ศาสตราสามภพ เสี้ยวจันทราเหนือหิมะ

        สายลมพัดผ่านลานกว้างแผ่วเบา กิ่งไม้เอนตัวไหว ใบไม้หลายใบร่วงหล่นลงบนพื้นหิน

        เยว่เสวี่ยหลิงวางซาลาเปาที่เหลืออยู่ลงในมือของฉิงอี ก่อนพยักหน้าให้โยวหงเข้ามาประคองร่างนางไว้แทน จากนั้นจึงยกมือปาดน้ำตา สูดลมหายใจลึก แล้วหันกลับไปมองใบหน้าซีดขาวของคนตรงหน้าอีกครั้ง

        มือที่กำแน่นค่อย ๆ คลายออก เสี้ยวจันทราปรากฏขึ้นเหนือฝ่ามือ

        เยว่เสวี่ยหลิงหลับตาลงชั่วครู่ ก่อนสะบัดมือชี้ไปยังประตูมิติ

        เปรี้ยง!

        เสี้ยวจันทราพุ่งกระแทกม่านผนึกอย่างรุนแรง ประกายสายฟ้าแตกกระจายไปทั่วอาณาเขต เสียงสะท้อนดังก้องไปทั้งอาราม นางบังคับให้ศาสตราพุ่งเข้าโจมตีครั้งแล้วครั้งเล่า จนลมหายใจเริ่มขาดห้วงและร่างกายสั่นไหว ทว่าประตูมิติยังคงปิดสนิทดังเดิม

        กระทั่งเสียงหนึ่งดังขึ้นในความทรงจำ

        ลมปราณผสานศาสตรา ควบคุมด้วยจิต

        เยว่เสวี่ยหลิงค่อย ๆ หลับตาลงอีกครั้ง เสี้ยวจันทราลอยวนอยู่ข้างกาย ขณะที่กระแสลมรอบฝ่าเท้าแผ่ขยายออกเป็นวงกว้าง แสงสีขาวเรืองรองเริ่มไหลเวียนทั่วร่าง ก่อนหลอมรวมเข้าสู่คมจันทราทีละสาย

        ม่านพลังโปร่งใสปรากฏขึ้นชั่วขณะแล้วจางหายไป ทว่าประกายของเสี้ยวจันทรากลับสว่างเจิดจ้ายิ่งกว่าเดิม

        เมื่อเยว่เสวี่ยหลิงลืมตาขึ้น ดวงตาคู่นั้นก็เหลือเพียงความมุ่งมั่น นางสะบัดมืออีกครั้ง ส่งเสี้ยวจันทราพุ่งตรงเข้าหาประตูมิติ

        ครืน—

        แรงสั่นสะเทือนแผ่กระจายไปทั่วอารามจนข้าวของภายในอาคารสั่นไหว ต้นไม้ทั้งแนวเอนลู่ไปตามกระแสลม เยว่เสวี่ยหลิงถูกแรงสะท้อนซัดให้ถอยหลังไปหนึ่งก้าว แต่ยังคงฝืนควบคุมเสี้ยวจันทราให้โจมตีต่อไปโดยไม่หยุด

        เปรี๊ยะ...

        รอยปริแตกเส้นหนึ่งปรากฏขึ้นบนม่านผนึก

        ดวงตาของทุกคนเบิกกว้าง ทว่าในวินาทีต่อมา เยว่เสวี่ยหลิงกลับทรุดลงกับพื้น เสี้ยวจันทราพลันลอยย้อนกลับมาหาผู้เป็นนาย ขณะที่รอยแตกบนประตูค่อย ๆ สมานตัวจนไม่เหลือร่องรอย

        “เสวี่ยหลิง...”

