ราชันเทพทมิฬ 4ทิศ

ฟ้าเช้าของนครหมื่นกลยังคลุมด้วยหมอกอ่อน ๆ สีฟ้าจาง บรรยากาศในเขตฝึกศิษย์ใหม่ดูจะเงียบผิดปกติ ราวกับทุกกลไกหยุดหายใจเพื่อรอเสียงแรกจากโลกภายนอก

หลิงเซียวนั่งอยู่ในห้องของตน ข้างหน้าคือโต๊ะไม้เรียบที่ยังมีคัมภีร์กลศาสตร์พื้นฐานวางอยู่ แต่ในใจเขานั้น…ไกลกว่าหน้าหนังสือไปแล้วหลายหมื่นลี้

เขากำลังเพ่งพลังจิตภายใน คลื่นพลังที่ตื่นขึ้นใหม่ยังไหลวนอย่างไร้แบบแผน คล้ายกับแม่น้ำที่พยายามหาทางไหลของมันเอง

‘พลังจิตนี้…แตกต่างจากทุกอย่างที่ข้าเคยสัมผัสมา’

เมื่อเขาหลับตา โลกก็ไม่ดับไป แต่กลับสว่างขึ้นด้วยเส้นสายพลังปราณและกลไกของสรรพสิ่งรอบตัว ทุกเฟือง ทุกสายโลหะ ทุกเส้นพลังในอากาศ กลับกลายเป็นเครือข่ายที่เขารับรู้ได้ชัดเจน

สิ่งเหล่านี้คือโลกใหม่ของเขา—โลกที่ไร้เสียง แต่เต็มไปด้วย “โครงสร้าง”

เสียงเคาะประตูเบา ๆ ดังขึ้น

เฟิ่งเหยาเดินเข้ามา ชุดฝึกสีน้ำเงินขลิบเงินสะอาดสะอ้าน ดวงตาของนางจับจ้องใบหน้าหลิงเซียวอยู่ครู่หนึ่ง

“เจ้าดูเหมือน…ไม่ใช่คนเดิม”

“ข้าก็รู้สึกเช่นนั้น” เขาตอบ พร้อมแค่นยิ้มบาง “แต่ก็ยังไม่แน่ใจว่า…เป็นการเปลี่ยนไปที่ดีหรือไม่”

เฟิ่งเหยาเดินเข้ามาใกล้ วางมือเบา ๆ บนโต๊ะ

“พรุ่งนี้คือการฝึกกลขั้นแรกจากผู้อาวุโสโดยตรง พวกเขาจะทดสอบเราด้วย ‘เขาวงกลลวง’ ว่ากันว่าผู้ไม่เข้าใจกลไกแห่งตนเอง…จะถูกขังอยู่ในนั้นไม่รู้กาล”

หลิงเซียวพยักหน้า

“นั่นอาจเป็นสิ่งที่ข้าต้องการ”

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”

เขาหันไปสบตานางโดยตรง

“ข้าไม่ได้ต้องการแค่เรียนรู้กลไกของโลกใบนี้… ข้าต้องการรู้ว่าข้า เป็น ส่วนหนึ่งของกลไกนั้นหรือไม่”

…

วันต่อมา

ณ ลานทดสอบ “เขาวงกลลวง” — โถงโลหะขนาดใหญ่มีลวดลายซ้อนทับกันราวกับวงแหวนพันชั้น ประกอบด้วยกลไกหลายร้อยชุดซ่อนอยู่ในกำแพง พื้น และเพดาน

ศิษย์ใหม่ทั้งหมดรวมตัวอยู่กลางโถง เยว่อี้ยืนอยู่ด้านหน้า พลางกล่าวเสียงหนักแน่น

“เขาวงกลลวง จะจำลองจิตของพวกเจ้าเข้าสู่เขตกลแห่งตนเอง ทุกการเคลื่อนไหวภายในนั้นจะตอบสนองต่อความกลัว ความหวัง และความไม่สมบูรณ์ที่อยู่ในใจของพวกเจ้าโดยตรง”

“หากพวกเจ้าไม่สามารถเผชิญกับมัน…ก็อย่าได้หวังฝันถึงกลไกระดับจักรกลมหาจักรวาล”

เฟิ่งเหยาเหลือบมองหลิงเซียวเล็กน้อย เขาเพียงพยักหน้าให้ ก่อนที่ทุกคนจะก้าวเข้าสู่วงกลแสงตรงกลางโถง

ทันทีที่เท้าสัมผัส—สติสัมปชัญญะของหลิงเซียวถูกกระชากเข้าสู่ความว่างเปล่า

…

ภาพแรกที่ปรากฏ—ไม่ใช่เครื่องจักร ไม่ใช่เวท ไม่ใช่โลกแห่งพลัง

แต่คือ “หมู่บ้านซื่อหาน”…

—ในวันที่ถูกเผา

เปลวไฟสีดำลุกโชน เสียงกรีดร้องของชาวบ้านดังระงม กลุ่มนักฆ่าภายใต้ธงแปลกหน้ากำลังไล่ฆ่าทุกผู้คน เขามองเห็น “ท่านปู่” ยืนอยู่กลางเปลวเพลิง มือข้างหนึ่งยื่นมาหาเขา

“เซียวเอ๋อร์…เจ้ายังจำได้ไหมว่าเราฝันถึงอะไร?”

หลิงเซียวเบิกตากว้าง

นี่ไม่ใช่ความจริง…แต่มันชัดเจนจนสัมผัสได้ถึงกลิ่นควันจริง ๆ

และทันใดนั้น…

ภาพตรงหน้าก็เปลี่ยนเป็น “นครหมื่นกล”…ที่กลายเป็นกองซากเหล็กแตกหัก

เขาเห็น ตัวเขาเองในอนาคต ยืนอยู่เหนือซากเหล่านั้น พร้อมดวงตาสีดำสนิท—ไร้ซึ่งความรู้สึก

เสียงในหัวดังขึ้นอีกครั้ง

“หากเจ้าคือจักรกลที่ถูกตั้งโปรแกรมไว้ เจ้าจะมีทางเลือกอื่นนอกจากทำตามรหัสที่เขียนไว้หรือไม่?”

หลิงเซียวก้าวไปข้างหน้า ลมหายใจของเขาเริ่มสั่น

เขาจำได้…

นี่ไม่ใช่เพียงการทดสอบ

แต่มันคือ “การเขียนกลไกจิตของตนเองขึ้นใหม่”

และในใจกลางเขาวงกลลวงนี้…หลิงเซียวจะต้องเลือก

เขาจะเป็น “ผู้เดินตามกลไก” หรือ “ผู้สร้างกลไกขึ้นใหม่”