“คุณชายใหญ่ ท่านชอบพี่สาวข้าตรงไหนหรือเ้าคะ ” อู๋เสี่ยวถงเอียงคอถาม สีหน้าของนางดูคับข้องใจ
ฮัวหยางนึกถึงใบหน้าที่ดูธรรมดาแต่เปี่ยมด้วยชีวิตชีวาของอู๋จือแล้วหยักยิ้มมุมปาก “พี่สาวเ้าไม่ได้งดงามเท่าคุณหนูในห้องหอที่ข้าเคยพบ แต่นางก็มิได้ขี้ริ้ว ข้าชอบที่นางมุ่งมั่นในการทำหน้าที่มือปราบและทำอย่างเต็มกำลังเสมอ มีบุรุษหลายคนชอบนางแต่เพราะนางห่วงครอบครัวจึงไม่ยอมให้ความหวังแก่ผู้ใด ภายหลังข้ายังได้รู้อีกว่านางเป็คนมัธยัสถ์เก็บออมเงินอย่างรู้คุณค่า ทุกย่างก้าวของนางล้วนเต็มไปด้วยการคำนวณและวางแผน”
“เ้าค่ะ พี่สาวข้าทำงานอย่างจริงจัง ไม่ยอมคบหากับบุรุษในเชิงชู้สาวและนางขี้เหนียวมากจริงๆ”
คุณชายใหญ่ฮัวนึกถึงตั๋วแลกเงินหนึ่งร้อยตำลึงที่เขาให้อู๋จือไปในคืนทดลองยา นางไม่ยอมเอาไปใช้แต่กลับแอบเอาไปฝังเก็บอย่างมิดชิดที่ข้างต้นไม้หลังบ้าน หลังจากที่นางออกจากเรือนปรุงยาไปแล้ว เขาส่งองครักษ์ให้ตามดูแลนางจนถึงบ้านและคอยซุ่มดูพฤติกรรของนาง
“ท่านพูดเหมือน ท่านแอบสืบเื่พี่ข้ามานานแล้วนะเ้าคะ ”
ฮัวหยางหัวเราะ “เ้าฉลาดจริงเหมือนเสี่ยวเหอตี้บอก ความจริงข้าเห็นอู๋จือมานานแล้ว ครั้งแรกข้าเห็นนางวิ่งไล่กวดหัวขโมยอยู่กลางถนน ชนร้านข้างทางล้มระเนระนาด เสื้อผ้าขาดเลอะเทอะแต่นางไม่ยอมปล่อยให้คนร้ายลอยนวล นางเป็มือปราบที่คอยตรวจตราแถวคฤหาสน์ของข้า ข้าจึงให้คนไปสืบเื่ของนาง”
“เป็อย่างนี้นี่เอง คุณชายนับเป็คนรอบคอบยิ่ง”
“เสี่ยวถง ข้าทำกิจการค้า หากหละหลวมก็คงจะเจ๊งไปนานแล้ว”
“เ้าค่ะ”
“เ้าตกลงใช่หรือไม่ ”
“ตกลงเ้าค่ะ หากท่านรับปากว่าจะแต่งพี่สาวข้าเป็ภรรยาเพียงผู้เดียว ข้าก็ยินดีจะช่วยเหลือท่าน”
คุณชายใหญ่สกุลฮัวยิ้มจนดวงตาเป็ประกาย อู๋เสี่ยวถงถึงกับตะลึงมองความงดงามที่เหนืุ์ของว่าที่พี่เขย
“ถ้าอย่างนั้น ตกลงตามนี้ เริ่มจากเ้ากลับไปเกลี้ยกล่อมอู๋ฮูหยินก่อน หากนางไม่ยินยอมให้เสี่ยวเหอตี้ไปทำงานกับข้า ข้าก็จะหาเื่พบกับ อู๋จือได้ยาก”
“เ้าค่ะ ข้าจะจัดการเกลี้ยกล่อมท่านแม่ให้เรียบร้อย ขอเพียงท่านห้ามใช้อิทธิพลที่มีบังคับข่มขู่พี่สาวข้าก็พอ”
“ได้ ข้าจะทำให้นางเต็มใจเป็ภรรยาของข้าเอง”
อู๋เสี่ยวถงรู้สึกราว์จู่ๆ ก็โยนพี่เขยที่หล่อเหลาและร่ำรวยลงมาจากฟากฟ้า แค่เริ่มต้นรับปากฮัวหยาง นางก็รู้สึกราวกับว่าตนเองกำลังเปิดประตูขุมสมบัติและแสงเรืองรองก็สาดั์ตาจนเจ็บไปหมด
