ยามห้าย (21.00)
“คุณหนูบ่าวดับเทียนแล้วนะเ้าคะ” จินเมี่ยวบอกเมื่อเห็นว่าคุณหนูขึ้นไปนอนอยู่บนเตียงแล้วแต่ยังไม่หลับตา
“อืม..แล้วเ้าก็ออกไปเถิด”
แอ้ดด แกร่กๆๆ ปัง เสียงประตูปิดลงพร้อมกับเสียงถอนหายใจของคนบนเตียงดังขึ้น “เฮ่อออ…ข้าคงต้องใช้เวลาทำใจสักพักกระมัง ขอบคุณคุณชายฝู่ยิ่งนักที่เข้ามาสั่งสอนข้าให้รู้จักกับบุรุษมากยิ่งขึ้นไปอีก” ฟางซินหลับตาลง ‘นับจากนี้ข้าขอใฝ่เรียนเื่การค้าต่อ หยุดคิดเื่คู่ครองไปก่อนยามนี้ข้าเพียงแค่ย่างเข้าสิบสามหนาวจะรีบร้อนไปใยกัน’ หลับลงไปอย่างสนิทใจ
-----+++++----_-+++++++----
วันรุ่งขึ้นหน้าบ้านสกุลตู้ (ยามเฉิน 07.00)
“ข้าขอเข้าพบคุณหนูตู้ฟางซิน” ฝู่เซี่ยยี่ลงจากรถม้าและเอ่ยบอกกับบ่าวหน้าประตู
“ขออภัยขอรับ บ้านสกุลตู้มิขอต้อนรับคนจากสกุลฝู่มิว่าจะเข้ามาด้วยเื่ใดขอรับ เชิญคุณชายกลับไปเถิด” บ่าวชายกล่าวอย่างนอบน้อม
“เปิดประตูให้ข้าเ้าก็รู้ว่าข้าเป็คู่หมายของคุณหนูตู้กล้าดีอย่างไรมายืนขวาง!! ..ออกไปให้พ้นทางซะ!!!” ฝู่เซี่ยยี่ผลักบ่าวชายด้านหน้า ตุบ!!!
“อย่างไรก็มิได้ขอรับ” บ่าวชายที่ล้มลงเมื่อครู่ลุกขึ้นยืนพร้อมดึงดาบออกจากบั้นเอว “คำสั่งของนายท่าน หากคุณชายฝู่อยากเข้าไปก็คงต้องข้ามศพข้าไปก่อน” เสียงตวัดดาบดังไปมาอย่างไร้ความหวาดเกรง ฝู่เซี่ยยี่ใจนลนลานไปหมด เขาหาได้เตรียมตัวมารับมือกับคนเป็วรยุทธไม่จึงรีบถอยหลังทันที
“คอยดูเถอะ..ข้าจะไม่ปล่อยฟางซินไปแน่” เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันจนใบหน้าบิดเบี้ยวไปหมดแล้วตะคอกใส่คนขับรถม้าเสียงดัง “ไปบ้านนังมี่หลิว”
“ขอรับ” คนขับรถม้ารับคำ
คล้อยหลังรถม้าสกุลฝู่ชายหน้าบากที่ยืนมองอยู่ฝั่งตรงข้ามก็พริ้วกายหายไปจากหน้าบ้านสกุลตู้ติดตามไปทันที
-----+++++----++++--++++---+-
หน้าบ้านป้ากวน
“อาป้านไปเรียกนางมาหาข้า..นางต้องรับผิดชอบ” ยามนี้ฝู่เซี่ยยี่ครั่นเนื้อครั่นตัวอยากจะหาที่ระบายอย่างหนัก แต่กว่าจะถึงบ้านของเขาก็ใช้เวลามากกว่าหนึ่งเค่อจึงคิดที่จะมาหามี่หลิวก่อนอย่างน้อยนางก็พึงใจต่อเขาวันหน้าเขาอาจจะให้นางไปเป็สาวใช้อุ่นเตียงเมื่อนางพ้นวัยปักปิ่น
ผ่านไปชั่วจิบชา (3นาที)
