“เตรียมตัว” เขาพูดและยื่นเสื้อยืดกับกางเกงวอมตัวใหญ่มาให้ฉัน
“เตรียมตัว เตรียมตัวอะไร” ฉันรับมาแบบงงๆ
“ก็ไปทำงานกับฉันไง” เขาพูดตอบ เดี๋ยวนะ ทำงานกับนาย เก็บขยะ?
“นายจะให้ฉันไปเก็บขยะอย่างนั้นหรอ” ฉันถามอย่างสงสัย
“ใช่ ฉันคงไม่ให้เธอมาอยู่บ้านฉันเฉยๆหรอกนะ ตังค์เธอก็ไม่มี รถก็ไม่มี เสื้อผ้าสักตัวเธอก็ไม่มี ไหนยังจะของใช้ส่วนตัวอื่นๆอีกจิปาถะ ถ้าเธอไม่ช่วยฉันทำงานแล้วจะเอาตังค์ที่ไหนไปไว้ใช้จ่ายของเหล่านี้ ทุกอย่างมันต้องใช้เงินทั้งนั้นนะ” เขาเทศนาให้ฉันฟังยาวเป็ชุด นี่ฉันต้องไปทำงานกับเขาจริงๆหรอ
“ฉันก็ยังไม่ได้บอกว่าจะไม่ช่วยนายนี่” ฉันรับชุดนั้นมาอย่างเลี่ยงไม่ได้
เอาไงก็เอากัน แค่เก็บขยะมันจะยากสักแค่ไหนเชียว ยังไงซะฉันก็เป็คุณหนูตกกระป๋องที่ไม่มีตังค์ติดตัวสักบาทแล้วนี่ ก็คงต้องยอมล่ะนะ
ฉันเปลี่ยนชุดและตามเขาออกไปเพื่อเก็บขยะขาย นี่ฉันกำลังทำอะไรอยู่เนี่ย
ฉันเดินเก็บขวดไปกับเขาอย่างเน็ดเหนื่อย ทั้งเหนื่อยทั้งร้อน แถมยังต้องทนต่อสายตาที่ผู้คนมองเราสองคนอย่างเหยียดหยาม นี่เขาทนกับสายตาแบบนี้ได้ยังไง ฉันยังสงสัยไม่หาย เขาหน้าตาดีขนาดนี้ หุ่นดี ส่วนสูงถึง ทำไมเขาถึงไม่ไปเอาดีทางด้านนักแสดงหรือนายแบบอะไรพวกนี้ แต่กลับมาเล่เก็บขยะขายแบบนี้
จู่ๆสายตาของฉันก็ไปสะดุดกับหนังสือพิมพ์ที่ประกาศรับสมัครพนักงานครีเอทีฟของบริษัทแห่งหนึ่ง นี่มันบริษัทที่เขาเคยจองตัวฉันไว้กับคุณแม่นี่ ใช่ ลืมไปเลย ฉันอุตส่าห์จบจากนอกทั้งที แล้วทำไมจะต้องมาไล่เก็บขยะแบบนี้ด้วย
ฉันหยิบมันขึ้นมาและพูดอย่างดีใจ
“นี่นาย ฉันรู้แล้ว” ฉันพูดอย่างดีอกดีใจ
“รู้อะไร” เขาถามด้วยสีหน้าสงสัย
“ก็นี่ไง ประกาศรับสมัครงาน” ฉันโชว์หนังสือพิมพ์หน้ารับสมัครงานให้เขาดู “ฉันจะลองไปสมัครงานที่นี่ดู นายอย่าลืมสิว่าฉันจบจากนอกนะ แล้วจะมาทนเก็บขยะกับนายทำไม เหนื่อยก็เหนื่อย ร้อนก็ร้อน ถ้าฉันได้งานที่นี่ นายก็ไม่ต้องมาเก็บขยะแบบนี้แล้ว ฉันจะจ้างนายเอง” ฉันพูดและยิ้มให้เขาอย่ามีหความหวัง และหยิบหนังสือพิมพ์ฉบับนั้นติดมือมาด้วย
“ฉันจะรอวันนั้นนะ” เขาพูดและยิ้มให้ฉันอย่างให้กำลังใจ “วันนี้พอแค่นี้ก่อน เรากลับบ้านกันเถอะ” เขาพูดและเดินนำกลับไปทางเดิม ฉันจึงเดินตามไป
