รุ่งอรุณมาเยือน ไป๋หลานที่อยู่ในอ้อมกอดิเฉิงนางก็ตื่นขึ้นมา แล้วขยับออกจากอ้อมกอดของิเฉิง ิเฉิงก็ตื่นขึ้นมาพอดี ทั้งคู่สบตากันชั่วคราว จากนั้นก็ไปรวมกลุ่มกับ จางเหว่ย
"ศิษน้องเฉิง เกี่ยวกับพิษนี้เ้าคิดเห็นเช่นไร... จางเหว่ยเอ่ยถามิเฉิง
"การจะหาตัวผู้ที่ปรุงยาพิษนี้ขึ้นมานั้น ยากมาก.... ิเฉิงตอบ แต่ ข้าคิดว่า ภารกิจที่ข้ารับมาต้องมีเลศนัยบางอย่าง ปกติสัตว์อสูรจะไม่ออกมาทำร้ายใครก่อนหากมันไม่ถูกบุกรุก วัวปีศาจจะต้องมีส่วนเกี่ยวข้องแน่นอน... ิเฉิงวิเคราะห์
'" เช่นนั้นออกตามล่าวัวปีศาจกันเชิญศิษน้องเฉิงนำทาง... จางเหว่ยพูด..
จากนั้นิเฉิงก็นำทาง เขามุ่งตรงไปทางทิศใต้ต่อไป ผ่านมาแล้วสามเขาในที่สุดก็ถึงพิกัดของแผนที่ในภารกิจ ข้างหน้าของพวกเขาคือหมู่บ้านที่เต็มไปด้วยซากศพเหมือนหมู่บ้านที่ผ่านมา
"โหดร้ายยิ่งนัก จิตใจต่ำช้า... ผู้ติดตามจางเหว่ยกล่าวขึ้น จากนั้นพวกเขาก็เข้าไปตรวจสอบในหมู่บ้าน แต่ก็ไม่มีเบาะแสอะไร
"หือ... ดูเืนี้... ไป๋หลานพลันพบเข้ากับบางอย่าง มันเป็เืของสัตว์อสูร คาดว่าวัวปีศาจน่าจะได้รับาเ็จากการต่อสู้เืนั้นยังสดใหม่ แสดงว่าการต่อสู้พึ่งจบลง
"ช่วย... ช่วยข้าด้วยยย ทันใดนั้นพวกเขาก็ได้ยินเสียงของคน คนหนึ่งเรียกหาความช่วยเหลือ พวกเขาทั้งหมดต่างก็หันหน้าไปตามเสียงนั้น แล้วก็เห็นผู้ฝึกตนคนหนึ่งกำลัง นอนโทรมอยู่พื้นดิน จางเหว่ยพุ้งเขาไปหาคนผู้นั้นแล้วตรวจชีพจร จากนั้นเขาก็พูดขึ้น
"เ้าต่อสู้กับวัวปีศาจใช่หรือไม่... จางเหว่ยถามแล้วส่งพลังเข้าไปเพื่อยื้อชีวิต ชายผู้นั้นเพียงพยกหัวตอบรับ ลมหายใจเขาริบหลี่
"วัวปีศาจอาศัยอยู่ที่ใด ข้าจะไปล้างแค้นให้เ้า ิเฉิงก้าวเข้ามาแล้วถามขึ้น ชายคนนั้นยกมือขึ้นมาอย่างยากลำบาก จากนั้นเขาก็ชี้เข้าไปในป่า แล้วสิ้นลมหายใจไปตรงนั้น
จากนั้นพวกเขาทุกคนไม่รอช้า รีบพุ้งเข้าไปในป่าตามที่ชายคนนั้นชี้ทาง พอเข้ามาได้ชักพัก ลอยเืของวัวปีศาจก็ยิ่งชัดขึ้นเรื่อยๆ
"ทุกคนเตรียบรับมือ วัวปีศาจคงจะอยู่ใกล้ๆนี้แล้ว ไป๋หลานพูดขึ้น พอเดินไปตามเืได้สักพัก พวกเขาก็เจอกับวัวปีศาจที่กำลังนอนพักรักษาอาการาเ็ของมัน มันที่รับรู้ได้ว่ามีกลิ่นอายของมนุษย์ ก็พลันะเิพลังอัดเข้าใส่มาทางพวกเขาดวงตาของมันแดงก่ำ ตูมมมมมม
เสียงะเิดังกึกก้อง "ทุกคนระวัง แม้มันจะาเ็แต่พลังของมันแข็งเกร่งมาก จางเหว่ยะโบอกทุกคน ใบภารกิจที่ิเฉิงรับมานั้น ผิดพลาด เพราะว่าวัวปีศาจตนนี้ พลังยุทธ์ขอบเขต จ้าวิญญาขั้นสูง ถึงแม้มันจะาเ็ แต่ไอพลังกลับไม่มีท่าทีว่าจัอ่อนลงเลย