“นางมิยอมออกมาขอรับคุณชาย นางบอกว่าหากคุณชายมิมาสู่ขอนางเข้าไปเป็ฮูหยินนางจะมิยอมร่วมรักกับท่านอีกขอรับ” อาป้านรีบมาบอกคุณชาย
“สตรีน่ารังเกียจ!!” ฝู่เซี่ยยี่เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันลงจากรถม้าอย่างรวดเร็ว ยามเช้าเช่นนี้ป้ากวนหาได้อยู่บ้านไม่เพราะนางต้องไปขายปลาที่ตลาด เซี่ยยี่ไม่สนใจสิ่งใดยามนี้กลางกายเขาปวดหนึบ้าที่จะระบายอย่างหนัก เขาเดินไปจนถึงหน้าประตูบ้าน ผลั่ก!! ปึ่ง!!!! ประตูไม้บานเก่าถูกผลักเข้าไปอย่างแรง สองตากวาดมองไปจนทั่วห้องและเห็นชายเสื้อผ้าของมี่หลิววิ่งไปทางด้านหลังอย่างไว “หยุดเดี๋ยวนี้!!!!” เซี่ยยี่รีบวิ่งตาม
“ว๊ายยยๆๆๆ อย่านะ!! พี่เซี่ยยี่!!” มี่หลิวที่ถูกคว้าจากทางด้านหลังร้องเสียงดังลั่น
“หนีข้ารึ!! หึหึ..อย่าคิดว่าจะหนีพ้น เมื่อวานข้าบอกเ้าว่าอย่างไร?” ลากคอเสื้อมี่หลิวเข้ามาในบ้านและโยนนางไปกลางพื้นห้องโถงเล็กๆ
“อย่านะ!!” มี่หลิวลุกได้ก็กระถดถอยหลัง
“ข้าบอกว่า หากฟางซินไม่ยอมคืนดีกับข้าเ้าตายแน่!!!!” เซี่ยยี่เลียริมฝีปาก “ข้าจะร่วมรักกับเ้าจนตาย!!!!” เดินเข้าไปใกล้ๆ แล้วลากข้อเท้าบางเข้ามาหาตัว มือฉีกกระชากเสื้อผ้านางจนหลุดลุ่ย
ถึงแม้นางจะเคยกระทำเื่เช่นนี้กับคุณชายฝู่มาหลายครั้งหลายหนแต่ทุกครั้งเป็นางที่สมยอมแต่มาวันนี้นางหาได้สมยอมไม่อีกทั้งคุณชายยังมีท่าทีคุกคามฉุดกระชากลากถูจนเนื้อตัวนางมีแต่รอยเต็มไปหมดสองมือเล็กๆ ยกขึ้นปกป้องตนเอง
เพี้ยะ!!!! เพี้ยะ!!!!! เพี้ยะ!!! เสียงตบหน้าสามฉาดใหญ่ๆ จนมี่หลิวแทบจะประคองตนเองไม่อยู่ ริมฝีปากแตกจนเืไหลออกมาเป็ทาง น้ำตาไหลหยดมาเป็สาย
“อย่าทำข้า!!!! อย่านะ!!” ยิ่งปัดป้องยิ่งถูกทำร้าย
ตุ่บๆ ตั่บๆๆ ผัวะๆ เสียงหมัดบุรุษกระทบทั้งใบหน้าและลำตัวของเด็กสาวไปหลายครั้ง
“อั่กๆ!! อย่าาา..อั่ก!” มี่หลิวเ็ปจนกระอักเื
“หึ..เ้าต้องรับผิดชอบในการสูญเสียครั้งนี้ของข้า55" เซี่ยยี่หัวเราะเหมือนคนวิปริต บ่อยครั้งที่สาวใช้ในบ้านที่อายุไม่ถึงวัยปักปิ่นถูกทุบตีระบายยามความใคร่ หากพวกนางตายเขาก็สั่งอาป้านเอาศพไปฝังไว้ที่หลังจวนทุกครั้ง
แคว่กๆๆ “ซี้ดๆๆๆ” เสียงฉีกเสื้อผ้าและเสียงถูไถแก่นกายกับช่องทางของนางอย่างกระหายดังขึ้น สวบบ!!!!