        เสียงแหบพร่าดังขึ้นจากเบื้องหลัง

        เยว่เสวี่ยหลิงหันกลับไปทันที ก่อนรีบเข้าไปคุกเข่าลงตรงหน้าฉิงอีและจับมือนางไว้แน่น

        “อดทนอีกหน่อย...เจ้าต้องอดทนอีกหน่อย”

        ฉิงอียิ้มบาง ๆ ก่อนยกมือขึ้นอย่างยากลำบาก แล้วแตะลงเหนือหน้าอกของอีกฝ่าย

        “เสวี่ยหลิง...เจ้ารู้หรือไม่ว่าเหตุใดข้าจึงชอบตามเจ้า”

        เยว่เสวี่ยหลิงส่ายหน้าเบา ๆ

        “เพราะหัวใจของเจ้าอบอุ่น”

        ฉิงอีกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ดวงตาค่อย ๆ พร่าเลือนลงทุกขณะ

        “เมื่อข้าอยู่ใกล้เจ้า...ข้ารู้สึกว่าตนเองเข้มแข็งขึ้น”

        เยว่เสวี่ยหลิงกุมมือนั้นไว้แน่นกว่าเดิม

        “ดังนั้นเจ้าต้องรอข้า”

        ฉิงอีส่ายหน้าเบา ๆ แล้วรั้งมือของนางไว้

        “ความรักของเจ้าไม่ผิด...อย่าลืมนะ”

        น้ำตาเอ่อคลออยู่ในดวงตาของคนทั้งสอง เยว่เสวี่ยหลิงพยักหน้ารับ ก่อนค่อย ๆ วางมือนั้นลง แล้วหันกลับไปยังประตูมิติอีกครั้ง

        เสียงร้องของนางดังก้องไปทั่วอาณาเขต กระแสลมทั้งอารามพลันปั่นป่วนรุนแรงยิ่งกว่าเดิม เสี้ยวจันทราส่องแสงเจิดจ้าและพุ่งกระแทกม่านผนึกซ้ำอีกครั้ง รอยปริแตกเริ่มปรากฏขึ้นบนพื้นผิว ก่อนค่อย ๆ ขยายกว้างและลุกลามออกไปทีละน้อย จนทั่วทั้งอารามสั่นสะเทือน

        โยวหงกำมือแน่น พลางมองฉิงอีด้วยดวงตาแดงก่ำ

        “ฉิงอี...เจ้าต้องรอเสวี่ยหลิงนะ...”

        ฉิงอียิ้ม ก่อนเอนศีรษะพิงไหล่ของโยวหงอย่างอ่อนแรง สายตาค่อย ๆ พร่าเลือนลงทุกขณะ ขณะที่เยว่เสวี่ยหลิงหันกลับมามองอีกครั้ง

ดวงตาของคนทั้งสองสบกันท่ามกลางกระแสลม ราวกับกาลเวลาหยุดนิ่งลงเพียงชั่วขณะ

        เสียงของฉิงอีดังขึ้นในใจ

        เสวี่ยหลิง...อย่ายอมแพ้ให้กับความรักนะ

        ข้าขอบใจเจ้า

        เยว่เสวี่ยหลิงหลับตาลงเพียงชั่วพริบตา ก่อนค่อย ๆ ลืมขึ้นอีกครั้ง น้ำตายังคงไหลอาบแก้ม ทว่าแววตากลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

        กระแสลมซึ่งปั่นป่วนทั่วทั้งอาณาเขตพลันถูกรวบรวมเข้าสู่จุดเดียว ม่านพลังโปร่งใสหลอมรวมเข้ากับเสี้ยวจันทรา จนคมสีเงินส่องประกายเจิดจ้าราวจะแผดเผาความมืดทั้งหมดให้สิ้นไป

        นางหันกลับไปมองฉิงอีเป็นครั้งสุดท้าย

        ฉิงอียังคงถือซาลาเปาอยู่ในมือ

        และยังคงยิ้มอยู่เช่นเดิม

        “ข้าจะปกป้องเจ้า!”

