ผมมี APP จากดาวโลก

พบทนาย

          สายการบินยานบินPrimelight เป็นหนึ่งในสายการบินที่ขยายเส้นการบินกว่าไปเกินครึ่งหนึ่งของดวงดาวที่มีผู้คนอาศัยอยู่ของกาแล็กซีแล้วถึงจะไม่ได้เป็นสายการบินที่ดีที่สุด หรือว่าเป็นสายการบินที่ใหญ่และดังที่สุดแต่ก็มีชื่อเสียงและมีผู้คนใช้บริการอยู่ไม่ขาด วันนี้ Primelight ได้เล็งเห็นการพัฒนาสายการบินเพื่อการรองรับลูกค้าให้มากขึ้นเลยได้ติดต่อบริษัททริพเพิลพี ยัมมี่ ฟู้ดส์ เข้ามา เพราะพวกเขาต้องการซื้อร้านแฟรนไชส์ทั้งสามไปตั้งไว้ในยานเพื่อรองรับและให้บริการลูกค้าระหว่างการเดินทางนั่นเอง ยานบินของ Primelight มีน้อยเสียเมื่อไหร่ล่ะ พวกเขามียานหลายร้อยลำเลยด้วยซ้ำจากการที่เสิร์ชหาข้อมูลดูคร่าวๆ

“จริงหรือครับ Primelight อะนะอยากซื้อแฟรนไชส์ของเรา” เพเนียสถามออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ ถ้าใช่จริงและได้ลูกค้าจากที่นี่จริงๆ บริษัทพวกเขาจะเติบโตขึ้นไปอีกขั้นเลยนะ

“แน่นอนสิ จะโกหกทำไมล่ะนี่ไงเอกสารที่เขาส่งมา” เพวิสว่าพร้อมเปิดไฟล์เอกสารเพื่อยืนยันคำพูดของเขา

“แล้ว แล้วเราตอบกลับพวกเขาหรือยังครับ”เพเนียสยังคงถามอย่างตื่นเต้น

“แน่นอนสิว่าต้องติดต่อเพื่อตอบรับ แล้วเราจะนัดคุยกับทางนั้นอีกทีผ่านห้องสนทนาวันนี้ช่วงค่ำๆน่ะประมาณสองทุ่มนิดๆ” เพวิสตอบ เห็นว่าทางนั้นก็รีบอยู่เช่นกัน ก็แน่ล่ะพวกเขาคงไม่อยากให้สายการบินอื่นทำแบบนี้ก่อนแน่นอน

“งั้นพนักงานก็ต้องอยู่ทำงานต่อดึกหรือครับ” เพเนียสถาม

“ใช่”

“ถ้างั้นผมเข้าครัวทำอาหารเย็นเลี้ยงพวกเขาดีกว่า จะได้มีแรงคุยงาน เอ๊ะ หรือจะทำอาหารมื้อเที่ยงด้วยดีกว่าพวกเขาจะได้มีแรงเตรียมงานด้วย” เพเนียสว่าอย่างกระตือรือร้นซึ่งทุกคนที่เห็นท่าทีแบบนี้ของเพเนียสก็พลอยเบาใจลงได้หน่อยหนึ่งอย่างน้อยถ้าเป็นเรื่องทำอาหารก็ทำให้เพเนียสได้ปล่อยวางเรื่องอื่น(ที่เคยโหดร้ายกับเขา)ลงไปได้

“เอาสิลูก เดี๋ยวแม่ช่วยอีกแรง”เพเรน่าว่า

“ได้เลยครับ”

