ผมใช้บัตรเงินสดที่ธรณีให้ยืมแตะเซนเซอร์เพื่อเปิดแขนกั้นประตูสถานีสามเสาจากนั้นธรณีก็ใช้มือกดปุ่มบนขาแว่นตาสองครั้ง แล้วก้าวนำไปอย่างรวดเร็วเขาบอกภายหลังว่าเปิดใช้งานเอไอที่ชื่อเนวี (Navi) ซึ่งตั้งค่ามาล่วงหน้าั้แ่ก่อนออกจากคอนโดมันจะช่วยวางแผนการเดินทางโดยครอบคลุมระบบขนส่งทั้งหมด รวมถึงรถไฟฟ้ารถแท็กซี่สี่ล้อ หรือรถบัส มีทั้งของภาครัฐและเอกชน ในแอปพลิเคชันจะคำนวณหาระยะทางเดินที่สั้นที่สุดซึ่งมักไม่เกิน1 ไมล์
“เอไอจะใช้บิ๊กดาต้า[1]มาคิดว่ามีคนเท่าไหร่อยู่ที่ไหนบ้าง กระจายตัวอย่างไร ้าไปที่ไหน แน่นอนว่าการเชื่อมกันขนาดนี้ รัฐต้องเป็ผู้ดำเนินการซึ่งมีการทำสัญญากับเอกชน” ธรณีบอกผม เพิ่งรู้ว่ารัฐปลดล็อกกฎหมายให้เอกชนมาช่วยพัฒนาด้วยได้
“นายเลยไม่ซื้อรถยนต์ส่วนตัวใช่ไหม”ผมถามย้ำสิ่งที่เขาเคยบอกก่อนหน้านี้
“ประมาณนั้น”น้ำเสียงธรณีฟังดูไม่หนักแน่น ราวกับว่ากำลังปกปิดเหตุผลส่วนตัวบางอย่าง
ผมเดินขนาบข้างชายผอมสูงไปตามท้องถนนที่มีคนเดินขวักไขว่นอกจากเครื่องแต่งกายที่หลากหลายสไตล์สีสันสดใสแล้ว ภาษาที่พูดก็มีทั้งไทย อังกฤษภาษาถิ่นภาคเหนือ ใต้ อีสาน ปะปนกันมั่วไปหมด ทุกคนมีเสรีภาพการแต่งตัวเต็มที่ไม่ขึ้นกับยุคสมัย ภูมิหลัง เพศ และอาชีพ เหมือนเป็พื้นที่พิเศษที่อิทธิฤทธิ์ของคำว่ากาลเทศะเสื่อมคลายยิ่งสวมแกดจิต[2]ที่ต่างกันยิ่งแปลกประหลาดเข้าไปใหญ่ชายวัยกลางคนสวมแว่นดำคอสเพลย์ชุดนักเรียนใส่กระโปรงเดินสบาย ๆ ไปบนฟุตบาทถ้าคนรุ่นพ่อแม่ผมเห็นคงอกแตกตายแน่ ร่างหนึ่งในชุดแมสคอตไดโนเสาร์แวะซื้อไอติมจากร้านข้างทางท่าทางที่ดูเทอะทะทำให้ผมอดขำไม่ได้หญิงสาววัยกลางคนเดินอย่างสง่าผ่าเผยผ่านตัวผมไป เธอสวมเสื้อผ้าที่ผสมผสานระหว่างผ้าไหมไทยดั้งเดิมกับแฟชั่นล้ำยุคผมขยี้ตาให้แน่ใจว่าไม่ได้ตาฝาดไปลายกนกเรืองแสงบนกระโปรงยาวนั้นกำลังเปลี่ยนแปลงรูปร่างเป็ดอกบัว
พวกเราเคลื่อนตัวผ่านตึกรามบ้านช่องที่ไม่ได้ดูหนาแน่นตอนที่เขาบอกให้เลี้ยวกะทันหันผมเกือบชนกับเด็กคนหนึ่งที่วิ่งตัดหน้าไป
“ท่านใส่น่าจะมีประโยชน์กว่านะเราจำทางได้อยู่แล้ว” ธรณีเอ่ย น่าจะี้เีนำทางมากกว่า
