ยอดหมอหญิงเทพโอสถ

        เกี้ยวที่นั่งค่อยๆ ถูกประคองตัวลง เห็นเพียงแค่หม่านกงกงที่เดินออกมาอย่างเชื่องช้าแล้วจัดอาภรณ์กับหมวกอย่างไม่รีบร้อน

        กูเฟยเยี่ยนมองตรงไป เห็นได้ชัดว่าตนเองนั้นยังเอาตัวเองไม่รอดแต่กลับนึกได้ถึงจดหมายลับในใบสั่งยาพวกนั้น

        นางลอบอธิษฐานให้นายก้อนน้ำแข็งเหม็นนั่นเชื่อถือได้ โกหกนางได้ แต่เรื่องที่เกี่ยวข้องกับชีวิตผู้คน อย่างน้อยก็ต้องเตือนสติจิ้งหวางเตี้ยนเซี่ยสิ ยานั้นใช้ในการช่วยชีวิตคน หากใช้ยาในการสังหารคนนั้นยากที่จะป้องกันได้

        หลังจากที่หม่านกงกงผ่านประตูเข้ามา จึงพบเห็นองค์หญิงหวายหนิง เขารีบสาวเท้าอย่างรวดเร็วไปด้านหน้าเพื่อแสดงความเคารพ “นู๋ไฉน้อมคารวะองค์หญิงหวายหนิง”

        องค์หญิงหวายหนิงทรงไม่ต้องการที่จะให้เรื่องราวในวันนี้ถูกผู้คนรับรู้มากนัก นางตอบเพียงว่า “ลุกขึ้น” สองคำจากนั้นหันไปส่งสายตาทางเซวียกงกงแล้วก้าวพรวดพราดเดินออกไป

        เซวียกงกงเร่งรัดกูเฟยเยี่ยนให้ออกไป แต่ใครจะไปรู้ว่าหม่านกงกงกลับขวางพวกเขาเอาไว้ เขาพินิจพิเคราะห์กูเฟยเยี่ยน “ท่านนี้คือ…”

        ทุกคนต่างก็ประหลาดใจกันหมด อยู่ดีๆ เหตุใดหม่านกงกงจึงได้ให้ความสนใจกูเฟยเยี่ยนขึ้นมา?

        องค์หญิงหวายหนิงหยุดเดินอีกครั้งแล้วหันกลับมามอง กูเฟยเยี่ยนก็เกิดความประหลาดใจเช่นกัน แต่ประหลาดใจก็คือประหลาดใจ นางไม่ได้คาดหวังอะไรมากนัก ต่อให้สถานะของหม่านกงกงจะสูงส่งเพียงใดแต่ถึงที่สุดก็เป็นเพียงแค่นู๋ไฉ จะสามารถประลองฝีมือกับองค์หญิงหวายหนิงได้อย่างไร?

        นางเอ่ยตอบ “นู๋ปี้คือแพทย์หญิงของห้องยาสำนักหมอหลวง กูเฟยเยี่ยน”

        ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมาหม่านกงกงก็หัวเราะเยาะเย้ยกูเฟยเยี่ยนในทันที “ฮ่าๆ ที่แท้ก็เป็นเจ้านั่นเอง! ท่านแม่ทัพเฉิงมีปัญหาด้านโรคกระเพาะไม่ใช่โรคทางสายตานี่นา ด้วยรูปโฉมโนมพรรณเช่นนี้ เขาไม่ได้มองผิดไปใช่หรือไม่?”

        ทั้งสถานที่เต็มไปด้วยความเงียบสงัด แล้วในทันทีทันใดนั้นก็มีเสียงหัวเราะเยาะเย้ยออกมาดังลั่น

        ที่แท้หม่านกงกงก็หมายความเช่นนี้นี่เอง!

        ในใจของกูเฟยเยี่ยนเต้นตึกตักๆ อย่างดุเดือด พูดไม่ออกว่าเกิดความผิดหวังหรือความอึดอัด เดิมทีนางคิดว่าผู้ที่อยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของจิ้งหวางจะแตกต่างจากคนอื่นภายในพระราชวังเสียอีก หม่านกงกงล้วนมีอากัปกิริยาเช่นนี้แล้ว จากการสันนิษฐานเดาว่าจิ้งหวางเตี้ยนเซี่ยก็เป็นเช่นนี้เช่นกันใช่หรือไม่?

