ลูเธอร์กับความหวังสุดท้าย [Luther and the last Hope]

ตอนที่ 12 :ใจกลางของอาณาจักร
พวกเราทั้ง 6 คน ได้เดินขึ้นบันไดมาถึงทางเข้าใจกลางของอาณาจักรทางทิศเหนือ และพบกับกำแพงขนาดยักษ์ที่มีประตูขนาดใหญ่สูงตระหง่านอยู่ข้างหน้า กั้นระหว่างภายนอกของอาณาจักร กับใจกลางของอาณาจักรเอาไว้
“ประตูบานนี้คืออะไรกัน!” จินตะโกนถามออกมาด้วยความตกใจ
“นี่คือทางเข้ายังไงล่ะ มันเป็นทางเดียวที่จะเข้าไปยังใจกลางของอาณาจักรได้” พิธีกรพูดขึ้นพร้อมชี้ไปที่ประตูบานยักษ์นั่น
“เอ๋?แล้วทำยังไงประตูถึงจะเปิดออกกัน” ลูเธอร์ถามกับพิธีกรด้วยความสงสัย
“มีเพียงผู้ปกครองแต่ละแดนของใจกลางอาณาจักรเท่านั้น ที่จะสั่งให้ประตูบานนี้เปิดออกได้” พิธีกรตอบกลับลูเธอร์
“งั้นใครกัน! ที่ปกครองแดนเหนือของใจกลางอาณาจักรนี้” ลูเธอร์ถามกับพิธีกรอีกครั้ง
“ท่านเวโรนิก้ายังไงล่ะ” พิธีกรตอบกลับลูเธอร์
“เอ๋?แต่เธอเป็นคนบอกให้เราขึ้นมาได้นี่คะ” ลีอาพูดขึ้นด้วยความสงสัย
“ท่านเวโรนิก้าคงอยากที่จะทดสอบอะไร กับพวกเจ้าแน่ๆ” พิธีกรพูดขึ้นพร้อมกับมองไปที่พวกเขาทั้ง 5 คน
“เอ๋? แล้วเราจะต้องทำยังไงกัน” จินพูดขึ้นพร้อมมองไปที่ประตู
“หมดหวังจริงๆ” รุยพูดขึ้นด้วยใบหน้าเย็นชา
“นี่ลูเธอร์..พวกเราจะทำยังไงกันดี” โคพูดพร้อมกับมองไปที่ลูเธอร์
“ชั้น..ชั้นจะบดขยี้ประตูบานนี้เอง” ลูเธอร์พูดขึ้นพร้อมกับนำมือทั้ง 2 ข้างแตะไปที่ประตูนั่น
“ไม่! ไม่ได้นะ!นายจะทำลายประตูบานนั้นไม่ได้ ถ้านายทำลายละก็..ท่านเวโรนิกก้าจะโกรธเอานะ!” พิธีกรพูดขึ้นพร้อมกับวิ่งไปจับมือของลูเธอร์ ให้ห่างจากประตูบานนั้น
“ถ้าเธอต้องการจะทดสอบพวกเราจริงๆหล่ะก็..ชั้นก็จะต้องทำลายประตูบานนี้ทิ้งอย่างเดียว” ลูเธอร์พูดขึ้นพร้อมกับค่อยๆ ร่ายเวทย์ออกมา
“ข้าบอกว่า..ไม่ได้ยังไงล่ะ!!” พิธีกรตะโกนออกมาด้วยความบ้าคลั่ง พร้อมกับร่ายเวทย์สีดำออกมา
“ฮ่าๆในที่สุดนายก็โผล่หางซักทีนะ..นายคงเป็นข้ารับใช้ของท่านเวโรนิก้าสินะ” ลูเธอร์พูดขึ้นพร้อมกับมองไปที่พิธีกร
“เจ้า..เจ้ารู้ได้ยังไงกัน!” พิธีกรตะโกนออกมาด้วยความตกใจ
“นายน่ะเคยจับแขนของชั้นแล้วสินะ” ลูเธอร์พูดกับพิธีกร ด้วยสายตาที่จ้องมองเข้าไปในตาของพิธีกร
“ถ้าใช่แล้วมันจะทำไม!” พิธีกรตอบกลับลูเธอร์ด้วยความโมโห
