งานเทศกาลวันวาเลนไทน์ใกล้เข้ามาทุกที นักเรียนแต่ละระดับชั้นมีหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายและขะมักเขม้นกับการเตรียมงาน ใน่อาทิตย์สุดท้ายก่อนวันจัดงาน จึงงดเว้นการเรียนการสอนเพื่อให้นักเรียนได้เตรียมตัวและเตรียมการจัดงาน เพราะทางโรงเรียนมัธยมปลายโกฮันใช้โอกาสนี้ในการจัดงานนิทรรศการวิชาการและเปิดบ้านให้โรงเรียนต่างๆ ได้เข้ามาชมการเรียนการสอนและกิจกรรมต่างๆ ภายในโรงเรียนอีกด้วย
ดังนั้นงานนี้จึงเป็งานที่ทางโรงเรียนให้ความสำคัญ นักเรียนในโรงเรียนเองก็ดูตื่นเต้นและกระตือรือร้นกับการจัดงานด้วยเช่นกันเนื่องจากว่า จะมีนักเรียนจากต่างโรงเรียนสามารถเข้ามาเยี่ยมชมกิจกรรมต่างๆ ที่จัดขึ้นในวันนั้นได้ โดยพวกเขาพุ่งเป้าหมายไปที่โรงเรียนมัธยมหญิงล้วนที่อยู่ไม่ไกลกันนี้ด้วย ทุกคนต่างพูดถึงและรอโอกาสในวันนั้นกันอย่างคึกคัก
ทางด้านงานการแสดงละครที่เหล่านักเรียนชายมัธยมปลายได้รับมอบหมายก็เป็ไปอย่างทะลักทุเลบ้างอยู่พอสมควร แต่ก็ไม่เกินความสามารถของผู้กำกับมือทองอย่าง มัตสึดะ ชิฮารุ เด็กหนุ่ม ม.5 ที่ตอนแรกๆ ดูเหมือนจะใจดี แต่หลังๆ มานี้พอเริ่มสนิทกันและเข้าบทด้วยกันมากขึ้น เขาเริ่มจะเกรี้ยวกราดไม่เบา ทำเอาเหล่านักแสดงรุ่นพี่แทบจะร้องขอชีวิต และคนๆ นั้นก็เป็ใครไปไม่ได้ นอกจาก กัปตันฮิโรกิ ผู้ติดเล่นและชอบด้นสดนอกบทตลอดเวลา จนโดนผู้กำกับสั่งซ่อมบทไปหลายรอบ ส่วนคนแคระคนอื่นๆ ผู้กำกับมือทองก็วางตัวละครได้เข้ากับคาแร็คเตอร์ของคนแคระมากๆ กัปตันฮิโรกิ รับบทเป็ แฮปปี้ (Happy) คนแคระร่าเริงที่มักสร้างเสียงหัวเราะในกลุ่มเสมอ อากิระรับบทเป็ ด็อค (Doc) คนแคระที่ฉลาดแต่พูดสลับคำและเป็หัวหน้ากลุ่ม ไคโตะ รับบทเป็ คนแคระขี้เซาแต่ก็ช่างสังเกตมากที่สุดในกลุ่ม ฮารุโตะ รับบทเป็ กรัมปี้ (Grumpy) คนแคระขี้หงุดหงิดขวางโลก ชินตะ รับบทเป็ แบชฟูล (Bashful) คนแคระที่ทั้งขี้อายและขี้กลัวที่แอบชอบสโนไวท์ และรุ่นน้อง ม.4 ฝาแฝดหนุ่มสุดหล่อ โฮริ ริอง รับบทเป็ สนีซี่ (Sneezy) คนแคระขี้จามเพราะแพ้อากาศ และ โฮริ ชิอง รับบทเป็โดปี้ (Dopey) คนแคระจอมซุ่มซ่าม
