เกิดใหม่ครานี้ข้าจะเหยียบย่ำพวกเจ้าเอง

ตอนที่59 ความลับของหลี่เค่อซิน

“แปลกจังที่จูบกันทำให้อาการเจ็บหัวใจหายไปได้”ซ่งเย่พึมพำเบาๆกับตัวเองอย่างประหลาดใจ

“หลับฝันดีราตรีสวัสดิ์สาวน้อย” หลิวเย่ลูบหัวของเธอและกล่าวลาอย่างอ่อนโยน

“อื้อราตรีสวัสดิ์” ซ่งเย่ตอบกลับหลิวเย่ด้วยท่าทางอ่อนลง

จากนั้นเธอสะพายกระเป๋าเป้เดินเข้าบ้านอย่างอารมณ์ดีที่อาการเจ็บหัวใจหายไป

พร้อมกับเกิดความรู้สึกอบอุ่นแปลกประหลาดจากอ้อมกอดของหลิวเย่

หลิวเย่ขับรถกลับวิลล่าของตนเองอย่างมีความสุขเช่นกัน

เขาค้นพบว่าสาวน้อยเรียนรู้ที่จะมีความรู้สึกอื่นนอกจากความเฉยเมยแล้ว

และที่สำคัญคือการยอมรับเขาให้เป็นส่วนหนึ่งของเธอ

เมื่อซ่งเย่เดินเข้าไปในห้องโถงรับแขกและพบกับพ่อแม่ที่ยังนั่งรอเธออยู่อย่างกระวนกระวายใจ

เส้าม่านเอ๋อที่เห็นลูกสาวตนกลับบ้านอย่างปลอดภัย

เธอลุกขึ้นเดินไปจับมือของลูกสาวด้วยความห่วงใยและทันใดนั้นเธอต้องตัวแข็งทื่อด้วยความตกตะลึงปนตื้นตันใจ

เพราะว่าลูกสาวตนได้โผเข้ากอดเธอพร้อมกับพึมพำแปลกๆว่า

“อื้มอ้อมกอดอบอุ่นแบบนี้นี่เอง”

เส้าม่านเอ๋อสะอื้นไห้ด้วยความดีใจอย่างกลั้นไว้ไม่อยู่“เย่เอ๋อร์ เย่เอ๋อร์ลูกรักของแม่ ฮึกฮึก”

ซ่งเย่ได้ทดสอบกอดแม่เพราะต้องการเปรียบเทียบความรู้สึกอบอุ่นจากการกอดกันซึ่งเธอได้รับจากหลิวเย่

เธอพบว่าการกอดแม่ตนเองเป็นความอบอุ่นอีกแบบที่ไม่เหมือนได้รับจากหลิวเย่

ซ่งซ่านจิงที่ตอนแรกนั่งอยู่บนโซฟา

แต่เวลานี้เขายืนขึ้นและจ้องมองภาพการกอดกันระหว่างสองแม่ลูกด้วยความรู้สึกประหลาดใจ

ทำให้เขายิ้มด้วยความปลาบปลื้มที่ลูกสาวเริ่มมีความรู้สึกเหมือนกับคนปกติทั่วไป

“พ่อกอดลูกอีกคนได้ไหม?”ซ่งซ่านจิงถามอย่างมีความหวัง

“ค่ะ”ซ่งเย่พยักหน้าตอบรับเพราะต้องการทดสอบอ้อมกอดจากพ่อว่าจะมีความรู้สึกอย่างไร?

ซ่งซ่านจิงเดินปราดเข้าไปกอดสองแม่ลูกด้วยความตื้นตันใจที่ลูกสาวให้พ่อแม่สัมผัสตัวได้อย่างใกล้ชิด

“เหนื่อยไหมเย่เอ๋อร์?ทานข้าวมาหรือยังจ๊ะ?”เส้าม่านเอ๋อปรับความรู้สึกได้แล้วและถามลูกสาวอย่างห่วงใย

“ทานมาแล้วค่ะพ่อกับแม่อย่ากังวลเลย”ซ่งเย่ตอบกลับเสียงอ่อนลงและบอกพ่อแม่ด้วยความรู้สึกหลากหลาย