“ชั้นสามารถอ่านความทรงจำของผู้อื่นได้ เพียงแค่โดนตัวเป้าหมายก็พอ ชั้นขอโทษที่แอบอ่านความทรงจำของนายไปหน่อยน่ะ..ไพค์” ลูเธอร์พูดพร้อมกับร่ายเวทย์ บาเรียออกมา จับพิธีกรคนนั้นเอาไว้
“ไม่..ไม่จริง! ข้าทำภารกิจล้มเหลว..ข้าขอโทษ!ข้าขอโทษท่านเวโรนิก้า!” ไพค์พูดขึ้นด้วยความสิ้นหวัง
“ฮ่าๆข้าเริ่มถูกใจเจ้าแล้วสิเจ้าลูกแกะทองคำ” เสียงปริศนาดังขึ้นจากข้างหลังประตู พร้อมกับประตูที่ค่อยๆ เปิดออก เผยให้ร่างของหญิงสาวคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างในนั่น
“ข้าขอโทษ..ข้าขอโทษจริงๆท่านเวโรนิก้า” ไพค์พูดกับเวโรนิก้า ด้วยความหวาดกลัว
“ไม่ต้องห่วง..ข้าไม่ทำอะไรเจ้าหรอก เพราะตอนนี้ข้ากำลังอารมณ์ดีอยู่” เวโรนิก้าพูดขึ้นพร้อมกับมองไปที่ลูเธอร์
“ภารกิจของหมอนี่คืออะไรกัน” จินถามกับลูเธอร์ด้วยความสงสัย
“ภารกิจของเขา คือมาส่งพวกเราให้ถึงข้างหน้านี่ แต่ต้องให้พวกเราหาวิธีเข้าไปข้างในเอง โดยห้ามทำลายประตูบานนี้ทิ้งยังไงล่ะ” ลูเธอร์อธิบายภารกิจของไพค์ให้จินฟัง
“แล้วเจ้ามีเรื่องอะไรกันถึงต้องเข้าพบฝ่าบาท” เวโรนิก้าถามกับลูเธอร์
“พวกข้าจะมาเตือนเรื่องปีศาจ และจะขอกำลังรบไปจัดการกับพวกมัน” ลูเธอร์ตอบกลับเวโรนิก้า ด้วยใบหน้าที่จริงจัง
“ก็ดี..เอาหล่ะลูกแกะทองคำและเหล่าเพื่อนๆของเจ้า จงตามข้ามา ข้าจะพาไปยังปราสาทของฝ่าบาทเอง แต่พวกเจ้าระวังอย่าผิดหวังกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นซะล่ะ ฮ่าๆ” เวโรนิก้าพูดเชื้อเชิญเราทั้ง 5 คนให้เดินเข้าไป พร้อมกับเวโรนิก้าที่เดินนำทางเข้าไปยังข้างในใจกลางอาณาจักร
ข้างหลังประตูนั่นเต็มไปด้วยปราสาทหรูหรามากมาย พร้อมทั้งใจกลางของพื้นที่นั้นคือโบสถ์สีขาวขนาดยักษ์ และปราสาทอันยิ่งใหญ่ที่อยู่คู่กับโบสถ์
“นี่พวกเรากำลังอยู่ในสวรรค์กันหรอ” จินถามขึ้นพร้อมกับมองไปรอบๆ
“เจ้านี่ช่างเพ้อฝันซะจริงๆ” รุยพูดกับจินด้วยใบหน้าเย็นชา พร้อมกับถอนหายใจออกมา
“ฮ่าๆ นั่นสินะสถานที่นี้น่ะ มันเหมือนเรื่องเพ้อฝันจริงๆ” โคพูดขึ้นพร้อมกับมองไปรอบๆ ด้วยความประหลาดใจ
“เอาหล่ะ ถึงปราสาทของฝ่าบาทแล้ว” เวโรนิก้าพูดพร้อมกับมองไปยังพวกเขาทั้ง 5 คน