‘พี่จือจือ ในเมื่อมีบุรุษที่สมบูรณ์แบบมาชอบท่าน เช่นนั้นท่านก็ยอมเป็ภรรยาเขาไปเถิด ข้าว่าชีวิตนี้ของท่านคุ้มค่ายิ่งแล้ว’
สองพี่น้องสกุลอู๋กลับจากคฤหาสน์สกุลฮัวพร้อมด้วยข้าวของพะรุงพะรังเต็มสองมือ เสี่ยวเหอตี้ที่หิ้วของฝากเต็มสองมือ ด้านหลังสะพายกระเป๋าใบใหญ่ หันไปหาพี่สาวคนรอง
“พี่เสี่ยวถง เราขายพี่จือจือเช่นนี้จะดีหรือขอรับ ”
“เสี่ยวเหอตี้ เ้ารับเงินปิดปากมาแล้วหนึ่งตำลึง แล้วข้าวของพวกนี้ล้วนเป็คุณชายใหญ่ฮัวที่ยินดีมอบให้ เ้าว่าหากเราซื้อเองต้องใช้เงินสักเท่าใดกัน ”
อู๋เหอตี้มองดูกล่องขนมดอกกุ้ยฮวาจากภัตตาคารบึงหงส์ที่ตนหิ้วอยู่ถึงสองกล่องและขนมจากร้านหลัวหลัวที่โด่งดัง “ข้าได้แต่ยืนมองพวกคุณชายร่ำรวยพากันนั่งกินขนมพวกนี้ มีอยู่ครั้งหนึ่งที่สหายร่วมห้องแบ่งให้ข้าครึ่งก้อน ได้ชิมครั้งเดียวก็ราวกับได้ขึ้น์ชั้นฟ้า”
“ดูนี่” อู๋เสี่ยวถงยกปิ่นโตไม้ขึ้น “อาหารในนี้ หากเราสี่คนแม่ลูกอยากรับประทานสักมื้อก็คงต้องใช้เงินเดือนของข้าทั้งเดือน”
อู๋เหอตี้กลืนน้ำลายอึกหนึ่ง “อืม...มีแต่ของอร่อยทั้งนั้นเลยพี่เสี่ยวถง เราสองคนกลายเป็คนทรยศเพราะความอดอยากแท้ๆ เชียว”
“เ้าไม่ได้ยินหรือ คุณชายใหญ่ฮัวบอกว่าของพวกนี้เขาเต็มใจให้พวกเราเอง ขอเพียงพวกเราช่วยเหลือ หากว่าพี่จือจือไม่มีใจ เขาก็จะไม่บังคับ ในทางตรงข้ามหากว่าพวกเขาสองคนรักใคร่ชอบพอกัน พวกเราก็จะได้บ้านหลังใหม่ เ้ากับข้าก็จะมีห้องนอนส่วนตัวกันเสียที ไม่ดีหรือไร ”
อู๋เหอตี้รีบพยักหน้า “ดีสิๆ ข้าอยากมีห้องนอนส่วนตัวบ้าง”
“ถ้าอย่างนั้น เ้าก็ต้องเชื่อข้า เราสองคนร่วมมือกัน เปิดทางให้คุณชายใหญ่ฮัว เขาจะทำสำเร็จหรือไม่ พวกเราก็ต้องไม่รับผิดชอบส่วนที่เหลือ”
“พี่เสี่ยวถง ข้าไม่เคยเห็นพี่จือจือสนใจในตัวบุรุษมาก่อน วันๆ บ่นแต่เื่เก็บเงินเก็บทอง ท่านว่านางจะยอมรับคุณชายใหญ่ฮัวหรือ ”
อู๋เสี่ยวถงนิ่งไปเล็กน้อย “เื่พวกนี้ให้พี่จือจือตัดสินใจเองก็แล้วกัน”
สองพี่น้องหารือกันจนถึงบ้าน พออู๋ฮูหยินเห็นสองพี่น้องหิ้วข้าวของพะรุงพะรังเข้ามาก็ทำหน้าฉงน อู๋เสี่ยวถงจึงได้รีบบอกกล่าว
“ท่านแม่เ้าคะ ของพวกนี้เ้านายของข้าฝากมาให้เ้าค่ะ”
“ดีจริง หัวหน้าของเ้าช่างเป็คนมีน้ำใจ”
“เป็ของจากคฤหาสน์สกุลฮัวเ้าค่ะ”
อู๋ฮูหยินทำตาโต “หัวหน้าเ้าไม่ได้แบ่งให้คนอื่นหรือไร เ้าเอามาคนเดียวตั้งเยอะเชียว”