การแสดงละครเป็ไปได้ด้วยดี แต่ติดปัญหาตรงที่สโนไวท์จะต้องมีบทจุมพิตกับเ้าชายเฟอร์ดินาน ผู้กำกับชิฮารุอยากจะให้มีฉากจูบจริง เพื่ออยากจะให้ฉากมันออกมาดูสมจริงมากที่สุด เรย์โกะค้านสุดตัว เพราะไม่อยากมีฉากจูบกับชูยะ และแน่นอนว่ากัปตันฮิโรกิก็ค้านสุดตัวเช่นกัน เพราะเขาอยากจะแสดงฉากจูบนั้นเอง การถกเถียงกันในเื่ฉากนี้กินเวลาอยู่นาน สุดท้ายแล้วผู้กำกับชิฮารุเลยยื่นข้อเสนอว่า ฉากจูบนี้จะเกิดขึ้นภายในวันแสดงจริงเพียงแค่วันเดียวเท่านั้น สุดท้ายแล้วเรย์โกะก็ต้องยอมรับข้อตกลงนี้ ก็ยังดีกว่าจูบจริงตอนซ้อมด้วยล่ะว่ะ เธอคิดในใจ
สุดท้ายแล้วก็ยังไม่วายหาเื่ให้เรย์โกะได้ปวดหัวอีกจนได้ เธอลืมไปเลยว่าเธอต้องแต่งชุดเ้าหญิง แน่นอนว่าจะต้องมีฝ่ายคอสตูมที่มาช่วยเธอแต่งตัว แล้วเหล่าคอสตูมนั้นก็เป็นักเรียนชาย ม.5 จากชมรมแฟชั่นดีไซน์ ความซวยจึงมาเยือนเธออีกครั้ง เรย์โกะปฏิเสธที่จะให้พวกเขาแต่งชุดให้ และให้เหตุผลว่าร่างกายของเธอยังบอบช้ำจากการประสบอุบัติเหตุ จึงอยากจะใส่และถอดชุดด้วยตัวเอง เพื่อไม่ให้กระทบกับสุขภาพร่างกายมากนัก เหตุผลของเธอฟังดูเป็ไปได้ แต่เหล่าคอสตูมก็ยังยืนยันว่าต้องให้พวกเขาตรวจสอบการสวมชุดด้วย เพื่อให้งานออกมาดีที่สุด เธอจึงตอบตกลงแบบไม่เต็มใจเท่าไหร่
อีก 3 วันแล้ว ก่อนที่งานเทศกาลวาเลนไทน์จะเริ่มขึ้น คืนนี้ทุกคนซ้อมละครกันหนักและเหนื่อยมาก บทของเ้าชายและเ้าหญิงที่ผู้กำกับชิฮารุดูเป็ห่วงมากที่สุด กลับเล่นกันได้อย่างราบรื่นที่สุด ติดตรงที่คนแคระทั้งเจ็ดที่ดูเหมือนจะตีกันตลอดเวลาที่ทำการแสดงและลืมบทกันบ่อยมาก จนผู้กำกับสั่งซ่อมแล้วซ่อมอีก เรย์โกะจึงขอตัวไปอาบน้ำและพักผ่อนก่อน เพราะบทของเธอเรียบร้อยหมดแล้ว
“เร็น รอฉันด้วยสิ ฉันก็อยากจะไปนอนเหมือนกันนะ” กัปตันฮิโรกิโอดครวญ เพราะอยากกลับหอไปนอน
“ไม่ได้!! รุ่นพี่ยังจำบทไม่ได้เลยนะ อีกไม่กี่วันงานจะเริ่มแล้ว ถ้าวันนี้พี่เล่นไม่ได้ คืนนี้ไม่ต้องกลับไปนอน” ผู้กำกับชิฮารุคาดโทษ
“ไม่นะ!!! เร็น ช่วยฉันด้วยยยย” ว่าแล้ว กัปตันก็โดนผู้กำกับลากตัวขึ้นไปบนเวที เรย์โกะได้แต่มองด้วยความสงสาร แต่เธอเหนื่อยเกินกว่าจะรอพวกเขาแล้ว
เรย์โกะเดินกลับหอคนเดียวพลางคิดในใจว่า วันนี้ทุกคนอยู่ช่วยงานกันจนดึก ห้องอาบน้ำวันนี้ทางสะดวกไม่มีคนอื่นรบกวน เพราะปกติแล้วเธอจะอาบน้ำก่อนหรือไม่ก็หลังพวกเขา เพื่อหลีกเลี่ยงการโดนพวกเพื่อนของเร็นแกล้งเธอ วันนี้เธอจะอาบน้ำได้นานๆให้สบายใจหน่อย คิดได้ดังนี้ เรย์โกะก็เตรียมตัวไปอาบน้ำทันที