ปราสาทข้างหน้าเป็นปราสาทสีขาวบริสุทธิ์ขนาดใหญ่ รอบๆข้างของปราสาทเต็มไปด้วยด้วยทุ่งดอกไม้สีขาวสวยงาม ที่ปลิวสไวไปตามกระแสลมที่พัดผ่าน และโบสถ์ขนาดใหญ่ที่อยู่คู่กับปราสาทของฝ่าบาท
“ท่านเวโรนิก้ามีธุระอะไรกันหรือขอรับ” ทหารเฝ้าหน้าปราสาทเอ่ยถามกับเวโรนิก้า
“ข้าพาแชมเปี้ยนคนใหม่มาหาฝ่าบาท พวกเจ้ารีบๆเปิดประตูนั่นได้แล้ว!” เวโรนิก้าตอบกลับทหารเหล่านั้น พร้อมทั้งตะโกนให้เปิดประตูออก
“แต่ฝ่าบาทท่านมิต้องการให้ผู้ใดเข้าพบ” ทหารคนนั้นพูดด้วยนำ้เสียงสั่นกลัว
“ถ้าเจ้าไม่เปิดประตูนั่น ข้าจะพังมันเข้าไปเอง” เวโรนิก้าพูดขึ้น พร้อมกับออร่าสีแดงที่ค่อยๆปกคลุมไปทั้งตัวของเวโรนิก้า
“ข้าขอโทษ!ข้าจะรีบเปิดประตูให้ท่านเอง!” ทหารคนนั้นตะโกนออกมาด้วยความกลัว
“ฮ่าๆดีมาก เอาล่ะรีบๆตามข้ามาได้แล้ว” เวโรนิก้าพูดขึ้นพร้อมกับเดินเข้าไปข้างในปราสาท
ข้างในปราสาทเป็นโถงทางเดินขนาดใหญ่ เพดานถูกประดับประดาด้วยโคมไฟห้อยระย้าลงมา ผนังรอบๆ ถูกตกแต่งด้วยจิตกรรมฝาผนังอันสง่างาม ตรงกลางของห้องคือทางเดินสีแดงทอดตัวยาวจากหน้าประตู ถึงบัลลังก์อันสง่างามของกษัตริย์
บัลลังก์นั่นมีกษัตริย์ของอาณาจักรนั่งอยู่ พร้อมกับบัลลังก์ข้างๆอีกอันที่ว่างอยู่ และรอบข้างของบัลลังก์เต็มไปด้วยพระสนมมากมาย และเหล่าขุนนางที่ยืนเข้าเฝ้าอยู่ข้างล่างทางเดิน
“เจ้ามีธุระอะไรกันเวโรนิก้า เจ้าไม่ได้ยินที่ข้าประกาศไปหรือไงว่าห้ามใครเข้าพบ!” กษัตริย์ตะโกนถามเวโรนิก้าด้วยความโมโห
“หุบปากได้แล้วเจ้าหนู!!” เวโรนิก้าพูดกับกษัตริย์ด้วยนำ้เสียงอันน่ากลัว
“นี่เจ้ากล้าขึ้นเสียงใส่ข้าเรอะ! เวโรนิก้า!” กษัตริย์ตะโกนใส่เวโรนิก้าอีกครั้งด้วยความโมโห
“เอาน่า..ข้าแค่พาแชมเปี้ยนคนใหม่มาพบเจ้าเท่านั้นเอง” เวโรนิก้าพูดกับกษัตริย์ พร้อมทั้งผลักหลังของลูเธอร์ไปข้างหน้า
“ข้าลูเธอร์แชมเปี้ยนคนใหม่ครับ” ลูเธอร์พูดแนะนำตัวกับกษัตริย์
“แล้วเจ้ามีธุระอะไรกัน” กษัตริย์ถามกลับลูเธอร์
“ข้าจะมาแจ้งข่าวว่าปีศาจมันกำลังจะมาถึง ขอให้ข้า..” ลูเธอร์กำลังพูดแต่ถูกกษัตริย์พูดขัดขึ้นมา
“ข้าฟังเรื่องพวกนั้นจนเบื่อแล้วหล่ะ” กษัตริย์พูดแทรกขึ้นมา ด้วยนำ้เสียงเบื่อหน่าย
“เอ๋? ท่านหมายความว่ายังไงกันที่รู้อยู่แล้วน่ะ..แล้วทำไมท่านถึงไม่ทำอะไรเลย! ทำไมต้องให้ประชาชนตกอยู่ในความหวาดกลัวด้วย! ทำไม!” ลูเธอร์ตะโกนถามกับกษัตริย์ด้วยความโกรธ
