หลังจากที่ผู้าุโได้กล่าวปราศรัยจบ พิธีกรก็พูดขึ้นว่า"ใกล้จะถึงเวลาสิบเอ็ดโมงแล้วผมขอประกาศว่างานหมั้นในวันนี้กำลังจะเริ่มอย่างเป็ทางการขอเชิญเ้าบ่าวในวันนี้ คุณหลงเย้เจว่และคู่หมั้น คุณซูหยูฝู ครับ"
บนเวทีมีดอกกุหลาบสีแดงเก้าพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้าดอกด้านข้างมีงาช้างสีขาวประดับอยู่เป็พื้นหลังทางเดินไปยังเวทีนั้นเต็มไปด้วยความโรแมนติก
ผู้ชายร่างสูงใหญ่ พร้อมกับหญิงสาวผิวขาวผ่องงดงามปรากฎกายขึ้นพวกเขาเป็ตัวเอกของงานในวันนี้หลงเย้เจว่และ ซูหยูฝู
ชายหนุ่มยืนอยู่บนเวทีด้วยท่าทีเป็ผู้ใหญ่และมีเสน่ห์ความสง่างามและสุขุมลึกลับ เพียบพร้อมสมบูรณ์แบบ ดวงตาดำขลับของเขาเข้มลึกราวกับมหาสมุทรยากที่จะคาดเดา
หญิงสาวในชุดลูกไม้สีขาวสูงโปร่งและสง่างามราวกับเ้าหญิงเธอมองชายหนุ่มด้วยความรักใคร่
“ ว้าว! เขาหล่อจังเลยค่ะพี่เขาหล่อมากเลย” ซูเสี่ยวซินพูดกระซิบเสียงเบาพลางเอามือปิดปากตัวเอง
ที่มุมหนึ่ง โทรศัพท์มือถือของซูเสี่ยวเชินดังขึ้น“ ครับ หม่ามี๊”
“ อยู่ที่ไหนกัน เ้าตัวแสบ!” ซูลั่วลั่ว ถามขึ้น
“ หม่ามี๊ซินกับผมขึ้นมาตรงชั้นสิบของโรงแรมแล้วครับขึ้นมาหาพวกเราสิครับ!”
“ นี่ลูกอยากถูกลงโทษใช่ไหม?” ซูลั่วลั่วกำลังจะเป็บ้าไปแล้ว
หญิงสาวทั้งสองพุ่งตัวเข้าไปในโรงแรม ก่อนจะรีบขึ้นไปหาเด็กๆโดยไม่ทันสังเกตป้ายจัดงานที่ล๊อบบี้
ลิฟต์มาถึงชั้นสิบ
เสียงปึงปัง ก่อนประตูถูกเปิดออกซูลั่วลั่วถามขึ้น“ ลูกอยู่ไหน”
“ พวกเราอยู่ในห้องโถงงานเลี้ยงครับ! หม่ามี๊รีบมาเร็วครับ” ซูเสี่ยวเชินอดใจรอที่จะได้เจอแม่ไม่ไหวแล้ว
ถ้าหากว่าคุณแม่ไม่ปรากฏตัวขึ้นมาคุณพ่อก็จะถูกผู้หญิงคนนั้นแย่งไป
ซูลั่วลั่ว และ เซี่ยซิน หัวหมุน ทั้งสองไม่สนใจว่างานเลี้ยงนี้จัดขึ้นเพื่ออะไรพวกเขาขอเพียงได้เจอเด็กๆโดยไวที่สุด
ซูลั่วลั่ว ไม่ได้ทันเตรียมตัวเตรียมใจ เธอผลักประตูเข้าไปก่อนพบว่ามีการจัดงานแต่งงานด้านในเธอใมาก
ที่นี่มีงานแต่งเหรอ? ซูลั่วลั่วเขินอายสักพักเธอเตรียมใจที่จะต้องขอโทษบ่าวสาวบนเวทีไว้แล้ว
แต่เมื่อเธอได้เห็นคู่บ่าวสาวบนเวที เธอก็ใจนหายใจไม่ออก
เป็ไปได้ยังไง ? ผู้ชายคนนั้น หลงเย้เจว่ส่วนผู้หญิงที่อยู่ข้างๆคือพี่สาวของเธอซูหยูฝู? วันนี้เป็วันหมั้นหรอ?
ในขณะที่ซูลั่วลั่ว กำลังตื่นใ แขกต่างๆหันมองมาที่เธอเพื่อดูว่าใครกันที่กล้ามาทำลายงานแต่งงาน
บนเวทีร่างของซูหยูฝูสั่นไปทั้งตัว บ้าจริงทำไมผู้หญิงที่เข้ามานั้นถึงได้หน้าตาเหมือน ซูลั่วลั่ว ลูกสาวอีกคนของคุณพ่อ
ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างๆเธอหรี่ตาลงจ้องมองหญิงสาวที่สวมชุดกระโปรงสีเหลืองที่หน้าประตูด้วยแววตาเป็ประกายก่อนยิ้มขึ้น
บรรยากาศในห้องโถงเงียบสงัดและแปลกไปทันทีทันใดนั้นเด็กน้อยทั้งสองคนจะปรากฏตัวขึ้น
"หม่ามี๊ครับ หม่ามี๊ พวกเราอยู่ตรงนี้"
ใบหน้าน่ารักของซูลั่วลั่วน่าเปลี่ยนไปทันควันในชั่วพริบตาเดียวเธอจึงรีบจับมือเด็กน้อยทั้งสองแล้วหมุนตัวเดินออกไป
เด็กน้อยทั้งสองที่ถูกเธอจูงมือไว้มองกลับไปยังชายหนุ่มที่อยู่บนเวทีที่กำลังมองมาเช่นกันเขากำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง เด็กทั้งสองคนต่างก็หน้าตาน่ารักน่าชัง เด็กสาวหน้าตาน่ารักเหมือนเ้าหญิงตัวน้อยๆขณะที่เด็กผู้ชายกลับมีดวงตาที่เรียวยาวใบหน้านั้นดูไร้เดียงสาเหมือนกับหลงเย้เจว่ในตอนเด็กอย่างน่าอัศจรรย์