เรย์โกะอาบน้ำไปร้องเพลงไปด้วยความสบายใจ เพราะเป็ครั้งแรกที่ได้อาบน้ำแบบไม่ต้องรีบและไม่ต้องระแวงว่าจะโดนแกล้งหรือไม่
เรย์โกะอาบน้ำไปได้สักพักใหญ่ก็ได้ยินเสียงใครบางคนเข้ามาในห้องน้ำ แต่เธอก็ไม่ได้สนใจเพราะเสียงฝีเท้าดูเหมือนจะมาแค่คนเดียว เธอจึงอาบน้ำไปตามปกติ แต่แล้วประตูห้องอาบน้ำของเธอก็ถูกเปิดออก เธอจึงนึกขึ้นได้ว่าไม่ได้ล็อคประตูห้องอาบน้ำตัวเอง และคนที่เปิดประตูห้องอาบน้ำของเธอก็คือ ชูยะ!! เขาสวมเสื้อและกางเกงบ็อกเซอร์ที่ไหล่พาดผ้าขนหนูเอาไว้
ดวงตาของคนทั้งสองเบิกกว้างด้วยความใ เรย์โกะยืนนิ่งแทบหยุดหายใจ ส่วนชูยะได้แต่อ้าปากค้างกับสิ่งที่เห็น เรือนร่างนั้นไม่ใช่เรือนร่างของผู้ชายแต่เป็เรือนร่างของผู้หญิง
ทั้งคู่ยังไม่ทันได้พูดอะไรกันทั้งนั้น ก็ได้ยินเสียงเหล่าเพื่อนๆ ของเขาที่เพิ่งจะซ้อมละครเสร็จเดินเข้ามาอาบน้ำ
เรย์โกะกลัวความลับจะถูกเปิดเผย เธอจึงเอามือปิดปากชูยะแล้วดึงเขาเข้ามา และรีบล็อคประตูห้องอาบน้ำของตัวเอง พร้อมทำท่าทางไม่ให้ชูยะส่งเสียงดัง แต่ตอนนี้เ้าตัวหน้าแดงหูแดงไม่มีสติไปหมดแล้ว เพราะเขากำลังอยู่กับหญิงสาวที่กำลังเปลือยกายสองต่อสอง เรย์โกะกลับลืมส่วนนั้นไปแล้ว เพราะกลัวเพียงแต่ว่าความลับของเธอจะถูกเปิดเผย
“เมื่อกี้ชูยะมันเดินมาห้องอาบน้ำไม่ใช่หรอ มันไปไหนซะแล้วล่ะ” เสียงของอากิระพูดขึ้น
“อยู่ห้องนั้นรึเปล่า เสื้อผ้ากับผ้าขนหนูพาดอยู่นั่นไง” เอ็นโดพูดขึ้น จริงๆแล้ว นั่นมันของเรย์โกะต่างหาก เธอหันไปมองเสื้อผ้ากับผ้าขนหนูของเธอที่ดันพาดโผลออกไปนอกประตู เพราะไม่คิดว่าพวกเขาจะกลับมาเร็วกันขนาดนี้ แต่ยังไม่ทันที่เรย์โกะจะดึงเสื้อผ้ากับผ้าขนหนูของเธอลงมา กัปตันฮิโรกิแย่งขโมยมันทั้งหมดไปเพื่อจะแกล้งชูยะ
“อะไรกัน ออกมาอาบน้ำด้วยกันสิ มามะ มาหาป๋าเร็ว แม่หนูชูยะของป๋า มาถูหลังให้ป๋าหน่อยเร็ว” กัปตันฮิโรกิพูดพร้อมกับไปขโมยมันมาเพื่อให้ชูยะออกมาจากห้องอาบน้ำนั้น ข้างนอกส่งเสียงหัวเราะและหยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน นักเรียน ม.6 คนอื่นเริ่มทยอยมาอาบน้ำกันมากขึ้น เพราะเพิ่งกลับจากการเตรียมงาน เรย์โกะคิดอะไรไม่ออกแล้วตอนนี้ ถ้าถูกจับได้ขึ้นมาจะเกิดอะไรขึ้น แล้วตอนนี้เธอจะทำยังไง เสื้อผ้ากับผ้าขนหนูของเธอถูกขโมยไปแล้ว!! เธอจะเอาเสื้อผ้าจากไหนมาใส่!!
