ราชาไร้บัลลังก์

พรึ่บ! เปลวเพลิงสีฟ้าของโดเยิลไม่ใช่อะไรที่จะดูถูกได้เลย มันทรงพลังและร้อนแรงอย่างมากแต่นั่นไม่ใช่ปัญหา พรึ่บ! เพลิงทมิฬของมิคาเอลเองก็ถูกจุดขึ้นมามันเข้ากลืนกินเพลิงสีฟ้าของอีกฝ่ายผลปรากฎของมาในทันทีเปลวเพลิงของโดเยิลอ่อนแอกว่าของมิคาเอลมากนัก
''บัดซบ! ข้าจะฆ่าพวกเจ้า''ฮูม! ด้วยการตะโกนคลื่นเสียงของโดนเยิลกระแทกไปทั่วห้องฝึกมันสะท้อนไปมาจนมีความรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ ขณะนั้นโดเยิลก็ใช้โอกาสนี้ในการเรียกอาวุธออกมามันเป็นถุงมือเหล็ก1คู่ บนนั้นเองก็มีอักขระประทับอยู่มากมาย
''แค่คลื่นเสียงมันไม่พอที่จะทำอะไรข้าได้หรอก น้องหญิง''เตร้ง! แม่ของมิคาเอลเปลี่ยนดาบเป็นพิณจากนั้นจึงนั่งลงแล้วดีดมัน แค่การดีดครั้งแรกคลื่นเสียงของโดเยิลก็ลดความรุนแรงไป1ใน10ส่วนทันทีเตร้ง! เตร้ง! เตร้ง! ดีดอย่างต่อเนื่องจนคลื่นเสียงของโดเยิลหายไปจนหมดพ่อของมิคาเอลไม่รอช้ามันอัดพลังใส่เท้าทั้ง2ข้างก่อนจะถีบกำแพงแล้วทำให้พลังปะทุขึ้น ตูม!พุ่งออกไปด้วยความรุนแรงที่เพิ่มขึ้นนับ10เท่า ฉัวะ! ดาบในมือฟันไปที่แขนของโดนเยิลจนได้แผลตูม! ตูม! ตูม! พ่อของมิคาเอลยังคงทำแบบเดิมอย่างต่อเนื่อง ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ!บนร่างกายของโดเยิลปรากฎแผลขึ้นมากมาย ยิ่งมันยืนนิ่งมันยิ่งบาดเจ็บจนตอนนี้มันต้องคิดทำอะไรบ้าง
''อั่ก! เจ้า...''โดเยิลอัดพลังระดับ93เทพจุติและเปลวเพลิงสีฟ้าลงไปในถุงมือ ตูม! ทุบกำปั้นลงไปบนพื้นในตอนนี้ห้องฝึกด้านในกำลังสั่นไหวเป็นระลอกอย่างต่อเนื่องจนพ่อของมิคาเอลใช้วิธีแบบเดิมไม่ได้
''ฮ่าาา พวกเจ้ามีคนมากกว่าแล้วยังไง? พวกเจ้าทำอะไรข้าได้บ้างล่ะ''ซู่ว! ซู่ว! ซู่ว!บาดแผลของโดเยิลปิดสนิทในเวลาไม่นาน นี่คือความสามารถตามธรรมชาติของเผ่าฟินิกส์โดยที่ตัวมันไม่ต้องเสียพลังในร่างกายเพื่อช่วยในการรักษาบาดแผลแม้แต่น้อย
''ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกันนอกจากจะต้องลองดูเท่านั้น''พ่อของมิคาเอลพยักหน้าให้มังกรทั้ง2และคนรักจากนั้นการต่อสู้แบบ4ต่อ1ของจริงจึงเริ่มขึ้น ตูม! มังกรทั้ง2เป็นฝ่ายเข้าไปต่อสู้ก่อน การปะทะเกิดขึ้นมังกรในร่างชุดเกราะมนุษย์ระดมหมัดใส่อีกฝ่าย