ทั้งคู่ได้รับความช่วยเหลือและถูกส่งตัวไปรักษาที่โรงพยาบาลทันทีอาการของพ่อเลี้ยงหนุ่มน่าเป็ห่วงเพราะไข้ขึ้นสูงและแผลติดเชื้ออันที่จริงเขาสามารถออกจากป่าคนเดียวได้สบาย ๆต่อให้าเ็อยู่ก็ตามแต่ครั้งนี้มีเธอที่เขาต้องปกป้องด้วยเมื่อทบทวนแล้วว่าหากมีอะไรผิดพลาดเขาไม่อาจปกป้องเธอได้สู้ซ่อนตัวอยู่กับที่รอคนของเขามาช่วยจะปลอดภัยมากกว่า
ถึงะุจะไม่ได้โดนจุดสำคัญแต่เสียเืมากอาจทำให้ช็อกได้จากพิษไข้หลังถึงมือหมอชายหนุ่มอยู่ในห้องไอซียูอยู่หลายชั่วโมงยังไม่ได้ออกมา ด้านอังวรีไม่ได้เป็อะไรมากมีเพียงอาการหวาดกลัวจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นและมีไข้เล็กน้อยเท่านั้นเพราะคนที่รับะุแทนเธอคือเขา
“อาการพ่อเลี้ยงเป็ยังไงบ้างครับคุณหมอ”วรุตถามทันทีที่เห็นหน้าหมอเดินออกจากห้องไอซียู
“ะุไม่โดนจุดสำคัญครับตอนนี้ผ่าเอาะุออกให้แล้วที่น่าเป็ห่วงตอนนี้คือแผลติดเชื้อ ตอนนี้ต้องรอดูอาการก่อน”
“แล้วพ่อเลี้ยงจะเป็อะไรมั้ยครับ”
“เื่นี้หมอตอบไม่ได้แต่หมอจะรักษาสุดความสามารถครับ”
“ขอบคุณครับคุณหมอ”อังวรีที่เดินมาได้ยินใจคอไม่ค่อยดี รู้สึกผิดที่เป็สาเหตุให้เขาต้องมาเจอเื่อันตรายเช่นนี้
“คุณอิ้งค์กลับไปพักที่ไร่ก่อนเถอะครับอยู่ที่นี่ก็ยังไม่ได้เยี่ยม”
“ไม่ค่ะอิ้งค์จะอยู่ที่นี่รอจนกว่าคุณพ่อเลี้ยงจะฟื้น”
“แต่…”
“ให้อิ้งค์อยู่เถอะนะคะที่พ่อเลี้ยงเป็แบบนี้ก็เพราะอิ้งค์”
“อย่าคิดแบบนั้นสิครับ คุณอิ้งค์จะอยู่รอพ่อเลี้ยงฟื้นที่นี่ก็ได้แต่ต้องทานอะไรก่อนผมถึงจะยอมให้อยู่”
วรุตบอกแกมบังคับเพื่อให้หญิงสาวได้ทานอะไรบ้างและรอจนเธอทานอิ่มซึ่งเธอกินเพียงไม่กี่คำ แต่ก็ยังดีกว่าไม่ได้ทานอะไรเลย
จากนั้นจึงอาสากลับไปนำของใช้ที่จำเป็มาให้หญิงสาวพร้อมกับแจ้งข่าวให้คนที่ไร่ทราบด้วยเพราะทุกคนเป็ห่วงรอฟังข่าวเ้านายอันเป็ที่รักอยู่
ต่อมาพ่อเลี้ยงหนุ่มอาการดีขึ้นและถูกย้ายให้ออกมาพักฟื้นในห้องพิเศษโดยมีอังวรีดูแลไม่ห่าง ถึงหมอจะบอกว่าอาการของพ่อเลี้ยงพ้นขีดอันตรายแล้ว แต่เ้าตัวกลับยังไม่ยอมตื่นเสียทีทำคนเฝ้าใจคอไม่ดีเอาเสียเลย
-คุณหลับนานไปแล้วนะคะ- เธอบ่นคนป่วยเข้าให้
หลังจากที่หมอบอกว่าเขาพ้นขีดอันตรายแล้วแต่เขากลับไม่ยอมตื่นเสียทีบ่นเสร็จหญิงสาวก็ออกไปสอบถามอาการพ่อเลี้ยงหนุ่มกับพยาบาลอีกครั้งเธอทำแบบนี้วันละสองครั้งถึงจะไม่มีคำอธิบายเพิ่มเติมนอกจากทำได้แค่รอดูอาการเธอก็จะถามจนกว่าจะได้ยินคำที่อยากได้ฟัง
จากเหตุการณ์ที่พึ่งเกิดขึ้นด้วยความเป็ห่วงพ่อเลี้ยงหนุ่มอังวรีตัดสินใจอยู่ต่อให้แน่ใจว่าเขาปลอดภัยดีที่สำคัญเธอยังเป็พยานคนสำคัญในคดีที่เกิดขึ้นตลอดระยะเวลาที่เธอมาอยู่ที่นี่
“ขอน้ำหน่อย”
“พะ พ่อเลี้ยง” โชคดีที่นั่งเล่นมือถือขานรับด้วยความดีใจที่พ่อเลี้ยงหนุ่มฟื้นแล้วพร้อมกับรีบเทน้ำใส่แก้วยื่นส่งให้เ้านายทันที
“ขอบใจ”
“พ่อเลี้ยงเป็ยังไงบ้างครับหลับไปนานเลยรู้มั้ยว่าทุกคนเป็ห่วง”
“ไม่เป็อะไร แล้วอิ้งค์ละเป็ยังไงบ้างปลอดภัยมั้ย”
“คุณอิ้งค์เธอปลอดภัยดีครับตอนนี้เธอไป...”
