เช้าวันต่อมาขวัญรีบตื่นแต่เช้าด้วยความตื่นเต้นเพราะวันนี้ขวัญจะนำลอตเตอรี่ไปขึ้นเงินพร้อมทั้งคิดไว้ว่า จะลองสำรวจตลาดไปด้วย
ขวัญแต่งตัวไปพร้อมกับฮัมเพลงที่เป็ที่นิยมใน่นี้แล้วเต้นตามจังหวะเพลงที่ร้องไปด้วย
จุกกับแดงพากันส่ายหน้าด้วยความอายแทนเ้านายของมันที่เห็นเ้านายทำท่าโยกย้ายส่ายสะโพก สักพักเห็นขวัญหันหน้ามาทางพวกมันพวกมันจึงพากันสะดุ้ง
“จุกกับแดงจะไปในเมืองกับพี่ไหม พี่จะไปขึ้นเงิน” เ้าจุกกับเ้าแดงรีบพยักหน้าทันทีเพราะมันอยากออกไปสำรวจข้างนอก
“พ่อวันนี้พ่อไม่ได้ไปไหนใช่ไหมจ๊ะ พาขวัญไปขึ้นเงินได้ไหม ขวัญถูกลอตเตอรี่ต้องไปที่ธนาคาร” พ่อทวนเมื่อได้ยินที่ขวัญพูด ถึงกับทำยาเส้นที่อยู่ในมือตนตกและนั่งนิ่งค้างไปแล้ว
ขวัญจึงได้เรียกอีกครั้งพ่อก็ยังไม่ตอบจนตัวเองต้องเข้าไปเขย่าแขนของพ่อ พร้อมเรียกไปด้วย “พ่อพ่อทวนพ่อเป็ไรจ๊ะนิ่งไปทำไม”
“ไม่ ไม่พ่อไม่เป็ไรแล้วอ๋อไปธนาคารใช่ไหม ได้สิเดี๋ยวพ่อพาเอ็งไปเอง พ่อไปเปลี่ยนชุดแปบนะ”หลังจากตั้งสติได้ พ่อทวนก็รีบลุกผลุนผลันทันที ขวัญได้แต่ส่ายหัว แล้วมองตามไปนี่ขนาดยังไม่รู้ว่าถูกเท่าไหร่ยังเป็ขนาดนี้เพราะที่เมืองแห่งนี้หากมีการไปขึ้นเงินที่ธนาคาร แสดงว่าจะต้องถูกหลักหมื่นขึ้นไปครอบครัวหลักหมื่นในหมู่บ้านยังหาได้อยาก
ขวัญกับพ่อมารอขึ้นรถลุงเชิดเพื่อไปอำเภอเมื่อมาถึงอำเภอแล้วเดินไปที่ธนาคารสีชมพู ที่เป็เพียงสาขาย่อยหลังจากที่ขวัญเข้าไปถามถึงเื่ขึ้นเงิน
เ้าหน้าที่บอกว่าต้องไปสาขาในเมืองเท่านั้น ที่นี่เงินมีไม่มากขวัญกับพ่อจึงมานั่งรอรถสองแถวเพื่อจะเข้าเมืองอีกต่อหนึ่ง
หลังจากนั่งรถสองแถวมาได้หนึ่งชั่วโมงสองพ่อลูกก็ลงเดินเพื่อไปธนาคารทันที
เมื่อมาถึงขวัญจึงได้ไปที่เคาน์เตอร์โดยไม่ต้องรับบัตรคิวเพราะตอนนี้ธนาคารโล่งมากมีแค่ขวัญกับพ่อที่เป็ลูกค้า
ขวัญจึงได้นำลอตเตอรี่ที่ถูกรางวัลที่4 ทั้งห้าใบและเลขท้าย 2 ตัว อีกสามใบยื่นให้เ้าหน้าที่พร้อมบัตรแสดงตัวตนของพ่อเนื่องจากขวัญยังเป็ผู้เยาว์อยู่
