ตอนที่ 1 สี่ปีที่แล้ว
ใครจะไปรู้ว่าเพลย์บอยที่เพื่อนๆต่างรู้จักกันดี เื่เที่ยวผู้หญิงนั้นปฐีไม่เคยเป็สองรองใครในบันดาเพื่อนของเขาทั้งสามคน มีนพเก้า พยัคฆ์ และปฐีนั่นก็คือเขาเอง พวกเพื่อนๆต่างรู้จักนิสัยของเขาดี ว่าเขานั้นชอบซื้อกินและไม่ชอบผูกมัดกับผู้หญิงคนไหนทั้งสิ้นคู่นอนสำหรับเขาคือเื่สนุก
ซื้อกินพออิ่มแล้วก็ทางใครทางมัน แต่ใครจะไปรู้ว่าเขานั้นได้มอบหัวใจของเขาให้กับเด็กสาวคนหนึ่งไปตั้งนานแล้วแต่ตอนนี้เธอยังไม่โตนี่สิ เขาก็เลยต้องปล่อยให้เธอไปใช้ชีวิตวัยสาวของเธอเสียก่อน
แต่คนอย่างเขาไม่มีทางให้เธอรอดสายตาของเขาแน่ถึงเธอจะต้องไปเรียนไกลถึงกรุงเทพ ส่วนตัวเขานั้นอยู่ที่เชียงใหม่แต่เขาก็มีวิธีให้เธออยู่ในสายตาของเขาได้ตลอดเวลาแหละน่า
“พี่ดิน...พ่อให้หนูนาเอาข้าวมาให้ค่ะ” เสียงใสๆของเด็กสาวที่คุ้นเคย เธอมักจะโดนพ่อของเธอใช้ให้เธอเอาข้าวมาส่งให้เขาที่บ้านพักบ้านพักที่เป็สำนักงานด้วย เป็ทั้งที่นอนและออฟฟิศทำงานในที่เดียวกันตั้งอยู่ในรีสอร์ท เป็บ้านสองชั้นหลังใหญ่พอประมาณ ส่วนบ้านจริงๆของเขานั้นอยู่ในตัวเมือง มีคุณแม่อยู่กับน้องสาว นั่นก็คือปลายฟ้านั่นเอง
พ่อของหนูนา เด็กผู้หญิงที่เขาได้มอบหัวใจให้เธอไปนั้น ท่านทำงานเป็พ่อครัวอยู่ที่รีสอร์ทที่นี่นั่นเอง
ปฐีได้เจอกับหนูนาตอนที่พ่อของเธอมาทำงานที่นี่ ตอนนั้นเธออายุก็น่าจะประมาณสิบเจ็ด สิบแปด ซึ่งอายุของปฐีตอนนั้นก็ประมาณยี่สิบเก้าแล้วเกือบจะเข้าเลขสามแล้ว ซึ่งก็ห่างจากหนูนาหลายปีพอสมควร
“เข้ามาสิวันนี้น้าชิตแกงอะไรให้พี่กินนะ” ปฐีมองหนูนาอย่างนึกเอ็นดู เธอเป็ผู้หญิงตัวเล็ก แต่แอ๊! หรือว่าเธอจะยังไม่โตกันแน่นะหนูนาเด็กสาวคนนี้เขามองเท่าไหร่ก็ไม่มีเบื่อเลย หน้าตาสะสวย ผิวพรรณขาวใสใบหน้าเกลี้ยงเกลา ผมสีดำยาวถึงกลางหลัง อายุของเธอตอนนี้เธอกำลังโตเป็สาวสะพรั่งเต็มตัว
“พี่ดินดูเอาเองเถอะ หนูนาไม่รู้ว่าพ่อเอาแกงอะไรใส่มาให้หนูนาแค่มีหน้าที่ยกมาให้เฉยๆ” เธอตอบออกไปอย่างไม่ได้ใส่ใจนักแล้วก็ไม่ได้สนใจด้วย เธอก็แค่โดนใช้ให้ถือมาให้เฉยๆ
“ขอบใจมาก แล้วหนูนากินข้าวหรือยังล่ะ”
“กินแล้วค่ะ หนูนาไปก่อนนะคะอยู่นานเดี๋ยวจะรบกวนเวลาทำงานของพี่ดินเปล่าๆ” หนูนาหมุนตัวกำลังจะเดินหันหลังออกจากหน้าประตูแต่แล้วเธอเหมือนจะคิดอะไรขึ้นมาได้ หันหลังกลับมา แล้วถามเขาว่า...
