บทนำ
ห้องทดลองใต้ดินมีกลิ่นคาวสนิมและไอเย็นของความตาย เด็กชายวัยสิบขวบตัวสั่นงันงกอยู่ในกรงเหล็ก ดวงตาคู่นั้นจับจ้องไปยังเพื่อนๆ ที่กำลังถูก “หมึกยันต์คำสาป” ฉีดเข้าไปในร่าง ทีละคน...ทีละคน...พวกเขาล้มลง ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเ็ป จากนั้นร่างก็แข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็ง
“ตัวอย่างที่ 103...ล้มเหลว” เสียงแหบพร่าจากปลายห้องดังขึ้น พร้อมกับที่ชายสวมชุดคลุมสีดำกดปุ่ม
ร่างของเด็กชายคนล่าสุดแตกเป็ผงธุลีในพริบตา
เด็กชายในกรงอยากจะร้องไห้ แต่กลับไม่มีแม้แต่เสียง น้ำตาของเขาไหลผ่านแก้มที่เย็นเฉียบ เมื่อเหลือบไปเห็นร่างของเพื่อนอีกคนที่กำลังถูกเข็นเข้ามาในกรงที่ว่างเปล่า...เพื่อนของเขาเพิ่งจะแปดขวบ แต่บนใบหน้ากลับมีรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวราวกับหลงใหลในความตาย
หมึกยันต์คำสาปค่อยๆ ซึมเข้าสู่ิั
เด็กชายในกรงหลับตาปี๋ ไม่อยากจะรับรู้อะไรอีกแล้ว
แต่แล้ว...แสงจันทร์สีขาวนวลก็สาดส่องเข้ามาจากช่องระบายอากาศเล็กๆ บนเพดานห้องทดลอง แสงนั้นส่องกระทบตัวเด็กชายที่กำลังจะกลายเป็เหยื่อ และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง...เขากลับรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่าง “ตื่นขึ้น” ในร่างกาย
คำสาปที่ฉีดเข้าไปในร่างของเพื่อนเขากลับไม่ทำงาน แต่กลับถูก “กลืนกิน” โดยแสงจันทร์นั้นอย่างช้าๆ ร่างของเพื่อนไม่แตกสลาย แต่กลับค่อยๆ สงบลง ราวกับได้รับอ้อมกอดจากแสงที่อบอุ่น
นั่นคือครั้งแรกที่เด็กชายได้รู้จักพลังที่ชื่อว่า “จันทร์แห่งฆาตผนึก (Moonseal)”
นั่นคือครั้งแรกที่เขารู้จักการ “ฆ่าคำสาป”
และนั่นคือครั้งแรกที่เขาได้รู้จัก...องค์กรที่มอบคำสาปให้เขามาั้แ่เกิด
ตอนที่ 1: หมึกดำและเืแดง
บนดาดฟ้าอาคารสูงในโตเกียว เด็กหนุ่มในชุดสูทสีดำสนิทยืนมองแสงสีส้มจากดวงอาทิตย์ที่กำลังจะลาลับขอบฟ้า เขาคือ เรียว วัยสิบแปดปี สองมือสอดเข้าไปในกระเป๋ากางเกง ดวงตาคู่คมจ้องมองลงไปยังผู้คนเบื้องล่างอย่างเฉยชา
“เป้าหมายอยู่ที่ชั้น 12 ครับพี่” เสียงจากหูฟังดังขึ้น “เป็ผู้ใช้คำสาประดับกลาง อายุ 45 ปี อดีตพนักงานบริษัทที่ถูกไล่ออกและตอนนี้กำลังสาปแช่งเ้านาย”
“ทราบแล้ว” เรียวตอบสั้นๆ
นี่เป็ภารกิจแรกของเขาในฐานะ “นักฆ่าเงา” อย่างเป็ทางการ หลังจากการฝึกฝนที่โหดร้ายมาตลอดแปดปี เขารู้ว่าความผิดพลาดแม้เพียงเล็กน้อยอาจหมายถึงความตาย
เรียวะโลงจากดาดฟ้าชั้นที่ยี่สิบห้า พลางร่ายยันต์เวทสายล่องเงา “คะเงะฟุมิ: โมคุชิโรคุ” การเคลื่อนไหวของเขากลายเป็เงียบสนิทราวกับแมวกลางราตรี ร่างแนบชิดไปกับผนังกระจกที่สะท้อนแสงไฟระยิบระยับของเมือง
เขาใช้เวลาเพียงไม่กี่วินาทีก็ถึงหน้าต่างของห้องทำงานชั้นสิบสอง
เป้าหมายกำลังยืนสาปแช่งเ้านายผ่านหน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างเมามัน เรียวค่อยๆ หยิบพู่กันออกมาจากซองหนัง จากนั้นก็จุ่มมันลงในขวดหมึกพิเศษสีดำ หมึกนั้นไม่ใช่หมึกธรรมดา แต่คือ “หมึกจิต” ที่ผสมผงกระดูกิญญาและเืของเขาเอง
เรียวเริ่มเขียนยันต์สาย ผนึก (Fūin) บนกระจกหน้าต่างด้วยความแม่นยำ
“ฟูอิน: ชินไค”
ยันต์รูปทรงกลมขนาดเล็กปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา เขายื่นพู่กันไปแตะที่กระจก และยันต์ก็เริ่มเรืองแสงสีม่วงอ่อนๆ จากนั้นมันก็แตกออกกลายเป็อนุภาคเล็กๆ แทรกซึมผ่านกระจกเข้าไปยังร่างของเป้าหมาย
เป้าหมายหยุดชะงัก
ดวงตาของเขากลายเป็สีขาวโพลน ราวกับิญญาได้หลุดออกจากร่างไปชั่วขณะ เรียวเปิดหน้าต่างออกอย่างเงียบๆ และก้าวเข้าไปในห้อง
เขาเล็งพู่กันไปที่หน้าอกของเป้าหมาย ก่อนจะเริ่มร่ายยันต์อีกครั้ง “ไค: รานบุ” ยันต์สายทำลายที่รุนแรงที่สุด ถูกเขียนขึ้นในอากาศอย่างรวดเร็ว
ยันต์นั้นพุ่งเข้าใส่ร่างของเป้าหมายราวกับะุปืน แต่ในจังหวะนั้นเอง เรียวกลับรู้สึกถึง “บางอย่าง” ที่ผิดปกติ
ดวงตาของเป้าหมายที่เคยว่างเปล่ากลับมองมาที่เขา พร้อมกับรอยยิ้มที่น่าขนลุก จากนั้นร่างของเขาก็ไม่แตกสลายเหมือนเป้าหมายทั่วไป แต่กลับกลายเป็ควันดำพวยพุ่งและรวมตัวกันกลายเป็หญิงสาวในชุดกิโมโนโบราณ
“นักฆ่าเงา...ข้าไม่เคยคิดว่าเ้าจะมาถึงเร็วขนาดนี้”
หญิงสาวจ้องมองมาที่เรียวด้วยรอยยิ้มที่เ็า
นั่นคือคำสาปที่เขาไม่เคยพบเจอมาก่อน และนั่นคือภารกิจแรกของเขาที่ดูเหมือนจะล้มเหลว...ั้แ่เริ่มต้น
6K