ผมเอาแว่นตากึ่งหูฟังของเขามาสวมโดยไม่ปฏิเสธมองผ่านเลนส์โปร่งแสงตามปกติแต่จะมีลูกศรสีแดงลอยอยู่บนอากาศเบื้องหน้าคอยชี้นำทางถ้าจะให้ง่ายขึ้นก็ปรับเป็แบบจุดสีเหลืองเรียงต่อ ๆกันบนพื้นเหมือนเป็รอยเท้าก็ได้ ความจริงปรุงแต่งยังสร้างภาพเสมือนของเสาธงสีแดงขนาดเท่าตึกที่ปักไว้บนจุดหมายปลายทางผมสวมเครื่องเอวีเอสอีเคลื่อนตัวไปได้แค่บล็อคเดียวก็เวียนหัวจนต้องถอดออกอาจเป็เพราะเล่นเกมมาทั้งวันจนเอียนกับภาพเสมือนแล้ว
“นายนำไปเถอะ ฉันยังไม่ค่อยชินจะเลี้ยวตรงไหนก็บอกล่วงหน้าหน่อยก็ดี” ผมยื่นวัตถุนั้นให้เพื่อนซึ่งรับกลับไปด้วยสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อยผมจึงได้โอกาสััโลกกว้างเต็มที่หน่อย
มองดูบรรยากาศสบาย ๆของผู้คนรอบตัวที่ไม่เร่งรีบ บ้างก็ค้าขายท่าทางขยันขันแข็งรูปแบบธุรกิจก็หลากหลาย บ้างก็นั่งจับกลุ่มในร้านคาเฟ สนทนากันอย่างถูกคอรถบนถนนทางขวามือแล่นผ่านไปโดยไร้เสียงรบกวนและคันดำ ผู้คนสัญจรด้วยยานพาหนะหลากหลายมีั้แ่ขี่สกูตเตอร์ความเร็วสูงไปจนถึง รถยนต์ติดใบพัดแม้จะเห็นมาแล้วครั้งหนึ่งตอนมาถึงยุคนี้ใหม่ ๆ ก็ยังอดตื่นตาตื่นใจไม่ได้มีสวนสาธารณะตั้งอยู่แทรกแทบทุกบล็อกตรงตามภาพจากมุมสูงขณะที่ลัดเลาะผ่านทะลุสวนหย่อมเล็ก ๆ ผมหลับตาพริ้ม่สั้น ๆ เพื่อััสายลมเย็นที่พัดโชยผ่านผิวหน้าพลางสูดหายใจเต็มปอด ดื่มด่ำกับอากาศบริสุทธิ์ที่ปราศจากมลพิษพลังความสดชื่นถูกเติมเต็มอีกครั้ง อยากถามตัวเองเหมือนกันว่าทนเก็บตัวอยู่ในห้องมาเป็เดือนได้อย่างไร
“ไม่น่าเชื่อว่าอากาศดีจะขนาดนี้คนยุคนี้ไม่ได้สร้างโดมแก้วั์ครอบเมืองไว้แน่นะ” ผมเอ่ย
“ท่านเอามาจากไหนเนี่ย” ธรณีหัวเราะเบาๆ “จะสร้างไปทำไม ในเมื่อมีเครื่องตรวจวัดระดับอนุภาคได้ทุกตัว และมนุษย์ก็ศึกษาผลกระทบของอนุภาคจากอวกาศมาเนิ่นนานแล้วถึงเป็โรคมะเร็งิัจริงก็มีตัดต่อยีนรักษาได้สาเหตุที่อากาศดีมาจากนโยบายสิ่งแวดล้อมของยูเอ็นดี (UND) และความร่วมมือของประเทศสมาชิกที่ทำมาตลอดหลายสิบปีต่างหาก”
เพื่อนน่าจะพูดถึงองค์กรระหว่างประเทศสักอย่าง ไม่แน่ใจว่าเกี่ยวข้องกับสหประชาชาติไหมผมยังไม่เข้าใจว่าอักษร Dย่อมาจากอะไร ทว่าไม่ได้ใฝ่รู้ขนาดนั้น
