เปิดประตูสู่ความมั่งคั่งในยุค 90 : ความรุ่งโรจน์ของหญิงสาวผู้เกิดใหม่ 【จบ】

        สือเจียงหย่วนได้ฟังแล้วก็รู้สึกว่าสมเหตุสมผล จึงรีบหยุดมือ โชคดีที่เขายังไม่ทันตอกตะปูลงไปลึกมากนัก พอถอนตะปูออกมาแล้วถูๆ ด้วยมือ ก็แทบจะมองไม่เห็นร่องรอยการตอกตะปูแล้ว สือเจียงหย่วนยิ้มแห้งๆ แล้วทำตามที่คังอิงบอกโดยพันตู้รับจดหมายติดกับประตูเหล็ก

        สือเจียงหย่วนมองดูความสูงของตู้รับจดหมายแล้วบอกว่า “ความสูงขนาดนี้พอดีเลย คุณเอื้อมถึง ส่วนเด็กๆ เอื้อมไม่ถึง ไม่อย่างนั้นคงโดนพวกเด็กๆ แกล้งแน่ เด็กบางคนก็ซุกซนเกินไปเนอะ”

        คังอิงกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เสียง ‘ติ๊ง’ จากเตาอบดังขึ้นก่อน เธอจึงบอกกับสือเจียงหย่วนว่า “ข้าวอบชีสสุกแล้วล่ะ”

        คังอิงรีบเดินเข้าไปในบ้านแล้วเปิดเตาอบ พอเห็นภาพตรงหน้าเธอก็เอ่ยอย่างยินดี “สำเร็จแล้วล่ะ ไม่รู้ว่าจะถูกปากคุณหรือเปล่า ถือว่าเป็นการผสมผสานระหว่างอาหารตะวันออกและตะวันตกก็แล้วกัน”

        คังอิงใส่เครื่องปรุงรสที่เธอปรับแต่งเองลงไป หลังจากกินอาหารกับสือเจียงหย่วนมาหลายวัน เธอก็พอจะรู้รสชาติที่เขาชอบบ้างแล้ว

        สือเจียงหย่วนชอบอาหารรสจัด ชอบรสเค็มและเผ็ด ไม่แปลกใจที่แม่ของชายหนุ่มมักจะคอยแก้ไขนิสัยการกินของเขาอยู่เสมอ เธอบ่นว่าเขากินเผ็ดและเค็มมากเกินไป ซึ่งมันไม่ดีต่อสุขภาพจริงๆ

        ดังนั้นคังอิงจึงใช้วิธีประนีประนอม อีกอย่างข้าวอบชีสมีรสชาติเข้มข้นอยู่แล้ว เชื่อว่าต้องถูกปากสือเจียงหย่วนอย่างแน่นอน

        จานเซรามิกที่เพิ่งนำออกจากเตาอบที่ใช้อุณหภูมิสูงยังคงร้อนมาก คังอิงกลัวว่าสือเจียงหย่วนจะไม่รู้ว่ามันร้อน จึงรีบห้ามเขาไม่ให้หยิบมันออกมาจากเตาอบด้วยมือเปล่า ไม่อย่างนั้นเขาคงโดนความร้อนลวกมือแน่ๆ

        คังอิงใช้ผ้าขนหนูเปียกหมาดรองมือ แล้วค่อยๆ ยกจานข้าวอบชีสออกมาจากเตาอบอย่างระมัดระวัง ก่อนจะวางลงบนโต๊ะอาหาร

        สือเจียงหย่วนมองดูข้าวอบชีสด้วยแววตาสงสัยและประหลาดใจ “ข้าวสวยสามารถทำแบบนี้ได้ด้วยเหรอครับ?”

        ถึงแม้จะมีคนเขาไปกินอาหารตะวันตกบ้างเป็นครั้งคราว แต่สำหรับกลุ่มคนในเมืองหลวงแล้ว อาหารตะวันตกที่พวกเขานึกถึงก็มีเพียงแค่สเต๊กกับไวน์แดงเท่านั้น เพราะแบบนี้เขาจึงไม่เคยเห็นข้าวอบชีสมาก่อน

        คังอิงตอบ “คุณลองชิมดูก็แล้วกัน ใครที่ชอบกินชีสจะต้องรู้สึกว่ามันอร่อย ถ้าคุณไม่กล้ากิน เดี๋ยวฉันทำอย่างอื่นให้คุณกินเอง”

        พูดจบ คังอิงก็ยกน้ำแกงมะเขือเทศใส่ไข่ที่เพิ่งทำเสร็จมาเสิร์ฟ

        ในฐานะที่เป็นคนทางใต้ การกินข้าวสวยของคังอิงนั้นขาดน้ำแกงไม่ได้ นี่เป็นเรื่องที่เธอไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม

        แม้ว่าสือเจียงหย่วนจะเป็นคนทางเหนือ แต่เนื่องจากแม่ของเขาเป็นคนทางใต้ เขาจึงเคยชินกับการทานอาหารที่มีน้ำแกง

        เขาตักน้ำแกงมะเขือเทศใส่ไข่ขึ้นมาดื่มคำหนึ่ง จากนั้นก็ใช้ช้อนตักข้าวกับชีสที่มีสีเหลืองทองขึ้นมาชิม

