ZOMBIE SURVIVE

เสียงนาฬิกาปลุกบี๊บ ๆ ก้องในห้องเล็ก ๆ บนชั้นสองของบ้านกลางเมืองแดกู

จินยอง ยกมือปิดหน้าด้วยความงัวเงียก่อนจะคว้านาฬิกามาปิดเสียงแบบไม่ได้มอง

18 ปีเต็มในร่างของคนธรรมดาคนหนึ่ง

ชายหนุ่มผิวขาว ผมดำยุ่งนิด ๆ ใบหน้าเรียบเฉยนับว่าหล่อเหลาแบบคนไม่ค่อยพูด

แต่แววตา...ลึก ๆ แล้วเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังรอปะทุอยู่

เขาลุกขึ้นจากเตียง ยืดตัวเบา ๆ แล้วเดินไปเปิดม่าน

แดดยามเช้าส่องเข้ามาอย่างอบอุ่นเกินเหตุ สำหรับเมืองที่อยู่ห่างจากกรุงโซลไปเพียงไม่กี่ชั่วโมง

> "อีกไม่กี่วันก็จะสอบสัมภาษณ์เข้าเอกนิเทศแล้วสินะ..."

จินยองคิดในใจขณะล้างหน้า

บ้านเงียบเกินไป

แม่ออกไปทำงานแล้ว พ่อ...ไม่อยู่หลายปีแล้วด้วยเหตุผลที่เขาไม่ค่อยอยากพูดถึง

ชีวิตของจินยองคือความสงบ เรียบง่าย... และเหงาลึก ๆ

เขาเปิดมือถือ

ฟีดข่าวในโซเชียลเต็มไปด้วยคลิปตลก, อาหารเช้า และแฟชั่นไอดอล

แต่ในมุมหนึ่งของหน้าฟีด — มีข่าวหนึ่งที่แทบไม่มีใครสนใจแชร์ต่อ

> ❝ ศูนย์วิจัยแห่งหนึ่งในโซลเกิดเพลิงไหม้ไม่ทราบสาเหตุ

เบื้องต้นยังไม่มีรายงานผู้เสียชีวิต ❞

เขาเลื่อนผ่านมันไปอย่างไม่ใส่ใจ

นั่นคือข้อเสียของความสงบ — มันทำให้เราชินชา...ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป

---

“ไอ้ยองงงง! ไปซ้อมบอลกัน!!”

เสียงของด็อกกูเพื่อนสนิท๻ะโ๠๲จากหน้าบ้าน ทำเอาจินยองหลุดจากภวังค์

เขาเหลือบมองนาฬิกา ขยี้ผมเบา ๆ แล้วหยิบลูกบอลออกจากห้อง

ในวินาทีนั้น

เขายังคิดว่าชีวิตวันนี้...ก็แค่ “ธรรมดา” อีกวันหนึ่ง

"ปัง!"

ลูกฟุตบอลลอยเฉียดหัวเพื่อนของจินยองไปเพียงไม่กี่เ๢๲๻ิเ๬๻๱

เสียงหัวเราะดังลั่นสนามหญ้าในเช้าวันหยุดหน้าบ้าน

"เฮ้ย ไอ้ยอง! จะยิงให้หัวหลุดหรือไงวะ!"

ด็อกกูทำหน้าบึ้ง ถ้าหากลูกเมื้อกี้โดนหัวเขามีหวัง หน้ามืดเห็นดาวแน่

"ก็ตั้งใจอยู่นะ" จินยองตอบเรียบ ๆ แต่มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย

อากาศวันนี้สดใส แดดอุ่น

ไม่มีใครคาดคิดว่า—อีกไม่กี่ร้อยกิโลเมตรจากตรงนี้ ผู้คนกำลังวิ่งหนีบางสิ่งที่ไม่ใช่มนุษย์

---

“กลับบ้านก่อนนะ ฉันมีเรียนพิเศษต่อ”

จินยองพูดกับเพื่อนหลังเตะบอลเสร็จ ก่อนเดินแยกตัวมา

เขานั่งบนรถเมล์ที่คนไม่แน่นนัก

มองออกไปนอกหน้าต่าง... ถนนดูเงียบผิดปกติเล็กน้อย

มือถือสั่น

[แจ้งเตือนข่าวด่วน]

> ❝ เขตชังดง กรุงโซล ประกาศ "ปิดเมืองชั่วคราว"

ทางการระบุว่าเป็๞มาตรการควบคุมสารเคมีรั่วไหลจากสถานวิจัยแห่งหนึ่ง

กรุณาหลีกเลี่ยงการเดินทางเข้า-ออกโดยไม่จำเป็๲ ❞

จินยองเลื่อนอ่านเงียบ ๆ

หัวคิ้วขมวดนิด ๆ

"สารเคมี?" เขาพึมพำ

มันดูแปลก—เพราะข่าวนี้ไม่ได้ปรากฏในช่องใหญ่ ไม่มีการแถลงสด

มีเพียง "ประกาศตัวหนังสือ" สั้น ๆ ที่ดูเหมือนพิมพ์ลวก ๆ ด้วยซ้ำ

---

เย็นวันนั้น

ในร้านสะดวกซื้อใกล้บ้าน บรรยากาศเริ่มแปลก

มีคนต่อแถวยาวที่หน้าเคาน์เตอร์

มีคนซื้ออาหารแห้ง กล่องยา หน้ากาก...เกินกว่าที่ควรจะเป็๲

"สงสัยพวกเขาจะตื่นตูมกับข่าวรั่วไหลนั่นแหละ" พนักงานพูด

แต่เสียงหัวเราะเบา ๆ ในร้าน...ไม่มีใครหัวเราะตาม

---

จินยองยืนมองหน้าจอทีวีในร้าน

ข่าวผู้ประกาศยังคงยิ้มแย้ม รายงานว่าทุกอย่าง “อยู่ภายใต้การควบคุม”

แต่ในภาพพื้นหลัง มีชายคนหนึ่งกำลังถูกหามขึ้นรถพยาบาล

เขาเห็นชัด—รอยกัดที่คอของชายคนนั้น

และ "อะไรบางอย่าง" ที่ดิ้นในเปลสนาม...ไม่ใช่ท่าทางของคน๤า๪เ๽็๤ธรรมดา

---

> “นั้นมันอะไรว่ะนั้น…”

จินยองคิดในใจ

...แต่เขายังไม่รู้ว่า เขาจะอยู่ตรงศูนย์กลางของมันโดยไม่อาจหลีกหนีได้เลย