“ไม่เป็ไรค่ะเดี๋ยววันหลังพี่หิวน้ำพี่จะแวะมาทานที่บ้านอิงนะคะ”ฟ้ายิ้มเล็กน้อยใจเธอก็อยากจะเข้าไปข้างในอีกฝ่ายคงจะอึดอัดน่าดู
“ยินดีค่ะ” โล่งใจไปหน่อยถึงแม้ปากจะชวนแต่ในใจก็แอบภาวนาว่าขอให้เขาไม่อยากกินน้ำทีเถอะ
“งั้นพี่ไปก่อนนะ แล้วเจอกันค่ะ” ฟ้ายกมือขึ้นโบกมือลาอีกฝ่ายก่อนจะเลื่อนกระจกปิด
“ขับรถดีๆ นะคะ” เธอยิ้มและโบกมือให้อีกฝ่ายเธอยืนรอจนรถของอีกฝ่ายหายไปจากนอกสายตาแล้วเดินเข้าบ้านไปตอนนี้ก็คงเวลาอาหารเย็นพอดี
“คุณหนูกลับมาแล้วหรอค่ะนมตั้งโต๊ะเรียบร้อยแล้วค่ะสำหรับอาหารเย็นคุณหนูไปอาบน้ำลงมาทานข้าวนะคะ” แม่นม
“พอดีอิงเพิ่งทานกับเพื่อนๆ มาเองค่ะนมวันนี้อิงยังอิ่มอยู่เลยเอาไว้พรุ่งนี้นะคะ” ตอนนี้เธอพูดได้คำเดียวว่าท้องของเธอตึงมากกินอะไรเข้าไปอีกไม่ได้แล้ว
“อย่างนั้นหรอค่ะ” แม่นม
“พรุ่งนี้อิงทานแน่ๆ ค่ะ อิงรับปากเลย” อาหารวันนี้ทุกคนคงตั้งใจทำเพื่อต้อนรับฉันแน่ๆแต่ฉันก็ไม่สามารถยัดมันลงไปได้แล้ว
“ได้ค่ะงั้นคุณหนูไปอาบน้ำพักผ่อนได้แล้วค่ะ”
“ได้เลยค่ะ งั้นอิงไปอาบน้ำแล้วนะคะ” เธอเดินขึ้นไปบนห้องทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาข้างหน้าต่างเพราะวันนี้มีเขาเข้ามาทำให้ความรู้สึกของฉันสับสนอีกรอบหลังจากที่มั่นใจว่าตัวเองสามารถตัดความรู้สึกที่มีต่อเขาออกไปได้หมดแล้ว
สำหรับเธอแล้วเขาควรอยู่กับคนที่มีเวลาให้เขาเหมาะสมกับเขามากกว่าเธอที่ยอมทิ้งเขาไปเพื่อไปทำตามความฝันของตัวเองคนแบบฉันไม่เหมาะสมกับเขาหรอกไม่เหมาะแม้แต่จะยืนข้างๆเขาเสียด้วยซ้ำดีแค่ไหนที่เขายังมาคุยยังทำเหมือนทุกอย่างปกติถึงแม้จะจบกันด้วยดีแต่เธอคือคนที่ปล่อยมือเขา แล้วเดินออกมา เฮ้อเธอหยิบมือถือขึ้นมาเลื่อนไปในทวิตเตอร์เรื่อย ๆ เห็นแฮชแท็ก #ตลาดริมแม่น้ำเธอกดเข้าไปดูมันคือที่เดียวกับที่ฉันเคยไปกับพี่ฟ้าเมื่อก่อนบ่อยๆ ไหนๆแล้วไปสักหน่อยดีกว่า
“ใส่ชุดไหนดีนะ” เพราะเสื้อผ้าเยอะเลยไม่รู้จะใส่อะไรดีมันเลือกไม่ถูกไปเดินริมน้ำที่มีตลาดก็ต้องแต่งตัวสบายๆตัวนี้แล้วกันเธอหยิบกระโปรงพลีทอัดกรีบยาวถึงเข่าสีขาวคู่กับเสื้อคาร์ดิแกนแขนยาวสีดำและเกาะอกสีขาวข้างใน
“อ้าว คุณหนูจะออกไปค่ะ” แม่นม
“อิงจะไปเดินเล่นแถวตลาดค่ะออกไปเปิดหูเปิดตา” ฉันขยิบตาข้างหนึ่งให้แม่นม