เมื่อเ้าหน้าที่ได้ทำการตรวจสอบเรียบร้อยแล้วก็มาเชิญขวัญกับพ่อเข้าไปที่ห้องของผู้จัดการทันที
ที่ผู้จัดการไม่มาเชิญเองเพราะกำลังจะไปห้องลับเพื่อทำการเปิดเซฟนำเงินมาให้ขวัญนั่นเอง
เมื่อขวัญกับพ่อได้เข้ามาแล้วเงินก็วางอยู่ตรงหน้าเรียงกันเป็ปึกพอพ่อทวนเห็นก็แข้งขาอ่อนโชคดีที่มีเก้าอี้รองรับ เ้าจุก แดง และขวัญพากันส่ายหัวอยากจะเอามือปิดหน้าซะจริง
ถ้าเป็ขวัญคนเดิมขวัญก็คงตื่นเต้นแบบพ่อเหมือนกันกับเงินที่เห็นตอนนี้ แต่ในชาติก่อนขวัญหาเงินได้เยอะกว่านี้มากตอนนี้จึงดูชินชาไปจะตื่นเต้นก็แค่สามารถหาทุนก้อนแรกได้แค่นั้นเอง
ผู้จัดการมองหน้าขวัญและพ่อทวนแล้วก็แสดงความยินดีกับทั้งสองคนด้วยที่ถูกรางวัลถึงแม้จะไม่ใช่อย่างรางวัลที่1 แต่รางวัลที่ 4มีตั้งห้าใบก็ถือว่าได้เยอะพอสมควร
แล้วไหนยังมีเลขท้าย2 ตัว อีกสามใบ เงินเดือนของเขาต้องเก็บเท่าไหร่ถึงจะได้ขนาดนี้ผู้จัดการได้แต่อิจฉาในใจ
ตามลอตเตอรี่ที่มาขึ้นเงินรางวัลที่ 4 มีมูลค่าใบละ 20,000บาทจำนวนห้าใบ เลขท้าย 2 ตัว มูลค่าใบละ 200 บาท จำนวนสามใบเงินทั้งหมดที่่ได้รับจึงมีมูลค่าคือ 100,600บาท หักค่าธรรมเนียมร้อยละ 0.50 ยอดเงินคงเหลือ 100,097บาท
เมื่อพ่อทวนได้ยินก็หูอื้อตาลายไปหมดแล้วนี่มันเงินแสนเลยนะ เขาเกิดมาอายุเข้า 36 ปีนี้ แล้วเพิ่งจะเคยเห็นเงินแสน
ขวัญจึงเริ่มนับเงินทันทีใช้เวลาค่อนข้างนานเพราะส่วนใหญ่เป็ธนบัตรใบละ100 บาท กับ ธนบัตรใบละ 10 บาท กับ20 บาท เหรียญก็มี
เมื่อนับครบแล้วขวัญจึงแจ้งขอเปิดบัญชีเนื่องจากพ่อมาด้วยจึงไม่สะดวกใส่ไว้ในมิติ จะถือเงินเยอะก็อันตราย
เมื่อแจ้งความจำนงแล้วขวัญจึงเหลือไว้20,000 บาท ให้พ่อไป 5,000 บาทขวัญเปิดบัญชีเป็ชื่อตัวเองแล้วทำบัตรกดเงินไว้ด้วย
แต่สามารถถอนได้ไม่เกิน5,000 บาท ไม่อย่างนั้นต้องใช้สมุดแต่ขวัญคิดว่าค่อยทยอยถอนเอามาเก็บในมิติที่หลัง
“เ้านายได้รับรางวัลพิเศษจากระบบสามารถอัปเกรดระบบครั้งแรกได้ครับ” ขวัญที่กำลังคิดอะไรเพลิน ๆก็ใเมื่อได้ยินเสียง 001