ยังไม่ทันที่โชคดีจะพูดจบพ่อเลี้ยงหนุ่มก็พูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่หม่นลงเธอคงกลัวจนหนีกลับไปแล้ว
“อิ้งค์กลับไปแล้วสินะ”สีหน้าของเ้านายหนุ่มเศร้าลง โชคดีจึงรีบอธิบายทันทีไม่อยากให้พ่อเลี้ยงหนุ่มเข้าใจผิดไปกันใหญ่
“ไม่ใช่อย่างนั้นครับคุณอิ้งค์เธอไปถามอาการพ่อเลี้ยงกับพยาบาลเธอเฝ้าพ่อเลี้ยงอยู่ที่นี่ทั้งวันทั้งคืนไม่ได้ไปไหนเลยพี่รุตให้กลับไปที่ไร่เธอยังไม่ไปเลย บอกว่าจะอยู่ที่นี่เป็เพื่อนพ่อเลี้ยงเธอนั่งเฝ้าั้แ่พ่อเลี้ยงยังไม่ออกจากห้องไอซียู”
ได้ยินคำบอกเล่าจากลูกน้องคนสนิทดังนั้นสีหน้าที่หม่นลงเมื่อครู่เปลี่ยนเป็รอยยิ้มดีใจขึ้นมาทันที
“จริงเหรอ”
“จริงครับข้าวปลาก็ไม่ค่อยกินทำผมกับพี่รุตเป็ห่วงกลัวว่าจะเป็อะไรไปอีกคน” “เนี่ยคุณเขาออกไปได้สักพักแล้วเดี๋ยวก็กลับมาแล้ว” โชคดีบอกต่อก่อนที่เสียงบิดลูกบิดจะดังขึ้นพ่อเลี้ยงหนุ่มรีบกระซิบบอก
“โชคแกอย่าพึ่งบอกอิ้งค์ว่าฉันฟื้นแล้วนะ”ถึงจะงงว่าทำไมแต่เมื่อเ้านายสั่งเขาจึงทำตาม
“พี่โชคมาแล้วเหรอคะทานอะไรมาหรือยัง อิ้งค์มีข้าวผัดนะคะเอาไปทานมั้ย”
“ไม่เป็ไรครับ คุณอิ้งค์เก็บไว้ทานเถอะเดี๋ยวผมจะกลับแล้ว”โชคดีบอกขณะทำตัวเลิกลักจนผิดสังเกต
“ทำไมรีบกลับละคะ พึ่งมาถึงเองไม่ใช่เหรอ”
“ที่ไร่มีงานด่วนที่ต้องไปจัดการนะครับเดี๋ยวผมแวะมาใหม่่เย็น”
“ไม่สบายหรือเปล่าคะท่าทางแปลกๆ”
“เปล่าครับ ผะผมไม่ได้เป็อะไรงั้นผมขอตัวก่อนนะครับ”
“ค่ะ ขับรถดี ๆนะคะ”หลังชายหนุ่มกลับไปแล้วเหลือเพียงเธอและเขาภายในห้องเงียบสนิทเช่นเคยหญิงสาวเริ่มเล่าอาการเขาตามที่พยาบาลแจ้งมากับคนที่ยังไม่ยอมตื่นอย่างเช่นทุกวัน
“คุณหมอบอกว่าอาการคุณดีขึ้นมาแล้วไม่มีอะไรน่าเป็ห่วงแต่ทำไมคุณถึงขี้เซาหลับนานขนาดนี้คะ ไม่รู้หรือไงว่าคนรอมันทรมานหรือที่จริงแล้วคุณแอบแกล้งให้ฉันทรมานใจเล่น”
เธอบอกก่อนพูดต่อโดยไม่รู้เลยว่าทุกประโยคของเธอเขาได้ยินชัดทุกคำ
“คุณรู้มั้ยว่าฉันต้องลาออกจากงานเพราะคุณเลยนะแต่โชคดีที่ฉันเป็คนเก่ง เขาจึงจ้างฉันอยู่แต่ไม่ต้องเข้าออฟฟิศก็ได้เห็นคุณหลับนานขนาดนี้ฉันเริ่มไม่แน่ใจว่าฉันคิดถูกหรือเปล่าถ้าเกิดคุณตื่นมาแล้วจำฉันไม่ได้ จำเื่สุดท้ายที่บอกกับฉันไม่ได้ฉันจะทำยังไง”
“ผมไม่มีวันลืมหรอกครับ” อังวรีเบิกตากว้างมองคนป่วยที่ส่งยิ้มเ้าเล่ห์มายังเธอ
6K
