บทที่ 20 น้ำเต้าหู้พลังแรงสูง
เจียงหนานเปิดกล่องเก็บความร้อน
เขาหยิบน้ำเต้าหู้ข้างในมาปรุงรสเพิ่มนิดหน่อย!
ไม่มีอะไรมาก!
แค่ผสมยาน้ำพลังมหาศาลครึ่งขวดกับผงถั่วเหลืองล้างพิษสิบเม็ดเท่านั้นเอง!
ใจกว้างสุด ๆ!
บอกว่าสิบเม็ดก็สิบเม็ด! นี่แหละความใจกว้าง!
เขาเดินไปที่หน้าบ้านหรูแล้วกดกริ่ง
“ดิลิเวอรีมาส่งครับ!”
ไม่นานนัก คนรับใช้ชราที่สวมเสื้อสูทหางนกและไว้หนวดขาวก็มาเปิดประตู
เขามองเจียงหนานที่สวมชุดทำงาน ‘หิวโซ’ ด้วยความงุนงง
ยังไม่ทันที่คนรับใช้ชราจะพูด…
เจียงหนานก็เอ่ยขึ้นมาก่อน “ขอถามหน่อยครับ คุณคือคุณลั่วใช่ไหม?”
คนรับใช้ชราขมวดคิ้ว คุณชายของบ้านสั่งอาหารเหรอ?
ในขณะที่กำลังคิดอยู่ เจียงหนานก็ยื่นซาลาเปาและน้ำเต้าหู้มาให้
“อย่าลืมให้ห้าดาวนะครับ!”
พูดจบก็หันหลังเดินจากไป!
ลั่วเทียนเซียงที่อยู่ข้างบนกำลังเช็ดผม บนใบหน้าปรากฏรอยคล้ำที่ใต้ตา
แก้มติดปลาสเตอร์ปิดแผลที่เมื่อวานนี้หัวไปชนเข้ากับตู้ไวน์!
ตอนนี้บนหัวก็ยังมีก้อนใหญ่อยู่เลย...
“ลุงอวี่ ใครเหรอ?”
“คนส่งอาหารน่ะครับ! คุณชายสั่งอาหารเหรอ?”
ลั่วเทียนเซียงงุนงง ฉันไม่ได้สั่งนี่นา? ส่งผิดหรือเปล่า!
เขามองซาลาเปาและนมถั่วเหลือง อยู่ ๆ ก็รู้สึกหิวขึ้นมา จึงไม่ได้อธิบายอะไร
“วางไว้บนโต๊ะก็ได้ เดี๋ยวผมจะกินทีหลัง!”
ปกติลั่วเทียนเซียงไม่ค่อยกินอาหารเช้า
ไม่ใช่เพราะไม่หิว แต่เพราะี้เีกิน...
แต่อาหารมาส่งถึงหน้าประตู จะไม่กินได้ยังไง!
ลั่วเทียนเซียงนั่งบนโซฟา กัดซาลาเปาคำหนึ่ง และจิบนมถั่วเหลืองอีกอึก!
โห? นมถั่วเหลืองของที่ไหนเนี่ย?
เจือน้ำหรือเปล่า? มันค่อนข้างจะเหลวนะ!
แต่รสชาติดีมาก กลิ่นถั่วเหลืองก็หอมมาก!
หลังจากดื่มนมถั่วเหลืองเสร็จ ลั่วเทียนเซียงก็รู้สึกสดชื่นและร่างกายก็เต็มไปด้วยพลัง!
ความเหนื่อยล้าสะสมหายไปหมด!
ชอบเลย! ชอบมาก!
ลั่วเทียนเซียงถูใบหน้าของตัวเองและหัวเราะอย่างเ็า!
เขาได้ที่อยู่ของเจียงหนานมาแล้ว! เมื่อคืนเขาติดต่อลั่วเทียนกรุ๊ป และยืนยันแผนการซื้อกิจการและปรับปรุงใหม่แล้ว!
วันนี้ที่เขาจะไปก็เพื่อติดตามเื่นี้!
นายต่อต้านฉันเหรอ? งั้นฉันจะทำให้นายไม่มีบ้านอยู่ นี่แค่เริ่มต้นเท่านั้น!
เขาลุกขึ้นและออกจากประตู เมื่อลมเย็นพัดมา หัวของเขาก็รู้สึกเย็นวาบ...
“หืม? วันนี้อากาศเย็นจังนะ!”
อวี่กวนเจี๋ยเห็นเงาของลั่วเทียนเซียงที่กำลังออกจากประตูไว ๆ ศีรษะที่ล้านเกลี้ยงทำให้เขาคิดไปชั่วขณะว่าตัวเองมองผิด!
กำลังจะเอ่ยทักแต่ลั่วเทียนเซียงก็ออกจากประตูไปเสียแล้ว!
