[จบ] เกิดใหม่เป็นภรรยาปากร้ายในยุค 70

ตอนที่ 45 เซิ่งอันหนิงนักเลงหัวไม้ตัวน้อย

โจวซือซวินเดาใจเซิ่งอันหนิงได้อย่างชัดเจน “ครบสามวันแล้วซ่งซิวเหยียนจะมารับพวกเรา”

ดังนั้นไม่ว่าจะแยกบ้านหรือไม่ พวกเขาก็จะพักอยู่ที่นี่ไม่เกินสามวัน

เซิ่งอันหนิงตกใจเล็กน้อย “เขาจะมาหรือ?”

“อื้ม มาจัดการเรื่องนิดหน่อย”

โจวสือซวินไม่ได้ลงรายละเอียด แต่เซิ่งอันหนิงกลับรู้สึกว่ามันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยสำหรับในพื้นที่ชนบทห่างไกลแห่งนี้ นอกจากจูกุ้ยฮวาที่แสนจะสุดยอดผู้นี้แล้ว คนส่วนใหญ่ก็จะซื่อตรงกันหมด

ซ่งซิวเหยียนจะสามารถทำเรื่องอะไรได้?

จูกุ้ยฮวาอยู่ในห้องของโจวเอ้อร์นี และก็ได้ยินเสียงพูดคุยของโจวสือซวินและเซิ่งอันหนิงที่กลับมา นางคอยมองดูทั้งคู่จากทางหน้าต่างพลางถ่มน้ำลายออกมา

เซิ่งอันหนิงนังตัวขวางลาภ!

จูกุ้ยฮวาไม่กล้าที่จะตำหนิโจวสือซวินในเรื่องการแยกบ้าน ดังนั้นนางจึงเอาความโกรธแค้นไปลงที่เซิ่งอันหนิง

โจวเอ้อร์นีที่กำลังนอนอยู่ได้มองดูการกระทำของแม่ของตน และเอ่ยขึ้นอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ “พี่รองของฉันทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้ล่ะ? เช้าวันนี้ยังซื้อนมข้าวหมักธัญพืชของตระกูลหลี่ที่อยู่ในอำเภอให้กับนังเซิ่งอันหนิงอีกด้วย”

นมข้าวหมักธัญพืชของร้านตระกูลหลี่นั้นมีชื่อเสียงเป็นอย่างมากในอำเภอ ว่ากันว่าจะต้องเป็นข้าราชการที่อำเภอเท่านั้นจึงจะสามารถกินได้ เมื่อไม่กี่ปีก่อนที่ไม่ได้รับอนุญาตให้เปิดร้านอาหาร จึงได้พาพวกปัญญาชนให้ไปทำที่บ้านท่านผู้นำ

แต่ตอนนี้สามารถเปิดกิจการได้แล้ว จึงเปิดเป็นร้านเล็ก ๆ และในทุก ๆ เช้าต่างมีคนมาต่อแถวซื้ออย่างมากมาย

แม้แต่จุกุ้ยฮวายังไม่เคยได้ลิ้มลองมาก่อน นางเคยแต่ได้ยินคนในหมู่บ้านที่กลับมาจากอำเภอบรรยายถึงรสชาติของมันว่าอร่อยกว่าเนื้อเสียอีก

จูกุ้ยฮวามองดูโจวเอ้อร์นี “แกรู้ได้ไง? พี่ของแกไม่ใช่คนแบบนั้น”

ไอ้เจ้าท่อนไม้แข็งทื่อผู้นั้นน่ะหรือจะซื้ออาหารให้กับเซิ่งอันหนิง?