พอได้เห็นของจริงภาพจำหนังไซไฟหลายเื่ถูกลบออกไป โดมแก้วกันรังสี ะเิหยุดเวลาปืนเปิดประตูมิติ ปืนแช่แข็งเปลี่ยนคนเป็น้ำแข็งอันเปราะบางหรือแผ่นกั้นเลเซอร์ที่ป้องกันแรงะเิได้เป็เพียงวิทยาการในจินตนาการซึ่งยังทำไม่ได้จริง อย่างน้อยก็ในปี 2090 นี้ผมลองค้นข้อมูลเล่น ๆ เื่ปืนแช่แข็งระหว่างเล่นเกมเมื่อสัปดาห์ที่แล้วก็พบว่ามีแค่ปืนที่จำกัดการเคลื่อนไหวด้วยการพ่นสารเคมีเคลือบหุ้มรอบตัวซึ่งจะแข็งตัวอย่างเฉียบพลันหรือไม่ก็ปืนตาข่าย ปืนที่แช่แข็งด้วยความเย็นจัดอันตรายเกินไปเมื่อพิจารณาปัจจัยรอบด้านทั้งความปลอดภัย ประสิทธิภาพ และความคุ้มค่าแล้วตำรวจเลือกใช้ปืนไฟฟ้าเป็หลักน่าจะเป็เหตุผลเดียวกับการที่ไม่มีภาพฮอโลแกรมสามมิติลอยเกลื่อนกลาดเต็มเมืองมีเพียงบางจุดอย่างมุมสี่แยกหรือวงเวียนน้ำพุเท่านั้น เมื่อครู่ก็เดินผ่านอันหนึ่งเลยถือโอกาสลองััดู ไม่มีอะไรอยู่ตรงนั้นจริง ๆ นอกจากภาพลวงตาที่ฉายในอากาศ
“ย่านนี้ตั้งอยู่ใจกลางของจังหวัดในเขตอำเภอจงรักษ์ยังมีสถานะเป็ตำบลหนึ่ง ปัจจุบันเปลี่ยนชื่อเป็ ตำบล 347 แต่คนก็ยังชอบเรียกกันว่าสามเสา อยู่ดี”ธรณีอธิบายระหว่างเดินไปด้วย
{ รถทุกคันหยุดอย่างพร้อมเพรียงตรงเส้นสีแดงบนพื้นถนนในจังหวะที่สัญญาณจราจรรูปคนเปลี่ยนเป็สีเขียวพวกเราข้ามถนนเพื่อไปอีกฝั่งพร้อมกับคนสี่ห้าคนััพื้นรองเท้าแปลกไปจากถนนในยุคผม เมื่อก้มลงดูก็พบว่ามันทำจากแก้วที่มีลูกศรเรืองแสงด้วยไฟเอลอีดีฝังใต้ผิวพื้นถนนเป็ระยะ
“อันนี้เหรอ เป็กระจกนิรภัยแผ่นหนาที่เสริมความแข็งแรงด้วยคอนกรีตยืดหยุ่นพิเศษช่วยลดแรงกระแทก พอแสงส่องไปถึงด้านใต้ก็จะส่งพลังงานให้แผงโซลาร์เซลล์กลางคืนก็เอาพลังงานตรงนี้มาใช้ส่องสว่าง ป้ายจราจรต่าง ๆก็เปล่งแสงได้เหมือนกันแต่ต้องไม่บดบังสัญญาณไฟจราจร” ชายหนุ่มกล่าวโดยไม่ร้องขอราวกับรู้อยู่แล้วว่าผมจะถาม อดเปรียบเทียบกับสีสัญลักษณ์บนพื้นถนนยางมะตอยไม่ได้เห็นชัดเจนแค่ไม่กี่เดือนก็จะเลือนหายไปตามกาลเวลา
ใช้เวลาราวสิบห้าวินาทีจึงจะข้ามถนนอันกว้างใหญ่เสร็จถ้านับจากประตูบ้านไปจรดประตูของฝั่งตรงข้ามน่าจะราว 25 เมตรเพิ่งสังเกตว่ามีเส้นแบ่งสองเลนชัดเจนตามความเร็วของยานพาหนะ เลนกลางสำหรับยานยานยนต์ไฟฟ้าทุกชนิดไม่ว่าจะมีกี่ล้อก็ตาม ซึ่งกฎหมายบังคับให้ขับเคลื่อนด้วยระบบอัตโนมัติบังคับด้วยมือได้เฉพาะพื้นที่กันดารที่มีความหนาแน่นของประชากรน้อยกว่าที่กำหนดถัดมาเป็เลนยานพาหนะเชิงกลความเร็วต่ำ ไม่ว่าจะเป็จักรยาน หรือโรลเลอร์สเกตซึ่งขี่เองได้แต่ต้องเคารพกฎจราจร สเกตบอร์ดไฟฟ้าที่จำกัดความเร็วไม่เกิน 40-60 กิโลเมตรต่อชั่วโมงก็จะพออยู่เลนจักรยานได้หากเกิดอุบัติเหตุก็รุนแรงพอกันรุ่นที่มีความเร็วสูงกว่านี้จำเป็ต้องวิ่งเลนกลางภายใต้ภายใต้การควบคุมของเอไอ
“สาเหตุที่การจราจรลื่นไหลและปลอดภัยขนาดนี้ก็เพราะระบบของเนวีนี่แหละมันจะเชื่อมต่อกับเครือข่ายใหญ่ของเมือง คอยปรับความเร็วของยานพาหนะแต่ละคัน”ธรณีเสริม ตอนได้ยินครั้งแรกผมสั่นศีรษะเหมือนไม่เชื่อ แค่เห็นเด็กวัยรุ่นตอนปลายที่ไถลโรลเลอร์สเกตไฟฟ้าขนาบข้างรถยนต์บนเลนกลางแล้วหวาดเสียวแทนรองเท้าที่ใหญ่เหมือนรองเท้าบูตนั้นเปิดปิดล้อระหว่างะโข้ามสิ่งกีดขวางได้เองแต่ผู้สวมใส่ยังต้องใช้ทักษะการทรงตัวที่ดีอยู่
เมื่อมองผ่านกระจกใสของรถแท็กซี่ที่หยุดอยู่ใกล้ที่สุดก็ประหลาดใจนิดๆ คนที่นั่งเบาะหลังสองคนงีบหลับโดยไร้วี่แววคนขับ ในขณะที่รถจักรยานยนต์คันข้าง ๆมีหญิงวัยรุ่นนั่งควบบนเบาะ เธอสวมแว่นตาขนาดใหญ่ครอบใบหน้ารอยยิ้มสลับกับริมฝีปากที่ขยับเหมือนพูดคนเดียวบ่งบอกว่ากำลังเพลิดเพลินอยู่ในโลกเสมือนอันไกลโพ้นมั่นใจเสียจนไม่เหลือบมองถนนแม้แต่วินาทีเดียว
คนยุคนี้ไว้ใจเครื่องจักรขนาดนี้เลยหรือ
ผมนึกถึงคำโอ้อวดธรณีที่เคยพูดไว้สักวันว่าเขาเองก็เป็นักกิจกรรมั้แ่เด็กเหมือนผมพอเห็นข่าวคนที่เป็โรคหวาดกลัวหุ่นยนต์[3]ในทีวีจึงออกไปเรียกร้องต่อหน้าสาธารณชนให้ไว้ใจเทคโนโลยีเขาเชื่อว่ามนุษย์อยู่ร่วมกับเอไอได้
“จะว่าไปรถราไม่ค่อยเยอะเท่าที่คิดนะ”ผมเปรย ได้ยินมาว่าจังหวัดนี้เจริญอันดับต้น ๆ ของประเทศ
“คนส่วนใหญ่เกิน 50 เปอร์เซ็นต์ใช้สองเท้าควบคู่กับรถไฟฟ้ารองมาก็เป็จักรยานแบบดั้งเดิม”
ผมขมวดคิ้วอย่างเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งเพิ่งเห็นรถคันหนึ่งบินขึ้นต่อหน้าต่อตาจากสนามหญ้าหน้าบ้านทางขวามือใบพัดขนาดใหญ่ที่งอกออกมาจากสี่มุมสร้างแรงลอยตัวเหมือนเป็โดรนขนาดใหญ่ตอนเห็นครั้งแรกหลงคิดว่าทุกคันจะลอยตัวเหนือพื้นแบบโฮเวอร์ไบค์ในหนังสตาร์วอร์ส[4]ทว่าธรณีโต้แย้งไว้อย่างน่าสนใจ