" เป่าไป่ เป่าเป่ย กางตาข่าย รั้งตัวมันไว้ จางเหว่ย สั่งให้ผู้ติดตามของเขากางตาข่าย จากนั้นพวกนางทั้งสองก็ทำตามที่สั่ง ตาข่ายพุ้งไปยังวัวปีศาจ แล้วรัดขาของมันไว้ วัวปีศาจล้มลงเพราะถูกรัด
"ฆ่า.... ไป๋หลานะโขึ้น แล้วนางก็รีดเค้นพลังลมปราณอักเข้าใส่วัวปีศาจ ตูมมมมมม เกิดเป็เสียงะเิจากการโจมตีของไป๋หลาน แต่ทว่า การโจมตีของนางกลับไม่ได้ระคายิัของมัน ทุกคนที่มองดูต่างก็ใ การโจมตีที่รุนแรงของนางกลับทำอะไรมันไม่ได้
"ิเฉิงขมวดคิ้วขึ้นมาทันที " จุดอ่อนของมันคือลำคอ ซิ่วอิงในห้วงดวงจิตพลันพูดขึ้นมา... พอได้ยินดังนั้น ิเฉิงก็พุ้งเข้าไส่มันทันที โฮกกกกกกกก.... วัวปีศาจคำรามออกมาเกิดเป็คลื่นพลังอัดกระแทกเข้าไส่ิเฉิงลอยกลับมา ตาข่ายที่รัดขามันไว้ขาดออกเป็ชิ้นๆ
ิเฉิงกระอักเืออกมาคำโตจากการโจมตีของมัน ไป๋หลานเข้ามาพยุงิเฉิง แต่ิเฉิงกลับปัดมือของนางออก แล้วพูด
"จุดอ่อนของมันคือลำคอ ..... รั้งมันไว้ให้ข้า ข้าจะเป็คนปลิดชีวิตของมันเอง ชายหนุ่มพูดเสียงแข็ง
"สู้ไม่ได้ต้องหนี... พลังของมันสูงเกินไปเราสู้ไม่ได้แน่ จางเหว่ยพูดขึ้นมา
"" รั้งมันไว้ก็พอ.. ิเฉิงตะวาดไส่ ไป๋หลานที่ได้ยินเช่นนั้น นางก็พุ้งเข้าไส่วัวปีศาจใหม่อีกครั้ง แต่ครั้งนี้ นางแปลเปลี่ยนลมปราณให้กลายเป็รูปทรงฝ่ามือขนาดยัก แล้วจับมันไว้
"ิเฉิงเร็วเข้า.... ข้ารั้งไว้ได้เพียงสองอึดใจ ิเฉิงพุ้งเข้าไปใหม่ แล้วสะบัดกระบี่เข้าใส่ที่ลำคอของมัน วัวปีศาจเมื่อรับรู้ได้ว่าอัน
ตรายกำลังจะมาถึง เป็ก็ปลดปล่อยพลังทั้งหมดออกมา ตูมมมมม ลมปราณรูปมือแตกหักแล้วสะถ้อนพลังกลับเข้าไส่ไป๋หลาน นางกระอักเลือกออกมา แล้วล้มลงคุกเข่า
"ทำให้มันอ่อนแอก่อน จางเหว่นพลันพูดขึ้น จากนั้นเขาก็กำยาที่ปรุงขึ้นโยนเข้าไส่วัวปีศาจ จากนั้นยาก็ะเิออก ตูมมมม พื้นที่การต่อสู้ครั้งนี้ ขยายเป็วงกว้างไป200กว่าเมตร พลังะเิยาของจางเหว่ยนั้น มีพลังทำลายสูงมาก วัวปีศาจได้รับผลการะเิของยา มันก็โมโหขึ้นมาทันที เพราะการะเิครั้งทำให้มัน าเ็ เกิดเป็แผลฉีกขาดบริเวณช่องท้องของมัน
"ศิษน้องเฉิง ข้าเหลือยางเพียงหนึ่งเม็ด เ้าต้องรีบทำอะไรสักอย่างแล้ว ไม่งั้นเราได้ตายกันหมดแน่ จางเหว่ยพูดออกมาอย่างร้อนรน ถึงแม้พลังทำลายของยา จะมีพลังทำลายสูง ก็ทำได้เพียงทำให้วัวปีศาจาเ็แล้วล้มลงเท่านั้น พลังของมันกลับไม่มีท่าทีว่าจะอ่อนลง
"พลังของมันไม่มีท่าทีว่าจะอ่อนลงเลย ิเฉิงท่านคิดจะทำเช่นใด ไป๋หลานที่ได้รับาเ็พูดขึ้นมา