          การคุยงานกับลูกค้าผ่านเครือข่ายสื่อสารที่เปิดเป็นห้องส่วนตัวเมื่อช่วงค่ำผ่านไปได้ด้วยดีฝั่งตัวแทนของสายการบิน Primelightมาร่วมประชุมด้วย 5 คน ส่วนฝั่งของบริษัทพริทเพิลพีฯ นั้นเข้าร่วมด้วยทุกคนเพียงแต่ไม่ได้ล็อกอินเข้าห้องประชุมด้วยทั้งหมดซึ่งคาดว่าฝั่งนั้นก็น่าจะทำแบบนี้เช่นกัน นอกจากพนักงานแล้วครอบครัวของเพเนียสก็ร่วมฟังการคุยงานครั้งนี้ด้วยเช่นกันซึ่งถือว่าเป็นการตกลงผลประโยชน์ที่ลงตัวกันตั้งแต่ครั้งแรก เพราะอย่างไรเสียราคาแฟรนไชส์ร้านพวกเขาก็มีตั้งราคาไว้แน่ชัดอยู่แล้วแล้วก็ยังไม่มีบริษัทคู่แข่งด้านนี้ด้วย ทำให้ Primelightไม่ได้มีข้อเปรียบเทียบได้ สุดท้ายแล้ว ตกลงกันได้ที่แฟรนไชส์ทั้งสามร้านของบริษัทที่มีในตอนนี้ Primelightต้องการทั้งสิ้น 627 สาขา (627x3) ซึ่งจะมีในทุกสายการบินและด้วยจำนวนที่เยอะขนาดนี้ ย่อมมีการลดราคาลงให้อยู่แล้วซึ่งเรื่องนั้นก็สามารถตกลงกันได้ตามเห็นสมควร และทั้งสองฝ่ายเห็นชอบร่วมกันส่วนนัดรับร้านแฟรนไชส์มีสองรอบคือ ช่วงกลางเดือน 6 ครึ่งหนึ่งแล้วก็ไม่เกินวันที่ 5 ของเดือนหน้าในอีกครึ่งที่เหลือ

“ทำไมวันนี้ฉันติดต่อบริษัททำอุปกรณ์ร้านให้เราไม่ได้เลยเนี่ยสรุปแล้วในแต่ละวันผลิตได้ตามที่เราต้องการหรือเปล่าเนี่ย” หยางหม่าหนึ่งในพนักงานฝ่ายจัดซื้อบ่นออกมาเมื่อติดต่อกับบริษัทที่ว่าเป็นรอบที่สาม

“อุปกรณ์ทำร้านเขาก็สัญญาณเป็นมั่นเป็นเหมาะแล้วนี่ค่ะให้เวลาเขาหน่อยเถอะค่ะ แล้วว่าแต่ เรื่องอุปกรณ์เครื่องครัวล่ะคะว่าไงเรียบร้อยดีไหม” เพื่อนร่วมสาวรุ่นน้องที่พึ่งจบใหม่อีกคนในฝ่ายเอ่ยถามขึ้น

“เรื่องเครื่องครัวไม่มีปัญหาอะไรเราได้ของก่อนวันที่ 12 แน่นอน ว่าแต่ของเธอเถอะบริษัทหุ่นยนต์ว่ายังไงบ้าง เรื่องใหญ่เลยสิ” อย่าคิดว่าเขาโยนงานยากให้รุ่นน้องทำนะจริงๆก็ช่วยทำดูแลนั่นแหละ แค่ต้องมีแบ่งๆกันตามงานบ้างเท่านั้น

“เพราะเราต้องการใช้เร็วทางนั้นเลยจะเรียกราคาขึ้นอีกน่ะสิคะแต่จะซื้อตามร้านมันก็ราคาปลีกยังไงก็แพงกว่าอยู่แล้วแล้วถ้าเทียบราคาแล้วก็ประสิทธิภาพแล้ว ยังไงก็ต้องเลือกบริษัทนี้นล่ะนะราคาเพิ่มไม่มากเท่าไหร่ ยังไงก็ยังเหลือส่วนกำไรที่พอยอมรับได้เรื่องนี้คุณเพวิสก็เห็นด้วยแล้วค่ะ” เพราะอย่างไรเรื่องหุ่นยนต์นั้นพวกเขาก็ไม่ได้บังคับให้ลูกค้าทุกคนต้องซื้ออยู่แล้ว แต่ถ้าหากซื้อก็ต้องจ่ายราคาหุ่นยนต์ตามท้องตลาดบวกกับค่าสอนงานอยู่แล้ว