แต่โดเยิลกลับป้องกันหมัดเหล่านั้นเอาไว้ได้ง่ายๆปัง! แคร่ก! โดเยิลพบเจอช่องว่างจึงใช้หมัดต่อยไปที่ช่องท้องของมังกรทำให้ชุดเกราะแตกร้าวทันทีพ่อและแม่ของมิคาเอลสบโอกาสจึงเข้าโจมตีทางด้านซ้ายและด้านขวาพร้อมกันดาบในมือของทั้งคู่ถูกฟันออกไปด้วยความรุนแรงเต็มที่โดยไม่กลัวว่าอีกฝ่ายจะตายเพราะทั้งคู่เคยสู้กันมาก่อนจึงรู้ว่าโดเยิลไม่จบแค่นี้แน่นอน เคร้ง! เป็นไปตามที่พ่อและแม่ของมิคาเอลคิดเหล็กสีขาวสนิทที่เคลื่อนไหวราวกับสิ่งมีชีวิตที่ออกมาจากไม่รู้ได้เคลื่อนไหวออกมาอย่างรวดเร็วโดยมันมารวมตัวกันตรงจุดที่พ่อและแม่ของมิคาเอลฟันดาบลงไป
''หึ! ตอนนี้มันไม่เหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว ข้าไม่จำเป็นต้องร่วมมือกับคนอื่นเพื่อจัดการกับพวกเจ้าทั้ง2คน''โดเยิลไม่ได้ลดการระวังลงแม้จะได้เปรียบ มันทั้งต่อสู้ไปด้วยพลางมองไปที่มิคาเอลไปด้วย
''คลื่นแผดเผา''โดเยิลเร่งพลังและเปลวเพลิงที่ถูกดูดออกไปให้ออกมาอีกครั้ง พรึ่บ! พรึ่บ! พรึ่บ! เปลวเพลิงที่ออกมาได้ก่อตัวเป็นร่างนกฟินิกส์ทั้งหมด20ตัว แกร๊ก! ฟุ่บ!หลังจากนกฟินิกส์ร้องออกมามันก็หายไป ไม่สิ...มันไม่ได้หายไปแต่มันเคลื่อนไหวรวดเร็วเกินไปฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ! นกฟินิกส์เฉือนร่างกายพ่อและแม่ของมิคาเอลอย่างต่อเนื่องอยู่เป็นเวลานานบาดแผลปรากฎขึ้นเต็มร่าง ฟิ้ว! ตูม! สุดท้ายเหล่านกฟินิกส์ก็บินมาแกะที่พ่อและแม่ของมิคาเอลสุดท้ายมันก็ระเบิดออกในตอนนั้นเปลวเพลิงทั้งหมดได้เกาะติดร่างหายพ่อและแม่ของมิคาเอลไฟลุกท่วมจนไม่มีที่ไหนบนร่างกายไม่มีเปลวเพลิงแผดเผา
''ฮ่า ฮ่า ฮ่า ข้าบอกแล้วว่าแค่พวกเจ้าในตอนนี้ข้าคนเดียวก้จัดการได้สบายๆ''โดเยิลถึงกับหัวเราะออกมาชัยชนะอยู่ตรงหน้าแล้วแน่นอน แต่ไม่นานเสียงของมิคาเอลก็ดังขึ้นขัดช่วงเวลามีความสุขของมัน
''เจ้ามั่นใจว่าชนะแล้ว? เจ้าไม่เห็นหรือไงว่าพ่อและแม่ของข้าไม่แม้แต่จะกรีดร้องหรือขยับตัวเปลวเพลิงของเจ้ามาอ่อนแอจนเกินไปพวกท่านคงไม่รู้สึกอะไรหรอก'' เฮือก!เมื่อโดเยิลมองดีๆมันกลับใจหายเป็นจริงอย่างที่มิคาเอลพูด ทั้งคู่แค่ยืนยิ้มอยู่ในเปลวเพลิงเฉยๆนี่จะเป็นไปได้ยังไง ระดับพลังก็มากกว่าแล้วไหนจะเปลวเพลิงที่มันสุดแสนจะภูมิใจของมันอีกทำไมทั้งคู่กลับไม่เป็นอะไรเลยฟั่บ! บูม! ด้วยการสะบัดมือของพ่อและแม่ของมิคาเอลเปลวเพลิงบนร่างสลายไปทันทีฮ่า! ตะโกนออกมาต่อเนื่อง รอยสักมังกรที่แผ่นหลังปรากฎออกมาให้เห็นบาดแผลที่เคยมีบนร่างกายหายไปอย่างไร้ร่องรอยภายในเสี้ยววิ
