หมี พีนะ เป็สัตว์หายาก ปกติแล้วเอาไว้ทำเกษตรกรรม ตัวมันใหญ่กว่า3เมตร อุ้งเล็บของมันขุดหลุมได้ดี อีกทั้งมีเวทย์มนต์น้ำที่สามารถฉีดใส่พืชผลได้ ปัจจุบันเกือบจะสูญพันธ์ุไปแล้ว เนื่องจากนักล่าที่จับมันได้ ขายมันในราคาแพง พวกเกษตรกรที่มีกะตังค์จะซื้อมันจึงซื้อมันมาตัวเดียว ไม่ได้ซื้อเป็คู่ ทำให้มันไม่ได้ผสมพันธ์กัน เลยอดคลอดลูกคลอดหลานออกมา
ผมกำลังอ่านคู่มือในการทำเกษตรอยู่ รู้สึกว่า หมีพีนะ จะชอบกินใบไผ่นะเนี่ย ตอนนี้ผมก็เห็นประกาศจับ หมีพีนะ อยู่ใบหนึ่ง ดูเหมือนจะมีคนพบ เห็นมันไปกินใบไผ่ที่ชาวบ้านเขาปลูกไว้ ให้หมีแพนด้ากิน
ใบไผ่ที่ชาวบ้านปลูกถูกหมีพีนะมาแอบขโมยกินหมด เพราะมันตัวใหญ่ เลยกินจุ ชาวบ้านจึงมีใบประกาศร้องทุกข์มาถึง ผู้บัญชาการอาร์ค พ่อของผมให้ช่วยจับกุมให้ที ซึ่งผมขันรับอาสาไปจับหมีพีนะ ด้วยตัวผมเอง จะไม่ให้มันทำลายพืชไร่ เกษตรของชาวบ้านอีก
" ลูกยังมี โทษกักบริเวณอยู่นะ " คุณพ่ออาร์คว่าผม
" ไม่เป็นไรหรอกคุณพ่อ เดี๋ยวมิริน ช่วยดูแลเองจะไม่ปล่อยให้ น้องฮาคุโตะไปเถลไถลที่ไหน"
หลังจากช่วยกันเกลี้ยกล่อมคุณพ่ออาร์ค พร้อมกับพี่มิรินช่วยพูดให้ สุดท้ายคุณพ่ออาร์คก็ใจอ่อน ปล่อยให้เราไปจับ หมีพีนะกันสองคน
หลังจากได้รับอนุญาติผมก็รีบวิ่งไปที่บ้านของริโอล่า ดูเหมือนเธอจะมาดูแลสวน ที่ปลูกหญ้า ฮิเตะ ฮิเตะอยู่ ในบริเวณที่ผมกว้านซื้อไว้ด้วยเงินจากขุมสมบัติอาณาจักรคลาวด์แลนด์นั่น
" อ้าว พ่อหนุ่ม มาหาริโอล่ารึ " ลุงคิริวทักทายผม
" ใช่ครับ ผมเอาข่าวดีมาให้ ริโอล่า เรื่องมีอยู่ว่ามีคนพบเห็นหมีพีนะที่ใช้ในการเกษตรด้วย "
" แล้วจะไปจับมันรึพ่อหนุ่ม " ลุงคิริวถามผม
" ใช่ครับ "
หลังจากนั้นผมก็ลากมือ ริโอล่าตามผมมา เธอตามผมมาแบบงงๆ
" แล้วจะให้ฉันทำอะไรล่ะ " ริโอล่าถามผม ในขณะที่วางฝักบัวรดน้ำลง
" ให้เธอแกะรอยเท้าหมีพีนะไง " ผมตอบ
แล้วริโอล่าก็สวมวิญญาณนินจาสาว แกะรอยเท้าของหมีพีนะไป เราไปเจอมันกำลังกินต้นไผ่ที่ชาวบ้านปลูก มันทำลายซะ เละเทะเลย ไม่ต่างจากขโลงช้างที่มากินพืชไร่ของชาวบ้านเลย
เมื่อพี่มิรินเห็นเธอก็ร่ายเวทย์ " สโลว์ " ใส่มันทันที ทำให้หมีพีนะเคลื่อนตัวช้าลง มันยืนขึ้นแล้วปล่อยเวทย์น้ำ ยิงเข้าใส่พวกผม แต่พี่คาโอริ ร่ายเวทย์เรียก นอร์ม มารับเอาไว้
" ดู เหมือน มันจะตื่นกลัวพวกเรานะ " ริโอล่า บอกพวกผมที่กำลังร่ายเวทย์ สู้กับมันอยู่
