ชุนเหมยลีมองบุตรสาวที่อยู่ตรงหน้า แววตาฉายความโศกเศร้าเสียใจออกมาให้เห็น คิดไม่ถึงว่าบุตรสาวตัวน้อยจะถามคำถามนี้กับนาง
“แม่…แม่ก็ไม่รูู้จะจัดการเื่นี้อย่างไรดี”ชุนเหมยลีบอกกับบุตรสาวของตัวเอง พลางยกมือขึ้นมาวางตรงหน้าท้องน้อยของตัวเอง
ชุนเซียนเออร์ เฝ้ามองการกระทำของมารดาของตัวเองนางก็เดาได้ทันทีว่า มารดาของนางกำลังกังวลกับเื่อะไรอยู่ เพื่อให้มารดาของนางตัดสินใจได้ นางจึงถอดเสื้อผ้าของตัวเองออก และเหลือแค่เพียงชุดชั้นในเท่านั้น
“ท่านแม่…ท่านเห็นสิ่งนี้หรือไม่?”ชุนเซียนถามท่านแม่ของนาง
ชุนเหมยลี มองร่างกายของบุตรสาวที่เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำดำเขียว เต็มร่างกาย ั์ตาพันแดงก่ำก่อนที่น้ำตาจะค่อยๆ ไหลรินลงมาจากหางตา พร้อมกลับส่งเสียงสะอึกสะอื้น
“ชุนเซียนเออร์…แม่ขอโทษเ้า ถ้าแม่ใส่ใจมากกว่านี้ ก็คงไม่มีใครกล้ามารังแกเ้าได้”
“ไม่เป็ไรหรอกเ้าค่ะท่านแม่..ท่านแม่กำลังจะมีน้องใช่ไหมเ้าคะ!”นางถามท่านแม่ของนาง และนางก็เข้าใจว่าท่านแม่กำลังกังวลกับเื่อะไรอยู่
ชุนเหมยลี ยังคงสองจิตสองใจ นางยังคงเป็กังวลกับอนาคตของบุตรสาวของตัวเองและลูกของนางที่กำลังจะเกิดในอนาคตข้างหน้านี้
“ท่านแม่เป็คนเก่ง ลูกเชื่อว่าพวกเราจะอยู่ด้วยกันได้ และถ้าในอนาคตท่านแม่ยังอยู่ในจวนแล้วให้กำเนิดบุตรชาย บุตรชายของท่านแม่ก็อาจจะโดนกระทำแบบนี้ด้วยก็ได้นะเ้าคะ”
ชุนเซียนเอ๋อร์ ใช้มือจิ้มไปบริเวณแผลฟกช้ำที่หน้าท้องของนาง ก่อนจะ ซูดปากด้วยความเจ็บเพื่อเป็การย้ำเตือนท่านแม่ของนาง
หนิงเซียนในร่างของชุนเซียนเออร์ก็ไม่อยากจะใช้วิธีนี้กับมารดาของนาง แต่ก็ต้องย้ำให้มารดาของนางได้รู้
“ท่านแม่…ในจวนหลังนี้ไม่มีใครอยู่ข้างเราเลยนะเ้าคะท่านแม่”
ชุนเหมยลี มองลูกสาวตัวน้อยที่อยู่ตรงหน้า และคิดทบทวนในสิ่งที่บุตรสาวของนางบอก นั่นสินะ เพื่อบุตรสาวหรือบุตรชายที่อยู่ในท้องของนางในอนาคต นางจะต้องเข้มแข็งขึ้น ในเมื่อที่นี่ไม่มีใครต้อนรับนาง นางก็ไม่ขออยู่ สู้ออกไปใช้ชีวิตกับลูกๆ ของนางดีกว่า
เมื่อคิดได้แบบนั้นชุนเหมยลี ก็มองบุตรสาวด้วยความรัก บุตรสาวตัวน้อยของนางแลดูว่าจะรู้ความมากจริงๆ ในเมื่อนางเป็ลูกของพ่อค้านางก็ไม่เคยกลัวความยากลำบาก และไม่ควรที่จะอายทำกิน