" ล่อความสนใจของมันไว้ .... ิเฉิง เห็นบางอย่างที่หัวของมัน นั้นคือเข็มเล็กๆอันหนึ่ง พูดจบ เขาก็หายไปจากตรงนั้น ไป๋หลานกับจางเหว่ยที่ได้ยินเช่นนั้นก็พุ้งเขาไส่วัวปีศาจเพื่อล่อความสนใจของมัน ตอนนี้การต่อสู้กินเวลามามาก นับชั่วโมงได้ ยิ่งต่อสู้ ไป๋หลานกับจางเหว่ยยิ่งเสียเปรียบพวกเขากำลังเสียเปรียบ วัวปีศาจกำลังจะอัดพลังเข้าใส่ไป๋หลานกับจางเหว่ยและผู้ติดตามของจางเหว่ย
ทันใดนั้นิเฉิงที่หายไปก็โพ่ลขึ้นมาบนหัวของวัวปีศาจ เขารอจังหวะที่มันกำลังได้ใจ จากนั้นิเฉิงก็สะบัดกระบี่ไปทางที่เข็มฝังอยู่ตรงกลางหน้าผากของวัวปีศาจ ปิ๊งงง .. เสียงกระบี่กระทบกับเข็ม ตอนนี้เข็มที่ฝังอยู่กลางหน้าผากของมันก็หลุดออก
ดวงตาที่เคยแดงก่ำของวัวปีศาจตอนนี้พลันกลับมาเป็ปกติ วัวปีศาจที่ได้สติกลับมาก็งุนงงว่าเกิดอะไรขึ้น ิเฉิงที่อาศัยตอนที่มันกำลังงุนงงอยู่ สะบัดกระบี่เข้าใส่ลำคอของวัวปีศาจทันที ฉึบบบ .. คอของวัวปีศาจฉีกขาดเป็แผลลึก มันหันมาทางิเฉิงที่ลอยอยู่กลางอากาศ
จากนั้นวัวปีศาจรีดเค้นพลังเฮือกสุดท้ายอัดพลังเข้าใส่ิเฉิงก่อนที่มันจะสิ้นใจ เขาลอยอยู่กลางอากาศยังไงก็หลบไม่พ้นแน่ "ิเฉิงงงงหลบบไป ".... ไป๋หลานที่เห็นเช่นนั้นก็ร้องเรียกิเฉิงให้หลบอย่างร้อนใจ ตูมม เสียงะเิดังกึกก้อง พลังของวัวปีศาจอัดเข้าใส่หน้าอกของิเฉิงเต็มๆ
เขาลอยออกไปใกลแล้วล่วงลงสู่พื้น ชายหนุ่มกระอักเืออกมาคำโต ก่อนจะหมดสติแล้วหลับไป
ไป๋หลานรีบพุ้งเข้ามาประคองตัวิเฉิงทันที นางเองก็าเ็ไม่น้อยไปกว่าิเฉิง นางกลับไม่สนใจอาการาเ็ รีบพุ้งมาประคองชายหนุ่มสู่อ้อมอก
"จางเหว่ย เ้ามียารักษาหรือไม่.... ไป๋หลานรีบถามจางเหว่ย
"เหลือหนึ่งเม็ด.... จางเหว่ยตอบ จากนั้นจางเหว่ยก็นำยามาให้ไป๋หลาน นางป้อนยาเข้าปากของิเฉิง จากนั้นก็ประคองิเฉิงไปนอนพิงที่ต้นไม้
ส่วนจางเหว่ยกับผู้ติดตามตอนนี้กำลังผ่าเอาผนึกอสูรของวัวปีศาจ หลังจากที่ผ่าได้จางเหว่ยก็นำมาให้ไป๋หลาน ที่นั่งอยู่ข้างๆิเฉิง
"นี่คือผนึกอสูรวัวปีศาจ ..... จางเหว่ยยื่นผนึกมาให้ไป๋หลาน นางรับผนึกมาแล้วก็เงียบไป เพียงนั่งมองิเฉิงต่อ
"เหอออ... จางเหว่ยที่มองดู แล้วถอนหายใจออกมาั้แ่รู้จักกับนางเขายังไม่เคยเห็นไป๋หลานออกอาการขนาดนี้
"ข้าจะไปตรวจสอบรอบๆ ศิษพี่ไป๋ก็อยู่เป็เพื่อนศิษน้องเฉิงเถอะ...
"อื่ม.... นางตอบเพียงคำสั้นๆ....
การการาเ็ของิเฉิงนั้น ถึงแม้ดูภายนอกจะแค่าแธรรมดา แต่ภายในของเขาตอนนี้ บอบซ้ำไปหมด ชีพจรปั่นป่วนไปหมด นางจึงเป็ห่วงิเฉิงอย่างเก็บอาการไม่อยู่
ตอนนี้นางรู้ตัวเองแล้วว่ากำลังมีใจให้ิเฉิงขึ้นเรื่อยๆ....
185
![อุ๊บ!...สะดุดรักพ่อเลี้ยงขา [ มี E-book ขายแล้วจ้าา ] อ่านยาวๆ ฟินๆ กันไปเลย nc จุกๆ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1734328497_3992743.webp)