“อุปกรณ์ไม่มีปัญหาแล้วแล้วเรื่องวัตถุดิบ เธออย่าลืมอยู่ร่วมพบกับตัวแทนบริษัทกับฉันเย็นนี้ล่ะ” เพราะร้านแฟรนไชส์มีมากขึ้นเป็นสองเท่าตัวทั้งเธอและเขาสองคนเพื่อนร่วมฝ่ายจึงต้องดิวงานกับบริษัทขายวัตถุดิบรอบใหม่และเพื่อกระจายความเสี่ยง จึงต้องสั่งจากสองหรือสามเจ้าด้วย แล้ววัตถุตั้งต้นที่ต้องใช้ผลิตทั้งสินค้าแบรนด์แฮงกรี้อิงค์กี้แล้วก็ในส่วนของแฟรนไชส์ ไม่ใช่น้อยเลยนะแต่อย่างน้อยก็เบาสมองทั้งสองลงไปบ้างอยู่เพราะบ้านของเพื่อนเพเนียสอย่างมาซินมีบริษัทส่งออกเนื้อสัตว์แต่ก่อนก็ซื้อจากรายย่อย แต่ตอนนี้ใช้เยอะก็สั่งจากที่บริษัทของบ้านมาซินได้เลยมาส่งเร็วทันใจ คุยงานเป็นกันเองสุดๆ อ้อ จริงๆก็ไม่ใช่แค่เนื้อสัตว์หรอกพวกผักเองก็เหมือนกัน ทั้งสองก็ต้องมีออกไปติดต่อกับเกษตรกรรอบๆบริษัทอยู่เรื่อยๆแล้วตอนนี้ในส่วนของผักก็รับมาสดๆจากสวนได้เลย

“ช่วงนี้พนักงานต้องทำงานล่วงเวลาบ่อยเลยนะครับ”เพเนียสเอ่ยกับพี่ชายขณะที่เอาขนมมาให้พวกเขา

“ก็งานเข้าเยอะนี่นาเป็นธรรมดาที่ต้องทำงานล่วงเวลาบ้างเป็นบางวัน” เพวิสบอก

“แต่แบบนี้ลำบากแย่เลยนะครับกว่าจะได้กลับบ้านไปพักผ่อน” ก็ยังเป็นเขาที่เอ่ยออกมาอย่างห่วงใยเพเนียสยังคงเด็ก มองพนักงานเป็นเพื่อนร่วมงาน เป็นพี่ๆที่น่ารัก ไม่ได้มองว่าพวกเขาเป็นเพียงแต่แรงงานสร้างเงินสร้างกำไรให้แก่บริษัทของบ้านแต่อย่างใด

“ไม่ต้องกังวลไปหรอกน่าเพราะได้งานใหญ่รอบนี้เข้ามาเรื่องที่จะสร้างที่พักให้พนักงานเลยเลื่อนเข้ามาเร็วขึ้นแล้ว พี่กับพ่อคุยเรื่องนี้กับบริษัทรับเหมาแล้วเริ่มก่อสร้างในสัปดาห์หน้านี้แล้ว”

“จริงหรือครับทำไมผมไม่รู้เรื่องเลยล่ะ”

“ก็เรามัวแต่ยุ่งในครัวแล้วก็ไลฟ์ของเรานั่นแหละพี่เลยไม่ได้บอกไง แต่ตอนนี้ก็รู้แล้วนี่นา” เพวิสบอกยิ้มๆแค่นี้เพเนียสก็ทำงานหนักจนหัวหมุนไปหมดแล้ว ทั้งหัดทำอาหารเมนูใหม่ๆจากในยูทูบที่ถึงวันนี้เขาก็ยังไม่รู้จักนั่นเลี้ยงยีสต์ที่เลี้ยงมาหลายรุ่นแล้วจนแป้งหมดไปหลายกิโลกรัมไลฟ์ตามเวลาเดิมในทุกๆวัน ดูเรื่องขนมที่ยังทำขายในเพจเดิมของแฮงกรี้อิงค์กี้อย่างพวกบราวนี่แครกเกอร์อีก ไหนจะเรื่องคดีความนั่นด้วย ตอนนี้เคย์ล่าได้ติดต่อทีมทนายให้แล้วอีกไม่กี่วันพวกเขาจะเดินทางมาหาเพเนียสที่นี่เองและไหนจะคดีเดิมอย่างการฟ้องร้องร้านซีเซ่นั่นอีก มันยังไม่จบลงเลยนะ