“ข้าบอกพวกประชาชนไปแล้ว ว่าไม่ต้องเป็นกังวลไป พวกปีศาจน่ะจะไม่ทำร้ายเรา เพียงแค่เราศรัทธาในตัวพวกมันก็พอ” กษัตริย์ตอบกลับลูเธอร์ด้วยนำ้เสียงเย็นชา
“แก..แกไอ้กษัตริย์สารเลว! แกยังไม่เห็นความเลวร้ายของพวกปีศาจอีกหรอ! แกจะปล่อยให้ประชาชนของแกต้องตายหรอ! ไอ้..ไอ้สารเลว!” ลูเธอร์ตะโกนใส่กษัตริย์ด้วยความโกรธ
“แกบังอาจนัก! ทหารจับมันไปฆ่าซะ!” กษัตริย์ตะโกนออกมาด้วยความโมโห พร้อมทั้งสั่งให้ทหารจัดการกับลูเธอร์
“ฮ่าๆ แกทำให้ข้าถูกใจอีกแล้วนะ เจ้าลูกแกะทองคำ” เวโรนิก้าพูดกับลูเธอร์ พร้อมกับหัวเราะออกมา
“นี่ลูเธอร์เราจะทำยังไงกันต่อดี” โคพูดถามกับลูเธอร์ด้วยความตกใจ
“งั้นชั้นจะ..” ลูเธอร์พูดขึ้นพร้อมกับค่อยๆ ร่ายเวทย์ออกมา แต่โดนเวโรนิก้าห้ามเอาไว้
“แกน่ะอยู่เฉยๆ ไป!..ออกมาได้แล้วโฮเวิร์ต!” เวโรนิก้าพูดห้ามลูเธอร์ พร้อมทั้งตะโกนเรียกใครบางคนให้ออกมา
“กระผมมาแล้วขอรับท่านเวโรนิก้า” ชายรูปร่างสูงโตวัยกลางคน โผล่ออกมาจากเงาของเวโรนิก้า
“เร็วๆสิวะ! ไอ้ทหารเฮงซวย! รีบๆจัดการมันเร็วๆ มันกำลังจะหนีกันไปแล้ว!” กษัตริย์ตะโกนออกมาด้วยความโมโห
“เอาล่ะโฮเวิร์ตรีบๆ พาพวกเราออกไปได้แล้ว” เวโรนิก้าสั่งกับชายตรงหน้า
“ตามประสงค์ขอรับ..นายหญิง” ชายตรงหน้าพูดขึ้นพร้อมกับร่ายเวทย์สีดำออกมาจากมือ
เวทย์นั่นปกคลุมเราทั้ง 7 คนพร้อมทั้งพาเราเทเลพอร์ต ออกจากปราสาทของกษัตริย์ไปยังเขตที่อยู่อาศัยของประชาชนทางแดนใต้
.
.
“โธ่เว้ย! พวกมันหนีออกไปแล้ว” กษัตริย์ตะโกนออกมาด้วยความโกรธ
“เกิดอะไรขึ้นกัน!” เสียงหญิงสาวปริศนาดังขึ้นมาจากข้างหลังของกษัตริย์
“ข้า..ข้าขอโทษแม่ทูลหัว ข้าพยายามหยุดพวกมันแล้ว แต่พวกมันก็หนีกันไปได้” กษัตริย์พูดขึ้นด้วยนำ้เสียงหวาดกลัวต่อหญิงสาวตรงหน้า
“งั้นก็ไปจับมันมาซิ!” เสียงนั่นดังขึ้นจากหญิงสาวที่ใส่ชุดของซิสเตอร์ในโบสถ์
“ข้า..ข้าจะรีบจัดการให้” กษัตริย์ตอบกลับหญิงสาวนั้น ด้วยนำ้เสียงสั่นเครือ
“พวกเจ้าจงเรียกผู้นำตระกูลอีก 3 ตระกูลมาให้ข้าซะ!” กษัตริย์ตะโกนสั่งกับทหารที่อยู่ที่นั่น
“เจ้าจงจัดการส่วนของเจ้าซะ ส่วนข้าจะกลับไปที่โบสถ์ ข้าจะเตรียมแผนการของข้าต่อ” เสียงหญิงสาวคนนั้นพูดขึ้นพร้อมกับหายตัวไป
.