        “ฮ่าๆ ไม่ว่าท่านแม่ทัพเฉิงจะมองผิดไปหรือไม่ แต่ท่านชายแม่ทัพฉีมองไม่ผิดอย่างแน่นอน หญิงสาวที่ไม่รับรู้ถึงความอัปยศเช่นนี้ ผู้ใดที่แต่งงานด้วยผู้นั้นก็จะโชคร้าย! ” เซวียกงกงพูดแล้วผลักกูเฟยเยี่ยนอย่างรุนแรง

        กูเฟยเยี่ยนลากเท้าอันหนักหน่วงก้าวไปด้านหน้าทีละก้าว องค์หญิงหวายหนิงพอใจมากทีเดียว นางหัวเราะเบาๆ แล้วก้าวเท้าข้ามประตูไป ทว่าในเวลานี้เองหม่านกงกงก็ได้พูดออกมา “แพทย์หญิงกู เจ้าหยุดเดี๋ยวนี้ เปิ่นกงกงให้เจ้าไปแล้วหรือยัง? ”

        นี่…

        องค์หญิงหวายหนิงหันกลับมาเป็นครั้งที่สาม เกิดความรู้สึกระแวงและสงสัย เซี่ยเสี่ยวหม่านไม่ถึงกับมองไม่ออกว่านางนั้นกำลังจะพาคนไป เขาต้องการจะทำอะไร?

        ความคิดของกูเฟยเยี่ยนคล้ายคลึงกับองค์หญิงหวายหนิงที่รู้สึกถึงความประหลาดใจจนไม่อาจคาดเดาได้

        ใครจะไปรู้ว่าหม่านกงกงจะหันไปมองผู้คนด้านข้างแล้วพูดขึ้นมาอย่างเย็นชา “ด้วยรับสั่งของจิ้งหวางเตี้ยนเซี่ย เปิ่นกงกงเดินทางมาโยกย้ายแพทย์หญิงโดยในวันนี้จะต้องพาคนกลับไป! ก่อนที่เปิ่นกงกงจะคัดเลือกเสร็จหากไม่ใช่เรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับชีวิตคน ไม่ว่าจะเป็นแพทย์หญิงคนไหนล้วนไม่สามารถออกไปได้! ”

        ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมา ทั่วทั้งสถานที่แห่งนี้ล้วนตกอยู่ในความเงียบสงัด ทุกคนล้วนคาดไม่ถึง ต้องรู้ไว้ว่าภายในจิ้งหวางฝู่สิ่งที่ผู้คนพูดคุยกันอย่างสนุกสนานก็คือการไม่มีหญิงรับใช้!

        ว่ากันว่าแม้แต่ผู้ที่ซักผ้าและทำอาหารล้วนเป็นบุรุษทั้งหมด ภายในจิ้งหวางฝู่ก็มีแพทย์ชายด้วยนี่นา เหตุใดจิ้งหวางเตี้ยนเซี่ยจู่ๆ จึงต้องการโยกย้ายแพทย์หญิง?

        “หม่านกงกง ในเมื่อเจ้ารู้ว่านางเป็นใครแล้วเจ้ายังจะให้นางอยู่ต่อเพื่ออะไร? นางเป็นเช่นนี้จะมีคุณสมบัติในการเข้าจิ้งหวางฝู่ได้อย่างไร?” เซวียกงกงลืมเลือนไปแล้วว่านายเหนือหัวของตนเองอยู่นอกประตูทางเข้า เขารีบพูดน้ำเสียงทุ้มต่ำกับหม่านกงกงว่า “เสี่ยวหม่าน ครอบครัวอาของข้ามีบุตรสาวคนรองอยู่ในห้องยาสำนักหมอหลวง เจ้าคัดเลือกได้เลย ข้าจะมีของตอบแทนและขอบคุณเจ้าเป็นอย่างยิ่ง! ”

        หากสามารถเข้าไปรับใช้ในจิ้งหวางฝู่ได้ก็นับเป็นเกียรติยศอย่างยิ่งแล้ว ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงการเป็นหญิงรับใช้คนแรกในจิ้งหวางฝู่! มันเปรียบดั่งอาคารที่ใกล้น้ำย่อมได้จันทร์ก่อนเชียวนะ! [1] ถ้าเกิดว่าไม่ระวังไปถูกตาต้องใจจิ้งหวางเตี้ยนเซี่ยเข้า มันคง…ไม่สามารถที่จะบรรยายได้!

