ผมลูบหน้าตัวเอง เจ็บเหมือนกันแฮะ เธอกล้ามากนะ ที่ตบหน้าฉัน ไม่เคยมีใครกล้าทำแบบนี้กับฉันมาก่อน ชาตินี้อย่าหวังว่าจะอยู่เป็สุขได้ และเธออย่าหวังว่าจะได้อย่างที่เธอคิดเลย
“พ่อค่ะแม่ค่ะ หนูขอตัวกลับก่อนนะคะ คุณน้าคุณอาสวัสดีค่ะ”
“เดี๋ยวผมไปส่งน้องเองครับ”
คิดว่าตบฉันแล้วจะหนีไปเฉย ๆ อย่างนั้นหรือ ฉันไม่มีทางปล่อยเธอไปแน่
“คุณ้าอะไรกันแน่”
“้าอะไรนะหรือ เห็นเธอทรมานมั้ง”
“คุณมันเลวที่สุด”
“ช่วยไม่ได้เธออยากเข้ามายุ่งกับฉันเอง”
“ฉันไม่เคยคิดที่จะเข้าไปยุ่งกับคุณ”
“แต่เธอก็ทำ อย่าแอ๊บไปหน่อยเลยน่า ชอบฉันก็บอกมาดี ๆ สิ เผื่อฉันจะสนองให้สักทีสองที”
ฉันไม่เคยคิดเลยว่าผู้ชายที่มีผู้หญิงมาติดพันมากมายจะปากร้ายได้ขนาดนี้ ไม่นะน้ำหวานเธอจะมาร้องไห้ต่อหน้าคนแบบนี้ไม่ได้
“แท็กซี่”
หมับ
“นี่ครับพี่ ขอโทษนะครับ แฟนผมงอนนิดหน่อยนะครับ”
“นี่คุณ พี่ค่ะอย่าพึ่งไป ว๊าย ปล่อยนะ”
“เงียบ”
ปัง
“อย่าออกมานะ อย่าหาว่าฉันไม่เตือน”
ค่อยดูนะฉันจะทำให้เธอเห็นว่านรกมันมีจริงจนเธอจะไม่เข้ามายุ่งกับฉันอีกตลอดชีวิต
“คุณจะพาฉันไปไหน นี่ไม่ใช่ทางกลับบ้านฉันนิ”
“ก็ไม่ได้บอกว่าจะกลับบ้าน”
“จอดรถนะฉันจะลง”
“อย่าเล่นตัวไปหน่อยเลยน่า เธอคงชอบอยู่ล่ะสิ”
“นี่คุณฉันขอร้องล่ะ อย่าทำแบบนี้เลย ฉันไม่รู้จักคุณ เราไม่รู้จักกัน ฉันไม่ได้อยากจะยุ่งกับคุณ ปล่อยฉันไปเถอะ”
“ยังไม่เผยธาตุแท้ออกมาอีกหรือ เธอนี่มันหน้าด้านจริง ๆ”
“ไม่นะ จอดรถ ฉันจะลง”
“หยุด”
ตุบ
“โอ๊ย”
“ถ้าไม่อยากเจ็บตัวอีกก็อยู่นิ่งๆ”
ผมไม่ได้ตั้งใจจะตบเธอนะ แค่มือมันไปโดนเพราะเธอมาแย่งพวงมาลัยของผมเฉย ๆ
“ถึงแล้วลงมา”
“ไม่ ฉันจะกลับบ้าน”
“อย่าให้ฉันต้องพูดมากลงมา”
“ไม่ ฮื่อ ๆ ๆ”
“เลิกแอ็บได้แล้ว จะร้องทำห่าอะไร ทำอย่างกับไม่เคยมา อย่างเธอคงจะพรุนหมดแล้วมั้ง หึ “
ผมลากยัยนี้ขึ้นมาจนถึงชั้นวีไอพีที่พวกเพื่อน ๆ ผมนั่งอยู่ก่อนแล้ว
ปั๊ก
“เชี่ย อะไรของมึงว่ะไอ้ไททัน”
“มึงพาใครมาว่ะ”
“ปล่อยฉันไปเถอะค่ะ ฉันไม่ได้ยุ่งอะไรกับพวกคุณเลย”
“คนที่แม่กูพาไปดูตัวไง”
“เหี้ย แล้วมึงทำแบบนี้กับน้องได้ไงว่ะ”
“น้องครับ”
“อย่านะ”
