“หวังซื่อ นังผู้หญิงไร้ความสามารถ เ้ารีบออกมาเจอข้าเดี๋ยวนี้ พาเ้าพวกไร้ยางอายลูกของเ้าออกมาด้วย” แม่เฒ่าหนิงไม่พูดพร่ำทำเพลง ะโสั่งลูกชายคนโตเสียงดัง “เ้าใหญ่พังประตูเข้าไปไม่ต้องกลัว วันนี้แม่จะจัดการกับพวกคนไร้ค่าพวกนี้ให้ออกไปจากชีวิตของพวกเราให้ได้”
แม่เฒ่าหนิงตั้งใจใช้คำพูดที่รุนแรงเพื่อให้ชาวบ้านที่ตามมาดูเื่สนุกได้รู้ว่าที่พวกนางมาหาหวังซื่อและหลานทั้งสามคนเพราะความผิดที่หนิงลี่ได้ทำเอาไว้
ชาวบ้านส่วนใหญ่ต่างก็รู้เื่ที่หนิงลี่กับหวงจื่อคิดจะหนีตามกันไปอยู่แล้ว แต่พอได้ฟังแม่เฒ่าหนิงพูดด้วยความโกรธทุกคนต่างก็รู้สึกเห็นใจ หากบ้านไหนมีลูกสาวหรือหลานสาวที่ประพฤติตัวเสื่อมเสียเช่นนี้ พวกเขาก็มีแต่จะสนับสนุนและจับนางถ่วงน้ำให้ตายไปั้แ่แรกแล้ว คงไม่ใจดีเหมือนแม่เฒ่าหนิงที่ยังปล่อยให้หนิงลี่ใช้ชีวิตเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเช่นนี้
“แม่เฒ่าหนิง เ้าไม่อายบ้างหรือ พูดกันดีๆ ก่อนสิ ถึงหนิงลี่จะทำตัวไร้ยางอายยังไงแต่เด็กมันก็ยังทำการไม่สำเร็จไม่ใช่หรือ เ้าก็ไม่เห็นจะต้องะโเสียงดังให้ชาวบ้านเขารู้กันไปทั่วอย่างนี้เลย” แม่เฒ่าเฉาเริ่มพูดยั่วยุเพราะแม่เฒ่าเฉากับแม่เฒ่าหนิงไม่ถูกกันมาแต่ไหนแต่ไร วันนี้ที่บ้านของแม่เฒ่าหนิงกำลังเดือดร้อน ซ้ำยังเป็เื่ที่น่าอับอายอีกด้วย มีหรือที่แม่เฒ่าเฉาจะปล่อยผ่านเื่นี้ไปง่ายๆ
“ท่านแม่พูดถึงเื่อะไรหรือเ้าคะ หรือว่าเป็เื่ที่หนิงลี่หลานสาวของแม่เฒ่าหนิงหนีตามผู้ชาย เื่นั้นมันก็ผ่านมาตั้งหลายวันแล้ว จะเป็ไปได้อย่างไรที่แม่เฒ่าหนิงเพิ่งจะมาจัดการเอาวันนี้” สะใภ้เฉาพูดเสริมแม่สามีอย่างได้ใจ เพราะนางกับสะใภ้ใหญ่บ้านหนิงก็ไม่ถูกกันเหมือนกัน
แม่เฒ่าหนิงได้แต่มองแม่ผัวกับลูกสะใภ้บ้านเฉาพูดจาเสียดสีตัวเองอย่างไม่พอใจ แต่วันนี้นางจะทำให้เื่ของหนิงผิงเสียการใหญ่ไปไม่ได้ เมื่อแม่เฒ่าหนิงหันไปเห็นหัวหน้าหมู่บ้านและหัวหน้าสกุลเดินเข้ามา นางก็รีบเข้าไปร้องร้องไห้คร่ำครวญอย่างน่าสงสารทันที
“หัวหน้าสกุลกับหัวหน้าหมู่บ้าน พวกท่านต้องให้ความเป็ธรรมกับเรา หวังซื่อไม่มีความสามารถในการอบรมเลี้ยงดูบุตรสาว ปล่อยให้หนิงลี่หนีตามผู้ชายจนสร้างความเสียหายให้กับครอบครัวข้าเป็อย่างมาก ส่วนหนิงหลันกับหนิงเจี๋ยบุตรอีกสองคนก็หาใช่คนดีไม่ ทั้งี้เีและหยาบคาย ลูกสะใภ้และหลานอย่างนี้ข้าไม่้า ตอนนี้หนิงผิงเป็ถึงหลงจู๊ทำงานมีหน้ามีตาให้กับเศรษฐีจ้าวร้านขายข้าวสารเ้าใหญ่ในตำบลชิงสีของเรา หากเื่ที่หนิงลี่ทำตัวไม่เหมาะสมรู้ไปถึงหูเศรษฐีจ้าว หนิงผิงของข้าต้องไม่มีหน้าทำงานในตำบลต่ออีกแล้ว พวกท่านต้องคืนความยุติธรรมให้ลูกชายผู้แสนดีของข้าด้วย” แม่เฒ่าหนิงเริ่มร้องไห้เพื่อเรียกคะแนนสงสารอีกครั้ง