โจวเอ้อร์นีตอบกลับ “ก็พี่ไฉ่เสียเห็นน่ะสิ”

จูกุ้ยฮวารู้สึกโมโหขึ้นมา แต่โมโหแล้วจะทำอะไรได้ เพราะตอนนี้โจวสือซวินก็ต้องการจะแยกบ้าน “เอาล่ะ แกก็อย่าทำตัวเหมือนกับคนไม่มีอันจะกิน รักษาร่างกายให้ดีจะได้แต่งกับคนดี ๆ”

โจวเอ้อร์นีมีสีหน้าที่เย็นชาขึ้นมาทันที เอ่ยเสียงหนักแน่น “ตอนนี้ฉันเป็นแบบนี้แล้ว ใครหน้าไหนจะต้องการคะ? แม้แต่ลูกก็ยังมีไม่ได้เลย”

จูกุ้ยฮวาจ้องลูกสาวเขม็ง “แกหุบปากไปซะ ที่เป็นแบบนี้ก็เพราะทำตัวเองไม่ใช่หรือไง ถ้าพวกเราไม่พูดซะอย่าง ใครจะรู้ว่าแกมีลูกไม่ได้?”

ยิ่งคิดเท่าไหร่ก็ยิ่งโมโหมากเท่านั้น “แกมันไม่พยายามเอาเสียเลย ถ้าหากหาคู่ในเมืองได้จะดีสักแค่ไหน”

ตอนนี้ทำได้แค่เพียงรอให้โจวเอ้อร์นีหายดีเท่านั้น จากนั้นก็ค่อยหาชายหนุ่มซื่อ ๆ จากหมู่บ้านที่ไกลออกไปเพื่อแต่งาน

โจวเอ้อร์นีพยายามเก็บความรู้สึกเอาไว้ “ทั้งหมดเป็นเพราะนังตัวซวยเซิ่งอันหนิงแท้ ๆ  ถ้าหล่อนไม่กลับมา ฉันคงไม่เป็นแบบนี้ พี่รองก็จริง ๆ เลย แต่งกับพี่ไฉ่เสียไม่ได้เหรอ? ทำไมจะต้องแต่งกับตัวซวยแบบนี้ด้วย ฉันว่าเรื่องการแยกบ้านต้องเป็นความคิดของนังนั่นแน่ ๆ ”

จูกุ้ยฮวาไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา นางมั่นใจว่าเรื่องการแยกบ้านไม่ใช่ความคิดของเซิ่งอันหนิงแน่นอน ที่โจวสือซวินแสดงสมุดบัญชีเล่มนั้นให้ดูก็เป็นหลักฐานว่าเขาต้องการแยกบ้านตั้งแต่เริ่มแรกแล้ว

เมื่อเอ่ยถึงการแยกบ้าน จูกุ้ยฮวาก็เริ่มรู้สึกฟุ้งซ่าน ก่อนมองดูโจวเอ้อร์นี “เอาล่ะ แกก็พูดให้มันน้อย ๆ หน่อย ต่อไปก็อย่าพูดถึงหลัวไฉ่เสียล่ะ”

โจวเอ้อนีปิดปากเงียบ และมองออกไปทางหน้าต่างด้วยความแค้น ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม หล่อนจะไม่มีวันปล่อยให้เซิ่งอันหนิงได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข!

…

เซิ่งอันหนิงตรวจสอบบาดแผลของโจวสือซวินอีกครั้ง แต่เป้าหมายหลักคือต้องการจะดูปานที่อยู่บริเวณเอวของชายหนุ่ม

เธอดูบาดแผลอย่างพึงพอใจ ดูเหมือนว่ามันจะดีกว่าเมื่อคืนเป็นอย่างมาก ผ้าพันแผลไม่ได้มีเลือดซึมอยู่มากมายแล้ว เซิ่งอันหนิงจึงใช้แอลกอฮอล์เช็ดบริเวณรอบ ๆ บาดแผล

เธอเช็ดพลางมองดูเอวของโจวสือซวิน รอยสีแดงที่ดูเหมือนจะเป็นปานนั้นก็เป็นปานจริง ๆ มันมีขนาดเท่ากับเหรียญหนึ่งหยวน ลักษณะรูปร่างเหมือนกับใบเมเปิล และมันก็งดงามจริง ๆ 

โจวสือซวินที่กำลังนอนอยู่พลันรู้สึกว่ามีบางอย่างเย็นเฉียบเคลื่อนจากบริเวณที่เป็นแผลไปที่เอว ชายหนุ่มอยากจะเอ่ยเตือนเพราะไม่ต้องการให้เซิ่งอันหนิงสัมผัสเอวของเขาโดยตรง