.
พวกเราทั้ง 7 คนอยู่ที่บ้านๆ หนึ่ง ที่อยู่ในหมู่บ้านทางทิศใต้ของอาณาจักร
“นี่พวกเราอยู่ที่ไหน! แล้วมาได้ไงกัน!” จินตะโกนถามขึ้นด้วยความตกใจ
“กระผมใช้เวทย์เทเลพอร์ต พาพวกเรามาที่นี่ขอรับและพวกเรากำลังอยู่ในบ้านของกระผมขอรับ บ้านหลังนี้อยู่ทางทิศใต้ของอาณาจักร ในหมู่บ้านของประชาชนทั่วไปขอรับ” ชายคนนั้นพูดอธิบายให้กับพวกเราฟัง
“คุณคือใครกันคะ” ลีอาถามกับชายคนนั้นด้วยความสงสัย
“กระผมชื่อว่าโฮเวิร์ต เป็นพ่อบ้านประจำตระกูลของท่านเวโรนิก้าขอรับ” โฮเวิร์ตพูดแนะนำตัวกับทุกๆ คน
“สรุปแล้วมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่” ลูเธอร์ถามกับเวโรนิก้าความสงสัย
“เมืองนี้น่ะกำลังจะล่มสลายเพราะมีกษัตริย์ที่โง่เขลายังไงละ” เวโรนิก้าตอบกลับลูเธอร์ด้วยใบหน้าเคร่งเครียด
“แล้วพวกเราเกี่ยวอะไรด้วย” ลูเธอร์ถามกับเวโรนิก้าด้วยความสงสัย
“ข้าจะให้เจ้าเป็นวีรบุรุษ ที่นำพาทุกๆคนไปยังอนาคตที่พวกเขาต้องการเอง เจ้าจะต้องพูดปลุกระดมกับประชาชนที่นี่พร้อมทั้งพาพวกเขาไปยังตอนเหนือของอาณาจักร เพื่อหนีออกนอกอาณาจักรแห่งนี้
และมุ่งหน้าต่อไปยังอาณาจักรสลาฟเธเรียที่อยู่ไม่ไกลจากที่นี่นัก ข้าได้เตรียมแผนการกับอาณาจักรสลาฟเธเรียไว้หมดแล้ว เหลือแต่นำประชาชนของอาณาจักรนี้ไปยังที่นั่น” เวโรนิก้าอธิบายเรื่องราวต่างๆ ด้วยใบหน้าเคร่งเครียด ให้ลูเธอร์ฟัง
“แล้วทำไมชั้นต้องเป็นวีรบุรุษด้วยกัน” ลูเธอร์ถามกับเวโรนิก้าด้วยความสงสัย
“เพราะเจ้าแข็งแกร่งยังไงล่ะ ข้าเฝ้ามองการต่อสู้ของเจ้าตลอดทั้งการต่อสู้ ข้าถึงได้รู้ยังไงล่ะว่าเจ้าคือคนที่เหมาะสมกับการเป็นผู้นำของประชาชนและปกป้องพวกเขาจากอาณาจักรแห่งนี้” เวโรนิก้าพูดกับลูเธอร์ด้วยนำ้เสียงจริงจัง
“แล้วทำไม ต้องพาพวกเขาไปยังสลาฟเธเรียด้วย” ลูเธอร์ถามกับเวโรนิก้าอีกครั้งด้วยความสงสัย
“ที่สลาฟเธเรียได้วางแผนรับมือกับพวกปีศาจมานานแล้ว โดยจะอพยพคนขึ้นไปยังเกาะเอจิส เกาะนั่นปีศาจไม่สามารถจะไปถึงได้ ข้าจึงต้องการให้ประชาชนของที่นี่ขึ้นไปยังเกาะนั่น” เวโรนิก้าตอบกลับลูเธอร์
“แล้วเราจะทำยังไงกับผู้นำอีก 3 คนกันดีคะ พวกเขาจะต้องมาขัดขวางพวกเราแน่ๆ” ลีอาถามกับเวโรนิก้าด้วยความสงสัย
