะ”
เสียงกระซิบนั้นดังชัดเจนภายใต้แสงสลัวแววตาวิงวอนของเซนกระจ่างแจ้งกว่าสิ่งใด
เขาพยักหน้าตอบรับ แล้วกลับเข้ามาในงานพร้อมกัน ข้างในกำลังเตรียมจะเป่าเค้ก เซนยังขอเหล้าแม้ว่าว่านจะท้วงแต่เขาก็ยืนกรานว่ายังไหวเพราะเริ่มสร่างแล้ว
ขณะอยู่ตรงเคาท์เตอร์ว่านครุ่นคิดถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ว่าเขาไปเจออะไรมาเซนกับเมเป็อะไรกันที่ไม่ใช่แค่เพื่อน หรือว่าแค่พลั้งไปเพราะความเมาจริงๆ แต่ที่พากันออกมานอกงานมันก็ไม่ปกติอยู่แล้วรึเปล่า
“เป็อะไรวะมึง นั่งเป็หมาหงอยเชียว ” เพชรเข้ามาแซว
“ไม่รู้ว่ะพี่ มันรู้สึกแปลกๆ ” เขาพูดลำบากจะระบายก็ทำไม่ได้
ว่านมองตามเซนที่เข้าไปร่วมถือเค้กวันเกิดให้ออดี้อธิษฐานเขาทำตัวร่าเริงเป็ปกติ
“แปลกๆยังไงวะ เซนเหรอ? ”
ว่านก้มหน้าเม้มปากมองหน้ารุ่นพี่แล้วยิ้มอ่อน เขาเลือกจะเงียบแทนคำตอบ
เพชรไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรแต่ก็พอเดาได้ว่าน้องของเขากำลังผิดหวังอะไรบางอย่างเกี่ยวกับเซนซึ่งมันก็ไม่ใช่เื่แปลก เขารู้ว่าลักษณะอย่างเซนใช่จะจับติดได้ง่ายๆนักหรอก
“เดี๋ยวงานก็จะเลิกแล้ว จะได้ขับรถไปส่งเค้าแล้วไม่ต้องไปคิดอะไรหรอกวะ....ดูท่าจะเริ่มเมาแล้วด้วยนั่นน่ะพาไปส่งให้ถึงห้องเลยนะ ”
ว่านส่ายหน้าอย่างหมดหวัง
“ผมว่าเซน ไม่ได้..ชอบ..” ว่านพูดลำบากเต็มที
“เฮ่ย! จะชอบรึไม่ชอบมันไม่ใช่ปัญหา จะไปสนทำไมวะมึงทำวันนี้ให้ดีที่สุดก่อนสิ”
ว่านนิ่งฟังสิ่งที่รุ่นพี่บอก
“ ายังไม่จบอย่าเพิ่งรีบนับศพทหารไงมึงเอาเหล้าไปบริการเค้า คอยเทคแคร์เอาใจเค้าแค่นั้นแหละ ”
เพชรตบไหล่ว่านแล้วเข้าไปจัดการเครื่องดื่มด้านในเคาท์เตอร์มาส่งให้รุ่นน้อง
ออดี้เป่าเค้กแล้วเสียงปรบมือดังเกรียวกราว เซนกลับมาที่โต๊ะเขายิ้มหวาน เอ่ยคำขอบคุณก่อนจะรับแก้วเหล้าไป
“กินเยอะแล้วนะ เซนกะจะกลับซักกี่ทุ่ม ”
“อยู่อีกพักนึงก็ได้ใช่ปะ....รึว่าว่านอยากกลับแล้ว ”
“ได้เราได้หมดอะ แต่เห็นเซนกินไปเยอะแล้วเราเป็ห่วง ”
เซนยิ้มหัวแล้วหยุดมองว่านตรงๆ พวกเขาอยู่ใกล้กันแค่ไม่ถึงคืบ ใบหน้าแววตาเซนดูสดใสหวานเยิ้มไม่ว่ายังไงเซนก็น่ารักในสายตาว่านอยู่เสมอ
“เมื่อกี้ไปเข้าห้องน้ำมา เริ่มสร่างแล้ว ”
“คอแข็งเหมือนกันนะ ”
“ก็ไม่เท่าไหร่หรอก แต่ก็เริ่มง่วงแล้วเหมือนกัน ”
สักพักเซนก็ซบหน้าลงที่ไหล่ว่านจู่ๆก็รู้สึกมึน เวียน แปลกๆ
ว่านใจเต้นแรงอีกครั้งเมื่อเซนมาซบเขาคิดว่าเซนอาจจะไม่ไหวแต่บอกไหว เขาขยับเข้าไปโอบประคองอีกฝ่าย
“เซน? ”
มันรู้สึกแปลกจริงๆแล้วภายใจตัวเซนมันเริ่มร้อนวูบวาบแปลกๆ เซนกุมหน้าอกตัวเอง เขาเริ่มใจคอไม่ดีทั้งในหัวก็มึนงงตีกันไปหมด
เซนยังคงซบหน้าไว้กับไหล่ว่านเขาพยายามคิด ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับตัวเขาจริงหรือเปล่า หรือเขาคิดไปเองแล้วคนที่คอยส่งเหล้าให้เขาก็มีแต่ว่านคนเดียว มันจะเป็ไปได้เชียวหรือ
เหงื่อเริ่มซึมซ่านออกมาตามร่างกาย
“เซนไม่ไหวแล้วก็กลับเถอะนะ ”
คนตัวสูงพยายามช่วยประคองร่างคนตัวเล็กกว่าให้ลุกขึ้น
เซนปัดมือเขาออกเงยหน้ามามองว่านด้วยแววตาแข็งกร้าว จนคนที่ถูกมองใจหายวาบ
เซนหันหลังไปจากว่านทันที เขายืนงงอยู่งชั่วครู่แล้วออกวิ่งตามเซน ผู้คนในงานเริ่มทยอยกลับบ้างแล้วเซนเดินซวนเซออกมาหยุดตรงทางด้านนอก เขาต้องหยุดเพื่อตั้งสติ ทรงตัวพยายามควบคุมความคิดและร่างกายที่ร้อนรุ่มวูบวาบหากแต่สมองกลับมึนๆชาๆคล้ายจะสั่งการอะไรไม่ค่อยไหว
บอกตัวเองว่าต้องไหว เขาต้องไม่เป็อะไร
306
![พัดผ่านรัก [ พู่ไหม ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/c8a61939ab68ec0a4024a08ef913f650.webp)