เธอแปลกใจที่พบว่าอ้อมกอดจากพ่อและแม่ไม่เหมือนกับอ้อมกอดที่ได้รับจากหลิวเย่

“แปลกจริงๆ”ซ่งเย่พึมพำกับตัวเองเบาๆ

จากนั้นเธอเดินขึ้นชั้นบนกลับห้องนอนตนเอง

ด้านเส้าม่านเอ๋อและซ่งซ่านจิงพูดคุยกันอย่างมีความสุข

ทั้งสองคนปลาบปลื้มที่ลูกสาวตนเองมีอารมณ์และความรู้สึกเหมือนคนทั่วไป

ซึ่งดีกว่าบุคลิกเย็นชาเฉยเมยของเธอ

บุคลิกเยือกเย็นและไม่แยแสของเธอทำให้คนใกล้ชิดปฏิบัติตัวกับเธออย่างไม่เป็นธรรมชาติ

..........

รุ่งเช้าซ่งเย่เจอหลิวเย่ที่หน้าวิลล่าและเขาได้บอกกับเธออย่างจริงจังว่า

“ผมคงไม่ได้อยู่อีกหลายวันแล้วจะมารับไปทดสอบทักษะต่อสู้ของกองกำลังแผนกพิเศษอีกสองสัปดาห์และในวันนี้จะมี

การคัดเลือกสมาชิกใหม่ตามปกติ”

“แสดงว่าการคัดเลือกของฉันไม่ปกติหรือ?”ซ่งเย่ถามอย่างแปลกใจที่พบความผิดปกติจากคำพูดหลิวเย่

“ใช่ สำหรับเธอเป็นกรณีพิเศษ”หลิวเย่ไม่กล้าบอกความจริงบางเรื่องกับเธอ

เขาพูดคลุมเครือและคิดว่าสาวน้อยคงไม่สนใจมันมากนัก

“เข้าใจแล้ว”

ซ่งเย่พยักหน้าเข้าใจว่าเธอจำเป็นต้องเข้าร่วมกิจกรรมสำคัญของหน่วยงานที่ตนเพิ่งเข้าร่วมเป็นสมาชิกใหม่

ที่สำคัญคือเธอได้เป็นสมาชิกระดับสูงหัวหน้าแผนกวิศวกรรมจักรกล ระดับ 9

ซึ่งเป็นรองแค่หลิวเย่ที่เป็นผู้บัญชาการระดับ10

จากนั้นทั้งคู่วิ่งอบอุ่นร่างกายและฝึกซ้อมทักษะต่อสู้ด้วยกันจนถึงเวลา06.00 น.

ก่อนจากกันที่หน้าวิลล่าซิงฝูของซ่งเย่

หลิวเย่กล่าวกระตุ้นบางอย่างกับเธออย่างหวังดีว่า

“สาวน้อยถึงเวลาที่เธอต้องเรียนรู้ภาษาละตินกับอียิปต์โบราณได้แล้ว”

ซ่งเย่ขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจที่เขาพูดกับเธออย่างจริงจังซึ่งหลิวเย่ไม่เคยทำมาก่อน

“โอเค”ซ่งเย่ตอบรับในเจตนาที่ดีของเขา

ซ่งเย่หันหลังเดินกลับเข้าวิลล่าเพื่อไปทานอาหารเช้าและอาบน้ำแต่งตัวไปโรงเรียน

เมื่อเห็นแม่ตนเองกำลังจัดเตรียมอาหารเช้ากับแม่ครัวหลี่ด้วยท่าทางมีความสุข

ซ่งเย่คิดถึงสัมผัสอ้อมกอดอบอุ่นจากแม่กับพ่อเมื่อคืนนี้

เธอจึงเดินไปกอดแม่ทางด้านหลัง

“อุ๊ย!”เส้าม่านเอ๋อตกใจที่จู่ๆมีใครมากอดด้านหนัง

แต่เมื่อเธอเอี้ยวตัวหันหลังมาเหลือบมองและพบว่าเป็นลูกสาวตนเองที่เธอเหมือนกำลังกอดคล้ายอ้อนตนเอง

ทำให้เส้าม่านเอ๋อใจอ่อนยวบลงทันทีอย่างมีความสุขและถามด้วยความรักห่วงใยว่า“ทานอาหารเช้าก่อนนะลูก”

“ค่ะ” ซ่งเย่เริ่มรับรู้ว่าการกอดของเธอช่วยเยียวยาจิตใจของแม่ได้เป็นอย่างดี

และเธอเองไม่ได้รู้สึกเคอะเขินเหมือนแต่ก่อน

..........