“ไม่เห็นจำเป็เลยมนุษย์รู้มาั้แ่ยุคหินแล้วว่า การใช้วัตถุวงกลมกลิ้งไปบนพื้นเป็การใช้พลังงานน้อยที่สุดเพื่อให้วัตถุเคลื่อนที่ได้ไกลที่สุด” }
ผมผงกศีรษะเป็เชิงคล้อยตามแล้วแหงนหน้ามองโดรนที่เพิ่งบินโฉบเหนือศีรษะห่างไปประมาณ 5 เมตรมันมีจำนวนมากกว่าที่คาดไว้บางลำบินฉวัดเฉวียนบนอากาศเหมือนรีบไปส่งสินค้าบางอย่างในขณะที่บางส่วนที่ติดกล้องเลนส์ขนาดใหญ่เคลื่อนไหวช้า ๆเหมือนกำลังลาดตระเวนรักษาความปลอดภัย บางตัวลอยนิ่ง ๆซึ่งรู้ภายหลังว่าช่วยตรวจสภาพแวดล้อม ชายหนุ่มเสริมว่าโดรนทุกลำถูกควบคุมโดยพระราชบัญญัติการจราจรทางอากาศเช่นเดียวกับรถบินได้
“เมื่อไหร่จะถึงสักที”ชักรู้สึกว่าเดินมาไกลเป็กิโลเมตร เริ่มรู้สึกแสบท้องนิด ๆจากน้ำย่อยที่ออกมาโลดแล่นในกระเพาะ “นั่งแท็กซี่มาแต่แรกน่าจะถึงนานแล้ว”
“ถ้าเรารวยขนาดนั้นคงไม่ต้องมาเช่าคอนโดห้องเล็กๆ อยู่หรอก เอาน่า อีกนิดเดียวเอง ไม่เกินห้านาที”
ยังไม่ทันบ่นเพิ่มก็มีเสียงฟู่ฟ่าที่ดังไปทั่วบริเวณดึงดูดความสนใจผมไป จู่ ๆละอองฝอยของน้ำก็พุ่งขึ้นจากสปริงเกอร์ที่อยู่ตรงเกาะกลางถนนอย่างพร้อมเพรียง
“ระบบอัตโนมัติเหรอ”
“ใช่ทั้งเมืองก็เหมือนร่างกายคนที่มีชีวิต มีระบบของตนเอง ทั้งตัวอาคาร สัญญาณไฟจราจรเครื่องรดน้ำ การปิดเปิดระบบระบายน้ำฝน ทุกอย่างทำงานอัตโนมัติตามที่ตั้งไว้เข้าไปดูเวลาปิดเปิดในแอปก็ได้”
ธรณีสาธิตโดยเปิดแอปสมาร์ตซิตี้ (Smart City) เพิ่งสังเกตว่ามือถือเขาเป็กระจกใสรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าที่สามารถแสดงผลเป็จอภาพได้ทั้งด้านหน้าและด้านหลังเคล็ดลับของความโปร่งใสคือ กล้องแต่ละด้านจะถ่ายภาพแล้วไปฉายจออีกฝั่งจึงไม่เห็นวงจรภายใน ตอนแบตเตอรี่หมดจะเห็นเป็จอดำมืดทั้งสองด้านแทนหลังจากที่ยืนยันตัวตนว่าเป็พลเมืองของจังหวัด ก็สามารถเข้าไปดูแผนที่เมืองตำแหน่งและสถานะสัญญาณไฟจราจร เวลาเปิดปิดของการรดน้ำต้นไม้ตำแหน่งของรถบัสประจำทาง กดเรียกรถแท็กซี่ไร้คนขับได้เช่นเดียวกับแอปเนวีและยังสามารถกดดูภาพจากกล้องวงจรปิดซึ่งครอบคลุมพื้นที่กว่า 80 เปอร์เซ็นต์ของเมืองจุดที่เกิดอาชญากรรมบ่อยจะมีกล้องหนาแน่นเป็พิเศษเขายอมรับว่ายังมีจุดบอดอยู่บ้าง บริเวณชายหาดสันติสุขที่ผมปรากฏตัวครั้งแรกก็เป็หนึ่งในนั้น