“อึ่กๆ …ฮือออ” มี่หลิวสะดุ้งเฮือกเมื่อแท่งร้อนสอดใส่เข้ามาในกายนางอย่างรวดเร็วทั้งเืจากปากทั้งน้ำตาไหลปะปนกันไปหมด
ตับๆ ฉืบๆๆ ฝู่เซี่ยยี่ที่กำลังกระทำเื่วิปริตอยู่นั้นมิได้รับรู้เลยสักนิดว่าได้มีบุรุษรูปร่างสูงใหญ่ใบหน้ามีรอยบากยืนมองเขากระทำชั่วอยู่ทางด้านหลัง
ไจ่ซื่อยืนมองภาพนั้นอย่างไร้ความรู้สึก ถึงเขาจะชั่วช้าเป็โจรป่ามาหลายสิบปีแต่ก็ไม่เคยกระทำชำเราสตรีเลยสักครั้ง ยิ่งเป็สตรีอายุน้อยเช่นนี้แล้วด้วย ความรังเกียจต่อชายตรงหน้ามีมากขึ้นไปอีก สองขาไจ่ซื่อก้าวเดินไปด้านหลังคุณชายฝู่ มือใหญ่ขยุ้มลงกลางศรีษะและดึงขึ้นอย่างเต็มแรง
“โอ๊ย!!!!!” ฝู่เซี่ยยี่หน้าหงายขึ้นมาและร้องเสียงดังอย่างเ็ป เมื่อเห็นหน้าไจ่ซื่อก็ใกับใบหน้าที่มีรอยบากน่ากลัว “เ้าๆๆ ..เ้าเป็ใครปล่อย!!” มือขาวยกขึ้นกุมแขนแกร่งสองข้าง ร่างกายถูกลากออกมาจนกลางกายหลุดออกจากช่องทางรักของสตรีที่นอนหอบเบื้องล่าง
“หึ..โจรป่า” ไจ่ซื่อกล่าวเสียงเรียบและจับหัวคุณชายฝู่โขกกับเสาบ้านอย่างแรง ปั่ก!! ฝู่เซี่ยยี่สลบไปในทันที ไจ่ซื่อยืนมองคุณชายที่นอนสลบไปในสภาพเปลือยเปล่า กลางกายก็ยังมิลดขนาดลง “ของเช่นนี้มิต้องมีแล้วก็ได้กระมัง” ไจ่ซื่อนั่งลงใช้มีดสั้นอันเล็กหั่นท่อนลำกลางกายออก ‘ฉัวะ!!’ ในคราวเดียวและจับโยนทิ้งออกไปด้านนอกหน้าต่างที่มีสัตว์ชุกชุม เขาหันมองเด็กสาวเนื้อตัวเปลือยเปล่าก็หยิบชุดเสื้อผ้าแถวนั้นมาคลุมร่างให้นาง แล้วเดินลากผมคุณชายฝู่ที่มิมีเสื้อผ้าปกคลุมแม้เพียงชิ้น กลางกายมีเืไหลนองเต็มหน้าขา ลากไปจนถึงตัวอาป้านบ่าวชายที่ถูกจับตัวไว้ด้านนอกเขาก็ปล่อยมือลงทิ้งคนไว้กับพื้นอย่างนั้นแล้วะโหายไปบนยอดไม้พร้อมพวกอีกสองคน อาป้านเมื่อถูกปล่อยตัวสองขาก็หมดแรงเมื่อเห็นสภาพคุณชายฝู่..
760