บุรุษผู้หนึ่งที่นางรักกับทำให้นางเศร้าเสียใจยิ่งนัก ดูถูกว่านางต่ำต้อย ด้อยค่าความรักของนาง เปลี่ยนไปเป็คนละคนหลังจากที่อยู่กินกันมา 20 กว่าปี นี่สินะคือผลตอบแทนจากความรักที่นางพยายามทุ่มเทมาหลายปี
ชุนเหมยลี ร้องไห้แทบขาดใจทรุดลงตรงหน้าบุตรสาว นางกอดลูกสาวของนางไว้ในอ้อมกอดและร้องไห้โฮออกมา
ชุนเซียนเออร์ กอดมารดาของนางไว้พลางยกมือน้อยๆขึ้นตบที่หลังของมารดาของนางเบาๆเพื่อเป็การปลอบประโลม รอจนกระทั่งเสียงร้องไห้เริ่มเงียบลงนานจึงพูดขึ้นว่า
“ท่านแม่เชื่อข้า ในอนาคตข้าจะทำให้ท่านไม่ต้องทำงานอะไรเลยเ้าค่ะ…แค่ช่วยลูกสาวคนนี้นับเงินก็พอแล้วเ้าค่ะ”ชุนเซียนเออร์บอกกับท่านแม่ของนางด้วยสีหน้าจริงจังที่ไม่เหมาะสมกับอายุของตัวเองจนทำให้ท่านแม่ของนางต้องหลุดหัวเราะออกมาอย่างช่วยไม่ได้
“จริงหรือ…ชุนเซียนเออร์น้อยของแม่ จะทำให้แม่สุขสบายจริงๆใช่ไหม”นางยิ้มให้กับบุตรสาวของตัวเอง
“ท่านคอยดูข้า ท่านแม่”นางพูดพร้อมกับเอามือตบไปที่หน้าอกของตัวเอง ด้วยความมั่นใจ
แต่ชุนเหมยลี กับขบขันไปกับท่าทางเล็กๆที่หน้าเอ็นดูนั้น ของเ้าตัวเล็กที่พยายามให้ความมั่นใจกับนางมากกว่า
“เข้าใจแล้ว…เข้าใจแล้ว แม่เชื่อเ้า พรุ่งนี้ข้าจะหย่ากับพ่อของเ้า”
“เ้าค่ะท่านแม่”ชุนเซียน ยิ้มออกมาด้วยความดีใจ ก่อนจะบอกกับท่านแม่ของนางว่า “ท่านแม่เ้าคะ ตอนที่ท่านแม่แต่งเข้ามาที่ตระกูลชุน ท่านแม่มีสินเดิมเท่าไหร่หรือเ้าคะ”
นางถามท่านแม่ของนางด้วยแววตาเป็ประกาย ที่ปิดไม่มิดนางคาดว่า ท่านแม่ของนางมาจากตระกูลพ่อค้า น่าจะมีสินเดิมติดตัวมาไม่ใช่น้อย
เมื่อลูกสาวตัวน้อยตรงหน้าถามนางออกมา ชุนเหมยลีก็เพิ่งจะนึกได้ว่าสินเดิมที่พกติดตัวตอนแต่งเข้าตระกูลชุนนั้น ถูกใช้ไปจนแทบจะไม่เหลือแล้ว ยกเว้นแต่ที่ดินจำนวน 20 หมู่ที่อยู่ในหมู่บ้านหนานชิน
“แม่เกรงว่าสินเดิมจะถูกใช้ไปหมดแล้ว ยกเว้นที่ดินจำนวน 20 หมู่ในหมู่บ้านหนานชินเท่านั้น”นางบอกกับบุตรสาวของนาง
“ในเมื่อท่านพ่ออยากจะหย่ากับท่านแม่ ลูกแน่ใจว่าท่านแม่สามารถเรียกร้องเอาสินเดิมคืนจากท่านพ่อได้ หรือเงินจำนวนหนึ่ง”
ชุนเหมยลี พยักหน้าให้กับบุตรสาวของตัวเอง ใช่พรุ่งนี้นางจะต้องเรียกร้องเงินจำนวนหนึ่งคืนมาให้ได้ เพื่อบุตรสาวและลูกที่อยู่ในท้องของนางในอนาคต
“แม่เข้าใจแล้ว เ้ากลับห้องของตัวเองไปนอนได้แล้ว”ชุนเหมยลี รูปศีรษะของเด็กสาวตรงหน้าด้วยความรักก่อนจะช่วยนางจัดแจงใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วส่งนางออกจากห้องไป