เมื่อทานอาหารเสร็จแล้วลุงโจวขับรถไปส่งเธอที่หน้าโรงเรียนเช่นเคย

ซ่งเย่เดินถึงหน้าห้องเรียนที่สาม

เธอพบกับบรรยากาศแปลกประหลาดจากหลี่เค่อซิน

ที่เช้านี้หลี่เค่อซินมีความเฉยเมยต่อซ่งเย่ซึ่งแตกต่างจากที่ผ่านมา

ซ่งเย่เดินไปนั่งที่เก้าอี้ตนเองด้วยความแปลกใจ

“ซ่งเย่วันนี้พวกเราติววิชาเคมีและเรียนทักษะต่อสู้ใช่ไหม?”ซูฉีถามเพื่อนสนิทตนเองย้ำอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ

“ใช่”ซ่งเย่ยืนยันกำหนดการเดิมที่เคยแจ้งไว้กับเพื่อนๆก่อนหน้า

“พวกเรารอที่จะเรียนรู้กับเธออยู่”

เกาเฉินพูดขึ้นอย่างยินดีเพราะเขาต้องการทดสอบทักษะต่อสู้ของตนเองกับโถงราชาอีกครั้ง

การเรียนในภาคเช้าของซ่งเย่เป็นการเรียนรู้ภาษาละตินโดยเสียบหูฟังบลูทูธเพื่อไม่ให้รบกวนเพื่อนคนอื่น

ทางด้านหลี่เค่อซินที่เวลานี้เธอสงบนิ่งมากขึ้นเพราะได้รับคำแนะนำจากแม่ตนเอง

แม่ได้ตักเตือนเธอให้ควบคุมพลังตนเองและเตรียมพร้อมเข้ารับการคัดเลือกเป็นสมาชิกกองกำลังแผนกพิเศษ

เพื่อให้เธอได้รับการคัดเลือกเป็นหนึ่งในผู้แทนประเทศและร่วมกิจกรรมของสมาพันธ์เอสเปอร์นานาชาติ

นั่นคือหน้าที่อันทรงเกียรติของเหล่าเอสเปอร์ทั้งมวล

ดังนั้นหลี่เค่อซินในฐานะทายาทของเอสเปอร์พลังธารา

ซึ่งเธอได้รับการถ่ายทอดพลังมาจากคุณยายของตนเองตั้งแต่ยังเด็ก

แต่เธอเพิ่งจะสามารถควบคุมน้ำให้เคลื่อนไหวได้ดั่งใจเมื่อหนึ่งเดือนก่อน

มีข้อความที่รับส่งต่อมาในทุกตระกูลที่เป็นเอสเปอร์คือคุณสมบัติของผู้ที่จะได้รับการคัดเลือกเป็นสมาชิกของกองกำลัง

แผนกพิเศษจะมีดังนี้

หนึ่งมีพลังเหนือธรรมชาติที่สามารถควบคุมได้อย่างมีประสิทธิภาพทั้งการป้องกันและโจมตี

สองมีทักษะต่อสู้ที่สามารถเอาชนะเอสเปอร์คนอื่นได้

สามพร้อมรับความเสี่ยงจากการถูกล่าสังหารขององค์กรชั่วร้ายหนึ่ง

ซึ่งองค์กรชั่วร้ายนั้นต้องการกำจัดเอสเปอร์ทุกคนโดยเฉพาะผู้ที่มีทักษะตามตำนาน

ดังนั้นเอสเปอร์ทุกตระกูลจึงพยายามมอบหมายหน้าที่ให้ลูกหลานได้เข้าร่วมเป็นสมาชิกของกองกำลังแผนกพิเศษ