“พี่ดินเอามันไหมคะ” หนูนาเธอมักจะถามคำถามแบบนี้กับเขาบ่อยมากแต่คำถามของเธอ เขากลับตีความหมายเป็อย่างอื่น ก็เธอเล่นถามคำถามกำกวมแบบนี้จะไม่ให้เขาคิดลึกได้ยังไง
แต่ปฐีก็รู้แหละว่าเธอหมายความว่าอะไรเพราะเขาเห็นเธอถือถุงกล้วยทอดมันทอดติดมือมาด้วย บ้านของเธออยู่ในตลาดแล้วแม่ของเธอก็ขายกล้วยทอดมันทอดอยู่หน้าบ้าน เปิดร้านขายของชำด้วย
ปฐีได้กินกล้วยทอดมันทอดของเธอบ่อยมาก เพราะคำถามที่เธอถามออกมามันทำให้เขาเลือกที่จะตอบเธอว่า...
“เอา!” ถึงเขาจะเบื่อกินแล้วก็ตามแต่ทุกครั้งที่เขาหยิบมันทอดที่เธอให้ไว้ขึ้นมาเคี้ยว เขาก็อดยิ้มไม่ได้ถึงจะเบื่อแต่ก็รู้สึกว่ามันก็อร่อยดี
“หนูนาไม่ให้หมดนะคะ เดี๋ยวจะเอาไปแบ่งคนอื่นกินบ้าง” เขาก็เลยหยิบมาสองชิ้นจากในถุงที่เธอถืออยู่ แล้วก็แอบคิดว่าเธอจะไปถามคนอื่นแบบที่ถามเขาแบบนี้หรือเปล่านะ ถึงคนถามจะไม่ได้คิดอะไรแต่คนฟังมันแอบคิด โดยเฉพาะเขาเอง ก็สมองมันชวน…
“หนูนา...” เขาหยิบมันทอดหนึ่งชิ้น กล้วยทอดหนึ่งชิ้นมาวางบนจานใกล้ๆ แล้วก็เรียกชื่อเธอเบาๆ พอได้ยิน
“คะ” หนูนาตอบรับเสียงใส เธอกำลังคิดในใจว่าพี่ดินจะพูดอะไรกับเธอ
“จบม.หกแล้ว หนูนาได้ที่เรียนต่อที่ไหน”เขาถามเธอเพราะว่าอยากรู้ เพราะเขาไม่อยากให้เธอไปไหนไกลอยากให้เธอเรียนแค่แถวๆนี้หรือแค่ในตัวจังหวัดนี้ด้วยซ้ำ
“กรุงเทพค่ะ” คำตอบของเธอทำให้เขารู้สึกเซ็งขึ้นมาทันที
“ห๊ะ...กรุงเทพเลยเหรอ ทำไมไปเรียนไกลจังจังหวัดบ้านเราก็มีมหาลัย” ปฐีรีบพูดขึ้นเขาก็เป็คนหนึ่งที่ได้ไปเรียนที่ไกลๆเหมือนกัน แต่เขาไม่อยากให้เธอไปนี่น่า
“ก็หนูนาสอบติดที่โน่นนี่คะ” เธอบอกกับเขา โดยที่เธอไม่ได้คิดอะไร สำหรับเธอก็เหมือนพี่น้องคุยกันแล้วเขาก็เป็เ้านายของพ่อเธอด้วย เขาชอบชวนเธอคุยแบบนี้อยู่บ่อยครั้ง เธอกับเขาก็เลยสนิทกันบวกกับนิสัยของหนูนาที่มีอัธยาศัยดี พูดเก่งคุยเก่ง เธอก็เลยไม่รู้ว่าเขาแอบหวงเธอแค่คิดว่าเขาก็แค่เป็ห่วงเธอในฐานะคนรู้จักก็เท่านั้น
“แล้วมีเพื่อนไปด้วยหรือเปล่า” น้ำเสียงของเขานั้นเรียบๆ ฟังดูก็เหมือนพี่ชายที่กำลังเป็ห่วงน้องสาวนั่นแหละ
“มีไอ้ต่อไปด้วยคนนึงค่ะ” ต่อคือเพื่อนของหนูนาที่เรียนมาด้วยกันั้แ่ชั้นอนุบาล แต่เป็เพื่อนผู้ชายสอบติดที่มหาวิทยาลัยเดียวกัน แล้วต่อก็ยังเป็น้องชายของกันต์ เพื่อนของปฐีที่เปิดร้านอาหารอยู่อีกตำบลหนึ่ง คนละตำบลกับที่หนูนาอยู่
“ต่อน้องชายไอ้กันต์เพื่อนพี่น่ะเหรอ”
“ใช่ค่ะ”
2K
![[3P]ผมกลายเป็นเด็กของไอ้แฝด](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1645865528_45175243.webp)