หัวหน้าหมู่บ้านรู้เื่ของหนิงลี่อยู่เหมือนกัน แต่เขาก็ยังไม่อยากจะเชื่อ เด็กสาวนิสัยดีอย่างหนิงลี่จะหนีตามหวงจื่อไปได้อย่างไร มันจะต้องมีเหตุผลอะไรมากกว่านั้นเป็แน่ และคำพูดของแม่เฒ่าหนิงที่พูดถึงหนิงหลันกับหนิงเจี๋ยนั่นอีก คนในหมู่บ้านผู้ใดไม่รู้บ้างว่าเด็กทั้งสองต่างก็ขยันและสุภาพต่อผู้อื่นมากเพียงใด หัวหน้าผู้บ้านได้แต่ขมวดคิ้วถาม “แม่เฒ่าหนิง้าให้ข้าคืนความยุติธรรมให้กับบุตรชายของเ้าอย่างไร”
“หย่า! ข้า้าให้หวังซื่อหย่ากับหนิงผิงไปเสีย หนิงผิงของข้าไม่อยากได้ภรรยาและลูกที่ดีแต่จ้องจะทำลายชื่อเสียงของวงศ์ตระกูลพวกนี้อีกแล้ว”
สิ้นคำของแม่เฒ่าหนิง ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างก็เงียบกันหมด มีเพียงหนิงลี่ที่ตั้งสติได้ก่อนใคร หนิงลี่ผ่อนลมหายใจออกมาก่อนที่จะพูดขึ้น
“ความหมายของท่านย่าก็คืออยากให้ท่านแม่ยอมรับในการหย่าร้างในครั้งนี้ รวมถึงอยากตัดสัมพันธ์กับพวกเราทั้งสามคนด้วยใช่หรือไม่เ้าคะ”
หัวหน้าหมู่บ้านและหัวหน้าสกุลได้แต่มองหน้ากันอย่างใ ส่วนชาวบ้านทั้งหมดก็หันไปซุบซิบกันอย่างไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่ได้ยิน ถึงแม้การปกครองของราชวงศ์นี้จะยอมรับสถานะของสตรีที่หย่าร้างมากขึ้นแล้วก็ตาม แต่ผู้หญิงส่วนใหญ่ก็ยังไม่อยากให้เื่นี้เกิดขึ้นกับตนเอง ยิ่งความคิดของคนชนบทด้วยแล้ว เื่หย่าเป็สิ่งที่พวกนางไม่เคยคิดที่จะให้มันเกิดขึ้นเลยในชีวิต เพราะถึงอย่างไรการมีบุรุษเป็ที่พึ่งก็ยังดีกว่าต้องออกไปใช้ชีวิตตามลำพัง
“เ้าเข้าใจง่ายอย่างนี้ก็ดี และไม่ใช่แค่ตัดสัมพันธ์เท่านั้น พวกเรายังอยากให้ตัดชื่อของพวกเ้าออกจากวงศ์ตระกูลของเราด้วย พวกเราไม่อยากข้องเกี่ยวกับพวกคนไร้ยางอายอย่างพวกเ้าอีก ในอนาคตแม้พวกเ้าจะเป็ตายร้ายดีอย่างไร พวกเราก็ไม่ขอยุ่งเกี่ยวกับพวกเ้า” แม่เฒ่าหนิงพูดขึ้นเสียงดัง “ท่านหัวหน้าหมู่บ้านและท่านหัวหน้าสกุล พวกท่านทำหนังสือยินยอมนี้ให้กับพวกเราด้วยเถอะเ้าค่ะ”
“แม่เฒ่าหนิง เหตุใดเ้าต้องทำเื่ราวให้มันใหญ่โตถึงเพียงนั้น หนิงผิงกับหวังซื่อจะหย่าขาดจากกันก็เป็เื่ของพวกเขาที่ต้องตัดสินใจ ส่วนหนิงลี่ หนิงหลัน และหนิงเจี๋ย พวกเขายังเด็กและยังดูแลตัวเองไม่ได้ หากเ้าตัดชื่อพวกเขาออกไปจากวงศ์ตระกูล ต่อไปในภายหน้าพวกเขาจะใช้ชีวิตอยู่ได้อย่างไร” หัวหน้าสกุลหนิงพูดเกลี้ยกล่อม
“นั่นสิแม่เฒ่าหนิง เื่นี้ท่านกลับไปปรึกษากันให้ดีก่อนดีหรือไม่” หัวหน้าหมู่บ้านช่วยเกลี้ยกล่อมด้วยอีกแรง “หนิงผิง เ้าก็เห็นด้วยกับความคิดของแม่เ้าอย่างนั้นหรือ”
หนิงผิงหยุดคิด เดิมทีเขาก็เห็นด้วยกับความคิดนี้ ไม่อย่างนั้นเวลานี้เขาจะเดินมาหาหวังซื่อกับลูกๆ ทำไม เพียงแต่เมื่อได้มายืนอยู่ในสถานการณ์จริงและมองไปเห็นลูกๆ ทั้งสามคน เขาก็เกิดความรู้สึกผิดขึ้นในใจเล็กน้อย “เอ่อ...ข้า...”