ในขณะที่ในหัวตีกันมั่วไปหมด เธอหันไปหาชูยะด้วยสายตาอ้อนวอนขอร้องให้เขาช่วย ตอนนี้ชูยะไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าเธอด้วยซ้ำ เพราะเรือนร่างอันว่างเปล่าไม่มีอะไรปกปิดเลยสักชิ้น ชูยะตั้งสติและถอนหายใจ เขาถอดเสื้อกับบ็อกเซอร์ของตัวเองออกและส่งให้เรย์โกะ เรย์โกะอึ้งไปชั่วขณะกับสิ่งที่เห็น ก่อนจะตั้งสติได้ เธอรีบสวมมันอย่างรวดเร็ว ชูยะเอาผ้าขนหนูของเขาพันตัวเธอไว้ เพื่อปิดหน้าอก กลายเป็ว่าคนที่กำลังเปลือยเปล่ากลับเป็ชูยะซะเอง เขาเปิดประตูห้องอาบน้ำออกมา เรย์โกะเดินตามออกมาด้วย สภาพที่ทุกคนในห้องอาบน้ำเห็นก็คือเรย์โกะสวมเสื้อและกางเกงบ็อกเซอร์ของชูยะและพันตัวด้วยผ้าขนหนูของเขา กับสภาพชูยะที่เปลือยเปล่าไม่มีอะไรปกปิดร่างกายเลยสักชิ้น ทุกคนในห้องอาบน้ำพร้อมใจกันเงียบ ไม่มีใครพูดอะไรไปชั่วขณะหนึ่ง ก่อนที่กัปตันฮิโรกิจะพูดขึ้น
“...นายสองคน เข้าไปทำอะไรกัน”
“...”เรย์โกะพูดอะไรไม่ออก
“ซ้อมละครหน่ะ” ชูยะตอบ
“ฉากจูบหรอ” อากิระพูด
“...อืม” ชูยะตอบเพียงสั้นๆ ก่อนจะดึงมือเรย์โกะแล้วลากเธอออกไป ชูยะเดินออกมาทั้งเปลือยเปล่าแบบนั้น ผ่านห้องของเหล่านักเรียน ม.6 ที่นั่งเล่นกันอยู่ บ้างก็กำลังเดินไปอาบน้ำทุกสายตามองมาที่คนทั้งสอง เรย์โกะหยุดเดินและเอาผ้าขนหนูของเขามาพัน่ล่างของชูยะไว้ เธอรู้สึกผิดที่ทำให้ชูยะต้องอับอายขนาดนี้ ที่สำคัญการแต่งกายไม่เหมาะสมในหอจะโดนผู้ดูแลทำโทษด้วย
แต่ด้วยเสื้อของชูยะที่เรย์โกะสวมอยู่นั้นเป็เสื้อยืดสีขาวบาง มันจึงเผยให้เห็นหน้าอกของเธออย่างชัดเจน มีนักเรียนชายกลุ่มหนึ่งเดินผ่านมา ชูยะจึงดึงเรย์โกะมากอดไว้เพื่อไม่ให้เห็นหน้าอกของเธอ
“เอ่อ…เราจะเดินกันไปอย่างนี้หรอ” เรย์โกะถามขึ้น
“ขี่หลังฉัน” ชูยะพูดพร้อมย่อตัวลง เรย์โกะลังเลแต่เธอก็ไม่มีเวลาจะตัดสินใจแล้ว เลยยอมขี่หลังเขาแต่โดยดี
กลายเป็ว่าหน้าอกของเธอชิดหลังอันเปลือยเปล่าของชูยะเต็มๆ แต่คนทั้งสองจะเลือกอะไรได้ นอกจากต่างคนต่างหน้าแดงก่ำและไม่กล้าพูดอะไรกันสักคำ
ชูยะมาส่งเรย์โกะที่ห้องหน้า และพูดกับเรย์โกะโดยไม่กล้าสบตา เธอเองก็เช่นกัน
“แต่งตัวเสร็จแล้วไปเจอกันที่ coffee shop เรามีเื่ต้องคุยกัน” พูดจบเขาก็เดินกลับห้องของตัวเองไป
เรย์โกะกลับเข้าห้องอย่างรวดเร็ว เพราะกลัวว่าเ้าพวกนั้นจะตามมาก่อเื่วุ่นวายอะไรอีก ให้ตายเถอะ ตอนนี้ชูยะรู้เื่ที่เธอเป็ผู้หญิงแล้ว จะทำยังไงดีเนี่ย!!!
1K
