ตลอดทางกลับบ้าน เถียนฮวนเอาแต่ก้มหน้าก้มตาจมอยู่ในห้วงความคิด
กู้ฉางสุ่ยเห็นดังนั้นก็ไม่ได้เอ่ยวาจาใด เพียงเข็นรถเข็นล้อเดียวเดินตามอยู่ด้านหลังเงียบๆ
ไม่ทันรู้ตัว ทั้งสองก็กลับมาถึงหมู่บ้าน
นับแต่วันที่พวกเขาถูกไล่ออกจากบ้านตระกูลกู้ ก็สร้างความฮือฮาให้กับชาวบ้านไม่น้อย
บัดนี้ข่าวนี้กลับยังมิได้จางหายไป สายตาแทบทุกคู่ล้วนจับจ้องมองมายังสองสามีภรรยาคู่นี้
พอเห็นทั้งสองเข็นรถกลับมาพร้อมของพะรุงพะรังเต็มคันรถ เหล่าชาวบ้านก็ให้ความสนใจขึ้นมาทันที
ไม่นานก็มีคนเดินเข้ามาทักทายว่า “สุ่ยเกอเอ๋อร์ เ้าไปตลาดมาหรือ”
“อืม” กู้ฉางสุ่ยยิ้มพลางพยักหน้า “ภรรยาข้ารู้จักสมุนไพรตั้งมากมาย สองสามวันที่ผ่านมาเรามุ่งมั่นเก็บสมุนไพรอยู่บนเขาวันนี้พอเก็บได้มากพอก็นำไปขายในตัวตำบล ของทั้งหมดที่พวกเ้าเห็น ล้วนได้มาจากเงินขายสมุนไพรทั้งนั้น”
“ข้าเห็นแล้ว พวกเ้าสองคนหากไม่อยู่บนเขาก็มัวแต่ตากดอกเบญจมาศป่าไว้หน้าบ้าน ทั้งวันมิได้หยุดพักท่าทางลำบากไม่น้อย” ชาวบ้านพากันพยักหน้าเห็นด้วย
แต่ก็มีบางคนอดแปลกใจไม่ได้ “ก่อนหน้านี้ก็มีคนขึ้นเขาเก็บสมุนไพรไปขาย แต่ไม่เห็นมีผู้ใดได้เงินมากขนาดนี้เลยพวกเ้าไปเจอของล้ำค่าอะไรมาหรือ”
“ของล้ำค่าก็ไม่มีหรอก ที่สำคัญที่สุดคือภรรยาข้าขยันขันแข็ง นางรู้ว่าสมุนไพรชนิดใดควรเก็บชนิดใดไม่ควรเก็บ แล้วก็รู้จักแปรรูปสมุนไพรเอง พอเอาไปขายที่โรงหมอเลยได้ราคาดีหน่อย”กู้ฉางสุ่ยยิ้มพลางชมภรรยาไม่หยุด
สองสามวันที่พวกเขามัวแต่อยู่บนเขา เจียงซื่อกับกู้ฮวาจือก็เอาแต่เที่ยวปั้นเื่ใส่ร้ายพวกเขาทั่วหมู่บ้านโดยเฉพาะเถียนฮวน พวกนางพูดจาดูแคลนไม่หยุดหย่อน
‘บ้านตระกูลเถียนมีคดีฆ่าคน นางเป็ลูกหลานคนชั่ว แต่กลับยังทำตัวเหมือนคุณหนูผู้สูงศักดิ์!ไม่รู้ว่านางเสแสร้งให้ผู้ใดดูกันแน่!’
‘เด็กสาวผู้หนึ่งอายุยังน้อย แต่ใจคอโเี้เหลือเกิน พอแต่งเข้าบ้านมาก็ยุให้สุ่ยเกอเอ๋อร์แตกคอกับพวกเราคิดจะแยกบ้าน วันนั้นยังคิดจะลงมือตบตีพวกเราอีก! แม้แต่ลุงแท้ๆ ของนางยังทนนางไม่ได้รีบให้นางแต่งงานกับสุ่ยเกอเอ๋อร์!’
พอใส่ร้ายเถียนฮวนจบ ทั้งคู่ยังมิวายเอาดีใส่ตัวเอาชั่วใส่คนอื่น
‘พวกเราก็แค่ใจดี เห็นว่านางน่าสงสาร ถึงยอมให้แต่งเข้ามาเป็ภรรยาของสุ่ยเกอเอ๋อร์ผู้ใดจะรู้ว่านางเป็คนไม่รู้จักบุญคุณ กล้าทำกับพวกเราเช่นนี้! ตอนนี้ข้าก็เข้าใจแล้วว่าลูกสะใภ้ไม่มีทางเหมือนลูกสาวแท้ๆ ได้หรอก’
‘ตอนนี้พวกเราก็ทำดีที่สุดแล้วเหมือนกัน ต่อไปก็ไม่หวังให้นางเลี้ยงดูยามแก่เฒ่าแล้วต่างคนต่างอยู่เถอะ ข้าเองก็ไม่คาดหวังอะไรจากนางอีกแล้ว!’