        เสียงนั้นดังก้องไปทั่วอาณาเขต

        เสี้ยวจันทราพุ่งทะยานออกไปดุจคมมีดสีเงิน ฉีกผ่านม่านผนึกเป็นทางยาว แรงสั่นสะเทือนมหาศาลแผ่กระจายไปทั่วอาราม ก่อนเสียงครืนกึกก้องจะระเบิดขึ้น เมื่อผนึกประตูมิติแตกสลายลงในที่สุด

        ฉิงอียังคงถือซาลาเปาไว้ในมือ ดวงตาที่พร่าเลือนทอดมองเยว่เสวี่ยหลิงซึ่งยืนอยู่ท่ามกลางพายุลม มองนางที่ไม่ลังเลอีกต่อไป ก่อนรอยยิ้มบางจะค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า

        คราวนี้...เจ้าคงไม่หนีแล้วสินะ

        ราวกับความกังวลทั้งหมดได้เลือนหายไปพร้อมกับรอยยิ้มนั้น

        เยว่เสวี่ยหลิงยิ้มทั้งน้ำตา

        “ฉิงอี...”

        นางหันกลับไปหาอีกฝ่าย

        ซาลาเปาในมือของฉิงอีพลันร่วงลงบนพื้น กลิ้งช้า ๆ ไปตามลานหิน รอยยิ้มยังคงอยู่บนใบหน้า ทว่าดวงตาคู่นั้นปิดลงแล้ว ลมหายใจสุดท้ายเลือนหายไปพร้อมกับความเงียบซึ่งแผ่ปกคลุมทั่วทั้งอาณาเขต

        เยว่เสวี่ยหลิงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน

        “ฉิงอี...”

        เสียงเรียกสั่นพร่าหลุดออกมาจากลำคอ นางก้าวเข้าไปทีละก้าวราวกับยังไม่อาจยอมรับภาพตรงหน้า ก่อนทรุดตัวลงและดึงร่างของฉิงอีเข้ามากอดแน่น กลัวว่าถ้าคลายอ้อมแขนแล้ว อีกฝ่ายจะเลือนหายไปตลอดกาล

        เสียงสะอื้นแผ่วเบาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ เยว่เสวี่ยหลิงซบใบหน้าลงบนเรือนผมของฉิงอี น้ำตาไหลออกมาไม่ขาดสาย ขณะที่อ้อมแขนยิ่งกระชับร่างนั้นแน่นขึ้น

        “คืนนี้...” เสียงของนางสั่นจนแทบไม่ได้ยิน “ข้าต้องนอนคนเดียวแล้วใช่ไหม...”

        ลมหายใจของเยว่เสวี่ยหลิงสะดุด ก่อนเรี่ยวแรงทั้งหมดจะหมดลง ร่างของนางทรุดอยู่เช่นนั้นโดยยังคงกอดฉิงอีไว้แน่น ขณะเดียวกัน เสี้ยวจันทราก็ค่อย ๆ เลือนหายกลับเข้าสู่มิติของมัน

        ไม่นานหลังม่านผนึกถูกทำลาย โม่หยวนซาง เฟิงอวี้ และมู่หลานซินก็ทะยานผ่านช่องประตูมิติที่ฉีกขาดเข้ามา

        สายตาของโม่หยวนซางหยุดอยู่ที่เยว่เสวี่ยหลิงในทันที เขาพุ่งเข้าไปหาและพยายามคลายมือของนางออกจากอาภรณ์ของฉิงอี ทว่าแม้เจ้าตัวจะหมดสติไปแล้ว นิ้วทั้งสองข้างกลับยังกำไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยแม้แต่น้อย

        โม่หยวนซางชะงัก ก่อนหันไปมองมู่หลานซินอย่างจนใจ

        มู่หลานซินก้าวเข้ามาใกล้แล้วโบกพัดในมือเบา ๆ อินทรียักษ์ตัวหนึ่งพลันปรากฏขึ้นกลางลาน ก่อนหมอบกายลงข้างคนทั้งสอง โม่หยวนซางจึงอุ้มเยว่เสวี่ยหลิงขึ้นทั้งที่นางยังคงกอดฉิงอีไว้แน่น แล้ววางร่างของทั้งคู่ลงบนหลังอินทรียักษ์อย่างระมัดระวัง

        มู่หลานซินจับชีพจรของเยว่เสวี่ยหลิงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจเบา ๆ

        “นางสูญเสียลมปราณไปมาก ทั้งยังฝืนใช้พลังชีวิตของตนเองอีก”

