คุณหมอพ่ายรัก

คุณหญิงเดินลัดเลาะกลับมาทางเดิมปล่อยให้ตองนวลชื่นชมธรรมชาติไปคนเดียวก่อน

"อุ้ย... ตาดิน"

"คุณแม่... คุณอา เห็นนวลหรือเปล่าครับ" คุณผู้หญิงแสนจะอดขำบุตรชายไม่ได้คนอะไรทำหน้าตลกชะมัดเมียหายแค่แป๊ปเดียวจะเป็นจะตายถ้าหนีไปเลยล่ะคงได้ขาดใจตายแน่ๆ .... แผนการอันแยบยลนี้เธอคิดมาก่อนแล้วประจวบเหมาะที่คุณวาดมาหาที่บ้านเลยได้ปรึกษากันนิดหน่อยลงความเห็นว่าทำวันนี้แหละ... และก็โชคเข้าข้างอีกนั่นแหละตองนวลลงมาด้านล่างพอดีทั้งคู่เฝ้ามองตองนวลจนแน่ใจว่ากำลังจะหนีหมอดินเพื่อไม่ให้เสียแผนต้องหลอกพาตองนวลไปที่สวนดอกไม้......... หึหึหึ.... เล่นกับใครไม่เล่นมาเล่นกับคุณหญิง!!!! "คุณแม่... คิดอะไรอยู่ครับ เห็นนวลบ้างมั๊ย"

คุณหญิงสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะฉีกยิ้มหวานส่งให้บุตรชายกระซิบกระซาบบางอย่างที่ใบหูพร้อมทั้งยื่นแหวนประจำตระกูลส่งให้"อย่าให้พลาดล่ะ แม่กันหนูนวลไว้ได้แค่นี้ถ้าแกทำพลาด แกก็หมดโอกาสล่ะมั้งหนูนวลคงหนีแกแน่ๆ งานนี้"

"ครับๆ .. ขอบคุณมากครับคุณแม่คุณอา"

"ไปเถอะ.... หนูนวลรออยู่"

....................................................

น้องดายเดินกลับมาหาเพื่อนๆ สีหน้าไม่ค่อยดีนัก......

"พวกฉันกลับก่อนดีกว่าวันนี้พอแค่นี้ก่อน"

"อืม.... แล้วเจอกัน"

"หน้าแกเครียดๆ ใครทำอะไรไม่ถูกใจมาอีกล่ะ" น้องดายอ้าปากจะเล่าแต่ก็ต้องหุบฉับกลัวเพื่อนล้อจึงบอกปัดไป

"ป่าวหรอก! กลับดีๆ ล่ะ"

"เคๆ ไปล่ะนะ.... บาย"

คุณหญิงเดินกลับเข้าไปในบ้านเจอบุตรสาวนั่งหน้าบอกบุญไม่รับอยู่คนเดียว

"อ้าว! น้องดายเพื่อนๆ ล่ะกลับแล้วหรือ"

"ค่ะ"

"แล้วหนูเป็นไรไปหน้าตาบูดบึ้ง"

"ก็... ไอ้จิมน่ะซิคะ..... อุ๊บ! "

"จิมทำไม... บอกแม่มา"

"ก็.... ก็.... มัน...ดึงกางเกง.... ที่.... เข้า... เข้าวินออกให้หนู"

"ห้ะ"

"แล้วมันยัง..... จุกกับไปให้เข้าวินตามเดิมอีก.... มันแต๊ะอั๋งหนูนะคะ.... คุณแม่.... แล้วก็..... "

"แล้วอะไรอีก..... "คุณหญิงถามเสียงขรึมทั้งๆ ที่ในใจอยากจะหัวเราะออกมาแทบตายถ้าเป็นคนอื่นมาบอกเนี่ยเธอไม่เชื่อแน่ๆ เพราะจิมเป็นคนน่าเกรงขามมากคนหนึ่งทั้งสุขุมและจริงจังอยู่ตลอดเวลาไม่มีแววล้อเล่นสักนิดแต่นี่บุตรสาวๅเธอบอกเธอจำเป็นต้องเชื่อทั้งๆ ที่ไม่อยากจะเชื่อ

"ก็.... ช่างเหอะ คุณแม่จัดการเรื่องนี้ให้หนูด้วย... หนูไม่ยอมนะ"

"เด็กๆ .... ไปตามจิมมาพบฉันหน่อย"

"ครับท่าน"

ครู่เดียวจิมเดินเข้ามาอย่างหล่อเลย.... หุ่นสมาร์ทร่างกายกำยำบึกบึนหล่อคมเข้มตามแบบฉบับชายไทยบวกกับใบหน้าเงียบขรึมทำให้บุคลิกน่าเกรงขามมากๆ .....