แน่นอนว่า คำพูดพวกนี้ไม่มีผู้ใดในหมู่บ้านหลงเชื่อ
นิสัยของบ้านนั้นเป็อย่างไร ตลอดหลายปีที่ผ่านมา พวกเขาปฏิบัติกับกู้ฉางสุ่ยอย่างไรทุกคนในหมู่บ้านล้วนเห็นกับตา
โดยเฉพาะตอนที่เถียนฮวนกับกู้ฉางสุ่ยถูกไล่ออกจากบ้าน ภาพพวกเขาสองคนสะพายห่อผ้าสภาพย่ำแย่จนถึงตอนนี้ก็ยังติดตาคนในหมู่บ้านไม่รู้ลืม
แต่จากคำพูดของแม่ลูกบ้านนั้น ทุกคนก็เลยได้รับรู้อีกเื่หนึ่งว่า แท้จริงแล้วเถียนฮวนเป็ถึงคุณหนูใหญ่แห่งโรงหมอตระกูลเถียนที่เคยโด่งดังนั่นเอง!
เมื่อเข้าใจที่มาที่ไปเช่นนี้ คำพูดของกู้ฉางสุ่ยจึงน่าเชื่อถือขึ้นมาอีก
“ท่านหมอเถียนกับท่านผู้เฒ่าเถียนต่างก็มีวิชาแพทย์ล้ำเลิศ ตอนนั้นมีคนเอาเงินไปวางไว้หน้าประตูบ้านตระกูลเถียนเพื่อร้องขอให้เขาออกมาตรวจคนไข้ด้วยเสียซ้ำ!บุตรสาวแท้ๆ ของท่านหมอเถียน วิชาแพทย์ย่อมไม่ธรรมดาอยู่แล้ว สมุนไพรที่นางเลือกก็ต้องดีที่สุดเป็แน่พวกเราเทียบไม่ได้หรอก!”
“จริงอย่างเ้าว่า! สุ่ยเกอเอ๋อร์ช่างโชคดีเสียจริง ได้สตรีเก่งกาจขนาดนี้มาเป็ภรรยา!”
เถียนฮวนได้ยินคำชมมากมาย ใบหน้าพลันขึ้นสีแดงอมชมพู
นางแอบหยิกกู้ฉางสุ่ยเบาๆ อย่างอดไม่ได้ “ผู้ใดใช้ให้ท่านพูดจาเช่นนี้กัน”
กู้ฉางสุ่ยอุทานเบาๆ หนึ่งคำ ใบหน้ากลับเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “ข้าก็ไม่ได้พูดผิด ภรรยาข้าเก่งจริงๆสักวันพวกเขาย่อมรู้ว่าเ้ามีความสามารถเช่นไร ข้าบอกให้พวกเขารู้ก่อนไม่ดีกว่าหรือ”
“แต่ท่านพูดมากไป! ดูเถิด ตอนนี้พวกเขาชมข้าเกินจริง” เถียนฮวนถลึงตาใส่เขา
“พวกเขาชมเ้าเกินจริงไปแล้ว เช่นนั้นข้าจะรีบบอกให้พวกเขาเข้าใจเอง” กู้ฉางสุ่ยพยักหน้าอย่างจริงจังจากนั้นจึงหันกลับไปกล่าวว่า “ไม่ใช่อย่างที่ทุกคนเข้าใจนะ! ภรรยาข้ารักษาคนไม่เป็เพียงแค่รู้จักสมุนไพรบางชนิด แล้วก็พอรู้วิธีแปรรูปเท่านั้นเอง หากเจ็บป่วยอะไร ก็ยังควรไปหาหมอที่โรงหมอภรรยาข้ารักษาคนไม่ได้นะ!”
ยังดีที่เขารู้จักช่วยอธิบายให้ถูกต้อง ไม่อย่างนั้น หากมีคนมาขอให้นางรักษาโรคขึ้นมาจริงๆนางก็คงไม่รู้จะรับมืออย่างไร!