“อา นั่นสิครับแล้วแบบนี้ผมเริ่มคิดเรื่องแฟรนไชส์ใหม่เลยดีไหมครับ” เพเนียสถามออกไปยิ้มๆมีอาหารอีกมากมายหลายเมนูเลยในดาวโลกที่มีขายในร้านแฟรนไชส์

“ฮะ คิดได้แล้ว” เพวิสถาม ก็รู้ว่าเรื่องอาหารน้องชายก็ทำอยู่ตลอดแต่การทำแฟรนไชส์มันต้องเลือกสิ่งที่คิดว่าจะต้องขายได้ขายดี และขายได้เรื่อยๆด้วย

“ก็ ก็มีคิดๆไว้บ้างเดี๋ยวจะเอางานมาให้ดูอีกทีนะครับ” เพเนียสเก็บงำไว้ก่อน หลอกให้พี่ชายอยากรู้อีกสักหลายๆวันไปก่อนเพราะอย่างไรช่วงนี้การที่จะเพิ่มธุรกิจร้านแฟรนไชส์ใหม่คงไม่เหมาะอย่างน้อยก็ต้องอีกสักเดือนหรือสองเดือน เอาให้ที่ทำอยู่ตรงนี่การจัดการอยู่ตัวเสียก่อนหรือไม่ก็ รับพนักงานเพิ่ม แบบนี้ก็เป็นไปได้ไม่ยาก

“ฝากไว้ก่อนเถอะ”นิ้วชี้ที่ยกขึ้นมาชี้หน้าน้องชายอย่างคาดโทษก่อนจะเดินนำเข้าไปพร้อมกับตะกร้าขนมที่คล้องอยู่ในวงแขนด้วยวันนี้เพเนียสทำคุกกี้มาด้วย เอาไว้ให้พวกพี่ๆพนักงานกินกับชาหรือกาแฟ

“สวัสดีครับ คุณเพเนียส” ในไม่กี่วันทีมทนายที่เคย์ล่าตั้งใจหาข้อมูล และคิดมาดีแล้วก็เดินทางมาถึงบ้านของเพเนียสเองเพราะเป็นคดีที่ละเอียดอ่อน และผู้เสียหายเองก็พึ่งจะบรรลุนิติภาวะพวกเขาเลยเลือกเดินทางมาพบลูกความเอง ดังนั้นวันนี้ที่บ้านของเพเนียสในห้องรับแขกเลยเล็กลงทันทีเมื่อต้องต้อนรับแขกกว่า5คน

“สวัสดีครับ” เพนียสทักทายอีกฝ่ายกลับก่อนจะเชิญพวกเขานั่งพัก ก่อนจะมีหุ่นยนต์ผู้ช่วยที่มาประจำช่วยงานที่บ้าน(เป็นบางคราว)อย่างแจกันและแครอท ช่วยกันลำเลียงเครื่องดื่มและขนมออกมารับแขกผู้มาเยือน

“น้องเพเนียส น้องเพวิส คุณสิวัชคุณเพเรน่า ด้านนี้คือทีมทนายที่ฉันติดต่อมาค่ะโดยหัวหน้าทีมก็คือรุ่นพี่ของฉันเอง ชื่อว่าคาร์เตอร์ค่ะ แล้วก็ลูกทีมค่ะชื่อว่า....”เคย์ล่าที่ช่วยติดต่อทนายให้ก็กำลังทำหน้าที่แนะนำทั้งสองฝ่ายให้ได้รู้จักกันเบื้องต้นก่อนเดี๋ยวถ้าจะให้รู้จักกันมากกว่านี้ก็ต้องอาศัยการทำงานร่วมกันไปสักพัก