ปลายนิ้วที่เย็บเฉียบเคลื่อนที่เข้าไป ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกชาทั่วทั้งใบหน้า และกล้ามเนื้อของเขาก็เริ่มสั่นกระตุก

เซิ่งอันหนิงลูบไปที่บริเวณรอบ ๆ ของปาน เมื่อแน่ใจแล้วว่าบริเวณข้าง ๆ ไม่ส่วนที่นูนออกมาหรือมีก้อนอะไรอยู่ข้างใต้ เธอจึงเอ่ยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ปานของคุณสวยจริง ๆ มันดูเหมือนกับภาพวาดเลย”

โจวสือซวินกะพริบตา ระงับความขุ่นเคืองที่พวยพุ่งอยู่ในร่างกายและทำเหมือนว่าไม่ได้ยินในสิ่งที่เธอพูด จากนั้นจึงลุกขึ้นนั่งและสวมเสื้อผ้า

เซิ่งอันหนิงคุกเข่าลงข้าง ๆ เตียงเตาอย่างไม่เขินอายและมองดูปานนั้นครั้งแล้วครั้งเล่า ภาพที่สะดุดตาแบบนี้มองดูแล้วช่างดีต่อสายตาเสียจริง

เมื่อเปรียบเทียบโจวสือซวินที่มีท่าทางเหมือนกับป้าแก่ ๆ กำลังสวมเสื้อผ้าอย่างไม่สบอารมณ์ เซิ่งอันหนิงนั้นก็ดูเหมือนนักเลงหัวไม้ตัวเล็ก ๆ ที่เอาแต่จ้องมองจนแทบน้ำลายไหลอย่างไรอย่างนั้น!

ในขณะที่กำลังสวมเสื้อผ้าก็ได้ยินเสียงคนพูดคุยกันจากในลานบ้าน น้ำเสียงนั้นเป็นเสียงที่ไม่คุ้นเคย และเสียงนั้นก็กำลังสนทนากับเฉินเฉี่ยวหลาน

โจวสือซวินเห็นใบหน้าที่ประหลาดใจของเซิ่งอันหนิง จึงเอ่ยอธิบายขึ้น “นั่นหนิวชุนอิงพี่สะใภ้ใหญ่ของผม สองวันก่อนหล่อนกลับบ้านไปร่วมงานแต่งงาน”

เซิ่งอันหนิงรู้ว่าโจวฉางหลินมีลูกชายสามคน คนโตสุดอายุสิบห้าปี และคนเล็กสุดอายุสิบเอ็ดปี อยู่ในวัยที่กำลังกินกำลังซนพอดี

ในขณะที่กำลังครุ่นคิดอยู่นั้น โจวสือซวินก็สวมเสื้อผ้าเสร็จแล้ว จากนั้นชายหนุ่มก็เดินออกไปทักทายหนิวชุนอิง “พี่สะใภ้ใหญ่”

หนิวชุนอิงตอบกลับด้วยน้ำเสียงดีใจ “ให้ตายสิ เจ้ารองกลับมาแล้วหรือ? ตอนที่ฉันกำลังพาลูก ๆ มาถึงหน้าประตูหมู่บ้านก็ได้ยินคนที่หมู่บ้านบอกว่านายกลับมาแล้วน่ะ ตอนนั้นฉันไม่ยังเชื่อ เด็ก ๆ ในบ้านคงจะดีใจมาก ๆ”

เมื่อพูดเสร็จ เด็กหนุ่มสามคนก็เข้ามารายล้อมโจวสือซวิน และเอ่ยร้องด้วยความดีใจ “อารอง อารอง อากลับมาแล้ว”

“อารองเล่าเรื่องสงครามให้พวกเราฟังหน่อยสิ”

โจวสือซวินมองดูเด็กทั้งสามด้วยความงุงงง ไม่ได้พบกันเพียงไม่กี่ปี ต่างก็โตขึ้นไม่น้อย

หนิวชุนอิงยิ้มและเอ่ยตำหนิ “เอาล่ะ พวกลูกอย่ามาเอะอะกวนอารองเลย ให้อารองได้พักบ้าง!”

