รักเอกแต่ใจ

 “งั้นเริ่มวันนี้เลยนะ”

คำพูดของมีนทำให้คินเลิกคิ้ว
“คุณนี่มั่นใจดีนะ คิดว่าคุมผมอยู่จริง ๆ เหรอ”

“ไม่ได้คิดค่ะ”มีนยิ้มบาง “แต่จะทำให้เป็๲จริง”

คินหัวเราะในลำคอเหมือนเจอของเล่นใหม่ที่น่าสนใจ
“โอเค…งั้นผมให้โอกาส”

—

เช้าวันรุ่งขึ้น

เสียงเคาะประตูดังขึ้นรัวๆ ๻ั้๹แ๻่ยังไม่เจ็ดโมง
“ตื่นค่ะ”

“…” ไม่มีเสียงตอบ

มีนไม่พูดซ้ำเธอเปิดประตูเข้าไปทันที (เพราะคุณตาให้กุญแจไว้เรียบร้อย)

ภาพแรกที่เห็นคือคินที่ยังนอนหลับอยู่บนเตียงขนาดใหญ่
ผมยุ่ง เสื้อยืดยับ แต่ยังดูดีแบบน่าหมั่นไส้

“ตื่น”

เงียบ

มีนเดินไปเปิดม่านแสงแดดส่องเข้ามาเต็มห้อง
คินขยับตัวเล็กน้อย

“น่ารำคาญ…”

“ดีค่ะแปลว่าตื่นแล้ว”

ยังไม่ทันที่เขาจะได้ลืมตาเต็มที่
“พรึ่บ!”

น้ำเย็นจากแก้วในมือมีนสาดลงบนหน้าเขา

“เฮ้ย!!”

คินเด้งขึ้นมาทันที
“คุณทำบ้าอะไรเนี่ย!”

“ปลุกค่ะ”

“นี่เรียกว่าปลุก?!”

“ก็คุณไม่ตื่นดี ๆเองนี่คะ”

คินจ้องเธอเขม็งน้ำหยดลงจากปลายผม
ก่อนจะยิ้มมุมปากช้า ๆ

“ได้…เกมเริ่มแล้วสินะ”

—

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

มีนยืนรออยู่หน้าบ้านในชุดเรียบร้อย
ส่วนคิน…เดินออกมาด้วยเสื้อยืด กางเกงขาด ๆเหมือนจะไปเที่ยวกลางคืนมากกว่าจะไปทำงาน

“คุณจะไปแบบนี้?”

“มีปัญหา?”

“มีค่ะ” มีนตอบทันที“กลับไปเปลี่ยน”

“ไม่”

“งั้นฉันไม่ไป”

คินหัวเราะ
“คิดว่าผมแคร์?”

มีนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออก

“ฮัลโหลคุณตา—”

“เดี๋ยว!”คินรีบคว้าโทรศัพท์เธอ “ฟ้องเร็วไปไหม”

“ก็คุณไม่ให้ความร่วมมือ”

ทั้งคู่สบตากันเงียบ ๆ

สุดท้ายคินถอนหายใจ
“ก็ได้…รอแป๊บ”

มีนยิ้มเล็ก ๆอย่างผู้ชนะ
“เด็กดี”

“อย่ามาเรียกผมแบบนั้น”

“งั้นจะให้เรียกว่าอะไรดีคะ…คุณเด็กมีปัญหา?”

“…”

คินหันกลับเข้าบ้านโดยไม่พูดอะไร
แต่เสียงหัวเราะเบา ๆ ของเขาดังขึ้น

—

๰่๭๫บ่าย

หลังจากถูกลากไป“ฝึกงาน” ในบริษัทของครอบครัวแบบไม่เต็มใจ
คินเริ่มหงุดหงิด

“พอได้แล้ว ผมจะกลับ”

“ยังไม่ครบเวลา”

“ผมเบื่อ”

“ก็ฝึกความอดทนค่ะ”

คินหรี่ตามองก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปใกล้
“รู้ไหมว่าคนส่วนใหญ่ที่มายุ่งกับผม สุดท้ายเป็๞ยังไง”

มีนไม่ถอยแม้แต่นิดเดียว
“ไม่รู้ค่ะ แต่คุณลองดูไหมว่าคนที่ไม่กลัวคุณ จะเป็๲ยังไง”

เงียบ

ใกล้จนได้ยินเสียงหายใจของกันและกัน

ก่อนที่คินจะยิ้มออกมา—ช้าๆ

“คุณนี่…น่าสนใจจริงๆ”

—

เย็นวันนั้น

มีนกำลังรดน้ำต้นไม้อยู่หลังบ้าน
จู่ ๆ ก็มีอะไรบางอย่างตกลงมา “ตุบ” ข้าง ๆ

เธอหันไปมอง

ลูกบอล…จากฝั่งคฤหาสน์

“เฮ้ โยนคืนให้หน่อย”

คินยืนอยู่ฝั่งโน้นยิ้มกวน ๆ

มีนมองลูกบอลก่อนจะหยิบขึ้นมา
แล้ว…

โยนแรงกลับไปตรง ๆ

“ปึก!”

โดนหน้าอกเขาเต็ม ๆ

“แรงไปไหมเนี่ย”

“ก็คุณบอกให้โยน”

คินหัวเราะ
ก่อนจะปีนข้ามรั้วมาแบบไม่ขออนุญาต

“นี่เขตบ้านฉันนะคะ”

“แล้วไง”

เขาเดินเข้ามาใกล้
ใกล้จนมีนต้องเงยหน้ามอง

“ผมจะเข้ามาเมื่อไหร่ก็ได้”

มีนยกคิ้ว
“งั้นลองอีกทีไหมคะ”

“อะไร”

“เข้ามา…แล้วออกไปทั้งสภาพดีๆ น่ะ”

เงียบไปชั่ววินาที
ก่อนคินจะหัวเราะลั่น

“โอเคผมยอมรับ…คุณไม่เหมือนคนอื่นจริง ๆ”

เขาหยุดแล้วพูดเบาลงเล็กน้อย

“แต่ระวังนะ…ผมแกล้งแรง”

มีนยิ้มกลับ

“โชคดีค่ะ…ฉันเอาตัวรอดเก่ง”

—

ใต้รั้วเดียวกัน
เกมของทั้งสองคน…เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น