“ผมได้ฟังเรื่องจากที่เคย์ล่าเล่ามาคร่าวๆแล้วแต่อยากฟังเรื่องทั้งหมดจากปากคุณเพเนียสอีกครั้งรบกวนช่วยเล่าให้ผมฟังอีกครั้งได้ไหมครับ” หลังจากแนะนำและทักทายกันเบื้องต้นไปแล้วคาร์เตอร์เลยเข้าเรื่องสอบถามเรื่องราวทั้งหมดจากลูกความคนล่าสุดของเขาทันทีโดยลูกทีมของเขาก็เตรียมความพร้อมทันทีบันทึกวิดีโอขณะที่เพเนียสเล่าเรื่อง(ได้ขออนุญาตเจ้าตัวแล้ว) สรุปเนื้อหาเป็นข้อๆพร้อมตั้งคำถามที่เป็นประโยชน์ไปด้วยเพราะเมื่อเพเนียสเล่าจบจะได้เริ่มถามจุดที่สงสัย ข้อสังเกต ข้อมูลที่เป็นประโยชน์ต่อฝ่ายพวกเขาทันที

“ได้ครับ มันเริ่มมาตั้งแต่....”เพเนียสให้ความร่วมมือกับบุคคลที่พึ่งจะรู้จักตรงหน้าเป็นอย่างดีโดยมีครอบครัวนั่งเป็นกำลังใจอยู่ข้างๆ เล่าออกมาทั้งหมดเท่าที่เขาจะจำได้บางครั้งเหตุการณ์ก่อนหลังจากจะมีสลับไปบ้างเพราะความทรงจำที่เริ่มเลือนรางแต่เขาก็พยายามที่สุดที่จะเล่าไปตามไทม์ไลน์ เพื่อจะได้เป็นข้อมูลหลักฐานตามเวลาด้วยเล่าจนจบ ก่อนจะตามด้วยหลักฐานที่มีอยู่ในมือตอนนี้ จนกระทั่งดูจบลง คาร์เตอร์ที่นั่งเป็นผู้ฟังอย่างดีผู้หนึ่งได้ออกปากบบอกมาหนึ่งประโยคที่คล้ายเป็นคำมั่นสัญญาว่า

“ผมรับรองนะครับ ว่าคดีนี้ผมจะทำให้สุดฝีมือจะต้องจับคนร้ายให้ได้ทุกคน ไม่ว่าคนนั้นจะมีเส้นสายเยอะขนาดไหนก็ตามอย่าห่วงไปเลยนะครับ” คำที่คาร์เตอร์บอกออกมานั้น ทำให้ผู้ฟังอีกฝั่งของโซฟาในห้องรับแขกต้องเอ่ยออกมาอย่างขอบคุณส่วนเพเรน่าที่ช่วงนี้อ่อนไหวเป็นพิเศษอยู่พอสมควร(แต่ดีขึ้นแล้ว)เป็นต้องสะอึกก้อนน้ำตาออกมาเลยทีเดียวเธอขอบคุณแล้วขอบคุณอีก พร้อมกับฝากเรื่องนี้ให้กับทีมทนายนี้ช่วยให้ถึงที่สุดด้วย

          การพบกันครั้งแรกของเพเนียสแล้วก็ทีมทนายถือว่าเป็นไปอย่างราบรื่นข้อมูลของเขาแล้วก็ข้อมูลเบื้องต้นของคนที่เขาต้องการฟ้องร้องก็บอกออกไปจนหมดแล้วพร้อมด้วยหลักฐานที่มี หลังจากนั้นก็ปล่อยให้ทีมทนายของคุณคาร์เตอร์ลงมือทำงานต่อและระหว่างนี้ทีมของคาร์เตอร์ก็จะอัปเดตการทำงานให้ลูกความอย่างเพเนียสรู้เป็นระยะๆ