ทั่วโลกเปลี่ยนอาชีพ : สกิลข้าทวีคูณหมื่นเท่า ใครว่าข้าเป็นสายซัพพอร์ต

        “อะไรนะ? ก็แค่พาลาดินธรรมดาๆ คนหนึ่งงั้นเหรอ?”

        หลินรั่วเยวียนขมวดคิ้วมุ่นทันทีที่ได้ยินพร้อมกับเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ “แต่อาชีพสายสนับสนุนอย่างพาลาดินจะไปชนะสี่ผู้ใช้อาชีพระดับสูงสุดในด้านความเร็วได้ยังไง?”

        เมื่อพูดถึงตรงนี้เขาก็มองไปยังอู่เหมิงเอินแล้วถามต่อ “แถมเหตุการณ์เมื่อครู่คุณก็เห็นแล้วสี่ผู้ใช้อาชีพระดับสูงสุดชัดเจนว่ามีโอกาสขัดขวางเขาได้แต่กลับมาสู้กันเองในจังหวะสำคัญจนเหมือนกับจงใจยกอันดับหนึ่งให้พาลาดินคนนี้ไปดื้อๆ เรื่องนี้จะอธิบายว่ายังไง?”

        “เรื่องนี้ผมเองก็ไม่ค่อยแน่ใจนัก บางทีพวกเขาอาจจะประมาทเกินไปเลยไม่ได้เห็นพาลาดินคนนี้อยู่ในสายตาเลย”

        อู่เหมิงเอินส่ายหัวพลางยิ้มเจื่อนก่อนจะเปลี่ยนประเด็นพูด

        “แต่ว่า สัตว์พาหนะที่พาลาดินคนนั้นขี่อยู่ ดูเหมือนจะไม่ธรรมดาเลยนะครับ”

        “หืม? คุณหมายความว่ายังไง?” หลินรั่วเยวียนถามด้วยความตกใจ

        “ท่านคณบดีมัวแต่จดจ่ออยู่กับการวิจัยสี่ผู้ใช้อาชีพระดับสูงสุดอาจจะไม่ได้สังเกตว่า เมื่อครู่นี้สุนัขสามหัวแห่งขุมนรกที่พาลาดินคนนั้นขี่อยู่ระเบิดความเร็วออกมาในพริบตาได้น่ากลัวมาก กระทั่งยังเร็วกว่า ‘จอมเวทมิติ’ หวังเทียนอีผู้ที่เชี่ยวชาญด้านความเร็วที่สุดในกลุ่มสี่ผู้ใช้อาชีพระดับสูงสุดอยู่ขั้นหนึ่งเลยทีเดียว”อู่เหมิงเอินเอ่ยด้วยน้ำหนักเสียงที่จริงจังราวกับจะย้ำว่าสิ่งที่พูดไม่ใช่เรื่องล้อเล่น

        “ว่าไงนะ? มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ?”

        ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมาไม่เพียงแต่หลินรั่วเยวียนเท่านั้น แม้แต่ฟางเทียนสิงและลั่วฉางเกอที่อยู่ข้างๆก็ยังเบิกตาด้วยความตกตะลึง

        “ถูกต้องครับ”

        อู่เหมิงเอินพยักหน้าอย่างหนักแน่นและเสริมว่า“ตามที่ผมมอง สุนัขสามหัวแห่งขุมนรกใต้ร่างของลู่เซิ่งตัวนั้นมีความเป็นไปได้สูงมากที่จะเป็นมอนสเตอร์กลายพันธุ์ที่มีพละกำลังไม่ธรรมดาไม่อย่างนั้น ด้วยความแข็งแกร่งของสายอาชีพเขาต่อให้เขาจะเป็นพาลาดินทั่วไปที่มีพรสวรรค์การต่อสู้ระดับ S ขึ้นไปก็ตามแต่ด้วยข้อจำกัดด้านความคล่องตัวของอาชีพพาลาดินที่เป็นพวกตัวถ่วงย่อมไม่มีทางกดดันเรื่องความเร็วจนเหนือกว่าสี่ผู้ใช้อาชีพระดับสูงสุดได้แน่นอน”

        “ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง”

        เมื่อหลินรั่วเยวียนได้ยินดังนั้นถึงเข้าใจในทันทีก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงดูแคลน “แต่ถึงแม้เขาจะมีมอนสเตอร์กลายพันธุ์เป็นสัตว์พาหนะเขาก็ยังเป็นแค่พาลาดินขยะคนหนึ่งอยู่ดีไม่คู่ควรกับรางวัลที่สถาบันจิงหลงของพวกเราจัดเตรียมไว้ให้สำหรับการสอบครั้งนี้เลยสักนิด”

        “ไม่คู่ควรจริงๆ นั่นแหละครับ”

        อู่เหมิงเอินพยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่งก่อนจะถามต่อ “ท่านคณบดี แล้วตอนนี้เราจะทำยังไงดีลู่เซิ่งคนนั้นกำลังเร่งให้หลี่ชิวซานประกาศอันดับแล้วหรือว่าเราจะต้องมอบอุปกรณ์ระดับทองคำมืดที่พวกเราอุตส่าห์เตรียมไว้ให้สี่ผู้ใช้อาชีพระดับสูงสุดให้เขาไป?”