เพื่อความภาคภูมิใจและเกียรติภูมิของครอบครัวถึงแม้ว่าจะมีความเสี่ยงต่อชีวิตก็ตาม

“ซ่งเย่หลี่เค่อซินทำตัวแปลกไปเธอว่าไหม?” ซูฉีกระซิบถามซ่งเย่ด้วยความแปลกใจกับท่าทีของหลี่เค่อซิน

“ตั้งใจเรียน”ซ่งเย่เตือนซูฉีอย่างหวังดีเพราะไม่ต้องการให้เธอพุ่งความสนใจออกนอกเรื่อง

“โอเค โอเค”ซูฉีตอบรับเสียงเบาอย่างรู้สึกผิด

ซ่งเย่เหลือบมองหลี่เค่อซินและพบเห็นพลังบางอย่างที่ทำให้เธอรู้จัก

เพราะพลังบางส่วนที่หลี่เค่อซินควบคุมไม่ได้แต่มีเล็ดลอดออกมาเหมือนกับเล่ยหนีหนี่หัวหน้าแผนกเบญจธาตุ

ที่ซ่งเย่เคยพบเธอนั่งเล่นน้ำอยู่ในมือขณะอยู่ในห้องประชุมของกองกำลังแผนกพิเศษ

นั่นคือเอสเปอร์พลังธารา!

“ก็แค่พลังธารา”ซ่งเย่ยกยิ้มมุมปากอย่างไม่แยแส

นั่นเป็นเพราะว่าเธอสามารถเรียนรู้ทักษะนี้ได้อย่างง่ายดายตั้งแต่มองเห็นการเล่นน้ำในมือของเล่ยหนีหนี่

เมื่อถึงเวลาทานอาหารกลางวัน

ซ่งเย่ ซูฉีและเพื่อนชายอีกสี่คนเดินไปโรงอาหารเป็นกลุ่มใหญ่

ด้านหลี่เค่อซินที่อดทนอดกลั้นเก็บกักอารมณ์อิจฉาริษยาซ่งเย่มาเป็นเวลานาน

แต่ในที่สุดเธอทนความอึดอัดไม่ได้และแอบใช้พลังธาราเพื่อกลั่นแกล้งซ่งเย่

ขณะที่ซ่งเย่และเพื่อนๆยืนต่อคิวเพื่อรับถาดอาหารจากแม่ครัวอยู่นั้น

เกาเฉินเหลือบมองเห็นสายน้ำพุ่งเข้าหาซ่งเย่

เขายืนเอาตัวเองบังซ่งเย่ทางด้านหลังโดยสัญชาตญาณ“พรึ๊บ ฟู่”

ปรากฏว่าเมื่อน้ำสัมผัสร่างกายของเกาเฉินพลันสลายไปเหมือนน้ำถูกไฟแผดเผาจนระเหยหายไปจนหมดสิ้น

“เอ๊ะ!เขาเป็นเอสเปอร์ด้วยเหรอ?”หลี่เค่อซินอุทานในใจอย่างตกตะลึงที่พบว่าเกาเฉินสลายพลังธาราของตนได้

ด้านซ่งเย่ที่รับรู้เหตุการณ์ตั้งแต่ต้นจนจบ

เธอขมวดคิ้วแน่นเมื่อพบว่าเกาเฉินเป็นเอสเปอร์อีกคนโดยที่ตนเองไม่รู้มาก่อน

“เขาเพิ่งจะปลุกพลังที่แอบซ่อนของตัวเองได้หรือ?”ซ่งเย่ถามตัวเองในใจอย่างสงสัย

ส่วนเกาเฉินตื่นตะหนกเช่นกันที่เขาพบว่าสายน้ำที่พุ่งปะทะตัวเองนั้นหายไปอย่างไร้ร่องรอยโดยที่เขาไม่รู้สึกถึงความผิด

ปกติใดๆกับตัวเอง“เกิดอะไรขึ้นกับตัวฉันกันแน่?” เขาถามตัวเองอย่างงุนงง

“แล้วซ่งเย่ล่ะเธอเป็นเอสเปอร์ด้วยหรือเปล่า?”