“ใหมดเลยขวัญเอ๋ยขวัญมา 001 คราวหลังส่งเสียงเตือนมาก่อนได้ไหม อยู่ ๆก็พูดขึ้นใหมด
แล้วขวัญได้รางวัลมาจากอะไร”ขวัญถามพร้อมทำหน้าสงสัย “รางวัลเชื่อมสัมพันธ์กับคนในครอบครัวครับ เ้านาย”
“แล้วอัปเกรดคืออะไรจะต้องทำยังไง” ขวัญพูดไปก็เดินตามพ่อไปด้วยเพื่อจะไปขึ้นรถสองแถวกลับอำเภอ
“การอัปเกรดรอบนี้ระบบจะมีความสามารถในด้านการตรวจสอบเพิ่มเข้ามาสามารถตรวจสอบสิ่งมีชีวิตทุกชนิดและสิ่งของ
รวมถึงสถานที่โดยรอบระยะไม่เกิน20 กิโลเมตร เ้านายจะอัปเลยไหม เพราะต้องใช้เวลา 24 ชั่วโมง เ้านายจะเข้ามิติไม่ได้ครับ”ซึ่งมันจะเป็ผลดีกับเ้านายในยุคที่มีโจรผู้ร้ายชุกชุมนะ
“ตกลง อัปตอนนี้เลย”ขวัญพยักหน้าเห็นด้วย โจรสมัยนี้ไม่กลัวผู้พิทักษ์กฎหมายด้วยซ้ำ
โดยเฉพาะบ้านนาอย่างหมู่บ้านที่ขวัญอยู่ตอนนี้เมื่อถึงอำเภอขวัญจึงคิดจะเอ่ยชวนพ่อแวะตลาด
“พ่อจ๊ะเราแวะไปตลาดของสดกันสักหน่อยได้ไหมจ๊ะขวัญจะไปดูว่าเขามีอะไรขายบ้างเผื่อจะได้ซื้อกลับบ้าน” พอได้ยินคำว่าตลาดผีสองสหายตาโตทันที
ทวนก็ไม่ได้ว่าอะไรพยักหน้ารับแล้วเดินนำลูกสาวไปทันทีเมื่อเดินผ่านหน้าอำเภอขวัญมองเห็นลุงที่ขายลอตเตอรี่อีกครั้งขวัญสงสารแกเพราะเห็นแกมาคนเดียว
เมื่อพ่อทวน หันมามองขวัญหลังจากที่เดินไปสักพักไม่เห็นลูกสาวตามมาจึงหยุดรอ
“ขวัญมองอะไรอยู่ทำไมไม่เดินมาหล่ะ”ขวัญมองไปที่พ่อแต่ไม่ได้ตอบอะไร แต่กับเป็ฝ่ายถามขึ้นมาแทน
“พ่อจ๊ะรู้จักลุงคนที่ขายลอตเตอรี่คนนั้นไหม”ขวัญหันไปถามพ่อพร้อมชี้นิ้วไปที่คนขายลอตเตอรี่
“รู้สิบ้านแกอยู่ข้างศาลเ้าร้างข้างที่ดินของขวัญกับเพชรไงแกอยู่กับหลานชายที่อายุ 10 ปี หลานคนนี้ไม่ใช่หลานแท้ๆด้วยแกเก็บมาเลี้ยงตอนที่เด็กคนนั้นยังตัวแดงๆ อยู่เลยตอนนั้นแกยังปกติดีหลานก็เป็เด็กดีนะขยัน ตอนเรียนก็เรียนเก่ง นี่ก็คงพาแกมานั่นแหละ ส่วนตัวเองก็คงไปหารับจ้างในตลาดหล่ะมั้ง"
“แล้วทำไมตอนนี้แกมีสภาพนี้หล่ะแขนขาแกลีบเพราะอะไรจ๊ะ” ขวัญยังคงสงสัย
“แกโดนิญญาร้ายทำนะพี่ขวัญเพราะจุกมองเห็นมีเงาดำๆ คอยเกาะที่แขนและขาของแกอยู่