        “ยังไงก็ไม่ได้อยู่แล้ว”

        เมื่อได้ยินเช่นนี้หลินรั่วเยวียนแทบไม่ต้องเสียเวลาคิด เขาปฏิเสธเสียงแข็งทันที

        “แต่เขาได้อันดับหนึ่งต่อหน้าสายตาผู้คนมากมาย เราก็คงจะบิดพลิ้วไม่ได้...”อู่เหมิงเอินเอ่ยด้วยรอยยิ้มขมขื่น

        “หึๆ ใครบอกว่าเราจะบิดพลิ้วล่ะ?”

        หลินรั่วเยวียนยิ้มอย่างทระนงโดยไม่มีอาการลนลานแม้แต่น้อยราวกับว่าเขาได้เตรียมแผนรับมือไว้ล่วงหน้าแล้ว

        เมื่อเห็นท่าทางเช่นนั้นอู่เหมิงเอินจึงถามออกไป “ท่านคณบดีหมายความว่า...”

        หลินรั่วเยวียนไม่ได้อธิบายอะไรแต่กลับก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวแล้วกระซิบกระซาบที่ข้างหูของเขา

        “เดี๋ยวคุณทำแบบนี้... แล้วก็แบบนี้...”

        “ยอดเยี่ยม ยอดเยี่ยมจริงๆ”

        ดวงตาของอู่เหมิงเอินเป็นประกายขึ้นมาทันทีและอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากชมไม่ขาดสาย

        เมื่อเห็นคนทั้งสองเริ่มวางแผนเล่นงานลู่เซิ่งโดยไม่เห็นหัวใคร

        ในที่สุดลั่วฉางเกอที่อยู่ข้างๆ ก็ทนดูต่อไปไม่ไหว จึงสอดคำพูดขึ้นมาว่า“พวกคุณสองคนพอได้แล้วมั้ง ถึงลู่เซิ่งจะเป็นแค่พาลาดินแต่เขาก็ยังเป็นผู้ใช้อาชีพของประเทศเสินเซี่ยของเราการที่คุณเลือกปฏิบัติอย่างโจ่งแจ้งขนาดนี้ ไม่กลัวจะทำให้ผู้ใช้อาชีพคนอื่นๆเสียความรู้สึกบ้างหรือไง?”

        “เหอะ พูดน่ะมันง่าย รางวัลของการสอบระดับชาติครั้งนี้สถาบันจิงหลงของพวกเราเป็นคนจัดหามาทั้งหมดพวกเราอยากจะให้ใครมันก็เรื่องของพวกเรา ถ้าสถาบันจิงหัวของพวกคุณไม่พอใจงั้นพวกคุณก็เอาของรางวัลมาให้เองสิ” อู่เหมิงเอินเบ้ปากตอบกลับอย่างไม่ใยดี

        “นี่คุณ”

        เมื่อได้ยินเช่นนั้นสีหน้าของลั่วฉางเกอก็สลดลงทันที และไม่รู้จะโต้ตอบอย่างไรไปชั่วขณะ

        เพราะในช่วงหลายปีที่ผ่านมาภายใต้การกดขี่อย่างไม่ลดละของสถาบันจิงหลงแม้ว่าสถาบันจิงหัวจะยังคงรักษาชื่อเสียงในฐานะสถาบันอันดับสองของประเทศเสินเซี่ยเอาไว้ได้แต่หากพูดถึงความแข็งแกร่งแล้ว พวกเขาไม่สามารถเทียบชั้นกับสถาบันจิงหลงได้นานแล้วไม่เพียงแต่ทุนการศึกษาจากรัฐจะถูกลดระดับลงทุกปีแม้แต่เหล่าสปอนเซอร์ในอดีตก็ยังพากันตีจากพวกเขาไปหมด

        ภายใต้เงื่อนไขเช่นนี้พวกเขาถึงขนาดไม่มีปัญญาจัดหาของรางวัลมามอบให้ในการสอบระดับชาติได้ด้วยซ้ำ

        จึงไม่แปลกที่หลินรั่วเยวียนและอู่เหมิงเอินจะแสดงท่าทางโอหังและไม่เกรงกลัวใครขนาดนี้

        ในจังหวะนั้นเองฟางเทียนสิงก็ได้เอ่ยปากขึ้นอีกครั้งเพื่อช่วยไกล่เกลี่ย“ช่างเถอะเหล่าลั่ว อย่าไปเสียเวลากับพวกเขาเลยเดี๋ยวลองไปดูในคลังของสถาบันเราดูว่ามีอุปกรณ์พาลาดินชิ้นไหนที่เหมาะสมบ้างเลือกชิ้นที่มีคุณภาพสูงหน่อยส่งไปให้ลู่เซิ่งถือว่าเป็นค่าตอบแทนชดเชยให้เขาแล้วกัน”

        “ครับ ท่านคณบดี”

        ลั่วฉางเกอรีบพยักหน้ารับคำทันที

        ............

