ใครจะไปรู้ว่าการถูกคัดออกจากวิชาพละเช้านั้นจะเป็ยังไงบางครั้งจุดเชื่อมต่อของผู้แพ้อาจทำให้เกิดความสุขที่คาดไม่ถึงตามมาเปลี่ยนชุดเสร็จก็มานั่งรอหมดชั่วโมงเรียน ความว่างเกิดขึ้น เหลือเวลาอีกตั้งเยอะแต่จะทำอะไรดี
เดินสำรวจสระว่ายน้ำดีกว่า
ชั้นล่างสุดของตึกเป็โรงอาหารเล็กๆที่เรียกว่าโรงอาหารเล็กๆเพราะมันเล็กกว่าโรงอาหารธรรมดามีร้านขายของกินต่างไปจากโรงอาหารใหญ่ที่มีแต่ร้านข้าวกับร้านน้ำโรงอาหารเล็กข้างล่างนี้จะขายเฉพาะของกินเล่น ไม่มีอาหารเป็จานๆ
ไหนดูหน่อย มีอะไรขายบ้าง...
ร้านสารพัดไก่ที่ขายเมนูไก่ทอดหลากหลายชนิด
ร้านน้ำแข็งใสช่วยให้ความเย็นในหน้าร้อน
ร้านเครื่องดื่มน้ำผลไม้ที่มีเนื้อผลไม้แปะมา้าของแก้ว
เราไปยืนสดุดอยู่หน้าร้านๆนึง ร้านไอติม
"เอาอะไรดีจ๊ะ" ป้าขายไอติมทักทายอย่างเป็กันเอง
ยืนมองๆอยู่แปปเดียวก็เลือกได้ เราชอบกินรสนี้
ไอติมมะนาว ตักใส่โคน
ได้ไอติมเสร็จก็เดินสำรวจสระว่ายน้ำต่อไปเรื่อยๆ มีทางเดินลับอยู่ข้างบ่อน้ำที่ผู้ใหญ่คงไม่เดินผ่านเพราะมันแคบนิดเดียว เราไปแอบนั่งอยู่แถวนั้น ไม่ได้โดดเรียนนะ เพราะตอนนั้นยังไม่รู้จักคำว่าโดดเรียน
ก็มาสเซอร์บอกให้รอเพื่อนกลับห้อง แต่ไม่ได้บอกว่าระหว่างนั้นห้ามเดินไปไหนหนิ
เรามีเคล็ดวิชาการกินไอติมโคนเป็ของตัวเอง
เริ่มแรกก็เลียไปเรื่อยๆเหมือนปกติเนี่ยแหล่ะ
พอไอติมหายไปครึ่งนึงก็เอาลิ้นดุนๆยัดเนื้อไอติมลงไปในโคน
ไอติมกับโคนเปล่าๆก็จะถูกรวมร่างกัน
ตอนแรกไม่ชอบไอติมโคนเพราะโคนเปล่าๆมันจืด
แต่ที่นี้ไม่มีไอติมตักใส่ขนมปังปลาเราเลยเลือกไม่ได้
นอกนั้นก็เป็ไอติมแท่งๆ ไม่มีรสที่ชอบ ก็ต้องกินแต่ไอติมโคน
ทีนี้พอจับไอติมรวมร่างเสร็จก็ค่อยๆแทะไปเรื่อยๆ
ค่อยๆสนุกกับความกรอบของโคนพร้อมความหวานและเปรี้ยวของไอติมรสมะนาว
นั่งแทะไอติมเสร็จก็เดินขึ้นไปรอเพื่อน้าเหมือนเดิมน่าจะทันเวลาพอดีนะเดินขึ้นมาเสร็จก็เกือบๆหมดชั่วโมงพอดี สุดท้ายไม่รู้จะจะทำอะไรก็เลยนั่งรอคนอื่นเค้าเรียนว่ายน้ำกันตอนนั่งดูก็สนุกดีอยู่หรอก แต่ทำไมเราถึงไม่กล้าลงไปกันนะ เราอยากหายกลัวสัปปะหลาดสระว่ายน้ำอยากะโลงไปสู้กับมัน
แต่คิดไปคิดมาไม่เอาดีกว่า
หมดคาบเรียน มาสเซอร์พาเดินกลับห้อง มีแต่คนบ่นว่าหนาวเพราะพึ่งเล่นน้ำมา
ตอนนี้เฉยๆ หนาวนิดหน่อย
ได้กินไอติมมะนาว
อ้อ ปัจจุบันว่ายน้ำเป็ ไม่กลัวสระ สัปปะหลาดก็หายไปแล้ว
ถ้ามีโอกาสเจอกันอีกคงคุยกันเหมือนเพื่อนแล้ว