คราวที่แล้วที่จุกไม่ได้บอกพี่เพราะพลังจุกอ่อนจากการให้หวยจ๊ะ”จุกเอ่ยออกมาอย่างขวยเขิน
“เราช่วยแกได้ไหมจุกเห็นแล้วน่าหดหู่” ขวัญพูดกับจุกด้วยความสงสาร
“เราต้องรู้ต้นสายปลายเหตุก่อนสิพี่ค่อยช่วยถ้าพี่อยากช่วยตอนนี้ก็เอาเงินไปให้แกไว้ก่อนเถอะ
พอพี่ไปจัดการที่ดินของพี่เราค่อยไปสืบหาสาเหตุกันกำลังตอนนี้ของพี่ก็อ่อน ของจุกก็อ่อน”ถ้าเกิดิญญาตัวนี้ร้ายกาจมากมันกับพี่ขวัญไม่ซวยเอาเหรอ มันคิดในใจ
“พ่อจ๊ะขวัญขอเอาเงินไปให้แกก่อนนะคราวที่แล้วที่มาเื่ที่ ขวัญซื้อหวยมาจากแกจ๊ะ ถือเป็การทำบุญตอบแทนแกไปด้วย”ขวัญหันไปบอกพ่อพร้อมกับเดินไปทางลุงคนนั้นแล้ว
“ลุงจ๊ะขวัญเอาเงินมาให้ลุง 1000 บาทจ๊ะ ลุงเอาเก็บไว้นะขวัญเอามาตอบแทนที่ลุงให้โชคขวัญจ๊ะ”ขวัญยื่นเงินให้ลุงคนขายลอตเตอรี่ ลุงแกก็มองหน้าขวัญแบบงง
“หนูเป็ใครลุงไม่เอาหรอก หนูซื้อมันเป็ดวงของหนูเอง ลุงไม่ได้ทำอะไรเลย” ลุงแกก็ปฏิเสธและพยายามดันเงินในมือขวัญกลับไป
“รับไปเถอะทิดถือเสียว่าเป็ความตั้งใจที่หลานมันให้ อีกหน่อยมันจะไปใช้ที่ทำไร่ทำนาแถวบ้านทิดทิดก็ช่วยเป็หูเป็ตาให้หลานมันแล้วกัน” พ่อทวนยืนมองอยู่สักพักจึงรีบเดินเข้ามาช่วยขวัญพูด
“เอ๊ะ ที่อาถรรพ์นั่นนะเหรอมันแล้งมากเลยนะแม้แต่หญ้ายังไม่มีขึ้นสักต้นเลย มันจะเอาไปปลูกอะไรขึ้นแต่อยากจะลองก็ตามใจ ข้าอยู่ตรงนั้นจะคอยช่วยดูให้ สำหรับเงินนี่ก็ขอบใจในน้ำใจหลานนะ”ลุงแกยื่นมือมารับ
“ถ้างั้นฉันสองคนพ่อลูกไปก่อนนะทิดไว้ค่อยเจอกัน” พ่อทวนโบกมือลาแกพร้อมเดินออกมากับขวัญ
“พ่อแกชื่ออะไรจ๊ะได้ยินพ่อเรียกแต่ทิด แล้วแกเป็ใครมาจากไหนจ๊ะ เพราะถ้าเป็คนในหมู่บ้านเดิมน่าจะมีญาติพี่น้องบ้างและคงไม่ไปอยู่ตรงศาลร้างหรอก"ขวัญเอ่ยถามด้วยความสงสัย
“แกชื่อทิดผวนนะแกอายุมากกว่าพ่อสัก 5 ปีมั้ง พ่อก็ไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่ตอนแกมาใหม่ๆ พ่ออายุแค่ 15 เองส่วนทิดแกยังบวชอยู่เลยแต่เดิมแกเป็คนเมืองกาแล ที่อยู่ติดกับเมืองเรานี่แหละ