''เราเล่นมามากพอแล้วหละน้องหญิง ข้าก็บอกเจ้าไปแล้วรีบๆจัดการมันไปซะให้จบๆเราจะให้เห็นหน้าลูกสะใภ้ซักที''พ่อของมิคาเอลพูดขึ้นโดยไม่ได้สนใจโดนเยิลเลย ไม่แม้แต่จะเหลือบมอง
''มันทำกับเราขนาดนั้นจะจัดการมันง่ายๆได้ยังไง อย่างน้อยก็ขอทำลายความมั่นใจของมันซักหน่อยส่วนเรื่องลูกสะใภ้พวกเราจะได้เห็นแน่นอน เริ่มกันเถอะ''ทั้งคู่เก็บดาบและมังกรกลับเข้าประตูพรสวรรค์จากนั้นจึงผลักดันขอบเขตพลังแทน ระดับพลังของทั้งคู่ในตอนนี้มากพอที่จะจัดการกับโดเยิลได้แล้ว
''หมัดมังกรคู่!''พ่อและแม่ของมิคาเอลใช้เทคนิคลับที่ฝึกตอนอยู่ในประตูพรสวรรค์ของมิคาเอลออกมาเทคนิคนี้เป็นเทคนิคที่ธรรมดา? มันเป็นการต่อยธรรมดาที่อัดพลังลงไปก็เท่านั้นแต่ด้วยการประสานหมัดของทั้งคู่ทำให้ศัตรูไม่สามารถหลบหมัดเหล่านั้นได้เลยแม้แต่มิคาเอลเองก็โดนเทคนิคนี้ซัดจนหมอบมาแล้ว
''อะไรกัน? หมัดมังกรคู่? เจาจะเล่นตลกอะไรกับข้ามันก็แค่หมัดธรรมดาไม่ใช่หรือไง''โดเยิลดูถูกทันทีหมัดที่ปล่อยออกมามันทั้งช้าและไร้การพลิกแพลง แต่เมื่อหมัดเกือบจะถึงตัวของมัน ตูม! ตูม! ตูม!มันกลับหลบหมัดเหล่านั้นไม่ได้เลย
''นะ...นี่ อะไรกันวะ''ตูม! ตูม! ตูม! ไม่เปิดโอกาสให้โดเยิลได้พักและคิดหาวิธีรับมืออีกต่อไปพ่อและแม่ของมิคาเอลประเคนหมัดเข้าไปอย่างต่อเนื่อง
''อ๊าก!''หมัดสวน โดเยิลต่อยหมัดที่มีถุงมือหุ้มอยู่ออกไปปะทะกับหมัดของแม่มิคาเอลที่ปล่อยออกมาแคร่ก! หลังจากการปะทะถุงมือที่อยู่กับโดเยิลมานานแตกร้าวทันที
''แหลกไปซะ''แม่มิคาเอลเห็นแบบนั้นจึงชักหมัดกลับมาแล้วต่อยไปที่ถุงมือถึงครั้ง เพล้ง! แคร่ก!ถุงมือและหมัดของโดเยิลแตกลงพร้อมกัน ตูม! พ่อของมิคาเอลก็ลงมือต่อแบบต่อเนื่องมันดึงแขนของโดเยิลเข้ามาจากนั้นจึงต่อไปที่ช่องท้องของอีกฝ่าย พรวด!โดเยิลถึงกับตัวงอเป็นกุ้งแล้วกระอั่กเลือดออกมาเป็นสาย โดเยิลในตอนนี้รู้สึกได้ถึงวิกฤตที่รุนแรงอีกฝ่ายไม่ได้แสดงเทคนิคที่อลังการอะไรเลยแต่กลับทำให้มันอยู่ในสภาพที่หมดทางสู้ได้

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่155:หมดทางสู้

คล้ายกับเรื่องราชาไร้บัลลังก์ ที่คุณอ่าน

ราชาไร้บัลลังก์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่155:หมดทางสู้

คล้ายกับเรื่องราชาไร้บัลลังก์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้