ผมเริ่มหายตื่นเต้นแล้วเมืองบ้าอะไรจะสมบูรณ์แบบไปเสียหมด กรุงเทพฯ ที่ผมจากมาเทียมไม่ติดฝุ่นสายไฟระเกะระกะถูกเก็บลงดินหมด เดินมาตั้งนานยังไม่เห็นใครขับรถเลี้ยวขึ้นฟุตบาทแม้แต่คนปั่นจักรยานยังเคารพกฎข้อนี้ ทางเดินเรียบไร้อิฐบล็อกที่พร้อมจะดีดตัวพลิกเอาเศษน้ำขังด้านล่างขึ้นมากระเซ็นเต็มรองเท้าเครื่องขายพวงมาลัยอัตโนมัติเด้งขึ้นมาตรงหัวมุมสี่แยก ถ้ากดสั่งซื้อผ่านมือถือก็จะมีโดรนมาส่งให้ที่สี่แยกถัดไปเห็นมาขนาดนี้แล้วคงไม่มีอะไรเซอร์ไพรส์อีก
{ “ระวัง ข้างหน้า” ธรณีใช้ท่อนแขนขวางลำตัวผมไว้แต่ช้าไปเสียแล้ว ผมเดินเหยียบอิฐบล็อกอันหนึ่งที่ชำรุดทำให้น้ำกระฉอกโดนรองเท้าผ้าใบและขากางเกง ทิ้งคราบสีน้ำตาลไว้ดูต่างหน้า
อะไรเนี่ยชมหน่อยเดียวไม่ได้
ความหงุดหงิดพลุ่งขึ้นมาจนอยากจะเตะอิฐบ้านั่นให้กระเด็นแต่สายตาหลายคู่ที่จับจ้องมาทำให้ต้องข่มใจไว้ จึงได้แต่ทำทีสะบัดขาอย่างแรงครั้งหนึ่งแล้วก้มหน้าเดินต่อไปอย่างหัวเสีย
“ไม่เป็ไรพวกเนื้อผ้าพวกนี้เคลือบด้วยโพลิเมอร์พิเศษที่ทั้งกันน้ำท่านแค่เทน้ำออกจากรองเท้าก็พอ” ชายหนุ่มข้าง ๆ ปลอบใจ ดูเหมือนจะเป็เื่จริงแทนที่จะรู้สึกถึงความเปียกชื้นบนิักลับััได้ถึงความอ่อนนุ่มของใยผ้ามิน่าล่ะ คนที่ทำกาแฟหกใส่อีกคนบนรถไฟถึงไม่โกรธ
“ท่านเป็อะไรมากไหมครับ”ชายสูงวัยคนหนึ่งในละแวกนั้นเอ่ยปากถาม คงเห็นเหตุการณ์ั้แ่ต้นจนจบ
“ไม่เป็ไรครับ” ผมยิ้มเฝือน ๆพยายามเบี่ยงตัวหนี แต่อีกฝ่ายตื๊อไม่หยุดจนน่ารำคาญ แม้สีหน้าจะดูเป็ห่วงก็ตาม
“ท่านสวมเ้านี้ไว้ตลอดเวลาก็ดีนะครับช่วยได้เยอะเลย” เขาชี้ไปที่เครื่องเอวีเอสอีรูปแว่นตาข้างเดียวของตนเอง“เราชื่ออนันต์ ท่านชื่ออะไรเหรอครับ”
“ประชาครับ” ผมตอบห้วน ๆสงสัยว่าทำไมต้องแนะนำตัวด้วย ไม่ได้อยากรู้จักสักหน่อยแม้เขาจะไม่ได้หัวเราะเยาะความซุ่มซ่ามผม แต่ก็สอดรู้สอดเห็นมากไปหน่อย
“เราธรณี พวกเราขอตัวก่อนนะครับพอดีรีบไปร้านอาหาร” เพื่อนแทรกขึ้นมา ขอบใจที่ช่วยผมหนีออกมาได้ทันท่วงที
พวกเราผละจากชายสูงวัยได้สักพักหนึ่งผมจึงเอ่ยปากถามคนที่เดินข้าง ๆ
“คนยุคนี้เป็แบบนี้เหมือนกันหมดเลยเหรอ”ั้แ่ออกจากสถานีสามเสามาถึงที่นี่ มีคนแปลกหน้ายิ้มทักทายผมไม่ต่ำกว่าสิบคนทำราวกับว่าเคยรู้จักกันมาก่อน ผมหวาดระแวงว่าพวกเขาจะคิดว่าเราเป็คู่รัก