เถียนฮวนจึงรีบเสริมว่า “แน่นอน หากเจ็บป่วยเล็กน้อยอย่างไอหรือเป็หวัดตามฤดูกาลข้ายังพอจะปรุงยารักษาได้บ้าง จะว่าไป ตอนนี้ฤดูใบไม้ร่วงอากาศแห้ง ข้าคั่วชาฤดูใบไม้ร่วงไว้บ้างดื่มแล้วชุ่มคอ บำรุงปอด ลดอาการกระสับกระส่าย แก้ไอ วันหน้าข้ากับสามีจะเอาไปแบ่งให้ทุกคนได้ดื่มกัน”
ตอนแรกพอได้ยินกู้ฉางสุ่ยบอกว่านางรักษาคนไม่ได้ ทุกคนต่างก็รู้สึกผิดหวัง แต่พอได้ยินว่าเถียนฮวนรักษาอาการเจ็บป่วยเล็กน้อยได้แถมยังเตรียมชาไว้ให้พวกเขาดื่มกันด้วย จึงรู้สึกดีใจยิ่งนัก
พวกเขารีบโบกมือพูดว่า “ไหนๆ พวกเ้าก็ทำชาเผื่อพวกข้าแล้ว คงมิอาจให้พวกเ้าลำบากเอามาส่งถึงที่ได้หรอกเช่นนั้นอีกประเดี๋ยวพวกข้าจะไปรับชาเอง!”
“ตกลงตามนั้น” เถียนฮวนรีบพยักหน้า จากนั้นจึงย่อตัวคำนับทุกคน ก่อนจะเข็นรถเข็นล้อเดียวกลับบ้านพร้อมกับกู้ฉางสุ่ย
เห็นสองสามีภรรยาเดินเคียงกันไป ชาวบ้านก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยชมอีกครั้ง
“คุณหนูตระกูลใหญ่คงจะต่างจากคนทั่วไปจริงๆ! ดูสิ ท่าทางกับบุคลิกนั้นไม่เหมือนสตรีบ้านนอกเลยสุ่ยเกอเอ๋อร์ได้แต่งงานกับสตรีเช่นนี้ นับว่าคว้าอัญมณีงามมาครองเลยทีเดียว!”
“ที่สำคัญนางไม่ถือตัวแม้แต่น้อย ตอนเก็บสมุนไพรยังไม่ลืมชงชาฤดูใบไม้ร่วงมาให้พวกเราจะไม่ให้พวกเรารู้สึกซาบซึ้งใจได้อย่างไร!”
“ถูกต้อง กู้ฮวาจือกับเจียงซื่อพูดจาเหลวไหลนัก หากสะใภ้ดีๆ แบบนี้มาอยู่บ้านข้าข้ายังจะยกย่องประคบประหงมไว้ดุจไข่ในหินเสียด้วยซ้ำ พวกเขากลับกลัวว่าสุ่ยเกอเอ๋อร์จะเกาะพวกตนเพื่อฮุบสมบัติจึงรีบไล่คนออกจากบ้าน มิหนำซ้ำยังเที่ยวพูดจาว่าร้ายพวกเขาอีก เช่นนี้ต้องได้รับผลกรรมเข้าสักวัน!”
ถ้อยคำเหล่านี้ลอยไปถึงบ้านตระกูลกู้ เจียงซื่อเท้าสะเอวแล้วเริ่มโวยวายทันที
“สองภรรยานั่นช่างกล้านัก ถึงกับใส่ร้ายพวกเราได้ลงคอ! หากข้าไม่ถลกหนังพวกเขาออกมาประจานก็ให้รู้ไป!”
กู้อันนั่งสูบยาสูบอยู่ในลานบ้าน ได้ยินเจียงซื่อโวยวายเสียงดังจนหน้าแดง เขาก็ลืมตาขึ้นเล็กน้อยก่อนพูดว่า
“พอได้แล้ว! พวกเขาแยกบ้านไปแล้ว เ้าจะไปหาเื่พวกเขาเพื่อสิ่งใดกัน”
“หาเื่งั้นหรือ สะใภ้ใหม่ของพวกเรายังไม่ทันได้อยู่รับใช้พวกเราสักวัน ตอนนี้กลับรีบร้อนออกไปดูแลคนนอกแล้วนางทำตัวอย่างนี้ ข้าเป็แม่สามีจะไม่มีสิทธิ์สั่งสอนบ้างหรือไร!” เจียงซื่อแหวกลับอย่างไม่พอใจ
กู้ฮวาจือกับกู้ฮวาเย่ว์รีบพยักหน้าเห็นด้วย “ใช่เ้าค่ะ! นางทำชาฤดูใบไม้ร่วงขึ้นมาก็สมควรจะเอามาให้พวกเราก่อนมิใช่หรือ พ่อแม่สามีของนางแท้ๆ กลับไม่รู้จักปรนนิบัติมัวแต่คิดจะเอาใจคนนอก หวังให้คนอื่นชมว่านางดี พี่สะใภ้ใหญ่เ้าเล่ห์ ี้เี โลภมากกะล่อนปลิ้นปล้อนอย่างนี้ สมควรถูกประจานให้ขายหน้า!”
สามแม่ลูกยิ่งพูดยิ่งโมโห ทนอยู่เฉยไม่ได้ จึงพากันออกจากบ้าน มุ่งหน้าไปยังบ้านของกู้ฉางสุ่ยกับเถียนฮวนด้วยท่าทีเกรี้ยวกราด
11K
