Your Heart พื้นที่อันตราย

@ คาร์เทีย

วันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ที่ฉันปล่อยให้ตัวเองนอนเปื่อยอยู่ที่บนที่นอนได้อย่างสบายใจ บริษัทก็ไม่ต้องเข้า รายงานก็ไม่มี งานที่อาจารย์สั่งก็ทำหมดแล้ว ชีวิตแบบนี้มันสบายจริงๆ

เหมี้ยววว แง่ววววว

“หืมม ว่าไงคะ” เสียงร้องเรียกทำให้ฉันที่กำลังนั่งดูซีรี่ย์อยู่หันไปมอง เห็นแมวอ้วนสองตัวพากันเดินออกมาจากห้องเลี้ยงแมวที่ฉันลุกขึ้นไปเทอาหารพร้อมเปิดประตูไว้

เหมี้ยวว เหมี้ยววว

ฉันลุกขึ้นจากที่นอนอุ้มแมวอ้วนทั้งสองตัวขึ้นมานอนบนเตียงด้วยกัน คนเป็นทาสแมวก็น่าจะรู้เนอะเวลาแมวนวดนี่ฟินสุดๆ

“นอนนี่ก่อนน้า ขอเทียดูซีรี่ย์ก่อนจะจบแล้ว”

หันไปบอกแมวอ้วนที่กำลังหามุมสำหรับนอนแล้วหันมาสนใจซีรี่ย์ต่อ

“อะไรอ่ะ ไม่ได้ทำอะไรผิดซักหน่อย”

“เนี่ยๆๆ คนร้ายก็อยู่ข้างหลังอ่ะทำไมต้องมาจับพระเอกด้วย ฮึ้ยยย”

“ฮึก ฮึก” มือบางหยิบกระดาษทิชชู่ขึ้นมาซับน้ำตาที่ข้างแก้มเนียน

“ฮึก ทำไมอ่ะ อึกฮื้ออออ ทำไมพระเอกต้องตายด้วย”

ตลอดเวลาครึ่งชั่งโมงที่ผ่านมามีเสียงหญิงสาวพูดขึ้นมาแทบตลอดเวลา และในตอนช่วงตอนจบของซีรี่ย์ที่หญิงสาวดูอยู่ก็ได้มีตัวเอกของเรื่องตายไปพร้อมกับหนังที่จบลง ทำให้หญิงสาวที่นั่งดูมาทั้งเรื่องถึงกับร้องไห้ออกมา

“โหจะ 11 โมงแล้วเหรอเนี่ย สงสัยดูเพลินไปหน่อย” เมื่อมองไปที่เวลาของนาฬิกาทำให้อดตกใจไม่ได้ นี่ฉันนอนดูซีรี่ย์มาตั้ง 3 ชั่งโมงแล้ว ข้าวก็ยังไม่ได้กินเลย

เมื่อคิดได้แบบนั้นร่างบางไม่รอช้าลุกขึ้นจากที่นอนเดินตรงไปที่ห้องครัวพร้อมกับเปิดตู้เย็น

“กินอะไรดี” มองไปรอบๆ ตู้เย็นก็พบเข้ากับ ไข่ ผักต่างๆ แล้วก็ไก่วิงซ์แซ่บที่แช่แข็งไว้

“อืมม ข้าวผัดกับไก่วิงซ์ดีกว่า” คิดได้ดังนั้นจึงหยิบเอาวัตถุดิบทำอาหารออกมาเตรียมพร้อม

“ต้องเอาเอาไก่วิงซ์เวฟก่อนสินะ” มือบางหยิบไก่วิงซ์แซ่บที่ซื้อแบบสำเร็จไว้เข้าไปอุ่นในหม้อทอดไร้น้ำมันที่วางอยู่

“ของที่จะใส่ในข้าวผัดมีอะไรบ้างนะ” ร่างบางเลื่อนสายตามองไปที่ของที่วางอยู่ด้านหน้าพร้อมกับเดินไปหยิบกระเทียมมาสับให้ระเอียด หยิบไข่ขึ้นมาตอกใส่ในถ้วยที่เตรียมไว้ เมื่อมองไปเห็นกุ้งจึงหยิบถ้วยขึ้นมาใส่น้ำแช่กุ้งให้ระลาย เอาแครอทมาปอกเปลือกแล้วหั่นให้เป็นลูกเต๋าหลังจากเตรียมของทั้งหมดเสร็จแล้วนำกระทะตั้งไฟให้ร้อนแล้วจึงนำวัตถุดิบใส่ลงไปตามขั้นตอน

ภายในห้องครัวมีเสียงการทำอาหารดังขึ้นมาเป็นระยะ หลังจากผ่านไปไม่นานหญิงสาวถือจานข้าวออกมาพร้อมกับจานไก่วิงซ์แซ่บ เดินไปนั่งที่โต๊ะทานอาหาร