อู๋เสี่ยวถงที่คิดเหตุผลมาอย่างดีก็รีบเอ่ย “วันนี้ไม่มีใครอยู่ค่ำเหมือนข้า หัวหน้าก็เลยเมตตาให้ข้ามาเ้าค่ะ”
“ดีๆ คราวหน้า เ้าก็อยู่ช่วยงานหลงจู๊บ่อยๆ ก็แล้วกัน” อู๋ฮูหยินพูดแล้วนึกขึ้นได้ “แต่ว่าเ้าเป็ผู้หญิง อยู่ค่ำมืดบ่อยๆ มันอันตราย”
“ให้เสี่ยวเหอตี้ไปอยู่เป็เพื่อนข้าหลังเลิกเรียนดีหรือไม่เ้าคะ เดี๋ยวข้าจะหางานพิเศษเล็กๆ น้อยๆ ให้เขาทำ”
อู๋ฮูหยินตาโต “ดีๆ ถ้าได้ของกินมาบ่อยๆ แบบนี้ประหยัดได้มาก”
สามแม่ลูกตื่นเต้นกับของฝาก ทั้งหมดล้วนเป็ของราคาแพงที่พวกเขาไม่เคยกิน อู๋เหอตี้เอากล่องขนมเปี๊ยะร้านหลัวหลัวออกมาเปิดแล้วชี้ชวนให้มารดาชิม
“ท่านแม่ขนมเปี๊ยะนี้อร่อยมาก ข้ากินไปห้าชิ้นแล้ว”
“เสี่ยวเหอตี้เ้าไปกินที่ร้านมาแล้ว ยังจะมากินที่นี่อีกหรือ ระวังจะปวดท้องเล่า เหลือเอาไว้กินวันหน้าบ้างเถิด แบ่งออกมาให้จือจือสักชิ้นสองชิ้นก็พอ”
อู๋จือกลับมาถึงบ้านก็เห็นอาหารเลิศรสหลายอย่างวางเรียงรายอยู่บนโต๊ะ นางหันไปยิ้มอย่างอารมณ์ดีกับมารดาและน้องสาว
“วันนี้เสี่ยวถงได้ค่าจ้างพิเศษหรือเ้าคะ หรือว่าท่านแม่ขายของได้เยอะถึงได้กล้าซื้อของแพงๆ อย่างนี้กลับบ้าน อาหารดูน่ากินทุกอย่างเชียว”
อู๋เสี่ยวถงยิ้มกว้าง อาหารเลิศรสก็เป็อีกสิ่งหนึ่งที่ล่อหลอกพี่สาวของตนได้ นางจึงรีบกวักมือ “ใช่น่ากินมาก ลงมือกันเถิดพี่จือจือ”
“นี่เงินเ้าหรือเงินของท่านแม่ ”
“ไม่ใช่ทั้งสองอย่างเ้าค่ะ นี่เป็ของที่ข้าได้มาจากร้าน”
“เอ๋ หลงจู๊ร้านเ้าใจดีขนาดนี้เชียว หรือว่าเป็อาหารเหลือ ”
“ทำนองนั้นเ้าค่ะ” อู๋เสี่ยวถงไม่ได้พูดปด อาหารพวกนี้ถูกทำเพื่อให้คุณชายใหญ่ฮัวรับประทานและแบ่งส่วนที่เหลือให้นางและน้องชายนำกลับบ้าน
อู๋จือยิ้มกว้างมองดูน่องเป็ดตุ๋นน้ำแดงแล้วน้ำลายสอ น้องสาวรีบคีบเอาใจ “อืม...อร่อยจริงๆ รสชาติแบบนี้ไม่คุ้นเลย เสี่ยวถงเ้าไปซื้อมาจากที่ใด หมดเงินไปไม่น้อยเลยสิ”
“ถ้าพี่จือจือชอบก็กินให้หมดนะเ้าคะ”
“แน่นอน ข้าจะกินให้เกลี้ยงจานเลยล่ะ”
อู๋เหอตี้นั่งแทะน่องเป็ดกับอู๋เสี่ยวถงอย่างมีความสุข อาหารพวกนี้เป็ฝีมือของพ่อครัวสกุลฮัวซึ่งเคยเป็พ่อครัวในภัตตาคารใหญ่ อู๋จือมัวแต่ก้มหน้าก้มตารับประทานอาหารจนลืมซักไซ้น้องสาวต่อ
“จือจือ เ้ากินเข้าไปเยอะๆ จะได้ตัวหนากว่านี้หน่อย เป็ถึงมือปราบแต่ผอมแห้งแรงน้อยเช่นนี้ หากเจอคนร้ายจะต่อสู้ไม่ไหวเอา”
“เ้าค่ะท่านแม่”
**************
41K