“กูว่ามึงพาน้องกลับบ้านเถอะ ท่าทางน้องไม่ไหวนะ น้องไม่ใช่คนที่มึงเคยเจอหรอก”
“ก็แอ็บไปงั้นแหละ”
ยัยนี้แอ็บได้เนียนสุด ๆ ไปเลย คงอยากให้คนอื่นคิดว่าผมเลวสินะ แล้วที่เธอจะจับผมล่ะ ไม่เลวกว่าหรือ
“กูว่าไม่นะ”
“เอาเหล้ามาให้ยัยนี้สิ”
“ไม่นะ ขอร้องล่ะปล่อยฉันไปเถอะ ฮื่อๆ”
“มีของเล่นใหม่อีกแล้วหรือว่ะ”
“มึงอยากเล่นไหมล่ะไอ้หมอ”
“พี่หมอ ฮือ ๆ ๆ”
พอยัยนี่พูดจบพวกผมก็ทำหน้างงกันหมดเลยครับ ยัยนี้รู้จักกับไอ้หมองั้นหรือ
“น้ำหวาน”
“ช่วยน้ำหวานด้วย พาน้ำหวานกลับบ้านที”
“เหี้ย มึงทำอะไรน้องกู”
“น้องมึง!!”
“เอ่อ น้องที่กูเคยเล่าให้พวกมึงฟัง”
“งานเข้ามึงแล้ว ไอ้คุณแทนไท”
“...........”
“กูพาน้องกลับบ้านแล้วกูจะมาสะสางกับพวกมึง”
ผมเองก็ใเหมือนกันครับที่ยัยนั้นเป็น้องคนสนิทของไอ้หมอ หรือผมจะเข้าใจผิดจริง ๆ
“เงียบเลยนะมึงไอ้สัส”
“กูแค่ทดสอบยัยนั้นเฉยๆ”
“แล้วมึงได้คำตอบหรือยังล่ะ ไม่ใช่ว่าทุกคนจะเป็เหมือนกันหมด”
“...............”
..........................................................
“อยากเล่าไหม”
“น้ำหวานไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นค่ะพี่หมอ คือ....”
ฉันเล่าทุกอย่างให้พี่หมอฟัง ฉันไม่คิดเลยว่าคนดี ๆ อย่างพี่หมอกันต์จะเป็เพื่อนกับคนร้ายกาจอย่างเขา ทำไมถึงมาคบกับเขาได้
“คืออย่างนี้นะ น้ำหวานจะหาว่าพี่เข้าข้างเพื่อนตัวเองก็ได้นะ แต่...มีแต่คนที่หวังผลประโยชน์เข้าหามัน มันเลยต้องทำแบบนี้”
“แต่เขาก็ไม่ควรทำกับน้ำหวานขนาดนี้ เราไม่ได้รู้จักกันเลย น้ำหวานเกลียดเขาค่ะ ชาตินี้ขออย่าให้ได้เจอกันอีกเลย”
“ระวังเกลียดแบบไหนจะได้แบบนั้นนะ”
“พี่หมอค่ะ งั้นน้ำหวานเกลียดพี่หมอได้ไหม” ฉันแกล้งแหย่พี่หมอกันต์ออกไป ฉันกับพี่หมอมักจะแซวกันแบบนี้ประจำแหละ อย่าคิดลึกเราเป็พี่น้องกัน อีกอย่างพี่หมอกันต์มีคนที่ชอบแล้ว อิอิ ความลับนะ
“ฮ่า ๆ ๆ เรานี่น่า ไปเข้าบ้านได้แล้ว”
“ขอบคุณนะคะที่มาส่ง”
พ่อกับแม่ยังไม่กลับอีกหรือ แต่ก็ดีฉันี้เีตอบคำถาม อาบน้ำนอนดีกว่า ไม่อยากจะคิดอะไรแล้วทั้งนั้น เกลียดก็คือเกลียด
.......................................................
23K