หลี่เค่อซินคาดเดาตัวตนของซ่งเย่เมื่อเห็นการปกป้องของเกาเฉินที่แสดงออกมา

“เธอคงไม่ได้เป็นเอสเปอร์หรอกนะแค่เป็นอัจฉริยะที่เรียนเก่งเท่านั้นเอง” หลี่เค่อซินปลอบใจตัวเอง

ซ่งเย่รับถาดอาหารจากแม่ครัวและเดินไปนั่งทานอาหารที่โต๊ะกับเพื่อนๆ

เกาเฉินสอบถามซ่งเย่ด้วยความห่วงใยว่า“เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

“ไม่ต้องกังวล”ซ่งเย่เงยหน้าสบตาเกาเฉินและตอบตามจริงด้วยเสียงเรียบเฉย

“ผมรู้สึกตื่นเต้นที่จะได้เรียนทักษะต่อสู้สักที”หวางอ้ายพูดขึ้นอย่างตื่นเต้นดีใจ

“นายวิ่งได้เร็วแค่ไหนแล้วล่ะ?”เทาเอ้อถามพลางเชิดคางคล้ายเยาะเย้ยเพื่อนในที

“ชิ!เร็วกว่านายแล้วกัน” หวางอ้ายพูดตอบกลับด้วยความหมั่นไส้เพื่อนตัวเอง

“เย็นนี้เดี๋ยวก็รู้แล้วว่าใครจะรอดหรือจะร่วง”เป่ยกวงพูดยิ้มๆพลางมองหน้าสลับกันระหว่างเทาเอ้อและหวางอ้าย

“พอได้แล้ว”เกาเฉินเอ่ยเตือนเพื่อนทุกคนด้วยความรำคาญที่พวกเขาชอบกัดกันบ่อยครั้ง

ด้านซ่งเย่ที่ครุ่นคิดถึงพฤติกรรมแปลกๆของหลี่เค่อซินและคิดในใจด้วยความอยากรู้ว่า

“ทำไมวันนี้หลี่เค่อซินเก็บอาการไม่ได้?”

เพราะการกระทำของหลี่เค่อซินมีบางอย่างที่แตกต่างไปจากหรูเพ่ยเพ่ย

ถึงแม้ว่าจะเป็นความแตกต่างที่เล็กน้อยเท่านั้น

แต่ทว่าสิ่งนั้นได้จุดประกายความสนใจของเธอที่ทำให้อยากรู้เรื่องราวของหลี่เค่อซินมากขึ้น

“หวังว่าจะไม่ใช่สายลับจากองค์กรKAหรอกนะ” ซ่งเย่คาดเดาในใจ

……….

เมื่อถึงวิชาอิสระที่ซ่งเย่จะติววิชาเคมีเป็นวันแรก

ปรากฏว่ามีเพื่อนนักเรียนต่างห้องได้ยกเก้าอี้มานั่งเรียนในห้องสามจนเต็มพื้นที่ว่างในห้อง

ซ่งเย่แปลกใจที่พบว่าหลี่เค่อซินนั่งเรียนอยู่ในห้องอย่างสงบเงียบ

เธอไม่ได้สนใจหรือหวงแหนวิชาดังนั้นจึงมองข้ามหลี่เค่อซินโดยตรง

“วันนี้เรียนวิชาเคมีการเรียนรู้จากห้องเรียนจะสู้เรียนรู้จากภาคปฎิบัติไม่ได้”ซ่งเย่ย้ำกับเพื่อนนักเรียนทุกคน

จากนั้นเธอเริ่มทบทวนวิชาเคมีตั้งแต่ชั้นมัธยมปลายปีที่หนึ่งเพื่อปูพื้นฐานความเข้าใจ

หลี่เค่อซินเบ้ปากเล็กน้อยที่พบว่าซ่งเย่สอนเรื่องเดิมที่ผ่านไปแล้วเพราะเธอคิดว่าทุกคนน่าจะเข้าใจตั้งแต่ปีหนึ่ง

ทำให้เธอเสียบหูฟังบลูทูธเพื่อฟังเพลง

อันที่จริงเธอต้องการทดสอบทักษะการสอนของซ่งเย่ว่าจะดีจริงเหมือนที่เพื่อนคนอื่นๆพูดหรือไม่?