        ไม่ว่าจะเป็นแพทย์หญิงหรืออาจารย์แพทย์ล้วนเหมือนกับถูกฉีดเลือดไก่ [2] ตื่นเต้นดีอกดีใจ เสียงพูดคุยดังเซ็งแซ่แล้ววิ่งไปทางด้านของหม่านกงกง เพียงชั่วครู่เดียวพวกนางก็ได้ล้อมรอบหม่านกงกง แต่ละคนต่างก็แย่งกันพูดเสนอตนเอง อย่าว่าแต่งานของแพทย์หญิงเลย ต่อให้เป็นงานซักผ้า ถูพื้น ทำอาหาร ผัดผัก ยกถ้วยชา เทน้ำ จัดที่นอน พับผ้านวม แต่ละคนก็ต่างแย่งชิงเอ่ยขึ้นมา ว่าสามารถทำได้ ขาดเพียงสิ่งเดียวที่พวกนางทำได้ แต่ไม่ได้พูดออกมาก็คือการอุ่นเตียงคลอดลูกแล้ว

        ด้วยความที่เป็นเช่นนี้ องค์หญิงหวายหนิงจึงถูกลืมเลือนไว้ด้านหน้าประตู ส่วนกูเฟยเยี่ยนนั้นถูกเบียดไปด้านข้าง นางมองแล้วก็รู้สึกตะลึงตาค้างเล็กน้อย

        นางทราบมาโดยตลอดว่าจิ้งหวางเตี้ยนเซี่ยมีกระแสความนิยมมากกว่าเฉิงอี้เฟยและฉีอวี้มากกว่าหนึ่งเท่า ทว่าคิดไม่ถึงว่าเพียงแค่ตำแหน่งของหญิงรับใช้ธรรมดาๆ ในจิ้งหวางฝู่ก็สามารถทำให้ผู้คนคลั่งไคล้ได้เช่นนี้

        นางอดคิดไม่ได้ว่าหากในวันใดวันหนึ่งจิ้งหวางเตี้ยนเซี่ยทรงต้องการจะเสกสมรส มันจะกลายเป็นฉากแบบไหนกันนะ? ทว่าใต้ฟ้านี้ต้องเป็นหญิงสาวประเภทไหนถึงจะโชคดี แล้วได้กลายมาเป็นสตรีของจวินจิ่วเฉินกันนะ?

        กูเฟยเยี่ยนมีสติกลับคืนมาอย่างรวดเร็ว แล้วละความสนใจในเรื่องราวพวกนี้ที่ไม่เกี่ยวข้องกับนาง ต่อให้จิ้งหวางเตี้ยนเซี่ยทรงคัดเลือกแพทย์หญิง ก็คัดเลือกมาไม่ถึงนาง ถึงอย่างไรนางก็เป็นเพียงแพทย์หญิงที่ชื่อเสียงถูกทำลายอยู่ดี นางถอยไปด้านข้างมองไปที่ถุงผลไข่มุกครุ่นคิดว่าจะแก้ปัญหานี้อย่างไร จะต้องทำอย่างไรถึงจะรักษาชีวิตจากองค์หญิงหวายหนิงได้

        ท่ามกลางความโกลาหลได้ยินเพียงแค่เสียงดังลั่นของหม่านกงกง “พอได้แล้ว! ”

        ในทันทีทันใดนั้น เสียงจอแจก็ได้หยุดตัวลงอย่างฉับพลัน แล้วได้ยินเสียงตะโกนของหม่านกงกงอีกครั้ง “หลบไป” ในเวลานี้ผู้คนจึงได้ถอยหลังไปตามลำดับ ร่างผอมเล็กของหม่านกงกง ในที่สุดก็ปรากฏออกมาจากกลุ่มผู้คนแล้ว เขาเกือบจะถูกหญิงสาวเหล่านี้จมทับแล้ว เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ สองสามครั้งในที่สุดก็ผ่อนคลายลง

        “ข้าพเจ้าก็ไม่ทราบว่าจิ้งหวางเตี้ยนเซี่ยทรงโปรดปรานแบบไหน แต่ว่าในการโยกย้ายแพทย์หญิงในครั้งนี้ ไม่ได้เลือกตามความโปรดปรานของจิ้งหวางเตี้ยนเซี่ย ข้าพเจ้าได้มาพร้อมกับเงื่อนไข หากผ่านด่านแรกของข้าพเจ้าไม่ได้ ฮ่าๆ…เช่นนั้นก็ไม่มีหวังแล้ว! พวกเจ้าเข้าแถวอยู่ที่นี่แล้วเรียกผู้ดูแลของพวกเจ้าออกมาด้วย”

        ทันทีที่หม่านกงกงพูดเช่นนี้ ทุกคนก็เข้าแถวในทันที

        เมื่อเห็นว่ากูเฟยเยี่ยนยืนโง่อยู่ หม่านกงกงจึงได้พูดแขวะขึ้นมา “แพทย์หญิงกู เจ้ายังยืนอยู่ตรงนั้นทำไม ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องอย่างนั้นหรือ? ”