        เห็นสือเจียงหย่วนหลับตาลงอย่างช้าๆ ราวกับกำลังลิ้มรสชาติอย่างตั้งอกตั้งใจ ทำให้คังอิงรู้สึกเหมือนมีบางอย่างเคลื่อนไหวในใจของเธออย่างช่วยไม่ได้

        เธอไม่เคยเจอผู้ชายคนไหนให้ความสำคัญกับอาหารที่เธอทำมากขนาดนี้มาก่อน การกระทำของเขาแสดงให้เห็นถึงการให้เกียรติฝีมือของคนทำอาหาร เพียงเท่านี้ก็ทำให้คังอิงอดไม่ได้ที่จะเกิดความประทับใจต่อสือเจียงหย่วน

        แน่นอนว่าคังอิงคิดว่าความรู้สึกดีๆ แบบนี้ เป็นเพียงความรู้สึกแบบสหายร่วมปฏิวัติเท่านั้น

        พวกเขาทั้งคู่เป็นหุ้นส่วนทางธุรกิจ อีกอย่างเธอยังช่วยชีวิตสือเจียงหย่วนเอาไว้ เขาจึงเต็มใจร่วมลงทุนทำธุรกิจกับเธอโดยไม่ลังเลเพื่อตอบแทนบุญคุณ ส่วนเรื่องอื่นๆ คังอิงยังไม่คิดไปไกลถึงขั้นนั้น

        ตอนนี้เธอยังคงเป็นคนที่ไม่มีเวลาดูแลตัวเอง อีกทั้งเธอยังมีสถานะต้องห้ามที่สาวโสดทุกคนในยุคสมัยนี้ต่างก็หวาดกลัว นั่นก็คือ ‘ผู้หญิงที่หย่าร้าง’

        ครอบครัวดีๆ ไม่มีทางยอมรับผู้หญิงแบบเธอ ดังนั้นคังอิงจึงได้ตัดความคิดนั้นออกไป เธอตั้งใจว่าจะทุ่มเทให้กับการทำธุรกิจของตัวเองเพียงอย่างเดียว

        เธอเอ่ยถามสือเจียงหย่วน “อร่อยไหมคะ? คุณเคยชินกับรสชาติแบบนี้หรือเปล่า?”

        “อร่อยครับ ผมไม่เคยกินข้าวที่อร่อยแบบนี้มาก่อน” สือเจียงหย่วนกล่าวพลางตักข้าวคำที่สองเข้าปาก บนใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความพึงพอใจ “ต่อไป ทำข้าวอบชีสแบบนี้บ่อยๆ นะครับ ถ้าชีสไม่พอ เดี๋ยวผมจะบอกให้จ้าวซื่อหงส่งมาให้จากเมืองหลวง”

        “จ้าวซื่อหง...คือคนที่ส่งเนยมาให้งั้นหรือคะ?” คังอิงเอ่ยถาม

        “ใช่ครับ เขาเป็นเพื่อนสนิทของผม ถึงพวกเราเป็นเพื่อนที่ไม่ค่อยติดต่อกัน แต่พอเจอกันก็พูดคุยกันได้อย่างสนิทสนม

        ตอนนี้ผมทำธุรกิจ ต้องเดินทางไปไหนมาไหนตลอดเวลา คนที่ผมติดต่อด้วยมากที่สุดก็คือจ้าวซื่อหง ส่วนเพื่อนสนิทคนอื่นๆ ก็อยู่กันคนละทิศละทาง อยากจะเจอกันสักครั้งก็ยาก นอกจากช่วงตรุษจีน พวกเราถึงจะได้รวมตัวกันที่เมืองหลวง

        แต่โชคดีที่ถึงจะเป็นแบบนี้ แต่พวกเราก็ไม่ได้เปลี่ยนไปเลย ไม่ว่าพวกเราจะต้องเจอกับอะไรมาข้างนอก พอกลับมาอยู่รวมกัน ก็ยังคงเป็นเหมือนเดิม”

        สือเจียงหย่วนพูดพลางทอดถอนใจ

        คังอิงบอกเขาด้วยความอิจฉา “มิตรภาพแบบนี้ช่างน่าอิจฉาจังเลยนะคะ การที่สามารถมีเพื่อนสักสองสามคนที่ไม่เปลี่ยนแปลงไปตลอดชีวิต นับว่าเป็นโชคลาภที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตคนเราเลยก็ว่าได้”

        “คำพูดของคุณนี่ดูเป็นปัญญาชนมากเลยนะครับ” สือเจียงหย่วนกล่าวชมพลางยกนิ้วโป้งให้

        คังอิงคิดในใจว่าอย่างเธอจะเรียกว่าเป็นปัญญาชนได้ไหม? ในชาติที่แล้วเธอเรียนจบจากมหาวิทยาลัยอันดับต้นๆ ของประเทศ แม้ว่าจะไม่อาจเทียบได้กับมหาวิทยาลัยชิงหัวหรือมหาวิทยาลัยปักกิ่ง แต่ว่าสาขาวิชาวิศวกรรมอิเล็กทรอนิกส์ของมหาวิทยาลัยที่เธอสอบติดนั้นก็ติดอันดับต้นๆ ของประเทศเช่นกัน