แต่วันนี้เมื่อพบว่าเนื้อหาการสอนของซ่งเย่เป็นความรู้ของชั้นปีหนึ่ง

ทำให้เธอหมดความสนใจลงทันทีและไม่สนใจการสอนของซ่งเย่อีก

โดยหลี่เค่อซินนั่งฟังเพลงและจ้องมองออกนอกหน้าต่าง

เธอไม่กล้าที่จะลุกเดินหนีออกไปทันที

เนื่องจากวันนี้มีนักเรียนห้องอื่นมาร่วมเรียนเป็นจำนวนมากจนทำให้ที่ว่างในห้องสามเต็มไปหมด

ซึ่งทำให้เธอไม่สามารถก้าวเดินออกไปได้“เฮ้อ น่าเบื่อจริงๆ” หลี่เค่อซินพึมพำเบาๆกับตัวเอง

เมื่อซ่งเย่สอนถึงเวลา15.30 น. เพื่อนๆในห้องสามเพิ่มเก็บของใช้ส่วนตัวเข้ากระเป๋า

ส่วนเพื่อนห้องอื่นยกเก้าอี้กลับไปเก็บห้องเดิมของตนก่อนรีบเก็บของใช้ส่วนตัวและมาร่วมวิ่งกับห้องสาม

ณลู่วิ่งสนามกีฬาโรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งเมืองกรีน

ตันจิ่วหัวหน้าห้องสามที่เวลานี้ทำหน้าที่เป็นผู้จัดการเรื่องระเบียบการวิ่งท่องจำสูตร

เมื่อเขามองเห็นเพื่อนนักเรียนอบอุ่นและยืดเหยียดกล้ามเนื้อของร่างกายได้ครู่หนึ่ง

เขาตะโกนถามความพร้อมของเพื่อนนักเรียนที่วันนี้มีมากถึง70 คนว่า “พร้อมหรือยังทุกคน?”

“พร้อมแล้ว”นักเรียนส่งเสียงบอกเขาพร้อมกัน

“เริ่มได้”ตันจิ่วตะโกนบอกเพื่อนๆพร้อมกับที่ตัวเขาเองเริ่มวิ่งเหยาะๆนำหน้าทุกคน

“หนึ่งกฎความปลอดภัยและทักษะในการปฏิบัติการเคมี ว่าด้วย.....”

“สอง การวัดปริมาณสารว่าด้วย.....”

“สาม หน่วยวัดทางเคมีว่าด้วย.....”

“สี่แบบจำลองอะตอม ว่าด้วย.....”

“ห้าอนุภาคในอะตอมและไอโซโทป ว่าด้วย.....”

“หก การจัดเรียงอิเล็กตรอนในอะตอมว่าด้วย.....”

“เจ็ดตารางธาตุและสมบัติของธาตุหมู่หลัก ว่าด้วย.....”

“แปดธาตุแทรนซิชัน ว่าด้วย.....”

“เก้าธาตุกัมมันตรังสี ว่าด้วย.....”

“สิบการนำธาตุเคมีไปใช้และผลกระทบ ว่าด้วย.....”

เพื่อนนักเรียนวิ่งจนถึงเวลา16.30 น.และยังคงมีนักเรียนอีกสิบกว่าคนที่ท่องจำเนื้อหาและประเด็นหลักไม่ได้

แต่ทว่าซ่งเย่ซูฉี เกาเฉินและเพื่อนชายอีกสามคนไม่ได้อยู่วิ่งด้วยอีกต่อไป

ทั้งหกคนสะพายกระเป๋าเป้และวิ่งมุ่งหน้าตรงไปยังป่าหลังโรงเรียนที่เชื่อมต่อกับพื้นที่กำลังก่อสร้างอพาร์ตเมนท์

……….