หวังซื่อมองหน้าสามีอย่างไม่หลบสายตา ตลอดหลายปีที่อยู่ด้วยกันมา นางก็อยากจะรู้การตัดสินใจของสามีเหมือนกัน หนิงหลันกับหนิงเจี๋ยต่างก็มองหน้าบิดาอย่าง้าคำตอบไม่แพ้กัน ผิดกับหนิงลี่ที่ยืนมองเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างพิจารณา การแสดงออกของหนิงผิงนั้นค่อนข้างชัดเจนว่าเขา้าทำอย่างที่แม่เฒ่าหนิงพูดจริงๆ เพียงแต่ยังไม่กล้าเอ่ยปากออกมาเท่านั้น เพราะหากเขาไม่้าทำตามคำพูดของแม่เฒ่าหนิง เหตุใดเขาจะต้องยืนนิ่งไม่ตอบคำถามหัวหน้าหมู่บ้านอย่างนี้ด้วยเล่า
“ข้ากับท่านแม่ได้ปรึกษากันมาก่อนหน้านี้แล้วเ้าค่ะท่านปู่หัวหน้าหมู่บ้าน และดูจากท่าทางของท่านพ่อ ข้าคิดว่าท่านพ่อคงเห็นด้วยกับความคิดเห็นของท่านย่า ดังนั้นท่านปู่หัวหน้าหมู่บ้านและท่านปู่หัวสกุลโปรดทำตามความประสงค์ของท่านย่าด้วยเถอะเ้าค่ะ ทำหนังสือหย่าร้างให้ท่านแม่ และทำหนังสือตัดสัมพันธ์พวกเราทั้งหมดออกจากครอบครัวของท่านย่า เงินสำหรับการแยกบ้านพวกเราก็ไม่้า เพียงแต่เื่การตัดชื่อออกจากวงศ์ตระกูลนั้นข้าคงรับไม่ไหว อย่างน้อยหากในอนาคตเจี๋ยเอ๋อมีโอกาสได้ร่ำเรียนและสอบรับราชการได้ เื่นี้จะได้ไม่เป็จุดด่างพร้อยในชีวิตของเขา” หนิงลี่หยุดก่อนที่จะหันไปหาบิดา “ท่านพ่อ การตัดชื่อออกจากวงศ์ตระกูลเป็เื่ร้ายแรงมากนะเ้าคะ ท่านต้องเหลือทางรอดไว้ให้เจี๋ยเอ๋อบ้าง อย่างไรเวลานี้เขาก็เป็บุตรชายเพียงคนเดียวของท่าน ถึงแม้ในอนาคตท่านจะไม่ยอมรับเขาแล้วก็ตาม แต่การตัดสัมพันธ์ทางเครือญาติก็น่าจะเพียงพอแล้วนะเ้าคะ”
“ลี่เอ๋อ ความหมายของเ้าก็คือพวกเ้ายังเป็คนในสกุลหนิงแห่งหมู่บ้านหลีเจี่ย เพียงแต่พวกเ้าจะไม่ถือเป็ญาติของครอบครัวแม่เฒ่าหนิงอีกต่อไปแล้ว อย่างนั้นใช่หรือไม่” หัวหน้าสกุลถามย้ำ “และความสัมพันธ์ของพวกเ้านับจากวันนี้ก็จะเป็เพียงคนที่ใช้สกุลหนิงเหมือนกันเท่านั้น ข้าเข้าใจอย่างนี้ถูกต้องหรือไม่”
“ถูกต้องแล้วเ้าค่ะท่านปู่หัวหน้าสกุล ต่อไปนี้ท่านแม่ ข้า และน้องทั้งสองคน จะเป็เพียงคนสกุลหนิงในหมู่บ้านหลีเจี่ยเท่านั้น และพวกเราทั้งสี่คนจะไม่ถือเป็ญาติกับคนในบ้านของแม่เฒ่าหนิงอีก รวมถึงพวกเราจะไม่ใช่บุตรสาวบุตรชายของนายท่านหนิงผิงอีกต่อไปแล้วเ้าค่ะ” หนิงลี่ตอบคำถามหัวหน้าสกุลอีกครั้งเพื่อให้ทุกคนได้ยินอย่างชัดเจน
524
![[นิยายแปล] เทพมังกรสงครามอหังการ ภาคพิเศษหลงหยาง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1754981884_83759346.webp)