        ในขณะเดียวกันณ บริเวณด้านล่างภูเขาหมื่นปีศาจ

        “ฮ่าๆ ในที่สุดก็ออกมาได้สักที”

        “สมกับเป็นการสอบระดับชาติจริงๆ ความยากระดับนี้เมื่อกี้ฉันเกือบจะขึ้นมาไม่ได้แล้ว”

        “นั่นสิๆ นี่แค่รอบคัดเลือกเท่านั้น ความยากยังขนาดนี้ แล้วรอบต่อๆไปจะยากขนาดไหนกันนะ?”

        เมื่อมีผู้เข้าสอบเดินทางถึงจุดหมายมากขึ้นเรื่อยๆลานกว้างยอดเขาที่เคยเงียบเหงาก็เริ่มกลับมาคึกคักอีกครั้ง

        เหล่าผู้เข้าสอบที่ผ่านการทดสอบต่างพากันจับกลุ่มพูดคุยแลกเปลี่ยนประสบการณ์และบ่นถึงความโหดหินของการสอบครั้งนี้

        ทันใดนั้นร่างที่คุ้นตาคนหนึ่งก็เดินฝ่าฝูงชนออกมาแล้วรีบตรงเข้ามาหาลู่เซิ่งพร้อมกับเอ่ยทักทายเขา

        “ลู่เซิ่ง”

        “เซวียนเซวียน เธอก็ผ่านการทดสอบแล้วเหมือนกันเหรอ”

        เมื่อเห็นว่าเป็นใครลู่เซิ่งก็ยิ้มออกมาเล็กน้อยแล้วถามว่า “เป็นยังไงบ้างราบรื่นดีไหม?”

        “ก็โอเคนะ”

        ลั่วเซวียนเซวียนเอ่ยอย่างภาคภูมิใจ“ถึงความเร็วจะไม่ใช่จุดเด่นของฉันแต่ยังไงฉันก็เป็นผู้ใช้อาชีพระดับอัจฉริยะ แค่รอบคัดเลือกกระจอกๆนี่ทำอะไรฉันไม่ได้หรอก”

        เมื่อพูดถึงตรงนี้เธอก็มองลู่เซิ่งแล้วถามกลับว่า “จริงด้วยแล้วนายออกมาถึงจุดหมายตั้งแต่เมื่อไหร่?”

        “หึๆ ฉันก็เพิ่งจะมาถึงได้ไม่นานเหมือนกัน”

        ลู่เซิ่งตอบแบบแบ่งรับแบ่งสู้และไม่ได้ลงรายละเอียดอะไร

        ในขณะเดียวกันเมื่อเห็นว่าได้เวลาสมควรแล้ว หลี่ชิวซานประธานผู้ตัดสินที่รับผิดชอบการทดสอบก็ดึงสติกลับมาเขาขยับปีกโผบินขึ้นไปบนท้องฟ้าอีกครั้งก่อนจะประกาศเสียงก้อง“หมดเวลาแล้ว ผมขอประกาศว่า รอบที่หนึ่ง ‘ความพากเพียรไม่ย่อท้อ’สิ้นสุดลงเพียงเท่านี้”

        วิ้ง...

        ในวินาทีต่อมาพร้อมกับแรงสั่นสะเทือนลึกลับที่ยากจะอธิบายทางออกที่เคยเป็นภาพลวงตาบนยอดเขาก็เลือนหายไปในความว่างเปล่าอย่างไร้ร่องรอย

        เฮ...

        เมื่อเห็นภาพนั้นฝูงชนบนยอดเขาก็ส่งเสียงโห่ร้องแสดงความยินดีดังสนั่นราวกับเสียงคลื่นยักษ์

        ส่วนผู้เข้าสอบที่ไม่สามารถผ่านรอบคัดเลือกได้ทันเวลาต่างก็ถูกเคลื่อนย้ายออกจากภูเขาหมื่นปีศาจไปด้วยท่าทางท้อแท้สิ้นหวัง

        ในตอนนี้แม้บนยอดเขาจะยังคงดูเนืองแน่นไปด้วยผู้คนแต่หากเทียบกับตอนที่อยู่ตรงลานรวมพลผู้เข้าแข่งขันก่อนหน้านี้จำนวนคนลดลงไปกว่าสิบเท่าตัวเลยทีเดียว โดยเหลืออยู่เพียงประมาณแสนกว่าคนเท่านั้น

        ต้องรู้ก่อนว่าการสอบระดับชาติมีผู้สมัครเข้าสอบมากถึงหลักล้านคน

        แต่เพียงแค่รอบคัดเลือกรอบแรกก็มีผู้ถูกคัดออกไปเกือบเก้าสิบเปอร์เซ็นต์แล้วเห็นได้ชัดเลยว่าความโหดร้ายของการสอบระดับชาตินั้นรุนแรงถึงเพียงไหน