“อืม… ตาฝ้าฟางเพราะแก่แล้วสินะ…”
เจียงหนานและเซี่ยเหยาที่ซ่อนตัวอยู่ในรถั้แ่เช้าตรู่ เห็นลั่วเทียนเซียงเดินออกจากบ้านมา…
เซี่ยเหยาอ้าปากค้าง จ้องมองหัวของลั่วเทียนเซียงตาไม่กะพริบ!
หัวโล้นเกลี้ยงเกลาวาววับ! สะท้อนแสงแดดเจิดจ้ายามเช้า!
บนหัวยังมีก้อนเืขังสีม่วงปูดโปนขนาดใหญ่!
“ปู้... ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ!”
“เขาล้านแล้ว! ล้านแล้ว! ฮ่า ๆ ๆ! หัวโล้นเงาวับ! ก้อนเืขังบนหัวนั่นจริงจังหรือเปล่า?”
“ทนไม่ไหวแล้ว! เสี่ยวหนาน! ฉันจะขำตายแล้ว!”
เซี่ยเหยาโอบกอดเจียงหนานไว้แน่น หัวเราะจนตัวสั่น น้ำตาไหลออกมาด้วยความขบขัน!
“นายใส่อะไรลงไปในนมถั่วเหลืองนั่นน่ะ? ฮ่า ๆ ๆ!”
“นายนี่ช่างเ้าเล่ห์จริง ๆ! ฉันชอบสุด ๆ เลย!”
เจียงหนานกลั้นหัวเราะ ใบหน้าถูกเซี่ยเหยาบีบจนผิดรูปอีกครั้ง!
“ชู่ว! เบา ๆ หน่อย! ดูเหมือนหมอนั่นจะไม่รู้ตัวเลยนะ!”
ลั่วเทียนเซียงไม่รู้ตัวจริง ๆ! เขาขึ้นรถสปอร์ตจีทีอาร์คันโปรดของเขา และเร่งเครื่องดังสนั่น ก่อนจะมุ่งหน้าตรงไปยังกลุ่มบริษัทลั่วเทียน
“เร็วเข้า! พวกเราตามไปกันเถอะ!”
เซี่ยเหยากลั้นหัวเราะ และเหยียบคันเร่งจนสุดตามไปติด ๆ!
ลั่วเทียนเซียงที่อยู่ในรถมีสีหน้าแปลกประหลาดไปชั่วขณะ!
ท้องของเขาร้องโครกคราก อาการปวดอุจจาระรุนแรงพุ่งขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง!
“โธ่เว้ย! ทำไมท้องเริ่มปวดแล้วล่ะเนี่ย?”
เขาจึงตัดสินใจอั้นไว้อีกสักพัก รอจนกว่าจะถึงบริษัทค่อยว่ากัน!
แต่ยิ่งอั้นก็ยิ่งทนไม่ไหว จึงได้แต่เหยียบคันเร่งอย่างบ้าคลั่ง!
เซี่ยเหยาสงสัยและเอ่ยถาม “หมอนั่นทำไมขับเร็วขึ้นเรื่อย ๆ เลยล่ะ?”
เจียงหนานหัวเราะคิกคัก!
จะไม่เร็วได้ยังไง?
ไม่เร็วเขาจะไหวเหรอ?
ก็มันเยอะขนาดนั้น นั่นมันปริมาณสิบเม็ดเลยนะ!
“เชื่อไหมว่าอีกสักพักเขาต้องเปิดกระจกรถแน่ ๆ”
เซี่ยเหยาใ ของแบบนี้ก็รู้ล่วงหน้าได้ด้วยเหรอ?
ตอนนี้สีหน้าของลั่วเทียนเซียงที่อยู่ในรถจีทีอาร์เขียวคล้ำไปหมด!
เสียง ‘ปู๊ด’ ดังขึ้น สีหน้าของลั่วเทียนเซียงก็ยิ่งเขียวคล้ำมากขึ้น...
กลิ่นในรถแม้แต่ตัวเขาเองยังทนไม่ไหว! เกือบจะอ้วกหมั่นโถวที่กินตอนเช้าออกมาอยู่แล้ว!
เขารีบเปิดหน้าต่างและสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะขับรถให้เร็วขึ้นอีก!
แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่คิดว่าจะปล่อยตดที่เหม็นขนาดนี้ออกมาได้!
เซี่ยเหยาทำหน้าใเหมือนเห็นผี “ว้าว! เขาลดกระจกหน้าต่างลงจริง ๆ นายรู้ได้ยังไง?”
“นายดูดวงเป็ด้วยเหรอ?”
“…”
ตอนนี้ ลั่วเทียนเซียงกำพวงมาลัยแน่นด้วยมือทั้งสองข้าง เส้นเืที่แขนปูดโปนขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่!
เหงื่อกาฬไหลท่วมหัว! เขายึดประตูหลังไว้แน่น! ไม่กล้าปล่อยมือเด็ดขาด!
ตอนนี้เขาเสียใจกับการตัดสินใจเมื่อครู่แล้ว!
รถติดในชั่วโมงเร่งด่วน!