เด็กทั้งสามจึงได้เงียบลง จ้องมองมาที่โจวสือซวินด้วยแววตาคึกคัก

ในสายตาของเด็ก ๆ โจวสือซวินเป็นวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ที่ถือปืนเข้าไปในฐานทัพของศัตรู และเป็นเรื่องราวที่พวกเขาจะออกไปโอ้อวดให้กับเพื่อน ๆ วัยเดียวกันกับเขาได้ 

ในทุก ๆ ครั้งที่กองทัพฉายภาพยนตร์ ส่วนมากจะเป็นภาพยนต์สงคราม เด็กทั้งสามก็เอ่ยขึ้นโดยที่ไม่อายผู้ใดว่า “อารองของพวกเราเจ๋งกว่าพวกเขาอีก!”

เซิ่งอันหนิงตามออกมามองดูเด็กชายสามคนที่รายล้อมโจวสือซวินอยู่ คนหนึ่งสูงกว่าอีกคนหนึ่ง แม้จะสวมเสื้อผ้าที่มีแต่รอยปะแต่กลับสะอาดสะอ้าน

เมื่อหนิวชุนอิงมองดูเซิ่งอันหนิง จึงทักทายอย่างคึกคัก “นี่คือภรรยาของเจ้ารองสินะ สวยมาก ๆ เลย ราวกับนางในภาพวาดอย่างไรอย่างนั้น”

เซิ่งอันหนิงถูกชมจนเขินอาย เธอมองดวงตากลมโตของหนิวชุนอิง จากนั้นจึงเอ่ยทักทาย “สวัสดีค่ะพี่สะใภ้ใหญ่”

หนิวชุนอิงพยักหน้า “ไม่เป็นไร ๆ”

จากนั้นก็เรียกลูกชายทั้งสามของหล่อน “เจี้ยนหัว เจี้ยนหมิน เจี้ยนจวิน รีบมาทักทายอาสะใภ้รองเร็ว ๆ สิ”

จู่ ๆ เจ้ารองโจวเจี้ยนหมินและเจ้าสามโจวเจี้ยนจวินก็เขินอายขึ้นมา “อาสะใภ้รอง”

แต่โจวเจี้ยนหัวลูกชายคนโตไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา ความตื่นเต้นบนใบหน้าของเขาหายไป เด็กหนุ่มเม้มปากมองดูเซิ่งอันหนิงและไม่ได้คิดที่จะเอ่ยอะไร อีกทั้งดวงตายังแฝงแววปฏิปักษ์

แน่นอนว่าเซิ่งอันหนิงเห็นแววตาของเด็กหนุ่ม แต่เธอก็ยังคงยิ้มแย้มเช่นเดิม ทว่าเพียงแค่รู้สึกแปลกใจว่าทำไมเด็กหนุ่มอายุสิบห้าปีถึงได้มีความรู้สึกต่อเธอแบบนี้

พวกเขาเพิ่งเจอกันครั้งแรกไม่ใช่หรือ?

หนิวชุนอิงชกเข้าที่หลังของโจวเจี้ยนหัว “เรียกอาสะใภ้สิ ตะลึงอยู่ทำไม?”…………………………………………………………………………………………………………………….

สารจากผู้แปล

ไม่น่าช่วยนังเอ้อร์นีเลยค่ะ น่าจะปล่อยให้ตกเลือดตายไปซะ ถ้าไม่ได้อันหนิงนี่หล่อนตายไปนานแล้วเถอะ

พี่โจวมีอะไรกับปานนี้หรือเปล่าคะ แตะนิดหน่อยไม่ได้เลยนะ ทีกับเมียทำแข็งกร้าวใส่ แต่กับไฉ่เสียนี่ใกล้ชิดเนอะ งงใจ ทำตัวให้มันชัดเจนหน่อยสิ

เจี้ยนหัวนี่เคยได้ยินกิตติศัพท์ของอันหนิงร่างเดิมหรือเปล่านะ เลยแสดงท่าทางแบบนี้ อันหนิงคนใหม่เจองานหนักอีกแล้วสิ

ไหหม่า(海馬)