พอไปถึงบ้านเราก็เอาขวดทั้งหมดไปขายได้มาทั้งหมด 160 บาท โหเก็บมาทั้งวัน เหนื่อยแทบตายได้แค่นี้เองหรอ ทำไมเงินมันถึงได้หายากขนาดนี้นะ แต่ถ้าเดี๋ยวฉันได้งานที่นั่น ฉันกับนายก็คงจะสบายขึ้นล่ะนะ
“อ่าของเธอ” เขายื่นเงินทั้งหมดที่หาได้วันนี้มาให้ฉัน
“นายไม่แบ่งไว้หรอ คนละครึ่งอ่า” ฉันพูดด้วยความเกรงใจ เพราะเงินนี่ส่วนหนึ่งมันก็เป็ของเขา
“ไม่ล่ะ ฉันมีแล้ว นี่ถือว่าเป็รางวัลที่เธอตั้งใจในวันนี้” เขาพูดและยิ้มให้ฉัน
“ขอบคุณนะ” ฉันรับมันมาอย่างดีอกดีใจ ถึงแม้ว่ามันจะน้อยแต่มันก็เป็เงินที่ฉันได้มาจากน้ำพักน้ำแรงของตัวเองล่ะนะ
“ไม่เป็ไร เราไปเที่ยวกันเถอะ วันนี้มีงานวัด” เขาพูดและเดินนำหน้าออกไป ฉันจึงเดินตามไปแบบงงๆ
เมื่อกี้เขาบอกว่าไปเที่ยวใช่มั้ย เขาชวนฉันไปเที่ยวหรอ แล้วงานวัด วัดอะไร แล้วไองานที่ว่ามันคืองานอะไร
วันนี้เขาพาฉันมาโบกรถเมล์แบบเดิม แต่ฉันก็ขึ้นและเดินคล่องกว่าเดิมนิดหน่อยและเพราะได้นายเวย์ที่คอยช่วยประคองด้วย
รถเมล์พาเราสองคนมาเรื่อยๆจนถึงจุดหมาย เราสองคนลงจากรถมาอย่างทุลักทุเล
สายตาของฉันมองเห็นผู้คนที่เดินสวนกันกันไปมาควักไขว่ ได้ยินเสียงดนตรีจังหวะโจ๊ะๆที่ชวนโยก ฟังดูแล้วน่าสนุกเหมือนกันแฮะ มีร้านค้ามากมายหลายสิบร้านตั้งเรียงแถวหน้ากระดานไกลจนสุดสายตา ซึ่งมีทั้งร้านขายของกิน ของเล่น ของใช้ ร้านเสื้อผ้า และร้านสำหรับเล่นเกมส์ต่างๆมากมาย
“หิวมั้ย อยากกินอะไร” เขาหันมาถามฉัน ซึ่งฉันก็หิวนะ แต่ก็ไม่รู้จะกินอะไรดี พลันสายตาของฉันก็หันไปเห็นป้ายชื่อร้านข้าวมันไก่ ข้าวมันไก่ก็โอเค ก็พอกินได้อยู่
“ข้าวมันไก่ก็ได้” สิ้นสุดคำพูดของฉัน เขาก็คว้ามือของฉันและลากให้เดินตามเขาเข้าไปในร้านเข้ามันไก่และสั่งมันทันที
“ข้าวมันไก่สองที่ครับ” เขาพูดสั่งกับแม่ค้า ไม่นานนักข้าวมันไก่ที่น่าตาก็พอใช้ได้ก็ถูกวางเสริฟตรงหน้าเราทั้งคู่
ฉันตักกินด้วยความหิว
“หืม อร่อยเหมือนกันแฮะ” ฉันพูดออกมาขณะที่เคี้ยวข้าวในปาก
“เคี้ยวให้เสร็จกลืนแล้วค่อยพูด เสียมารยาท” เขาพูดปรามฉันเสียงดุ ก่อนจะลดระดับความดุลง “เห็นมั้ย ของอร่อยตามงานวัดก็มี ไม่แพงด้วย”
ฉันยิ้มตอบเขาโดยไม่ได้พูดอะไร ตั้งหน้าตั้งตากินต่อเพราะหิว พอเราทั้งคู่กินเสร็จฉันก็เรียกเช็คบิล
“ป้าคะ เช็คบิลค่ะ” ฉันะโเรียกเช็คบิลกับป้าเ้าของร้าน แต่ป้าเขากลับมองฉันด้วยสายตาแปลกๆ เหมือนอยากจะบวกกับฉัน