พ่อเคยได้ยินว่าแกไม่อยากถูกจับแต่งงานแกตั้งใจจะบวชตลอดชีวิตนะ เลยหนีมา ตอนมาแกก็มาอยู่วัดบ้านเรานั่นแหละ
หลังจากอยู่มาได้สัก3 ปีขาแกก็เริ่มไม่มีแรงแกไม่อยากเป็ภาระพระในวัด ก็เลยมาซื้อที่ดินติดกับศาลร้างนั่นแหละและได้ยังชีพโดยขายลอตเตอรี่เลี้ยงปากท้องมาจนปัจจุบัน"
สองพ่อลูกคุยกันไปมาก็ถึงตลาดพอดีเมื่อเข้ามาในตลาด ขวัญก็เดินไปรอบๆ ว่ามีสินค้าอะไรบ้างส่วนใหญ่ที่เห็นมีแต่แผงผัก
ผักก็ไม่ค่อยสดมีแต่ผักซ้ำๆกัน ส่วนร้านขายเนื้อหมูก็มีแค่สองสามร้าน แมลงวันบินกันให้ว่อนไปหมดเนื้อไก่เนื้อวัวก็พอมี แต่ร้านค้าที่ตลาดนี้ไม่มีป้ายบอกราคาของเลยสักร้านถ้าอยากรู้ต้องถามเอาเอง
“พ่อเราซื้อเนื้อหมูเนื้อไก่กลับบ้านกันไหมจ๊ะ ไหนก็มีเงินแล้วถือว่าฉลองที่ถูกหวยขวัญจะซื้อเก็บไว้ทำกับข้าวใส่บาตรด้วยจ๊ะ” ทวนก็พยักหน้าเห็นด้วย
“เราไปร้านนั้นกันเถอะจ๊ะดูสะอาดหน่อย” ขวัญชี้ไปแผงหมูที่อยู่ติดกับแผงขายไก่พอดี
“ป้าจ๊ะ เนื้อแดงโลละเท่าไหร่จ๊ะ”ขวัญถามป้าคนขายที่กำลังเอาไม้โบกไล่แมลงวันไม่ให้มาตอมหมูของแกอยู่
“โลละ 50 บาท เอาไหมหนู” แม่ค้าตอบพร้อมเตรียมตัวจะขายของหากขวัญสั่ง
“เอาจ๊ะป้าเอาสองกิโลนะดูสวยๆ ให้ด้วย”ขวัญคิดในใจราคาหมูตอนนี้ถ้าเทียบกับค่าแรงก็ถือว่าแพงอยู่เหมือนกันค่าแรงทั่วไปตกอยู่วันละ 80-100 บาทเองถ้าเราเอาหมูที่มีในมิติมาแบ่งขายถูกกว่าราคาตลาดตอนนี้ก็คงจะขายดี แต่คงต้องเร่ขายตามบ้านเพราะหมู่บ้านแต่ละหลังห่างไกลตลาดพอสมควรส่วนในตลาดก็ขายผักขายผลไม้น่าจะดี
เพราะดูจากการแต่งกายของคนในอำเภอคนมีเงินก็น่าจะเยอะอยู่คงไม่เกี่ยงราคาถ้าสินค้ามีคุณภาพหรอกมั้ง
เื่เร่ขายคงต้องคุยกับพ่อดูก่อนว่าจะเห็นด้วยไหมเพราะต้องมีรถมอเตอร์ไซค์สักคัน
เมื่อซื้อของได้ครบแล้วก็พากันกลับบ้านสหายผีเด็กอยากกินน้ำอัดลมก็ได้กินคนละขวด พรุ่งนี้ค่อยจุดเรียกให้กินละกันส่วนขนมใส่บาตรก็ค่อยไปทำเอาที่บ้าน ขนมก็ทำตามใจเ้าของเลขสักหน่อยก็คือน้องจุกของเรานั่นเอง จะใครล่ะ