        คังอิงรับคำชมของสือเจียงหย่วนโดยไม่รู้สึกเขินอายแต่อย่างใด

        สือเจียงหย่วนกล่าว “คุณก็กินด้วยสิครับ ของแบบนี้ต้องกินตอนร้อนๆ ถึงจะอร่อยใช่ไหม?” เขาตักข้าวเข้าปากอีกคำ

        คังอิงหัวเราะแล้วกล่าวว่า “พอเห็นคุณกินอย่างเอร็ดอร่อย ฉันก็รู้สึกว่าประสบความสำเร็จมากแล้วค่ะ”

        สือเจียงหย่วนกล่าวชม “คุณทั้งทำธุรกิจเก่ง แล้วยังทำอาหารอร่อยขนาดนี้ ผมไม่เคยเจอหญิงสาวคนไหนที่เก่งกว่าคุณมาก่อนเลย”

        คังอิงยิ้มโดยไม่พูดอะไร คิดในใจว่าในสายตาของหลายๆ คน เธอไม่คู่ควรกับคำว่า ‘หญิงสาว’ อีกต่อไปแล้ว แต่คังอิงจะไม่ใส่ใจกับความคิดเห็นของคนอื่น

        ในตอนนั้นเอง ก็มีคนเคาะประตูบ้าน คังอิงรีบวางช้อนลง แล้วเดินออกไปด้านนอกพลางเอ่ยถาม “ใครคะ?”

        “พวกเรามาจากธนาคารเพื่อการเกษตรแห่งประเทศจีนครับ มาที่นี่เพื่อตรวจสอบเครดิต คังอิงพักอยู่ที่นี่หรือเปล่าครับ?”

        ผู้ชายสองคนที่ยืนอยู่นอกประตูอายุราวสามสิบกว่าๆ พวกเขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงขายาวสีดำ ดูจากชุดที่สวมใส่ก็รู้แล้วว่าเป็นพนักงานธนาคาร

        ปัจจุบันธนาคารเป็นอาชีพที่มีสวัสดิการดีเยี่ยม แม้พนักงานธนาคารจะเป็นแค่พนักงานระดับล่าง แต่ก็ยังได้รับสวัสดิการที่ดี

        ตอนนี้ข้าราชการทั่วไปมีเงินเดือนแค่หนึ่งร้อยถึงสองร้อยหยวนต่อเดือน ส่วนพนักงานธนาคารนั้น อย่างต่ำๆ ก็เจ็ดแปดร้อยหยวน พอบวกกับสวัสดิการต่างๆ แล้วก็ราวพันหยวน

        เมื่อเปรียบเทียบกับพนักงานธนาคารระดับล่างในชาติที่แล้วที่คังอิงเคยเห็น ที่เอาแต่วิ่งวุ่นหาเงินฝากตลอดเวลาจนดูเคร่งเครียด พนักงานธนาคารทั้งสองคนนี้กลับดูสงบเยือกเย็น และวางท่าราวกับอยู่เหนือคนอื่น

        ทันใดนั้นคังอิงก็นึกขึ้นได้ พวกเขาทั้งสองคนเป็นพนักงานธนาคารที่สือเจียงหย่วนเคยพูดถึง ฝ่ายพิจารณาปล่อยสินเชื่อและตรวจสอบเครดิต เธอเองรอพวกเขาอยู่ แต่ไม่คิดว่าพวกเขาจะมาตอนเที่ยงวันนี้

        คังอิงรีบเปิดประตูแล้วบอกว่า “ฉันคือคังอิงค่ะ เชิญเข้ามาข้างในก่อนสิคะ”

        “ขอโทษนะครับ กำลังกินอาหารกลางวันกันอยู่หรือเปล่า? รบกวนพวกคุณแล้วนะครับ” พนักงานของธนาคารเพื่อการเกษตรบอก “พอดีพวกเราสำรวจข้อมูลในละแวกนี้พอดี ก็เลยแวะมาที่นี่ก่อน”

        “พวกคุณกินอาหารกลางวันกันมาหรือยังคะ? ยังไงกินด้วยกันไหม?” คังอิงถามอย่างสุภาพ

        “ไม่เป็นไรครับ เชิญพวกคุณตามสบายเถอะ พวกเรากินข้าวมาจากโรงอาหารแล้ว” คนทั้งสองปฏิเสธอย่างสุภาพ

        คังอิงไม่ใช่คนที่ยอมปล่อยให้ตัวเองต้องท้องว่าง เธอบอกพวกเขาว่า “งั้นพวกคุณดื่มชาก่อนก็แล้วกัน อีกสักพักฉันก็กินเสร็จแล้วค่ะ”

        พูดจบ คังอิงก็เชิญพวกเขาไปนั่งที่ใต้ต้นหอมหมื่นลี้ จากนั้นก็ชงชาสองถ้วยให้พวกเขาก่อนจะเดินกลับไปกินข้าวต่อที่ห้องรับแขก