บทกวีคนช่างฝัน

แสงจางลางลับจากขอบฟ้า
ราวคำลาพรากไกลในคืนหน
สุดปลายทางรางเลือนเพื่อนนิรันดร์ดล
ดั่งฝุ่นฝนหายลับดับสายลม

เสียงอำลาร่ำร่ำพร่ำคำเศร้า
ค่อยค่อยเบาล่องลอยคล้อยร้าวขม
เมื่อทุกอย่างจางร้างทางรื่นรมย์
ยังเงียบงมค้นหากาลาครวญ

วันเวลาพาลผ่านไปไม่หวนกลับ
มีเพียงซับน้ำตาพาโศกสรวล
เงาจางจางทิ้งไว้ให้รัญจวน
ดั่งคำชวนในฝันอันพร่างพราย

แม้คราวลมพัดผ่านคลานมาใหม่
ยังรำพึงถึงใครไม่เสื่อมคลาย
ฝากฟากฟ้าฝั่งนั้นจันทร์กล่อมกาย
วอนส่องฉายรอยยิ้มที่ลับลา