        กูเฟยเยี่ยนไม่เข้าใจที่หม่านกงกงพูดจริงๆ ชื่อเสียงของนางแย่เช่นนี้ ยังสามารถกลายมาเป็นผู้รับเลือก? นางกำลังจะเอ่ยขึ้นมา แต่ในที่สุดองค์หญิงหวายหนิงที่อยู่หน้าประตูทนไม่ไหวแล้ว นางสาวเท้าพรวดพราดเข้ามาถามด้วยน้ำเสียงโทสะ “เซี่ยเสี่ยวหม่าน เจ้าหมายความว่าอย่างไร? หญิงสาวใจง่ายเช่นนี้เป็นไปไม่ได้ที่ท่านพี่จิ้งหวางจะต้องการ? เจ้าเป็นผู้รับใช้อย่างไรกัน? ”

        ใครจะไปรู้ว่าหม่านกงกงจะตอบกลับอย่างจริงจัง “เรียนองค์หญิง ในครั้งนี้การคัดเลือกคนจะเลือกจากดวงชะตาวันเกิดก่อน! หากดวงชะตาวันเกิดไม่ตรงกัน ต่อให้มีคุณธรรมมากแค่ไหนนู๋ไฉก็ไม่กล้าเลือก หากมีดวงชะตาวันเกิดที่ตรงกัน ไม่ว่าจะเป็นใครหน้าไหนต่อให้ไม่อยากไป…ก็ต้องเป็นเด็กดีตามนู๋ไฉไปอยู่ดี! ”

        ดวงชะตาวันเกิด?

        ทุกคนเกิดความประหลาดใจอีกครั้ง ดวงตาของกูเฟยเยี่ยนเบิกกว้างมาก นางเป็นผู้ที่เกิดความประหลาดใจมากที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย

        องค์หญิงหวายหนิงจึงตระหนักได้ว่าเรื่องราวมันไม่ปกติ นางเริ่มจริงจังขึ้นมา “เซี่ยเสี่ยวหม่าน แพทย์หญิงผู้นี้เป็นคนที่ข้าเลือกไว้ เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมาได้บอกกล่าวกับศาสตราจารย์แพทย์แล้ว ดังนั้นจึงไม่อยู่ในขอบเขตคัดเลือกคนของเจ้า! ”

        หม่านกงกงยังคงตอบอย่างเคารพนอบน้อม “เรียนองค์หญิง จิ้งหวางเตี้ยนเซี่ยทรงกำชับมาอย่างชัดเจนว่าขอบเขตการคัดเลือกคือแพทย์หญิงของห้องยาสำนักหมอหลวงทั้งหมด หากองค์หญิงยืนกรานที่จะนำตัวคนไป นู๋ไฉทำได้เพียงรายงานเตี้ยนเซี่ยไปตามตรง”

        “เจ้า! ” องค์หญิงหวายหนิงโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

        หม่านกงกงพูดต่อไปว่า “เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมาจิ้งหวางเตี้ยนเซี่ยทรงเสด็จไปยังวัดต้าฉือเสี่ยงเซียมซี พระอาจารย์แห่งวัดต้าฉือได้คำนวณเอาไว้ว่าจะต้องรีบตามหาแพทย์หญิงผู้หนึ่งที่มีดวงชะตาวันเกิดตรงกับจิ้งหวางเตี้ยนเซี่ย เพื่อต้องการให้มาควบคุมศิลาโอสถในจิ้งหวางฝู่เป็นระยะเวลาสามเดือน มิฉะนั้นแล้วในสามเดือนนี้…”

        หม่านกงกงพูดมาถึงตรงนี้แล้วก็หยุดเอาไว้ ทั่วทั้งสถานที่แห่งนี้ล้วนเงียบเป็นเป่าสาก ทุกคนตกตะลึงจนตาค้างรวมไปถึงกูเฟยเยี่ยนด้วย ไม่มีใครคาดคิดว่าสาเหตุที่จิ้งหวางเตี้ยนเซี่ยทรงคัดเลือกแพทย์หญิงอย่างกะทันหันจะเป็นเช่นนี้

        แม้ว่าหม่านกงกงจะไม่ได้พูดต่อว่ามิฉะนั้นแล้วจะเป็นเช่นไรออกมาจนจบ ทว่าต่อให้เป็นคนโง่ก็สามารถเดาได้ว่า “มิฉะนั้น” คำนี้ประโยคต่อไปด้านหลัง ไม่มีทางเป็นเรื่องที่ดีอย่างแน่นอน!

        เรื่องนี้ค่อนข้างรุนแรงนะ!

        —————————-

        เชิงอรรถ

        [1] อาคารที่ใกล้น้ำย่อมได้จันทร์ก่อน หมายถึง การที่เราไปอยู่ในสถานที่ที่เอื้ออำนวย เราจะได้ประโยชน์ก่อนเป็นคนแรก

        [2] ฉีดเลือดไก่ หมายถึง ลิงโลด ตื่นเต้น คลั่งไคล้