“ข้าจะเป็นคนจัดการพวกเขาทั้ง 3 คนเอง ส่วนพวกเจ้าก็จงฝ่าวงล้อมของทหารออกไปจากอาณาจักรซะ!” เวโรนิก้าตอบกลับลีอา
“เธอจะไม่เป็นอะไรจริงๆเหรอ ผู้นำตั้ง 3 คนเลยนะ” ลูเธอร์ถามกับเวโรนิก้าด้วยนำ้เสียงเป็นห่วง
“ฮ่าๆ ข้าไม่แพ้ไอ้กระจอก 3 คนนั่นหรอก อย่าลืมสิข้าคือคนที่แข็งแกร่งที่สุดจากทั้ง 4 ตระกูลเลยนะ!” เวโรนิก้าพูดด้วยนำ้เสียงอันมั่นใจ
“เอาหล่ะ พวกเจ้าจงรีบไปพูดปลุกระดมกับประชาชนซะ! ข้าจะขึ้นไปยังใจกลางอาณาจักร ไปจัดการกับพวกมันเอง” เวโรนิก้าพูดขึ้นด้วยใบหน้าจริงจัง
“โชคดีนะ” ลูเธอร์พูดกับเวโรนิก้าด้วยนำ้เสียงอ่อนโยน
“พวกเจ้าก็ด้วย ขอให้รอดกลับมาได้ก็แล้วกัน..โฮเวิร์ตเราไปกันได้แล้ว!” เวโรนิก้าพูดอวยพรกับพวกเรา พร้อมทั้งตะโกนเรียกโฮเวิร์ต
“ได้เลยขอรับ” โฮเวิร์ตตอบกลับ พร้อมกับค่อยๆ ร่ายเวทย์ปลกคลุมไปทั่วทั้งร่างของเวโรนิก้าและโฮเวิร์ต
“หวังว่าเราจะเจอกันอีก” โฮเวิร์ตกล่าวลากับพวกเรา พร้อมกับร่ายเวทย์เทเลพอร์ตไปยังใจกลางอาณาจักร
“เอาล่ะพวกเราไปกันเถอะ!” ลูเธอร์พูดขึ้นพร้อมกับเดินออกไปนอก
ข้างนอกนั่นเต็มไปด้วยประชาชนนับแสนๆ คน ที่ยืนเรียงรายอยู่ ณ ลานขนาดใหญ่ รอฟังคำที่ลูเธอร์จะพูด
“ข้าลูเธอร์ ข้าจะนำพวกท่านแทนท่านเวโรนิก้าเอง..ข้าสัญญาว่าพวกท่านจะปลอดภัย พวกท่านจะได้เจอกับอนาคตที่ดีกว่าที่นี่ จะได้พบกับสิ่งที่พวกท่านต้องการ จะต้องไม่มีใครมาหวาดกลัวอีกต่อไป..พวกเรา..พวกเราจะก้าวไปยังพรุ่งนี้ด้วยกัน!!” ลูเธอร์ใช้เวทย์ขยาย ขยายเสียงทำให้เสียงดังไปทั่วทั้งอาณาจักร
เสียงเฮและเสียงเชียร์แห่งอิสระภาพ ได้ดังไปทั่วทั้งลานตรงหน้าของลูเธอร์
“โฮ่ ดูเหมือนเจ้าพวกนั้นจะเริ่มละนะ” เวโรนิก้าพูดขึ้นพร้อมกับเผชิญหน้ากับ 3 ผู้นำ
“งั้นฝั่งเราก็มาเริ่มกันเถอะ!” เวโรนิก้าตะโกนออกมา พร้อมกับเปิดฉากต่อสู้กับทั้ง 3 ผู้นำ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 12 :ใจกลางของอาณาจักร

นิยายแนะนำ

ลูเธอร์กับความหวังสุดท้าย [Luther and the last Hope]

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 12 :ใจกลางของอาณาจักร

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้