“เอาไว้นี่แหละ แล้วค่อยให้คนขับรถที่บ้านมาเอา”
“แล้วเราจะไปไหนกัน”
เกริกเกียรติถาม
“อ้าวนี่แกลืมไปแล้วหรือ วันนี้วันเกิดไอ้พอลนะโว๊ย”
อภิชัยมองหน้าเพื่อนอย่างงงๆในท่าทางเหม่อๆของเขา
“อืมฉันลืมไปแล้วจริงๆนั้นแหละ”
เกริกเกียรติพึมพำอย่างพึ่งนึกขึ้นได้ก่อนจะออกรถ
๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐
พอลคือลูกเศรษฐีเพื่อนอีกคนหนึ่งในก๊วน งานวันเกิดของเขาถูกจัดขึ้นในผับหรูมีระดับแห่งหนึ่ง เพื่อนฝูงทั้งชายหญิงกว่าสามสิบคนกำลังสนุกสนานกับการพูดคุยและดื่มกินท่านกลางเสียงเพลงเร้าใจและแสงไฟอลังการ เมื่อเกริกเกียรติกับอภิชัยไปถึงเสียงเป่าปากวี้ดวิ้วดังระงมขึ้นต้อนรับ
“โอ้โฮ ทำไมมาช้าจังวะ นึกว่าจะไม่มาเสียแล้ว”
พอลชายหนุ่มวัยเดียวกับทั้งสองผู้มีรูปร่างผอมสูง ผิวขาวและทำไฮไลส์สีทองที่ปอยผมด้านหน้าเข้ามากอดคออย่างสนิทสนมพร้อมกับต่อว่าต่อขาน
“ไอ้เกริกสิว่ะ เสือกดัดจริตทำเป็ตั้งใจทำงาน”
อภิชัยรีบฟ้อง
“แล้วพวกแกจะเอาแต่กินแต่เที่ยวไปถึงไหนว่ะ อายุสามสิบกันแล้วนะโว๊ย”
เกริกเกียรติว่า
“เออๆ เื่นั้นเอาไว้ค่อยเถียงกันวันหลัง วันนี้สนุกกันก่อน”
พอลกล่าวตัดบทอย่างไม่้ารับรู้เื่เครียดอื่นๆในวันนี้
และเมื่อเกริกเกียรติก้าวเข้าไปในวงปาร์ตี้ เขาก็ตกอยู่ในวงล้อมของสาวๆทันทีที่ต่างเข้ามารุมล้อมให้ความสนใจ ชายหนุ่มสนุกสนานไปกับเพื่อนๆจนเวลาล่วงเข้าดึกดื่น จึงได้แสดงความจำนงว่าจะกลับ
“ทำไมรีบกลับวะเกริก”
อภิชัยที่นั่งรถมากับเขาถึงกับโวยวาย เพราะยังรู้สึกสนุกกับงานสังสรรค์อยู่เลย
“นี่มันดึกแล้วน่ะ”
“อย่างแกมีคำว่าดึกด้วยเหรอ ก่อนนี้เห็นอยู่ได้ยันสว่าง”
“พอดีฉันรู้สึกเหนื่อยๆด้วย”
คำตอบของเขาทำให้สาวสวยรายหนึ่งขยับเข้ามาใกล้
“ขอฉันไปกับคุณด้วยนะค่ะ”
เธอกล่าวสั้นๆแต่แววตาหยาดเยิ้มชวนให้คิดไปไกล และพวกเพื่อนผู้ชายของเกริกเกียรติก็ส่งสายตารู้ทันทั้งยักคิ้วล้อเลียนไปที่เขาทันที
“แหม มีแผนก็ไม่บอก ทำเป็พูดอ้อมค้อมไปได้”
“เปล่านะโว๊ย”
เกริกเกียรติพยายามจะปฏิเสธความเข้าใจของพวกเพื่อนๆแต่อภิชัยก็รีบยกมือห้าม
“เออน่า...จะอะไรยังไงก็เื่ของแก ส่วนฉันเดี๋ยวกลับกับไอ้พอลก็ได้”
ดังนั้นเกริกเกียรติจึงได้ล่ำลาเพื่อนๆที่ยังสมัครใจจะสนุกกันต่อแล้วเลี่ยงออกมาจากผับแห่งนั้น โดยมีสาวสวยในชุดสีดำสุดเซ็กซี่ตามมาด้วย เธอชื่อชิงดวงซึ่งอาจนับได้ว่าเป็คู่ขาอีกคนหนึ่งของเขาก็ว่าได้ ทั้งสองอาจจะมีสัมพันธ์ทางกายกันอย่างลึกซึ้งอยู่บ่อยๆ โดยอาศัยเพียงความพอใจชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้น แล้วก็แล้วกันไปไม่ต้องมีอะไรผูกมัด
“คุณจะให้ผมไปส่งที่ไหนครับชิงดวง”
เกริกเกียรติหันไปถามสาวสวยที่ตามขึ้นมานั่งในรถ
ชิงดวงมองเขาด้วยความแปลกใจ เพราะสิ่งที่เธอแสดงออกอยู่นี้เขาน่าจะเข้าใจได้โดยที่ไม่ต้องพูดอะไรให้มากความเลย เหมือนที่เคยเข้าใจกันมาตลอด
“ทำไมถามอย่างนั้นค่ะที่รัก เมามากหรือเปล่า”
สองมือเรียวที่มีเล็บยาวฉาบสีแดงสดประคองใบหน้าคมคายของชายหนุ่มให้หันมาสบสายตายั่วยวนชวนเชิญของเธอ
“เปล่าครับ ผมเพียงแต่คิดว่า...”
“ไม่ต้องคิดอะไรแล้วค่ะ ไปคอนโดของคุณนั้นแหละดีที่สุด”
697