“80 บาท” ป้าะโตอบกลับมาโดยที่ไม่ได้เดินมาเก็บตังค์ที่โต๊ะ นี่ฉันคงต้องเดินเอาไปให้ป้าแกใช่มั้ย
ฉันหยิบตังค์ของตัวเองขึ้นมาดูแล้วคิดคำนวน ทั้งหมด 80 บาท ฉันมี 160 งั้นก็เหลือแค่ 80 บาท ทำไมเงินฉันถึงเข้าไวออกเร็วแบบนี้นะ
“เดี๋ยวฉันจ่ายเอง เธอเก็บเงินเอาไว้ซื้ออย่างอื่นเถอะ” พูดจบเขาก็เดินออกจากโต๊ะตรงไปหาแม่ค้าทันที ว้าว นายเป็สุภาพบุรุษจังเลยแฮะ
หลังจากทานข้าวกันแล้ว เราสองคนก็เดินชมตลาดและกิจกรรมต่างๆของงานไปเรื่อย ฉันเห็นตุกตาน้องหมาน่ารักตัวใหญ่ที่ห้อยต่องแต่งโชว์หราอยู่ที่หน้าร้านปาลูกโป่งร้านหนึ่ง มันเหมือนกับของฉันที่คุณพ่อเคยซื้อให้เป็ของขวัญวันเกิดตอนอายุครบ 15 ปีมากๆ ฉันจึงจ้องมองมันตาไม่กระพริบ
“อยากได้หรอ” เขาหันมาถามฉัน
“เอ่อ เปล่าหรอก” ฉันปฏิเสธออกไป ทั้งที่ในใจอยากได้มาก แต่ก็รู้สถานะตัวเองดีว่าไม่มีปัญญา
“ขายยังไงครับ” เขาถามเ้าของร้าน
“5 ดอก 20 ครับ ถ้าแตกทุกดอกก็เอาไปเลย” เ้าของร้านพูดกติกา
“งั้นเอา 5 ดอกครับ” เขาพูดตอบเ้าของร้าน แล้วพ่อค้าคนนั้นก็ให้ลูกดอกปาเป้ามาให้เขา 5 ดอก
“อยากได้มั้ย ให้ตอบอีกที” เขาหันมาถามฉันอย่างตื่นเต้นทำเอาฉันตื่นเต้นไปด้วย นี่เขาจะปาจริงๆหรอ ตั้ง 5 ดอก มันยากมากเลยนะ จะไม่เสียเงินฟรีหรอ แต่เขาตัดสินใจแล้ว ฉันก็ต้องเชื่อมั่นในตัวเขา
ฉันพยักหน้าให้เขาเป็การตอบรับว่าอยากได้
“งั้นก็เตรียมตัวอุ้มกลับบ้านได้เลยนะ” เขาพูดกับฉันอย่างมั่นใจ คำพูดของเขาทำให้ฉันมีความหวัง และรู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูก
แล้วเขาก็เริ่มปาท่ามกลางการลุ้นของฉัน เขาปาจากดอกที่ 1 2 3 4 และ 5 ทั้ง 5 ดอก ไม่มีพราดสักดอก
ว้าว นี่เขาทำได้ เขาปามันได้อย่างแม่นยำ และตุ๊กตาตัวนี้มันกำลังจะเป็ของฉันอย่างนั้นหรอ เขาเก่งจังเลย
“เย้!!!” ฉันะโกอดเขาอย่างดีอกดีใจแบบลืมตัว “นายทำได้ นายเก่งจังเลย ขอบคุณนะ” ฉันพูดออกมาด้วยความดีใจ รู้สึกขอบคุณและชื่นมในตัวเขา
“มันเป็ของเธอแล้ว” เขาส่งตุ๊กตาตัวใหญ่ตัวนั้นมาให้ฉัน
“ขอบคุณนะ ขอบคุณจริงๆ” ฉันรับมันมาและยิ้มให้เขาด้วยความขอบคุณจากใจจริง ในสายตาของฉันวันนี้เขาเก่งมาก และสิ่งที่เขาทำมันก็ทำให้ฉันรู้ดีกับเขาอย่างบอกไม่ถูก
4K