ผมเลยต้องเปลี่ยนวิธีการ เอาอาหารมาล่อมัน ดีที่มีสเต๊กปลา เหลืออยู่ ผมจึงยกขึ้นมาล่อมัน หมีพีนะเป็นสัตว์ฉลาดฟังภาษามนุษย์รู้เรื่อง เมื่อเห็นว่าพวกผมหยุดโจมตีมัน และเอาอาหารมาล่อ มันก็เข้ามา หยิบสเต๊กปลาไปกินทันที ดูเหมือนมันจะไม่กลัวอะไรเลย
" เอาล่ะ ถ้าแกมาเป็นสัตว์เลี้ยงของฉันละก็จะได้กินแบบนี้อีกทุกวันเลยนะ หมีพีนะ "
" โฮ่ง โฮ่ง " หมีพีนะ ร้องออกมา ดูเหมือนมันจะชอบสเต๊กปลานะ
ผมเลยหยิบอีกชิ้นหนึ่งออกมาจากกระเป๋า
" เอาล่ะ นั่งลง " พอมันนั่งลงผมก็โยนสเต๊กปลาไปให้มันกินอีก ดูเหมือนมันจะตะกละละนะ
" ขอลูบตัวมันหน่อยได้ไหมนะ ขนฟูจัง ดูเหมือนมันจะเชื่องนะ " พี่มิรินว่า โดยเดินเข้าไปลูบขนอันฟูฟ่องของมัน
" โฮก โฮก " ดูเหมือนมันจะไม่ชอบนะ ผมกล่าวกับพี่มิริน
หลังจากนั้นผมก็เข้าไปลูบหัวมัน และสั่งให้มันนั่งลงอีกครั้ง พร้อมกับหยิบสเต๊กปลาชิ้นสุดท้ายให้มันกิน
" ผมคงต้องฝากให้ริโอล่าเอามันไปให้ ลุงคิริวเลี้ยงละน่ะ มันจะช่วยทำการเกษตรได้ ดูสิมันเชื่อง ขนาดไหน"
" อืม " เมื่อ ริโอล่า รับมันไว้ ก็ลูบปลอบมัน ดูเหมือนมันจะชอบ ริโอล่าละนะ จึงยอมตามไปแต่โดยดี
เมื่อทุกอย่างสิ้นสุดลง ผม พี่มิริน กับ พี่คาโอริ กำลังจะกลับบ้าน ก็มีหญิงสาวคนหนึ่งปรากฏกายขึ้นมา กลางสวนไผ่นั่นเอง เธอมีตาสองสีอันงดงาม เธอคือ เอริน่า ที่สวมชุดชาวบ้านแบบสบายๆ เดินชิวๆ มาหาผม
" สวัสดี ไม่เจอกันนานนะ ฮาคุโตะ" เอริน่ากล่าวกับผม ในขณะที่พี่มิริน กับพี่คาโอริ ขยับมาข้างหน้า เพื่อปกป้องผม
" เรามาวันนี้ เพื่อเรื่องสนุกๆ อะนะ เรามีเทคโนโลยี ที่จะโคลน หมีพีนะ มาให้เจ้าได้ "
" อะไรนะ เอริน่า เธอมีเทคโนโลยีใหม่ เหรอ"
" ใช่แล้ว "
แล้วเอริน่า ก็หยิบกล่องผสมพันธ์ ที่จะใช้เก็บ ดีเอ็นเอของสิ่งมีชีวิตออกมา มันเป็นเครื่องมือการโคลนสิ่งมีชีวิต เธอส่งกล่องนั้นมาให้ผม
" เอาไปใช้ให้ดีล่ะ "
ก่อนที่เธอจะเดินลับตา หายไปจากสวนไผ่ตรงนั้น
" พี่ว่า ทิ้งกล่องนี้ไปเถอะ มันดูอันตรายนะ " พี่มิรินพูดด้วยความเป็นห่วง
" โบราณว่าไว้ อย่ารับของจากคนแปลกหน้า " พี่คาโอริกล่าวเสริม
แต่ผมว่าเจ้ากล่องนี้ต้องมีประโยชน์แน่ๆ จึงเอามันใส่กระเป๋าเป้ แล้วพรุ่งนี้ ผมจะทำการโคลนเจ้าหมีพีนะ ขึ้นมา
977
![ฝากฝัน BE ME MY STAR [YAOI]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1668354744_44543928.webp)