เขายื่นหัวออกมาะโ “รีบหน่อยสิวะ! ฉันยังเดินเร็วกว่าพวกแกอีก!”
แล้วก็กดแตรอย่างบ้าคลั่ง!
หลังจากติดอยู่ครึ่งชั่วโมง ลั่วเทียนเซียงก็ไม่กล้าะโแล้ว เพราะกลัวว่าถ้าะโออกมาอีก ประตูหลังคงจะพังแน่!
เจียงหนานถอดชุดทำงานไปพลางโบกมือเรียกเซี่ยเหยา
เซี่ยเหยาตื่นเต้นและยื่นหูเข้ามาใกล้
“ซุบซิบ ซุบซิบ ซุบซิบ... เข้าใจแล้วใช่ไหม?”
เซี่ยเหยารู้สึกหูอื้อเพราะเจียงหนาน ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อ แต่ดวงตากลับเป็ประกายระยิบระยับ!
“จริงเหรอ? น่าตื่นเต้นมาก! ฉันชอบ!”
เจียงหนานยื่นมือมาแตะมือกับเธอ!
“เสร็จแล้วกลับไปรอในรถนะ รอฉันกลับมา!”
“ได้เลยท่านผู้การเจียง!”
ลั่วเทียนเซียงพยายามอดทนมาตลอดทางจนถึงบริษัท พอลงจากรถก็รีบวิ่งเข้าไปในตึกทันที!
ท่าทางการเดินของเขาดูเก้ ๆ กัง ๆ ไม่กล้าก้าวขายาว ๆ เท่าไร
ระหว่างทาง พนักงานของบริษัททุกคนที่เห็นลั่วเทียนเซียงต่างก็ใ จากนั้นก็กัดริมฝีปากแน่นจนหน้าแดงและก้มหัวทักทาย “คุณลั่ว! อรุณสวัสดิ์!”
ถึงแม้ลั่วเทียนเซียงจะเดินผ่านไปแล้ว พวกเขาก็ยังจ้องมองตามอยู่นาน...
แต่ลั่วเทียนเซียงกลับรู้สึกไม่เลว!
นานแล้วที่ไม่ได้รับความสนใจขนาดนี้!
แต่ตอนนี้ไม่มีเวลาสนใจพวกเขา! ชายหนุ่มรีบตรงดิ่งไปที่ลิฟต์ทันที
เจียงหนานลงจากรถแล้วซ่อนตัวอยู่ในมุมที่ไม่มีใครเห็น เปิดมิติต่างโลกและหยิบบันไดออกมา ก่อนจะแบกไว้บนไหล่!
เขาก้มหน้าก้มตาเดินมุ่งหน้าไปยังตึกลั่วเทียน
เ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยยื่นมือออกมาขวาง “มาทำอะไรน่ะ?”
เจียงหนานตอบ “ซ่อมระบบไฟฟ้าครับ!”
แล้วอีกฝ่ายปล่อยให้เขาเข้าไป...
ไม่ผิดแน่! ติ๊กต่อกไม่ได้โกหกฉัน!
เมื่อไม่กี่วันก่อน เขาเจอมุกตลกในนั้น ไม่ว่าจะที่ไหน ตราบใดที่คุณแบกบันไดเข้าไป จะไม่มีใครขวางคุณอย่างแน่นอน!
ไม่มีปัญหา!
ลั่วเทียนเซียงยืนนิ่ง ไม่กล้าขยับอยู่ในลิฟต์ เขากดชั้น 33 ขณะมองดูลิฟต์กำลังจะปิด!
แต่แล้วมือหนึ่งก็ยื่นเข้ามา ตามมาด้วยเจียงหนานที่แบกบันไดเดินเข้ามาในลิฟต์!
ลั่วเทียนเซียงอยากจะบ้าตาย!
แกรอไปรอบหน้าไม่ได้หรือไง! ฉันรีบอยู่นะ!
ผลคือภายใต้สายตาที่สิ้นหวังของลั่วเทียนเซียง…
เจียงหนานกดทุกปุ่มั้แ่ชั้นที่ 2 ถึงชั้น 33!
...
[แต้มความคับแค้นจากลั่วเทียนเซียง 1000 แต้ม!]
[แต้มความคับแค้นจากลั่วเทียนเซียง 1000 แต้ม!]
เจียงหนานพูดเสียงเบา “ขอโทษนะครับ! ผมต้องตรวจสอบวงจรไฟฟ้าทุกชั้น!”
ลั่วเทียนเซียงอยากจะออกจากลิฟต์ แต่เพิ่งจะก้าวออกไปได้ก้าวเดียว ก็ไม่กล้าขยับอีก!
ในลิฟต์มีพนักงานสาวที่กอดแฟ้มเอกสาร สวมชุดทำงาน ยิ้มและพยักหน้าเล็กน้อยอีกคน แต่ไม่ได้พูดอะไร!
จากนั้นลิฟต์… ก็เริ่มทำงาน!
5K