ชุนเซียนออกจากห้องของท่านแม่ของนางก่อนจะกล่าวกับสาวใช้ที่อยู่ด้านนอก"ชิวอี้ เ้าตามข้ามา"
“เ้าค่ะคุณหนูใหญ่”สาวใช้รับคำก่อนจะเดินตามหลังคุณหนูใหญ่ของนางไป
ไม่นานนักชุนเซียนเออร์ ก็กลับมาถึงห้องของตัวเอง และปล่อยให้สาวใช้ข้างกายของนางไปทำงานของตัวเอง และกำชับว่าอย่าให้ใครเข้ามารบกวนนางจนกว่านางจะเรียก
หลังจากที่สาวใช้ออกไปจากห้องแล้ว ชุนเซียนเออร์ ก็นั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงของตัวเอง ก่อนจะค่อยๆ เดินลมปราณอย่างช้าๆ
โชคดีที่ยุคที่นางได้ย้อนกลับมานั้นลมปราณบริสุทธิ์มีอยู่มากมายภายในอากาศ ซึ่งไม่เหมือนกับยุคที่นางจากมา การรวบรวมลมปราณเป็ไปได้ยากซึ่งต่างกับยุคนี้โดยสิ้นเชิง
ชุนเซียน ใช้เวลาในการรวบรวมลมปราณอยู่ 2 ชั่วยาม เสื้อผ้าทั้งตัวก็ชุ่มไปด้วยเหงื่อของนาง
“ข้าบอกให้เปิดประตูเดี๋ยวนี้!”
“ไม่ได้เ้าค่ะ ฮูหยินรองคุณหนูสั่งไว้ว่าอย่าให้ใครเข้ามารบกวน..”เพี้ยะ!เสียฝ่ามือกระทบกับใบหน้าของนาง ชิวอี้ยกมือกุมหน้าของตัวเองก่อนที่จะคุกเข่าลง นางยังพูดไม่ทันจบก็โดนตีซะแล้ว
“เป็แค่สาวใช้แต่กลับกล้ามาต่อปากต่อคำกับเ้านาย ไม่รู้จักฐานนะของตัวเอง แม่นมเปิดประตู!”
“เ้าค่ะฮูหยิน” แม่นมรับคำก่อนจะพลักประตูเข้าไปภายในห้อง
ชุนอี๋ถือวิสาสะก้าวเข้าไปภายในห้อง ก่อนจะเห็นนางเด็กหน้าตายนั่งอยู่บนเตียง นางพยักหน้าให้สาวใช้ของตัวเอง สาวใช้ผงกหัวอย่างรู้ความ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่นายหญิงของนางทำแบบนี้
ในตอนที่สาวใช้กำลังจะเดินเข้าไปกระชากแขนของชุนเซียนเออร์ลงมาจากเตียง จู่ๆ นางก็ลืมตาขึ้น และจ้องมองไปทางสาวใช้ด้วยสายตาเย็นะเื
เมื่อสาวใช้สบกับดวงตาสีอำพันของนาง ก็ต้องหยุดชะงักลง รู้สึกราวกับว่าผู้ที่อยู่ตรงหน้านางนั้นไม่เหมือนเดิม
“ยังไม่รีบลากนังเด็กหน้าตายลงมาอีก! ” ฮูหยินรองตะคอกสาวใช้ของตัวเอง
“มีอะไรหรือ ฮูหยินรอง”ชุนเซียนกล่าวพร้อมกับขยับตัวลงมาจากเตียง พลางมองสาวใช้ที่อยู่ด้านข้างด้วยแววตาเฉยเมิย ก่อนจะหันไปมองชุนอี๋
นางไม่ใช่ชุนเซียนเออร์คนเดิมที่จะยอมอยู่เฉยๆ ให้พวกนางมาข่มเหงรังแกกันได้นะ
“เหอะ! นางเด็กหน้าตาย ข้าก็คิดว่าคงนอนตายอยู่บนเตียงแล้วแท้ๆ ที่ไหนได้ยังมีแรงลงจากเตียงแล้วเสนอหน้ามาที่ลานกว้างได้อีกนะ”ชุนอี๋จ้องมองเด็กสาวตรงหน้านาง มุมปากกระตุกเพราะคำเรียกหา"ฮูหยินรอง"
1K