        อีกด้านหนึ่ง เฟิงอวี้แบกร่างของหลี่เซวียนกับหย่งฟางขึ้นบนบ่า ก่อนหันไปมองร่างของมือสังหารซึ่งนอนแน่นิ่งอยู่ไม่ไกล

        โม่หยวนซางเผยฝ่ามือ กระบี่ซางหลัวพลันปรากฏขึ้นในมือ เขาสะบัดกระบี่เพียงแผ่วเบา เปลวเพลิงสีฟ้าพุ่งทะยานออกจากคมกระบี่ ก่อนหลอมรวมเป็นกิเลนเพลิงขนาดใหญ่ โม่หยวนซางประคองซุนหยุนฟงกับเหยียนซานขึ้นไปบนหลังกิเลน

        ขณะที่โยวหงช่วยพยุงหยางเสวี่ยอินซึ่งยังคงอ่อนแรงจากการใช้ลมปราณจนหมดสิ้น

        ไม่นานนัก ทุกคนก็ทะยานออกจากอารามสำนึกตน ผ่านประตูมิติซึ่งกำลังค่อย ๆ ปิดลงเบื้องหลัง แล้วกลับไปยังอารามมรกต

        เมื่อมาถึง โยวหงกับหยางเสวี่ยอินจึงเล่าเหตุการณ์ทั้งหมด ตั้งแต่การลอบออกจากจวินเหิงหย่วน การข้ามแม่น้ำสามภพ การพบขบวนลักพาตัว การถูกลอบสังหาร จนถึงสิ่งที่เกิดขึ้นภายในอารามสำนึกตน

        หลังดื่มยา ซุนหยุนฟงกับเหยียนซานซึ่งนั่งอยู่บริเวณโต๊ะหินในศาลาก็เริ่มขยับกายได้อีกครั้ง คนทั้งสองหันไปมองใต้ต้นเหมยกลางลานพร้อมกัน

        ตรงนั้น เยว่เสวี่ยหลิงยังคงนอนกอดฉิงอีไว้ ราวกับไม่มีสิ่งใดสามารถแยกคนทั้งสองออกจากกันได้

        ใบเหมยสีแดงค่อย ๆ ร่วงหล่นจากกิ่งไม้ ขณะเดียวกัน หิมะแรกของปีก็เริ่มโปรยปรายลงมาจากฟากฟ้า

        หยางเสวี่ยอินวางถ้วยยาลง ก่อนลุกขึ้นอย่างช้า ๆ ราวกับตั้งใจจะเดินเข้าไปหา ทว่าโยวหงกลับยื่นมือออกมาจับข้อมือของนางไว้

        เมื่อหยางเสวี่ยอินหันกลับมา โยวหงก็เพียงส่ายหน้าเบา ๆ

        “ปล่อยให้นางกอดต่อเถอะ...” เสียงนั้นสั่นไหวเล็กน้อย “นั่นอาจเป็นอ้อมกอดครั้งสุดท้ายแล้ว”

        ทุกคนทอดมองร่างทั้งสองใต้ต้นเหมย ท่ามกลางหิมะแรกที่ค่อย ๆ โปรยลงมาอย่างเงียบงัน

        ในวินาทีนั้น พวกเขาจึงเข้าใจว่า บางครั้งการจากลามิได้เริ่มต้นในวันที่คนผู้หนึ่งสิ้นลมหายใจ หากเริ่มขึ้นในชั่วขณะที่คนซึ่งยังมีชีวิตอยู่ตระหนักว่า ต่อจากนี้จะไม่มีวันได้ยินเสียงของอีกฝ่ายอีกแล้ว

        เฟิงอวี้ละสายตาจากภาพใต้ต้นเหมย แล้วหันกลับมามองโม่หยวนซางกับมู่หลานซิน สีหน้าของเขาเคร่งเครียดกว่าที่เคย

        “มือสังหารสองคนนั้น...เป็นศิษย์ของจวินเหิงหย่วนจริง” บรรยากาศรอบด้านพลันเงียบลงอีกครั้ง

        โม่หยวนซางทอดมองเหล่าศิษย์ที่ได้รับบาดเจ็บ ก่อนสายตาจะหยุดอยู่ที่เยว่เสวี่ยหลิงซึ่งยังคงกอดฉิงอีไว้แน่น แม้เจ้าตัวจะหมดสติไปแล้วก็ตาม