“แต่ฟ้ามืดแล้วนะคะ ข้างนอกอันตรายค่ะ” แม่นม
“ไม่ได้ไปที่ลับตาคนค่ะนมไปเดินตลาดคนเยอะแยะไม่อันตรายหรอกค่ะ”ก็ต้องยอมรับว่าเธอเองก็ดื้อมากเช่นกัน
“ก็ได้ค่ะ”
“ขอบคุณค่ะ ฝากบอกทุกคนด้วยนะคะ” เธอเดินออกไปหน้าบ้านบอกคนขับรถให้เอารถออกแค่คิดถึงบรรยากาศสมัยที่ไปเดินตอนนั้นมันสวยมากๆแถมตอนนี้มีตลาดอีกมันคงจะเป็อะไรที่น่าสนใจน่าดูเลย
*ณ ตลาดกลางคืน*
“เดี๋ยวผมจอดรถรอคุณหนูอยู่ตรงนี้นะครับ” คนขับรถ
“ไม่เป็ไรค่ะพี่ต้นกลับไปก่อนได้เลยค่ะอิงไม่รู้ว่าจะเดินนานไหมถ้าอิงเสร็จจะโทรตามนะคะพี่ต้นจะได้ไปทานข้าวด้วย” ปกติเวลานี้ถ้าพวกคนงานคนขับรถแม่บ้านจะเป็เวลาทานข้าวเธออยากออกมาเองจะให้พวกเขาอดข้าวได้ไง
“ได้ครับ”
เธอลงจากรถมองหาสัญญาณมองหาสัญญาณไฟจราจรหรือทางม้าลายว่าอยู่ตรงไหนเพราะรถเยอะมากๆรวมถึงคนเองก็เยอะเหมือนกัน ถ้าเธอเดินเข้าไปจะหลงหาทางออกไม่เจอไหมนะมองหาเท่าไหร่ก็ไม่เจอไฟจราจรหรือทางม้าลายสำหรับข้ามถนนเลยเธอเลยอาศัยมองว่าคนอื่นเขาข้ามกันอย่างไง คนแถวนี้เข้าข้ามถนนกันแบบเดินช้าๆมารอกลางถนนแล้วก็ก้มหัวขอทางจากรถงี้สินะต้องมองหาจังหวะก่อนว่าจังหวะไหนควรข้ามเอาล่ะจังหวะนี้แหละ หมับจังหวะที่เธอกำลังจะก้าวขาก็มีแรงฉุดเบาๆ ฉุดเธอให้ถอยหลังไปประมาณ3-4ก้าว
“รถมาเร็วแบบนี้ข้ามไม่ได้นะรู้ไหม”
“พี่ฟ้า”อะไรอีก อย่าบอกนะบังเอิญชีวิตเธอนี้มันบังเอิญบ่อยไปหรือเปล่าบังเอิญกับคนเดิมๆเท่านั้นด้วยนะ
“ค่ะ พี่เองเจ็บไหมพี่ดึงแรงไปหรือเปล่า” ฟ้ารีบดูข้อมือของอีกฝ่าย
“ไม่เจ็บค่ะ” เธอดึงข้อมือของเธอกลับมา
“ค่ำแล้วนะทำไมถึงยังออกมาเดินอยู่อีกล่ะ” เขารู้ดีว่าอีกฝ่ายจะไม่ค่อยชอบออกจากบ้านเวลามื้อค่ำหรือดึกเพราะกลัวอันตราย
“ก็ตอนค่ำมันน่าเที่ยวอยู่นะคะเช่นนี้ไงคะตลาด” แต่ก่อนเธอไม่เคยออกจากบ้านคนเดียวหลังพระอาทิตย์ตกเลยแต่นั้นก็เมื่อก่อนไงั้แ่ไปอยู่ที่เมืองนอกแล้วด้วยอายุที่โตขึ้นแล้วเื่พวกนี้กลายเป็เื่ปกติไปแล้ว
“ใช่แล้วค่ะน่าเที่ยวของกินเยอะมีของเล่นด้วย” เขาเอื้อมมือไปคว้าข้อมือเล็กมาจับแล้วพาเดินข้ามถนนไปจนมาถึงหน้าตลาด
“เวลาข้ามถนนต้องมองรถให้ดีนะระวังรถใหญ่อย่างเดียวไม่ได้มอเตอร์ไซค์ก็ต้องระวังเพราะเป็รถเล็กจะชอบเบียดรถใหญ่ทำให้มองไม่เห็นคน” เขาหันไปยิ้มแล้วก็สอนการเดินข้ามถนนแถวนี้
“เข้าใจแล้วค่ะ
704