หลี่เค่อซินที่ไม่ได้ร่วมวิ่งท่องจำเนื้อหาวิชาเคมี

แต่เธอออกไปทานขนมกับเพื่อนต่างห้องที่ไม่ชอบซ่งเย่เหมือนกัน

ขณะที่เธอเดินกลับมาหน้าโรงเรียนเพื่อรอขึ้นรถของทางบ้านที่จะมารับ

ทำให้เธอพบเห็นกลุ่มของซ่งเย่ทั้งหกคนวิ่งสะพายกระเป๋าออกจากหน้าโรงเรียนและมุ่งตรงไปยังตรอกเล็กข้างโรงเรียน

อย่างรวดเร็ว

“นั่นพวกเขาจะไปที่ไหนกัน?”

หลี่เค่อซินแปลกใจที่พบว่าทุกคนมีท่าทางกระตือรือร้นเหมือนกับกำลังจะไปทำสิ่งที่สำคัญมาก

ท่าทางของคนทั้งห้าที่เหมือนกันซึ่งยกเว้นซ่งเย่ได้กระตุ้นความสนใจของหลี่เค่อซิน

และเธอตัดสินใจที่จะตามไปดูซ่งเย่และเพื่อน

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาคนขับรถและแจ้งให้เขามารับตนเองในอีกครึ่งชั่วโมงถัดไป

จากนั้นหลี่เค่อซินวิ่งตามกลุ่มของซ่งเย่ไปทางตรอกเล็กนั้น

ปรากฏว่าหลี่เค่อซินวิ่งมาเจอป่าหลังโรงเรียนแต่เธอกลับไม่พบใครสักคน“เอ๊ะ! หายไปไหนกันหมด?”

เธอกวาดสายตามองรอบตัวและไม่ได้ความผิดปกติหรือได้ยินเสียงใดๆจึงถอนหายใจด้วยความเสียดาย

“หายไปเร็วเสียจริงฉันต้องรู้ให้ได้ว่าพวกเขาไปทำอะไรกัน?”หลี่เค่อซินกำมือแน่นและหันหลังวิ่งกลับทางเดิม

อีกด้านหนึ่งในป่าซึ่งอยู่คนละฟากกับหลี่เค่อซิน

เวลานี้ซ่งเย่ให้ทุกคนฝึกนั่งม้าอย่างสงบนิ่งพร้อมกับฝึกลมหายใจที่เธอสอนให้กับเพื่อนๆ

ซ่งเย่ต้องการทดสอบสภาพความแข็งแกร่งของร่างกายทุกคนอีกครั้งก่อนเริ่มทักษะต่อสู้บทแรก

บังเอิญว่าเป็นจังหวะที่หลี่เค่อซินพยายามใช้สัมผัสตนเองตรวจสอบหาทุกคนแต่ไม่พบและเธอได้ล่าถอยไป

“คิดจะมาสอดแนมหรือ?”ซ่งเย่ยกยิ้มมุมปากขณะยืนดูอยู่ด้านหลังของเพื่อนทั้งห้าคน

สิบห้านาทีผ่านไป

ซูฉี เกาเฉินเทาเอ้อ เป่ยกวง หวางอ้ายต่างมีเหงื่อออกท่วมตัวและพยายามกัดฟันสู้สุดฤทธิ์

ทุกคนขาสองข้างเริ่มสั่นเทาและมีใบหน้าแดงกันถ้วนหน้า

“เอาล่ะพอแล้ว”ซ่งเย่ส่งสัญญาณเมื่อประเมินความแข็งแกร่งของเพื่อนๆได้แล้ว

“โอ๊ะ โอ้แฮ่กแฮ่ก” แต่ละคนล้มตัวลงนอนแผ่หลาบนพื้นหญ้าและส่งเสียงเหนื่อยหอบอย่างหมดแรง

“ทำได้ดีทีเดียวเอาล่ะมาเริ่มท่าแรกกันได้แล้ว” ซ่งเย่พยักหน้าพอใจกับความอดทนของเพื่อน

เธอส่งเสียงเรียกให้ทุกคนลุกขึ้นยืนแยกขาเล็กน้อยเพื่อเริ่มฝึกทักษะต่อสู้ท่าแรก