"ครับท่าน"เขาก้มศีรษะให้คุณหญิงนิดนึง

"นาย.... แต๊ะอั๋งน้องดายหรอ"

"ใจเย็นนะคะคุณพี่ค่อยๆ ถามนะ"

"ไม่ได้แต๊ะอั๋งแต่จับเต็มๆ เลยครับ..... "

"ห๊า!! "

"ก็อย่างที่คุณดายเล่าผมดึงกางเกงที่เข้าวินออกให้เธอจริงๆ เพราะดูแล้วมันไม่เหมาะสมแต่ผมก็ขอโทษเธอไปแล้วแต่เธอบอกว่าเธอชอบแบบนั้น.. ผมเลยยัดกลับให้ตามเดิมครับ"เขาอธิบายใบหน้าเรียบเฉย

"อ๊ายยยย บ้าจิม คุณแม่ดุซิคะ.... หนูเป็นผู้หญิงนะมันสมควรหรอที่จะมาทำแบบนั้นกับหนู.... หนูอายนะ"

"แต่เรื่องนี้ก็จบแล้วนิครับ... คุณก็ไปฟ้องให้ดร. จัดการแล้วนี่น่า ดร. ให้ความเป็นธรรมแล้วทั้งสองฝ่าย"เธอยิ่งอายหน้าแดง

"เป็นธรรมอะไรให้นายทำให้ดูต่อหน้าน่ะหรอ.... คุณแม่คะคุณพ่อให้จิมมันสาธิตให้ดูว่าเป็นยังไง มันยัดกางเกงใส่ก้นหนู... ต่อหน้าคุณพ่อนั่นล่ะ คุณพ่อก็เข้าข้างมัน"

"หลังจากนั้นล่ะ"คุณหญิงถาม

"ไม่มีอะไรแล้วคะ"

"มีครับ..ผมจับก้นเธอไปทีนึงตามด้วย... "

"หยุดนะไอ้บ้าจิม"น้องดายรีบลากจิมออกไปด้านนอก

"อะไรของเขา"คุณหญิงส่ายหน้าน้อยๆ

คุณพี่จะเอาไงคะเรื่องนี้"คุณวาดถามยิ้มๆ

"ไม่มีอะไรร้ายแรง จิมมันคนพูดตรงๆ ยอมรับอย่างแมนๆ อยู่แล้วไม่มีไรน่าห่วงหรอก.... แต่..... ฮ่าๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ อดขำไม่ได้จริงๆ ...... โอ๊ย... จะบ้าตายจริงๆ แต่ว่าสามีพวกเราล่ะแอบไปไหนแล้ว"

"นั่นซิคะ.... หรือแอบหนีเที่ยว"

"หึ.... ตายสถานเดียว"

น้องดายลากจิมออกมาด้านนอกที่ลับตาคนเธอจึงปล่อยแขนเขาให้เป็นอิสระ.....

"นายบ้าหรอ.... นายจะบอกไรคุณแม่"

"บอกเรื่องจริงไง.... คุณดายเล่นฟ้องหมดทุกคนผมก็ตายดิต้องมาพบคนนั่นทีคนนี้ทีงานการไม่ต้องทำล่ะแบบนี้ สู้บอกคุณหญิงไปเลยทีเดียวจะได้จบๆ กันไปจะลงโทษผมยังไงก็แล้วแต่เลย... ผมกล้าทำผมก็กล้ารับอย่างลูกผู้ชาย ผมจับก้นคุณและจูบแก้มคุณจริงผมก็ควรต้องยอมรับในข้อนี้ด้วย.... เวลาเล่าก็เล่าให้หมดซิ..... อ้ำอึ้งทำไม"

"คนบ้า... หน้าไม่อายพูดโทงๆ ได้ไงว่าจับก้นฉัน.... ฉันเสียหายนะ"

"ก็คุณบอกเองไม่ใช่หรอว่าผมแต๊ะอั๋งคุณจงใจจับก้นคุณ.... ผมไม่ได้ทำคุณยังกล่าวหา... ผมก็เลยทำจริงเลยไงคุณก็จะพูดได้เต็มปากว่าผมจับก้นคุณจริง ส่วนผมยอมรับได้เต็มที่ว่าทำจริงเช่นกัน"

"ไอ้บ้า.... คนบ้า.... "

"ครับ"

"ไปไหนก็ไปเลยไป๊...... อยากจะข่วนหน้านายจริงๆ "เธอกำหมัดแน่น

"ครับ...... ระวังจะโดน"

"โดนไร! นายจะทำร้ายฉันหรอห้ะ"

"ป่าว"

"แล้วโดนไร.... บอกมานะ"

จิมหันซ้ายแลขวาด้วยใบหน้าเรียบเฉยพอเห็นว่าปลอดคนจึงกระชากร่างบางเข้ามาแนบอก จ๊วบ.... จ๊วบ...... จ๊วบ.... จ๊วบ...... จูบแรงๆ ไปที่แก้มนวลทั้งสองข้างก่อนจะปล่อยแล้วเดินจากไป....

"ไอ้.... บ้า..... จิม...... "เธอช็อคยืนนิ่งไปนานพอสมควรกว่าจะได้สติเขาก็จากไปแล้ว.... "อ๊ายยยยยยยยย. ไอ้จิม....... ไอ้บ้าจิม"