เหมี้ยวว เหมี้ยววว

“หิวแล้วสินะ เดี๋ยวเทียไปเอาอาหารมาให้นะ” หันมาเห็นแมวอ้วนที่เดินออกมาพร้อมกับร้องเหมือนบ่นว่าหิวแล้วเธอจึงเดินมาลูบหัวแล้วหายเข้าไปหยิบอาหารแมวออกมาเทให้เจ้าแมวอ้วนสองตัวกิน

“ทานได้แล้ว” เมื่อเทอาหารให้ทานแล้วเธอจึงเดินไปหยิบโทรศัพท์ออกมาเปิดหารายการดูระหว่างทานอาหาร

ติ๊ง ติ๊ง

เสียงข้อความดังขึ้นทำให้หญิงสาวกดเข้าไปดู แชทที่ขึ้นมาคือแชทของพี่ผู้จัดการคลับของพี่ยัยเคียวที่ฉันไปร้องเพลง

พี่อีฟ : น้องเทียคะ

คาร์เทีย : คะพี่อีฟ

พี่อีฟ : วันอาทิตย์ตอนกลางคืนน้องเทียว่างไหมคะ

คาร์เทีย : ก็ว่างนะคะ พี่อีฟมีอะไรหรือป่าว

พี่อีฟ : คือพี่อยากให้น้องเทียมาร้องเพลงที่คลับให้หน่อยน่ะค่ะ เพราะนักร้องวันนั้นโทรมาขอลาป่วยยาวเลยค่ะ เดี๋ยวพี่เพิ่มค่าแรงให้นะคะ

คาร์เทีย : เทียขอเวลาซักครู่นะคะ

พี่อีฟ : ค่ะได้เลยค่ะ

ฉันกดออกจากการสนทนา กดเข้าไปเช็คตารางงานเมื่อเห็นว่าวันอาทิตย์ว่าจึงพิมพ์ตอบพี่อีฟไป

คาร์เทีย : พี่อีฟคะ วันอาทิตย์เทียว่างค่ะ

พี่อีฟ : งั้นน้องเทียมาร้องเพลงที่คลับได้ใช่ไหมคะ

คาร์เทีย : ได้ค่ะ

พี่อีฟ : พี่ขอแจ้งตารางเลยน้า น้องเทียขึ้นร้องตอน 2 ทุ่มจนถึง 3 ทุ่มครึ่งได้ไหมคะ

คาร์เทีย : ได้เลยค่ะ

พี่อีฟ : ค่ะ พี่ขอบคุณน้องเทีนมากเลยนะคะ ไม่งั้นพี่แย่แน่ๆ

คาร์เทีย : ไม่เป็นไรค่ะพี่ เทียว่างอยู่พอดี

พี่อีฟ : ค่ะคนสวยของพี่ ไว้เจอกันนะคะ

คาร์เทีย : ไว้เจอกันค่ะ

พี่อีฟ : ส่งสติ๊กเกอร์

เมื่อคุยกับพี่อีฟเสร็จแล้วจึงเอาจานเข้าไปล้าง เมื่อออกมาจากห้องครัวก็เดินมานั่งเล่นโทรศัพท์ที่โซฟาตรงห้องนั่งเล่น เลื่อนดูข่าวสาวในโซเชียลไปเรื่อยๆ จนมีข้อความตอบกลับสตอรี่เด้งขึ้นมา

รัม : เกรย์เป็นยังไงบ้าง

คาร์เทีย : น้องน่ารักมากเลยค่ะ ไม่ดื้อเลย

รัม : อืม แล้วกับแมวเราเป็นไงบ้างมีทะเลาะบ้างไหม

คาร์เทีย : ไม่ทะเลาะกันนะคะ ค่อนข้างสนิทกันเลย

รัม : อืม ทำอะไร

คาร์เทีย : น้องเพิ่งกินข้าว ตอนนี้เลยนอนอยู่ค่ะ

คาร์เทีย : ส่งรูปภาพ

รัม : แล้วเรากินหรือยัง

คาร์เทีย : เทียทานแล้วค่ะ พี่รัมล่ะคะ

รัม : กินแล้ว

คาร์เทีย : ค่ะ

ในตอนที่กำลังตอบแชทพี่รัมอยู่ก็มีสายเรียกเข้าจากเคียวเข้ามา ไม่รอช้ารีบกดรับทันทีพร้อมกรอกเสียงลงไป

“ฮัลโหลว่าไงมึง”

“เทียยย ว่างไหมม” ถามแบบนี้ต้องชวนไปไหนอีกแน่ๆ

“อืมม ไม่ว่างอ่ะ” ฉันลองแกล้งพูดออกไป ดูสิจะทำยังไง

“ไปห้างกัน”

“บอกว่าไม่ว่างงงงง”

“โอเคร แต่งตัวรอเลย อีกครึ่งชั่งโมงถึง”

“ดะเดี๋ยว....”