        ปราณภายในกายแผ่ขยายออกมาโดยไม่รู้ตัว จนเกล็ดหิมะที่ตกกระทบอาภรณ์ละลายหายไปในทันที

        “ผู้วางแผนอาจเป็นใครบางคนในสภาอย่างนั้นหรือ”

        มู่หลานซินส่ายหน้าเบา ๆ พลางก้าวเข้าไปใต้ต้นเหมย

        “หรือบางที...คนของนิกายกลืนสามภพอาจบงการพวกเขาอยู่เบื้องหลัง”

        นางคุกเข่าลงข้างร่างของคนทั้งสอง เยว่เสวี่ยหลิงกับฉิงอียังคงนอนแนบชิดกัน หน้าผากแตะกันแผ่วเบา ขณะที่มือของทั้งคู่กำชายอาภรณ์ของอีกฝ่ายไว้แน่น ราวกับไม่มีผู้ใดต้องการเป็นฝ่ายปล่อยมือก่อน

        มู่หลานซินทอดมองภาพนั้นอยู่เนิ่นนาน ก่อนยกมือขึ้นลูบเส้นผมของเยว่เสวี่ยหลิงอย่างอ่อนโยน

        “ฉิงอีต้องเดินทางแล้ว...”

        เสียงนั้นแผ่วเบาราวสายลม มืออีกข้างค่อย ๆ เอื้อมไปแตะใบหน้าเย็นเฉียบของฉิงอี

        “แต่เจ้าจะยังคงอยู่กับนางเสมอ”

        สิ้นถ้อยคำนั้น นิ้วมือของคนทั้งสองก็ค่อย ๆ คลายออกจากชายอาภรณ์ทีละน้อย

        กิ่งเหมยเหนือศีรษะโน้มตัวลงมา ราวกับกำลังโอบกอดพวกนางไว้เป็นครั้งสุดท้าย ก่อนค่อย ๆ แยกร่างทั้งสองออกจากกันอย่างอ่อนโยนที่สุด

        โยวหงกับหยางเสวี่ยอินยืนอยู่ไม่ไกล ในมือของทั้งคู่ยังคงกำถุงสมุนไพรสีขาวซึ่งฉิงอีเป็นผู้ห่อไว้ด้วยตนเอง น้ำตาค่อย ๆ เอ่อคลอขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

        ใบเหมยสีแดงร่วงหล่นลงมาทีละใบ กระทั่งปกคลุมร่างของฉิงอีไว้จนมิด เหลือเพียงกองกลีบเหมยสีแดงใต้หิมะแรกของปี

        สายลมสายหนึ่งพัดผ่านลานอาราม ละอองหิมะลอยหมุนขึ้นสู่ท้องฟ้า กองกลีบเหมยสั่นไหวแผ่วเบา ก่อนแตกกระจายเป็นกลีบดอกนับไม่ถ้วนและลอยตามสายลมขึ้นสู่ฟากฟ้า

        เมื่อสายลมพัดผ่านไป ร่างของฉิงอีก็ไม่หลงเหลืออยู่ตรงนั้นอีกแล้ว

        มีเพียงกลีบเหมยสีแดงซึ่งยังคงลอยสูงขึ้น ท่ามกลางหิมะที่โปรยปราย

        หยาดน้ำตาหนึ่งไหลออกจากหางตาของเยว่เสวี่ยหลิง ลากผ่านแก้ม ก่อนตกลงสู่ผืนดินโดยไร้เสียง

        โม่หยวนซางก้าวเข้ามาใกล้ แล้วค่อย ๆ ช้อนร่างของนางขึ้นสู่อ้อมแขน ตลอดเวลานั้น เยว่เสวี่ยหลิงยังคงหลับใหล ทว่าริมฝีปากกลับขยับแผ่วเบา ราวกับกำลังกล่าวกับคนผู้หนึ่งซึ่งยังคงอยู่ในความทรงจำ

        “ขอบคุณนะ...ฉิงอี...”