“เขาก็แค่หวังดีอยากใช้เสรีภาพในการแสดงออก ที่ยิ้มก็เพราะมีความสุขนั่นแหละ ตรงไปตรงมาเลย”
ชายหนุ่มอาจพูดถูกวิถีชีวิตประชาชนที่นี่ดูเชื่องช้า เรียบง่าย ราวกับว่าพวกเขามีเวลามหาศาล คนบางคนยิ้มคนเดียวสลับกับพูดคนเดียวเหมือนสติไม่ดีน่าจะมีโทรศัพท์หรืออุปกรณ์ขนาดจิ๋วบางอย่างซ่อนอยู่ในเสื้อแขนยาวมากกว่า
ผมตัดใจเปลี่ยนเื่“ว่าแต่เมื่อกี้นายรู้ได้ไง มองเห็นเหรอ”
“ก็ไม่เชิงหรอกสัญญาณเตือนขึ้นตรงแว่นเอวีเอสอีบอกว่าพื้นด้านหน้าชำรุดเมื่อบ่ายวันนี้เ้าหน้าที่กำลังจะมาซ่อมในอีกหนึ่งชั่วโมงอันที่จริงเอไอบอกว่ามีโอกาสเหยียบมีแค่ปอร์เซ็นต์เดียว“
รู้สึกเหมือนโดนต่อว่าทางอ้อมยังไงยังงั้นคนที่ไม่โดนกับตัวจะพูดอะไรก็ได้ ผมขอถอนคำชมสมาร์ตซิตี้เมื่อครู่นี้ }
ทันใดนั้นเองร่างหนึ่งในชุดเครื่องแบบตรงเข้ามาในระยะ 10 เมตรเขาสวมเชิ้ตแขนยาวสีขาวโปร่งแทนที่จะเป็สีกากีเนื้อผ้าบริเวณหัวเข่าของกางเกงขายาวสีดำดูหนาขึ้นเล็กน้อยซึ่งน่าจะมีไว้ลดแรงกระแทกตราสัญลักษณ์บนแขนเสื้อโดดเด่นมาแต่ไกลเป็รูปพระแสงดาบเขนและโล่แบบเดียวกับในอดีต
ผมขนลุกเกรียวไปทั้งตัวรู้ทันทีว่าร่างนั้นคือตำรวจ ผู้ซึ่งมีหน้าที่จับคนลักลอบเข้าเมืองอย่างผิดกฎหมาย
[1]Big data หมายถึงชุดข้อมูลมหาศาลจากแหล่งต่าง ๆ ซึ่งมีปริมาณมาก (Volume) มีความหลากหลาย (Variety) และเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว (Velocity)จำเป็ต้องใช้เทคโนโลยีขั้นสูงในการจัดเก็บวิเคราะห์ และประมวลผล
[2]Gadget อุปกรณ์หรือเครื่องมืออิเล็กทรอนิกส์ขนาดเล็กกะทัดรัดที่มีฟังก์ชันเฉพาะทางและช่วยอำนวยความสะดวกในการใช้งานเช่น สมาร์ตวอทช์, หูฟังไร้สาย, กล้องแอ็กชัน มักถูกออกแบบให้ใช้งานง่ายและทันสมัย
[3]Robophobia การหวาดกลัวหุ่นยนต์อย่างรุนแรงโดยไม่สมเหตุสมผลต่อหุ่นยนต์หรือปัญญาประดิษฐ์ (AI) อาจแสดงออกได้หลายรูปแบบ เช่นวิตกกังวลเมื่อเข้าใกล้ กลัวว่าจะทำร้าย กลัวจะแทนที่มนุษย์
[4]ภาพยนตร์แนววิทยาศาสตร์อวกาศ(space opera) ที่สร้างโดยจอร์จ ลูคัส ซึ่งเริ่มครั้งแรกในปี 1977 ยานพาหนะบนภาคพื้นดินในเื่ เช่น Hoverbike มักเคลื่อนที่โดยไม่ต้องมีล้อััพื้นโดยตรงโดยใช้แรงแม่เหล็กหรือเทคโนโลยีต่อต้านแรงโน้มถ่วง
105