ตู๊ดๆๆๆๆๆ

“เห้อ มาไวเคลมไวจริงๆ” อดจะบ่นขึ้นมาไม่ได้ แต่ถึงจะบ่นอย่างนั้นก็ลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อให้ทันที่เพื่อนบอก

อาบน้ำไม่นานก็ออกมาเดินไปที่ห้องแต่งตัวหยิบเสื้อสายเดี่ยวกางเกงขาสั้นออกมาใส่ ช่วยไม่ได้นะประเทศไทยร้อนเองแล้วจะมาให้แต่งตัวเสื้อแขนยาวกางเกงขายาวมันก็ไม่ได้อ่ะ

เมื่อแต่งตัวเสร็จแล้วจึงเดินไปแต่งหน้าที่โต๊ะเครื่องแป้งวันนี้แต่งน้อยๆ พอให้หน้าไม่โทรมแล้วกัน

ครืดดด ครืดดด

“ฮัลโหล” มือบางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับแล้วกรอกเสียงลงไป

“ถึงแล้วนะ รออยู่ข้างล่าง”

“โอเค เดี๋ยวลงไป”

“อืม”

หลังจากที่วางสายแล้วลุกขึ้นไปหยิบกระเป๋าสะพายพร้อมกับหยิบกระเป๋าสตางค์คีย์การ์ดห้อง ก่อนออกจากห้องไม่ลืมแวะลาแมวอ้วนสองตัวที่นอนอยู่

“เดี๋ยวเทียมานะ นอนเล่นกันไปก่อนนะค้าบ”

ติ๊ง

เสียงลิฟท์ดังขึ้นพร้อมกับร่างบางของคาร์เทียเดินออกไปขึ้นรถของเพื่อนสาวที่จอดรออยู่

“โหหห นี่ชุดเดินห้างเหรอ” เมื่อปิดประตูรถแล้วจึงได้ยินเสียงเพื่อนสาวดังขึ้น

“อะไร ธรรมดาไหมล่ะ”

“ธรรมดาเหรอ ถามมจริงอ่ะมึง”

“เออ ชุดพวกมึงก็ไม่เบาเหมือนกันและ” ฉันพูดตอบกลับไป แซวแต่ฉันชุดพวกมันอีกสามคนนี่เบาที่ไหนล่ะ ยัยเคียวนี่กางเกงขายาวนะ แต่เสื้อเป็นเกาะอก ดิออร์ก็เดรสสายเดี่ยว ปิดท้ายด้วยเทียร่าที่มาพร้อมกางเกงขาสั้นเสื้อตาข่าย

“ถามจริงๆ เหอะ นี่ไปเดินห้างหรือไปแฟชั่นโชว์” ฉันถามขึ้นในขณะที่เคียวขับรถออกจากหน้าคอนโด

“ทีแรกก็จะไปห้างและ แต่พอคิดไปคิดมาไปเดินแฟชั่นโชว์อย่างที่แกบอกก็ได้” ดิออร์ตอบขึ้นมา

“จ่ะ เอาที่คุณเพื่อนสบายใจ เออไอ้แสบ น้องมึงอ่ะไม่มาเหรอ นิวยอร์คอีก” ฉันหันไปถามเทียร่าที่นั่งอยู่

“ไอ้น่าไม่มาบอกว่าลืมทำงานเลยต้องทำส่งวันนี้ อีนิวกูชวนแล้วบอกขี้เกียจมา”

“เออๆ โอเค”

ติ๊ง

เสียงแจ้งเตือนทำให้ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู

รัม : ส่งรูปภาพ

คาร์เทีย : คะ?

รัม : ส่งผิด

คาร์เทีย : อ้อค่ะ ไม่เป็นไรค่ะ

รัม : อืม

รัม : ทำไร

คาร์เทีย : เทียกำลังไปข้างนอกค่ะ

รัม : ไปกับใคร

คาร์เทีย : ไปกับเพื่อนๆ ค่ะ

รัม : ผู้ชาย?

คาร์เทีย : ผู้หญิงค่ะ ยัยเคียวไงคะ

อะไรของเขาทำไมคิดว่าฉันไปกับผู้ชาย

คาร์เทีย : ส่งรูปภาพ

รัม : อืม

คาร์เทีย : ส่งสติ๊กเกอร์

เมื่อคุยกับพี่รัมเสร็จแล้วจึงหันมาคุยกันเพื่อนแทน ตลอด3วันที่ผ่านมาพี่รัมเขาตอบกลับสตอรี่ที่ฉันลงเกี่ยวกับแมวมาทำให้ฉันคุยกับเขาแทบจะทุกครั้งที่ลงเลยก็ว่าได้ เขาน่าจะอยากรู้ว่าแมวเขามาอยู่กับฉันโอเครดีไหมและ

“ฟังเพลงกัน” ดิออร์ที่นั่งอยู่ด้านหลังกดเชื่อมบลูทูธกับรถพร้อมเปิดเพลงขึ้นมา

Cut me through my skin

Through the heart, yeah, you went right in

I fell for every word you said

I come here but I can't stay

I don't know, I don't know, I don't know

Why some things have to be this way

We build it up, build it up to break it down

And then we're lost until we're found

And when we're high further from the crown

เสียงเพลงดังขึ้นพร้อมกับพวกเราที่ร้องตามกันไปด้วยอยากจะบอกว่า เพี้ยนสุดๆ ไปเลยและ

If all is fair in love and war